วิคตอร์ ทาราโซฟ-ชลีเชน SNOW HUT กระท่อมหิมะ

ยุคเลทอริก

ยุคเลทอริกคือช่วงเวลาที่มนุษยชาติทั่วโลกจำเป็นต้องใช้เพื่อประเมินเหตุการณ์ในอดีตเสียใหม่ เปลี่ยนกระบวนทัศน์ของการดำรงอยู่ร่วมกัน และก้าวจากความเสื่อมถอยทางประวัติศาสตร์ไปสู่ความรุ่งเรืองของยุคแห่งพงศาวดาร…

จากผู้เขียน

มิตรสหายและเพื่อนร่วมอุดมการณ์ที่รักทุกท่าน!

ข้าพเจ้าขอนำเสนอ SNOW HUT เรื่องเล่าเชิงวิทยาศาสตร์แบบเลทอริก (“Sci–Letory”) ซึ่งนอกจากจะจำลองภาพอดีตอันห่างไกลขึ้นมาใหม่แล้ว ยังกล่าวถึงความเสมอภาคทางสังคมตามขนบอันเป็นที่รู้จักของวรรณกรรมโซเวียต ผลงานชิ้นนี้มีพื้นฐานมาจากร่างเรื่องของอานาโตลี นิโคลาเยวิช ทาราซอฟ (1939–2012) ชายชาวโซเวียตผู้มีสติปัญญา ความรู้กว้างขวาง และพรสวรรค์ทางวรรณกรรม

ข้าพเจ้าได้นำเค้าโครงเดิมของบิดามาปรับปรุงอย่างมาก เพื่อให้ดึงดูดผู้อ่านหลากหลายวัย เด็กชายผู้ใฝ่รู้อาจจินตนาการว่าตนเป็นนักสำรวจรังวัดในเขตอาร์กติกอันโหดร้าย ขณะที่เด็กสาววัยมัธยมอาจนึกภาพตนเองเป็นเจ้าของบ้านวิเศษ ส่วนผู้อ่านสูงวัยผู้เปี่ยมด้วยประสบการณ์ ซึ่งนั่งอ่านหนังสืออยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะ อาจเห็นพ้องว่าโลกในอดีตแห่งยุคพงศาวดารนั้นแตกต่าง น่าค้นหา และงดงาม! ผู้อ่านจากชนชาติต่าง ๆ ในดินแดนเหนือสุดไกลโพ้นก็จะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศทางวัฒนธรรมอันเป็นเอกลักษณ์ของเรื่องนี้เช่นกัน

เรื่องเล่านี้ยังแฝงความหมายทางอุดมการณ์และศีลธรรมไว้ด้วย ดังนั้น หากผู้อ่านสังเกตเห็นว่าเหล่าเทพแห่งโลกเบื้องบนดำเนินชีวิตโดยคำนึงถึงสังคมและส่วนรวม ข้าพเจ้าก็จะไม่โต้แย้ง… ในการสร้างภาพยานอวกาศจากต่างดาว ข้าพเจ้าเลือกตั้งสมมติฐานว่าความสมบูรณ์แบบทางเทคนิคของยานตั้งอยู่บนความสำเร็จของสังคมที่มีศีลธรรมสูง ซึ่งประชาชนเป็นผู้ถือครองอำนาจเอง คล้ายกับสังคมที่ข้าพเจ้าจินตนาการไว้ในมหาอำนาจทาร์ทาเรีย1 และบางส่วนในสหภาพโซเวียต ด้วยเหตุนี้ ความรู้สึกของเกลยุนจึงสะท้อนความโหยหาอดีต ความหวาดกลัวปัจจุบัน และความหวังต่ออนาคต คล้ายกับสิ่งที่พลเมืองแห่งสหภาพโซเวียตผู้พลัดถิ่นประสบอยู่ในปัจจุบันตามทัศนะของผู้เขียน

คราวนี้มาถึงวิญญาณชั่วร้ายคาร์กี ตัวละครที่น่ากลัวที่สุดในเรื่อง! ข้าพเจ้านำมันกลับมาจากคติชนของชาวเอเวนกีด้วยเหตุผลหลายประการ ประการแรก เพื่อเตือนมนุษยชาติ ข้าพเจ้ากำหนดให้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์จากต่างดาวมีตรรกะที่คาดเดาไม่ได้และเป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิต ประการที่สอง ข้าพเจ้าต้องการแสดงให้ผู้อ่านเห็นวิธีการอันทรยศของเหล่าปรสิตทางสังคมที่ร่วมมือกับผู้มีอำนาจ ซึ่งจงใจทำลายชุมชนชาติพันธุ์รัสเซียของชาวสลาฟ ประการที่สาม ข้าพเจ้าต้องการให้ผู้อ่านเรียนรู้ที่จะมองออกถึงการชักใยและหลีกเลี่ยงการหล่อเลี้ยงเอเกรกอร์2 ของศาสนาผู้ยึดครองและรัฐบาลที่ต่อต้านประชาชน

