Зираддин Тельманович Рзаев Seçilmişlər

Tövratın coğrafi realizmi və yəhudi dualizmi

Yəhudi ənənəsində (Tövratda) Ədəm bağı (Qan Eden) mücərrəd və alleqorik bir məkan deyil, tamamilə real, maddi və coğrafi cəhətdən müəyyən olunmuş bir obyektdir. “Bereşit” (Yaradılış) kitabının mətni yalnız metafizik şəkildə yozulması qeyri-mümkün olan dəqiq məkan koordinatları ilə işləyir.

Tövrat xəbər verir ki, bu bağ Yaradan tərəfindən “şərqdə” salınmışdır (Bereşit 2:8). Üstəlik, Müqəddəs Kitab müəllifi dəqiq bir hidroloji şəbəkə təqdim edir: Ədəmdən bir çay çıxırdı və bağın hüdudlarından kənarda dörd əsas qola ayrılırdı. Onlardan ikisi — Pison və Gihon — tarixçilər arasında mübahisə doğursa da, digər ikisi maksimum coğrafi dəqiqliklə göstərilmişdir: Hiddekel (Dəclə) və Prad (Fərat) (Bereşit 2:14). Beləliklə, ilkin mənbənin nöqteyi-nəzərindən Ədəm fiziki olaraq Mesopotamiya ərazisində yerləşirdi. Bu bağda real flora bitirdi, Adəmə isə tamamilə fiziki bir iş — “onu becərmək və qorumaq” tapşırılmışdı (Bereşit 2:15).

Talmudda (Eruvin traktatı) və mistik əsərlərdə (“Zohar” kitabı) təsbit olunmuş klassik yəhudi ekzegetikası bağın maddiliyi məsələsini dualizm vasitəsilə həll edərək onu iki təbəqəyə ayırır:

1. Aşağı Ədəm bağı (Qan Eden ha-Taxton): Maddi, yer üzündəki bağ. O, fiziki olaraq Yerdə mövcud idi, lakin insan qovulduqdan və xeruvimlərdən (kərrubilərdən) ibarət keşikçilər yerləşdirildikdən sonra bu ərazi Ali Zəka tərəfindən insan qavrayışından gizlədildi və maddi dünyanın görünməyən, incə (mənəvi) ölçüsünə keçdi.

2. Yuxarı Ədəm bağı (Qan Eden ha-Elyon): Qeyri-maddi, ruhani sfera. Bura “Ruhlar dünyası”dır (Olam ha-Neşamot). Onun fiziki parametrləri yoxdur və saleh insanların ruhlarının yer həyatı başa çatdıqdan sonra metafizik həzz alması üçün bir məskən rolunu oynayır.

Əhdi-Cədidin transsendent dönüşü: Ruhani cənnət

Əhdi-Cədid mətnlərində mənzərə köklü surətdə dəyişir. Mesopotamiya coğrafiyası, Dəclə və Fərat çaylarına edilən istinadlar, həmçinin fiziki ağaclar tamamilə ləğv olunur. Müəlliflərin diqqət mərkəzi “keçmişdən” (itirilmiş yer cənnətindən) “gələcəyə” (qazanılacaq Səmavi Cənnətə) doğru sürüşür. Əhdi-Cədiddə “Ədəm” sözü öz yerini müstəsna olaraq mənəvi reallığı ifadə edən yunan mənşəli “Paradis” (Cənnət) termininə verir.

Xristian kanonunda Cənnət Yer planetindən tamamilə avtonomlaşdırılıb (müstəqil edilib). O, Tanrının, mələklərin və xilas olmuş ruhların birbaşa hüzur tapdığı bir sfera kimi təqdim olunur.

• Anidən keçid: Çarmıxa çəkilmiş İsa Məsih tövbə edən quldura deyir: “Sənə doğru deyirəm, bu gün mənimlə bərabər cənnətdə olacaqsan” (Luka 23:43). Burada söhbət Yer kürəsinə, Dəclə və Fəratın mənbələrinə göndərilməkdən deyil, ölümsüz ruhun dərhal qeyri-maddi bəxtiyarlıq məskəninə keçməsindən gedir.