ด้วยวิธีนี้ ผู้อ่านจึงไม่เพียงสามารถจินตนาการถึงความหมายอื่น ๆ ในเรื่องได้เท่านั้น แต่ยังเรียนรู้ที่จะเติมเต็มจักรวาลด้วยภาพแห่งแสงสว่างด้วย สุดท้ายนี้ ข้าพเจ้าขอกล่าวว่า สำนวนและศัพท์เฉพาะที่ไม่คุ้นเคยในเรื่องจะพิมพ์เป็นตัวหนา โดยมีคำอธิบายอยู่ในส่วนอภิธานศัพท์ อาซ3 ขออวยพรให้ทุกคนพบแต่ความดีงามและมีความสุขกับการอ่าน!

บทที่ 1 การพบกันโดยไม่คาดคิด

เรื่องเล่าเลทอรีอันน่าอัศจรรย์4 ถือกำเนิดขึ้นในคืนขั้วโลก ณ ดินแดนเหนือสุดของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย5 แต่แทนที่จะได้รับการยอมรับตามที่สมควร ชะตากรรมกลับทำให้เรื่องนี้ถูกเก็บงำอยู่ในความมืดมนเป็นเวลาหลายปี! ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงจำต้องยอมรับคำกล่าวของคนงานอาวุโสประจำคณะของเรา มัฟเลตดิน มัฟเลตดิโนวิช บาดเรตดินอฟ ว่าสองวันที่หายไปจากความทรงจำของข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าใช้เวลาอยู่ภายในกระท่อมหิมะ6

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1982 (7491) หน่วยสำรวจภูมิประเทศของข้าพเจ้าจากคณะสำรวจธรณีฟิสิกส์ไทมีร์7 ถูกส่งไปช่วยงานหน่วยสำรวจคลื่นไหวสะเทือนอีคอนสกายาเป็นการชั่วคราว ฐานของพวกเขาตั้งอยู่ในทุ่งทุนดราโนริลสค์ ณ จุดบรรจบของแม่น้ำมิกชังก์ดา-ออนโดโดมีและแม่น้ำชอปโก พวกเราเดินทางจากดูดินกาด้วยเฮลิคอปเตอร์ เมื่อมาถึงก็เข้าพักในบาล็อก8 อย่างรวดเร็ว สตาร์ตรถแทรกเตอร์ และมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือสู่โวโลชังกาตามคำสั่ง

ทุกวันพวกเราวางสายเคเบิลสำรวจคลื่นไหวสะเทือน9 บดอัดหิมะให้เป็นถนนฤดูหนาว ทำเครื่องหมายจุดสำรวจ วางแนวสำรวจ และดำเนินการรังวัดภูมิประเทศด้วยเครื่องมือ10 หน่วยสำรวจคลื่นไหวสะเทือนอีคอนสกายาตามหลังมา โดยใช้การระเบิดใต้ดินแบบกำหนดทิศทางและอุปกรณ์รับสัญญาณเฉพาะทาง เพื่อค้นหาโครงสร้างโดมที่กักเก็บน้ำมันและก๊าซอยู่ลึกลงไปในชั้นหินสำหรับการพัฒนาอุตสาหกรรม

คืนขั้วโลกเป็นช่วงเวลาสามเดือนแห่งแสงสลัวและความมืด ซึ่งกดทับทั้งจิตใจและร่างกายของมนุษย์ ทุกคนต้องพยายามเอาชนะความเฉื่อยชาที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นคนงาน คนขับรถแทรกเตอร์ และโดยเฉพาะนักภูมิมาตรศาสตร์11 ซึ่งงานของพวกเขาขึ้นอยู่กับแสงสว่างที่มีอยู่ ถึงกระนั้น ตั้งแต่ปลายเดือนธันวาคมจนถึงกลางเดือนกุมภาพันธ์ พวกเราใช้ประโยชน์จากช่วงแสงสลัวในเวลากลางวันอย่างเต็มที่ และทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อทำตามแผนงานของรัฐให้ทันกำหนด

วันที่ 23 ธันวาคม ระหว่างพักรับประทานอาหารกลางวัน ความหนาวจัดระดับลบสี่สิบองศาเริ่มคลายลง และลมอุ่นจากทิศตะวันตกเฉียงใต้เริ่มพัดมา ข้าพเจ้าจึงต้องออกคำสั่งสองประการ:

“เราจะทำงานกันต่ออย่างเต็มกำลัง แต่คอยดูสภาพอากาศไว้ด้วย ความกดอากาศที่ลดลงหมายถึงพายุ!”

คนงานมุ่งหน้าไปยังประตู ข้าพเจ้าเองก็ไม่รอช้า รีบบันทึกสมุดงานให้เรียบร้อย แต่งตัวแล้วออกไปยังแนวสำรวจ ที่นั่นมีเป้ใส่ของจำเป็นเล็กน้อย กล้องธีโอโดไลต์12 บนขาตั้ง และสกีแผ่นกว้างของข้าพเจ้าซึ่งปักส่วนส้นลงในหิมะแข็งรออยู่ ลูโคเชนโก คนขับรถแทรกเตอร์ ปีนขึ้นรถ แล้วขบวนยานพาหนะที่ปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งก็ออกเดินทาง ทำให้ม้วนสายขนาดใหญ่ที่แขวนกับท่อขวางและขายึดรูปตัวแอลซึ่งยึดอยู่กับผนังด้านหลังของบาล็อกและด้านข้างหีบเก็บของภายนอกแกว่งไกว

อีกสองหรือสามวัน หน่วยล่วงหน้าของเราจะถึงชายขอบของป่าเบญจพรรณเพียงแห่งเดียวในดินแดนเหนือ แล้วค่อย ๆ เคลื่อนผ่านเข้าไป โดยเก็บกวาดต้นไม้ที่ล้มขวางทางและบดอัดหิมะให้เป็นถนนฤดูหนาว การมีเวลาสำรองเพิ่มอีกหนึ่งหรือสองวันย่อมเป็นประโยชน์ โดยเฉพาะเมื่อหน่วยอีคอนสกายาตามเรามาทันและกำลังเตรียมย้ายฐานแล้ว

รถแทรกเตอร์แล่นผ่านหุบเขาที่ลาดเอียงอย่างอ่อนโยน ขนาบด้วยเนินเขาเตี้ย ๆ ซึ่งถูกลมฝนกัดกร่อนและมีกรวดกับก้อนหินกระจัดกระจาย บาดเรตดินอฟคลายสายออกจากม้วน ส่วนดูรอฟ นักภูมิมาตรศาสตร์ หรี่ตาสู้ลมปะทะที่แสบผิวขณะวางสายเคเบิลสำรวจคลื่นไหวสะเทือน โซโบเลนโกตามมาเป็นคนที่สาม ตอกหมุดเครื่องรับคลื่นไหวสะเทือนลงในเปลือกหิมะแข็งและต่อสายอ่อนเข้ากับขั้วของสายเคเบิล หลายวันมานี้พวกเรายอมสละเวลาพักอุ่นร่างกายและดื่มชา จึงทำให้งานของคณะคืบหน้าอย่างรวดเร็ว

หลังจดค่าที่อ่านได้จากสถานีที่สามของแนววงรอบกล้องธีโอโดไลต์13 ลงในสมุด ข้าพเจ้าก็ละสายตาจากการวัด ท่ามกลางเกลียวหิมะสีขาวมัว ข้าพเจ้าพอมองเห็นรูปสี่เหลี่ยมสีเข้มของขบวนที่เคลื่อนล่วงหน้าไปแล้ว แต่เมื่อถึงหลักสำรวจที่เจ็ด พายุหิมะอันร้ายกาจก็ทำให้งานของข้าพเจ้าหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน แม้มัฟเลตดิน บาดเรตดินอฟจะใช้ความคิดสร้างสรรค์ช่วยไว้แล้วก็ตาม ก่อนออกเดินทางจากดูดินกา เขากว้านซื้อหลอดไฟสี่โวลต์จากร้านเครื่องมือทุกแห่ง และทุกเช้าก็ต่อหลอดเหล่านั้นเข้ากับแบตเตอรี่ทนความหนาวเพื่อติดไฟบนเสาสำรวจ14 อย่างขยันขันแข็ง

ข้าพเจ้าสบถด้วยความหงุดหงิด:

“อากาศบ้าอะไรอย่างนี้! มองผ่านกล้องธีโอโดไลต์ไม่เห็นอะไรเลย! ต้องเก็บของแล้วรีบตามคนอื่นไป หวังว่าคราวนี้คงไม่ต้องไปติดอยู่ในกระท่อมหิมะอีก!”