• Paulun (Pavılın) transsendent təcrübəsi: Həvari Paul öz mistik ekstazını (vəcd halını) təsvir edərək Cənnəti birbaşa fiziki kosmosun hüdudlarından kənarda, ali metafizik sferalarda lokallaşdırır (yerləşdirir): “Məsihdə bir adam tanıyıram... [o,] üçüncü göyə qədər qaldırıldı... cənnətə aparıldı və orada insan dilinə gəlməyən sözlər eşitdi” (2 Korinflilərə 12:2-4).

Yeni İerusalim (Qüds) və Kosmik Transformasiya

Əhdi-Cədidin yekun nöqtəsi — İohan İlahiyyatçının Vəhy kitabı (Apokalipsis) oxucunu yenidən Ədəm simvollarına qaytarır, lakin tamamilə fərqli, transsendent səviyyədə. İtirilmiş maddi bağ “Yeni İerusalimə” — Tanrının hüzurundan enən Səmavi Şəhərə çevrilir (Vəhy 21:2).

Bu şəhərin daxilində fiziki təbiət tamamilə mənəvi substansiyaya əridilib: yer çayının əvəzinə orada “büllur kimi parıldayan təmiz həyat suyu çayı” axır, fiziki bağın əvəzinə isə çayın hər iki sahilində “on iki dəfə bar verən Həyat Ağacı” ucalır (Vəhy 22:1-2). Əhdi-Cədiddə Cənnət yalnız gələcək ümumi Diriliş kontekstində maddidir; o zaman bütün kosmos transformasiya olunacaq (dəyişəcək), təmizlənəcək və ilahi reallıqla birləşərək “yeni göy və yeni yer” halını alacaqdır (Vəhy 21:1).

Maddi əbədiyyətin arxitekturası: İslam ənənəsində maddi Cənnət fenomeni

Dünya dinlərinin esxatoloji konsepsiyalarında müsəlman dünyasının Cənnəti (Cənnət) transformasiya olunmuş (dəyişilmiş) maddənin mütləq zəfərini nümayiş etdirərək unikal bir mövqe tutur. Əgər xristian ənənəsi Əhdi-Cədiddə təmiz, cismdən kənar ruh müstəvisinə metafizik bir keçid edirsə, islam ilahiyyatı (əqidə) qəti şəkildə bildirir: gələcək Əbədiyyət Məskəni obyektiv mövcudluğa malik, yüksək dərəcədə maddi və fiziki cəhətdən duyulacaq bir dünyadır. Cənnətdə cismani həzzlərin reallığına inanmaq sadəcə bir alleqoriya deyil, islamın fundamental doqmalarından biridir.

Cənnət biologiyası: cismani dirilmə və bədənin modifikasiyası

Maddi Cənnət haqqındakı Quran konsepsiyasının təməlində cismən dirilmə (bə's) doqması dayanır. İslama görə, insan cisimsiz bir ruh və ya sadəcə zehni bir proyeksiya şəklində əbədi yaşamaq üçün nəzərdə tutulmayıb. Ruh yenidən fiziki qata (bədənə) qayıdır, lakin bu bədən köklü bir bioloji modernizasiyaya məruz qalır.

Müqəddəs mətnlər və Həzrət Peyğəmbərin (sallallahu əleyhi və səlləm) mötəbər hədisləri Cənnət sakinlərinin fiziologiyasını mütləq bioloji təkmillik prizmasından təsvir edir:

• Antropometrik standart: Dünyəvi xəstəliklərdən və qocalmadan azad olan saleh bəndələr Cənnətə ömürlərinin ən parlaq dövründə — 33 yaşında daxil olurlar. Rəvayətlər göstərir ki, ulu babamız Adəmin ilkin parametrlərinə uyğun olaraq, onların boyu monumental ölçüdə (təxminən 30 metr) olacaqdır.

• Metabolik qüsurların aradan qaldırılması: Cənnət sakinləri xalis və konsentrasiya olunmuş həzz naminə qeyri-məhdud miqdarda təamlar və nəfis içkilər qəbul etmək qabiliyyətinə malikdirlər. Bununla belə, onların bədənləri yer üzünün bioloji qayğılarından tamamilə təmizlənmişdir; Cənnətdə xəstəliklər, nəcislər, fizioloji ifrazatlar və toksinlər yoxdur. Yeməyin həzm olunma prosesi yüngül bir gəyirmə və ətirli müşk qoxusu verən xüsusi bir tərin ifraz olunması ilə başa çatır.

• Hissiyyat postulati (prinsipi): Quran heç bir süni spiritualizmə (ruhçuluğa) varmadan əbədiyyətdə zövcəvi yaxınlığın qorunub saxlanacağını bəyan edir. Cənnət huriləri və dünyəvi zövcələr fiziki cəhətdən qüsursuz, toxunula bilən varlıqlar kimi təsvir olunur ki, onların gözəlliyi və zərifliyi Tanrı tərəfindən xəlq edilmiş maddənin mütləq incəliyini nümayiş etdirir.

Cənnət infrastrukturu: çaylar, saraylar və ipək

Ərəb dilindəki “Cənnət” sözü hərfi mənada “çiçəklənən bağlar” deməkdir. Quran mətni qədim müəlliflərin bir mühəndis-memar dəqiqliyi ilə qeydə aldıqları infrastrukturun, landşaftın və maddi nemətlərin ətraflı təsvirləri ilə zəngindir.

“Məhəmməd” surəsində Cənnətin su arteriyalarının dəqiq fiziki xəritəsi təqdim olunur. Cənnət dörd növ real çayla əhatə olunmuşdur: “Orada dadı dəyişməyən (iylənməyən) sudan çaylar, dadı dəyişməyən süddən çaylar, içənlərə ləzzət verən şərabdan çaylar və süzülmüş təmiz baldan çaylar vardır” (Quran, 47:15). Cənnət landşaftı nəhəng ağaclarla (məsələn, qollu-budaqlı Tuba ağacı) bəzədilmişdir ki, onların sıx, sərin kölgəsi tamamilə maddidir, bəhrələri isə insanın ilk istəyi ilə özü onun əllərinə doğru əyilir.

Cənnətin reallığı dəbdəbəli əşyaların ətraflı sadalanması ilə də vurğulanır. Cənnət sakinlərinin sarayları və çadırları kəhrəba və müşk qarışığından olan məhlulla bərkidilmiş qızıl və gümüş kərpiclərdən ucaldılıb. Quran mətni interyerləri (daxili tərtibatı) incəliyinə qədər kataloqlaşdırır: saleh bəndələr qızıl işləməli taxtlar üzərində əyləşir, yaşıl atlas astarlı xalçalara söykənir, zərif ipəkdən, atlazdan və ağır taftadan (dibadan) toxunmuş libaslar geyinir, qızıl, gümüş və incilərdən hazırlanmış ağır qolbaqlar taxırlar (“Əl-İnsan” surəsi).

Həzzlərin iyerarxiyası: Ruyətullah (Allahın Camalını görmək)

Quran təsvirlərinin aydın, demək olar ki, əllə toxunula bilən hedonist (həzzpərəst) xarakterinə baxmayaraq, islam düşüncəsi Cənnətin bəsit və istehlakçı bir təbiətə malik olması barədəki ittihamları qətiyyətlə rədd edir. Cənnətdəki hissi nemətlər tamamilə legitimdir (halaldır), çünki onlar yer üzünə məxsus günah, təqsir, doymaq (bəzz olmaq) və ya qıtlıq kontekstindən uzaqdır.

Bununla belə, maddi Cənnətin özünün də ciddi bir iyerarxiyası var ki, onun zirvəsində maddi bir obyekt deyil, ən ali mənəvi akt dayanır. Quran və Sünnə bəyan edir ki, əbədiyyətin ən əzəmətli, heç nə ilə müqayisə olunmayacaq məqamı Ruyətullah — saleh bəndələrin öz Yaradanının Camalını fiziki olaraq görmək imkanı olacaqdır: “O gün neçə-neçə üzlər nurlanacaq, öz Rəbbinə baxacaqdır” (Quran, 75:22–23).

Məhz bu nöqtədə islam esxatologiyası mütləq sintezə nail olur: transformasiya olunmuş insan bədəninin maddi gözləri varlığın transsendent Mənbəyini görmək qabiliyyəti qazanır. Beləliklə, islamda hiss edilən və maddiləşdirilmiş Cənnət mənəvi inkişafa alternativ olaraq deyil, xilas olmuş bəşəriyyətin əbədi həyatı üçün ideal və kamil bir səhnə kimi çıxış edir.