ข้าพเจ้าเคยฝ่าพายุรุนแรงโดยหลบอยู่ใต้กองหิมะมาแล้ว ต้องนั่งทนในความมืดสนิท ตัวสั่นเพราะความหนาวและความชื้นที่ซึมลึก ฝืนไม่ให้หลับ และคอยเจาะรูผ่านหิมะเพื่อให้หายใจได้

กรวดสีเข้มปนกับเกล็ดหิมะเริ่มหมุนวนรอบตัว แล้วหุบเขาทั้งแห่งก็ส่งเสียงคำรามน่าสะพรึง ข้าพเจ้าครอบกล้องธีโอโดไลต์ แต่ทิ้งขาตั้งไว้ตรงตำแหน่งเดิมทุกประการ เพื่อจะได้กลับมาวัดต่อภายหลังโดยไม่ต้องรังวัดเชื่อมโยงใหม่ ข้าพเจ้าสอดสมุดบันทึกภาคสนามลงกระเป๋าแล้วรีบตามคณะไป พลางบ่นอย่างขุ่นเคือง:

“ฉันย่ำอยู่ตามแนวสำรวจนี้มากกว่าชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่ได้ข้อมูลที่ต้องใช้คำนวณเลย! ป่านนี้คนอื่นคงไปไกลราวสองไมล์แล้ว… พวกเขาอาจทำงานเสร็จก่อนกำหนดและกำลังนั่งดื่มชาอยู่ข้างทะเลสาบเล็ก ๆ ใกล้จุดตั้งค่ายที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่”

หิมะของไทมีร์มีหลายลักษณะ บางครั้งเหนียว บางครั้งเป็นผง หรือร่วนซุย แต่บ่อยกว่านั้นลมนับไม่ถ้วนจะพัดกวนมัน และความหนาวก็อัดจนกลายเป็นเปลือกแข็งขรุขระ นั่นเป็นเหตุให้ทุกคนในคณะสำรวจใช้สกีโดยไม่ถือไม้ค้ำ สำหรับข้าพเจ้า การถือกล้องธีโอโดไลต์พร้อมขาตั้งนั้นสะดวกมาก แต่เมื่อมีเป้หนักอยู่บนบ่า การแยกสองชิ้นแล้วถือไว้ในมือย่อมดีกว่า ส่วนคนงานแบกเสาสำรวจยาวไว้บนหลังและถือเครื่องมืออื่น ๆ ไว้ในมือ

ข้าพเจ้าไถสกีไปตามรอยรถแทรกเตอร์ผ่านหุบเขาที่ค่อย ๆ แคบลง ลมแรงที่พัดสวนหน้าทำให้ต้องใช้ถุงมือปิดหน้า และคอยถูจมูกกับแก้มเป็นระยะเพื่อป้องกันเนื้อเยื่อถูกความเย็นกัด ทันใดนั้น ณ ขอบเขตการได้ยิน ข้าพเจ้าได้ยินเสียงร้อง:

“อ๊า—อ๊า—อ๊า!”

ข้าพเจ้าหยุดกึก

ครู่ต่อมาเสียงนั้นดังขึ้นอีก อาจเป็นเสียงร้อง หรืออาจเป็นเสียงครางแผ่ว ๆ คล้ายเสียงเด็กร้อง ดูเหมือนจะมาจากทางขวามือของข้าพเจ้า อาจอยู่หลังเนินเขา แล้วเสียงนั้นก็เงียบหายไป

ข้าพเจ้าถ่มน้ำลายข้ามไหล่ซ้ายและพึมพำ:

“นั่นเสียงอะไรกัน? เสียงหลอนแห่งแดนเหนือ หรือเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือจริง ๆ?”

ข้าพเจ้าเริ่มออกค้นหาทันทีโดยไม่เสียเวลา

ข้าพเจ้าเลี้ยวไปตามทางโค้งลาดเอียงอย่างนุ่มนวล ไถสกีขึ้นไปถึงยอดเนิน อ้อมกองหินใหญ่ แล้วไถลงสู่แอ่งต่ำตามสัญชาตญาณ ที่นั่นเอง ข้าพเจ้าได้พบเด็กสาวจากเผ่าเร่ร่อนโดยไม่คาดคิด เธอนอนอยู่บนหิมะที่อัดแน่น ขาขวาเหยียดตรง เมื่อมองใกล้ ๆ ก็เห็นว่าเธอสวมเครื่องแต่งกายที่ถือว่าทันสมัยตามมาตรฐานของไทมีร์ ได้แก่ เสื้อคูห์ลยังกา15 ที่ตัดเข้ารูปอย่างประณีตและปักลูกปัด ทำจากหนังลูกกวางเรนเดียร์แรกเกิด กางเกงเคอร์เคอร์16 สีควันบุหรี่ และรองเท้าบูตอุนไตคี17 สูง ทำจากหนังขากวางเรนเดียร์ที่เรียบเนียน