Əbədiyyətin ontologiyası: Tövratda, xristianlıqda və islamda Cənnət maddidirmi?

Səadət Məskəni — Cənnət haqqındakı süjet hər üç böyük monoteyist din üçün ortaq xətt təşkil etsə də, onun fiziki və metafizik mahiyyəti bu dinlərdə prinsipial olaraq fərqli şəkildə dərk olunur. Cənnət coğrafi koordinatları olan maddi bir ekosistemdir, yoxsa təmizlənmiş ruhun sırf zehni (mental) vəziyyətidir? Bu suala verilən cavab iudaizm, xristianlıq və islam arasında maddənin bir nemət yaxud ruh üçün müvəqqəti bir zindan kimi qəbul edilməsi xətti boyunca keçən dərin teoloji fərqləri üzə çıxarır.

Tövratın coğrafi realizmi və yəhudi dualizmi

Yəhudi ənənəsində (Tövratda) ilkin cənnət — Ədəm bağı (Qan Eden) mücərrəd bir alleqoriya deyil, tamamilə real, maddi və coğrafi cəhətdən müəyyən olunmuş bir obyektdir. “Bereşit” (Yaradılış) kitabının mətni planetimizin fiziki reallığına əsaslanan dəqiq məkan koordinatları ilə işləyir.

Tövrat xəbər verir ki, bu bağ Yaradan tərəfindən “şərqdə” salınmışdır (Bereşit 2:8). Üstəlik, Müqəddəs Kitab müəllifi dəqiq bir hidroloji şəbəkə təqdim edir: Ədəmdən bir çay çıxırdı və bağın hüdudlarından kənarda dörd əsas qola ayrılırdı. Bunlardan ikisi — Hiddekel (Dəclə) və Prad (Fərat) (Bereşit 2:14) — Mesopotamiyada və ya Ermənistan yaylasında konkret fiziki məkana işarə edir. Bu bağda real flora bitirdi, ilk insana isə dünyəvi, fiziki bir iş — “onu becərmək və qorumaq” tapşırılmışdı (Bereşit 2:15).

Talmudda və kabbalistik əsərlərdə təsbit olunmuş klassik yəhudi ekzegetikası bağın maddiliyi məsələsini dualizm vasitəsilə həll edərək onu iki təbəqəyə ayırır:

1. Aşağı Ədəm bağı (Qan Eden ha-Taxton): Maddi, yer üzündəki bağ. O, fiziki olaraq Yerdə mövcud idi, lakin insan qovulduqdan və xeruvimlərdən (kərrubilərdən) ibarət keşikçilər yerləşdirildikdən sonra bu ərazi Ali Zəka tərəfindən insan qavrayışından gizlədildi və maddi dünyanın görünməyən, incə (mənəvi) ölçüsünə keçdi.

2. Yuxarı Ədəm bağı (Qan Eden ha-Elyon): Qeyri-maddi, ruhani sfera. Bura “Ruhlar dünyası”dır (Olam ha-Neşamot). Onun fiziki parametrləri yoxdur və saleh insanların ruhlarının yer həyatı başa çatdıqdan sonra metafizik həzz alması üçün bir məskən rolunu oynayır.

Xristianlığın transsendent dönüşü: Ruhani cənnət

Xristian ilahiyyatı radikal bir metafizik çevriliş edərək diqqət mərkəzini “keçmişdən” (Yaradılış kitabının itirilmiş yer cənnətindən) “gələcəyə” (Əhdi-Cədidin qazanılacaq Səmavi Cənnətinə) doğru sürüşdürür. Mesopotamiya coğrafiyası, çaylara və fiziki ağaclara edilən istinadlar tamamilə ləğv olunur, Cənnət (Paradis) məfhumu isə təmiz ruh sferasına köçürülür.

Cənnət mental bir məkan kimi

Xristian kanonunda Cənnət Yer planetindən tamamilə avtonomlaşdırılıb (müstəqil edilib) və Tanrının, eləcə də mələklərin birbaşa hüzur tapdığı bir sfera kimi şərh olunur.

• Anidən keçid: Çarmıxa çəkilmiş İsa Məsih tövbə edən quldura deyir: “Sənə doğru deyirəm, bu gün mənimlə bərabər cənnətdə olacaqsan” (Luka 23:43). Bu isə ölümsüz ruhun dərhal qeyri-maddi bəxtiyarlıq məskəninə keçməsinə işarə edir, nəinki Dəclə və Fəratın mənbələrinə göndərilməsinə.

• Paulun (Pavılın) transsendent təcrübəsi: Həvari Paul Cənnəti birbaşa fiziki kosmosun hüdudlarından kənarda, ali metafizik sferalarda lokallaşdırır (yerləşdirir): “...üçüncü göyə qədər qaldırıldı... cənnətə aparıldı və orada insan dilinə gəlməyən sözlər eşitdi” (2 Korinflilərə 12:2-4).

Əhdi-Cədidin yekun nöqtəsi — İohan İlahiyyatçının Vəhy kitabı (Apokalipsis) — itirilmiş maddi bağı “Yeni İerusalimə” — Tanrının hüzurundan enən Səmavi Şəhərə transformasiya edir (Vəhy 21:2). Burada fiziki təbiət tamamilə mənəvi substansiyaya əridilib: yer çayının əvəzinə “büllur kimi parıldayan təmiz həyat suyu çayı” axır, fiziki bağın əvəzinə isə “on iki dəfə bar verən Həyat Ağacı” ucalır (Vəhy 22:1-2). Xristianlıqda Cənnət yalnız gələcək ümumi Diriliş kontekstində yeni, aşınmaz bir “mənəvi cismanilik” qazanır; o zaman bütün kosmos dəyişilərək “yeni göy və yeni yer” halını alacaqdır (Vəhy 21:1).

Maddi əbədiyyətin arxitekturası: İslamda maddi Cənnət

Xristian spiritualizmindən (ruhçuluğundan) fərqli olaraq, islam ilahiyyatı (əqidə) Cənnətə onun mütləq, hiss edilən maddiliyini nümayişkaranə şəkildə qaytarır. Müsəlman dünyasının Cənnəti (Cənnət) — obyektiv mövcudluğa malik, fiziki, hissi və toxunula bilən nemətlərlə dolu yüksək dərəcədə maddi bir dünyadır. Cənnətdə cismani həzzlərin reallığına inanmaq sadəcə bir metafora deyil, islamın fundamental doqmalarından biridir.

Quran esxatologiyasının təməlində cismən dirilmə (bə's) doqması dayanır. Ruh fiziki qata (bədənə) qayıdır və bu bədən köklü bir bioloji modernizasiyaya məruz qalır:

• Fizioloji standart: Dünyəvi xəstəliklərdən və qocalmadan azad olan saleh bəndələr Cənnətə ömürlərinin ən parlaq dövründə — 33 yaşında daxil olurlar və ulu babamız Adəmin ilkin monumental boy ölçülərinə sahib olurlar.

• Metabolik qüsurların aradan qaldırılması: Cənnət sakinləri xalis həzz naminə qeyri-məhdud miqdarda nəfis təamlar və içkilər qəbul edirlər. Bununla belə, onların bədənləri yer üzünün bioloji qayğılarından tamamilə təmizlənmişdir; Cənnətdə xəstəliklər, nəcislər və toksinlər yoxdur, yeməyin həzm olunma prosesi isə müşk qoxusu verən xüsusi bir tərin ifraz olunması ilə başa çatır. Quran heç bir süni utanc hissi keçirmədən əbədiyyətdə zövcəvi yaxınlığın və fiziki hissiyyatın qorunub saxlanacağını bəyan edir.

“Cənnət” sözü hərfi mənada “çiçəklənən bağlar” deməkdir. Quran mətni onun infrastrukturunu incəliyinə qədər kataloqlaşdırır: Cənnət dörd növ real çayla əhatə olunmuşdur — təmiz su, süd, süzülmüş bal və insanı məst etmədən ləzzət verən cənnət şərabı çayları (Quran, 47:15). Saleh bəndələr qızıl və gümüş kərpiclərdən ucaldılmış saraylarda yaşayır, qızıl işləməli taxtlar üzərində əyləşir və zərif ipəkdən, atlazdan və ağır taftadan (dibadan) toxunmuş libaslar geyinirlər (“Əl-İnsan” surəsi).

İslamda maddiləşdirilmiş bu reallığın mütləq apogeyi (zirvəsi) və ən ali nöqtəsi Ruyətullah — saleh bəndələrin öz Yaradanının Camalını fiziki olaraq, transformasiya olunmuş bədənlərinin gözləri ilə görmək imkanı olacaqdır: “O gün neçə-neçə üzlər nurlanacaq, öz Rəbbinə baxacaqdır” (Quran, 75:22–23). Məhz bu nöqtədə maddi və mənəvi olan vahid bir vəhdətdə qovuşur.

Ədəmin kosmoloji paradoksu: Ulu babanın biomaterialı, planetlərarası transfer və əbədiyyətin fizikası

Cənnətin maddi, yoxsa sırf ruhani mahiyyət daşıması barədə iudaizm, xristianlıq və islamın kəsişməsində aparılan müzakirələr qaçılmaz olaraq dərin bir məntiqi və ontoloji paradoksa dirənir. Əgər Cənnəti mücərrəd, metafizik bir ruh fəzası kimi qəbul etsək, tədqiqatçı qarşısında dəf edilməz bir sual yaranır: Adəmin formalaşdırıldığı o maddi yer elementi — biomaterial, yaxud “yerin torpağı” qeyri-maddi bir məskənə necə nəql edilə bilərdi?

Əgər Cənnətə obyektiv mövcudluğa malik fiziki bir ekosistem kimi baxsaq, Müqəddəs Kitab metaforaları və Quran mətnləri heyrətamiz şəkildə müasir elmi və kosmoloji hipotezlərlə uzlaşmağa başlayır. Bu cür oxunuşda Adəmin hekayəsi mistik bir rəvayətdən irimiqyaslı planetlərarası biomühəndislik eksperimentinin, deportasiyanın və bəşəriyyətin sonrakı təkamül tranzitinin xronikasına çevrilir.

İbtidai maddə problemi və məkan ayrılığı

İbrahimi dinlərin müqəddəs mətnləri ilk insanın yaradılması üçün istifadə olunan ilkin xammalın təsvirində heyrətamiz bir həmrəylik nümayiş etdirir: Adəm yer qabığının elementlərindən (“yerin torpağından”, afar min ha-adama, turabdan) yoğrulmuşdur. Lakin bu hekayənin ən düyünlü məqamı ondan ibarətdir ki, insana ruhun üfürülməsi və onun ilkin varlığı Yerdən kənarda — Ədəmdə baş vermişdir.

Bu məkan ayrılığı fundamental bir dilemmanın doğulmasına səbəb olur:

• Xalis spiritualizmin (ruhçuluğun) tənqidi: Əgər Ədəm (Cənnət) fiziki parametrlərdən məhrumdursa, yer torpağının bura nəql edilməsi və ondan bioloji bir orqanizmin formalaşdırılması metafizika qanunlarına ziddir. Ruhun palçığa ehtiyacı yoxdur, palçıq isə məkanın, kütlənin və sıxlığın olmadığı bir yerdə mövcud ola bilməz.

• Rasional-kosmoloji sintez: Əgər islam əqidəsinin və erkən yəhudi şərhçilərinin Cənnətin maddiliyi barədəki mövqeyini qəbul etsək, rəvayət ciddi bir məntiq qazanır. Planetin hər bir guşəsindən toplanmış yer torpağı unikal bir üzvi və mineral matris rolunu oynamışdır. Bu biomaterial qədim insanın mələklər kimi eyniləşdirdiyi qüvvələr tərəfindən götürülərək xarici mühitin nəzarət olunan şəraitinə — Ədəm adlanan başqa bir məskunlaşmış platformaya (planetə və ya yüksək texnologiyalı avtonom klasterə) köçürülmüşdür. Məhz orada, fərqli bir fizika şəraitində Ali Zəka Adəmin bioloji həyatını başlatmış və onun genetik kodu əsasında Həvvanı modelləşdirmişdir.

Adaptasiya protokolu, sistem qəzası və deportasiya

İnsan cütlüyünün Cənnət bağında qalması bu nöqteyi-nəzərdən yeni şüurlu növün adaptasiya karantini və sınaq dövrü kimi görünür. Sərt bir qanunun — konkret bir obyektə (İstər Xeyir və Şəri Bilmə Ağacı, istərsə də Əbədiyyət Ağacı olsun) yaxınlaşmaq qadağasının tətbiq edilməsi Yaradanın şıltaqlığı deyil, təməl bir təhlükəsizlik protokolu idi.

Xarici dağıdıcı bir qüvvənin (İblisin və ya İlanın) müdaxiləsi ilə bu tabunun pozulması bioobyektlərin davranışında sistem xətasına yol açdı. İnsanlar Ədəmdə qalma reqlamentini pozaraq, ali dünyanın qanunlarına inteqrasiya olunmağa hazır olmadıqlarını nümayiş etdirdilər.

Bu hüquq pozuntusunun nəticəsi dərhal həyata keçirilən deportasiya oldu:

1. Çıxışın bloklanması: Qaydaları pozanları Ədəm şəraitində saxlamaq artıq təhlükəsiz deyildi; çünki onların bioloji ölümsüzlük texnologiyalarına (“Həyat Ağacına”) nəzarətsiz çıxış əldə etmək və öz səhvlərini əbədiləşdirmək riski var idi. Bu dünyaya giriş mühafizə sistemləri (“alovlu qılınc”) tərəfindən operativ şəkildə bloklandı.

2. Vətənə ekstradisiya: Adəm və Həvva bədənləri üçün materialın ilkin olaraq götürüldüyü yerə — Yer planetinə geri qaytarıldılar. İslamın tarixi rəvayətləri bu enişin coğrafi koordinatlarını (Şri-Lanka və Qırmızı dəniz sahili) heyrətamiz dəqiqliklə təsbit edərək qovulmanın məhz bədənlərin məkanda fiziki yerdəyişməsi olduğunu vurğulayır.

Bir zamanlar sadəcə xammal donoru olan Yer kürəsi, bir andaca şüurlu ulu babaların bəşəriyyətin demoqrafik və sivilizasiya çarxını başlatdıqları bir beşiyə çevrildi.

Yer sınaq platforması və kosmik tranzit kimi

Tövrat və Quran mətnlərinin fəlsəfi dərki bizi Yerin müvəqqəti bir sınaq platforması olması konsepsiyasına gətirir. Dini doktrina açıq şəkildə bəyan edir ki, insanın planetimizdəki fiziki ölümü şüurun yox olmasının son nöqtəsi deyil. Yer üzündəki varlıq ciddi şəkildə nizamlanmış bir mərhələ, planetar bir imtahandır.

İnsana mütləq iradə azadlığı verilmişdir və onun Yer üzündəki bütün həyat trayektoriyası — çətinliklərin dəf edilməsi, etik qadağalara riayət olunması və mənəvi təkamül vasitəsilə — məlumatların toplanması və şəxsi metafizik kodun formalaşdırılması prosesidir.

Biyoloji dövr (ölüm) başa çatdıqdan və sonrakı qlobal cismani dirilmədən (bə's) sonra Ali Məhkəmə şəxsiyyətin kosmik tranzitinin növbəti vektorunu müəyyən edəcək. Yer sınağının nəticələrindən asılı olaraq, şüur (yenidən transformasiya olunmuş, aşınmaz bədənlə birləşərək) varlığın müvafiq sferalarına paylanacaqdır. Saleh bəndələr maddi, təmizlənmiş Cənnət (Cənnət) dünyasına çoxdan gözlənilən repatrasiya (vətənə qayıdış) hüququ qazanacaqlar; hansı ki, bu dünya yer sınağı şəraitində öz etibarlılığını sübut etmiş insan üçün öz qapılarını yenidən açacaqdır.

Qlobal ufologiyanın monitorinqi: kimsəsiz landşaftlardan nüvə paritetinə və Vaşinqtonun mühasirəsinə qədər

İslam dininin əqidəsinə görə, Həzrət Məhəmməd (sallallahu əleyhi və səlləm) Peyğəmbərlərin Möhürüdür (Xatəmül-Ənbiyadır) — yəni 23 il ərzində səmavi qüvvələrlə birbaşa əlaqə saxlamış ən sonuncu elçidir. İslam baxımından ondan sonra peyğəmbərlik missiyası tamamlanmışdır və bu doqma bu gün də milyonlarla mömin üçün dəyişməz bir həqiqət olaraq qalmaqdadır.