เด็กสาวสูดจมูก มองข้าพเจ้าโดยไม่แสดงความกลัวแม้แต่น้อย เธอถอดถุงมือข้างหนึ่งออกแล้วใช้มือปาดน้ำตาเม็ดโตที่ไหลอาบแก้ม ข้าพเจ้าก้มลงถามเบา ๆ ว่า:

“เกิดอะไรขึ้น? เธอมาที่นี่ได้อย่างไร?”

ข้าพเจ้ารู้สึกโล่งใจเมื่อหญิงแปลกหน้าผู้มีจมูกเชิดขึ้นเล็กน้อยและดวงตาเรียวเฉียงพูดภาษารัสเซียได้:

“ฉันออกไปขี่กวาง! แล้วกวางที่รักของฉันก็สะดุด ฉันเลยตกลงไปในหุบ… ฉันอยากลุกขึ้น แต่ขาไม่ยอมขยับ เจ็บเหลือเกิน! ดีใจจริง ๆ ที่คุณมา ช่วยพยุงฉันให้ยืนขึ้นที”

ขณะจับมือทั้งสองของเด็กสาวช่วยยกตัวขึ้น ข้าพเจ้าถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า:

“เธอขี่กวางป่ามาถึงนี่เชียวหรือ? ในระยะสามสิบไมล์จากที่นี่ไม่มีชุมชนสักแห่ง! พ่อแม่เธออยู่ไหน? ค่ายพักของเธอล่ะ?”

แต่เมื่อเห็นว่าเธอไม่สามารถลงน้ำหนักบนขาขวาได้เลย ข้าพเจ้าจึงตัดสินใจพักคำถามไว้ก่อนและลงมือช่วยเหลือ ข้าพเจ้าบอกอย่างหนักแน่นว่า:

“ฉันต้องอุ้มเธอไปที่บาโลกของเราแล้วตรวจดูอย่างละเอียด ถ้าเป็นกระดูกหักซับซ้อน เราจะต้องเรียกเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยให้พาเธอไปศูนย์กลางของเขต ที่โรงพยาบาลดูดินกาจะรักษาเธอได้แน่นอน แต่ถ้าเป็นข้อเคลื่อน เอ็นยืด หรือเอ็นฉีก ฉันจะดูแลเธอเอง แล้วส่งกลับบ้านไปหาพ่อแม่”

ข้าพเจ้ามองส่วนที่นูนผิดปกติใต้รองเท้าอุนไตคีข้างขวาของเธออย่างระแวง ก่อนอุ้มเธอขึ้นและออกเดิน เมื่อเราอ้อมเนินเขาและเริ่มตามรอยรถแทรกเตอร์ เด็กสาวก็ร้องขึ้นว่า:

“ไม่ ไม่ โอมอลกี! ฉันไม่ต้องการเกวียนเสียงดังครืนครั่นของคุณ! อุ้มฉันไปทางโน้น ไปที่เนินหินนั่น!”

ข้าพเจ้ามองไปตามทิศที่เธอชี้แล้วสบถอย่างหงุดหงิดว่า:

“จะไปทำบ้าอะไรที่นั่น? มีแต่หินเปล่า ๆ!”

แต่เด็กสาวผู้ดื้อรั้นคัดค้านว่า:

“ทุกอย่างอยู่ที่นั่น! กระโจมใหญ่ หมอผี แล้วก็อาหาร!”

พายุหิมะทวีความรุนแรงขึ้น ไม่มีเวลาจะเถียงกัน ข้าพเจ้าจึงยืนยันว่า:

“อยากไปเนินหินนั่นใช่ไหม? ได้ ไปกัน! แต่เราตกลงกันก่อน ถ้าที่นั่นไม่มีกระโจม ฉันจะอุ้มเธอกลับไปบาโลกของเรา!”

เด็กสาวพยักหน้า

ข้าพเจ้ายกสกีให้สูงขึ้น เร่งฝีเท้าแล้ววิ่งไปยังเนินหินขรุขระ ภาระในอ้อมแขนที่ทั้งดื้อรั้นและแทบไม่มีน้ำหนักจ้องมองเนินนั้นด้วยความหวัง ราวสิบนาทีต่อมา ข้าพเจ้าก็มาถึงตีนเนิน กางสกีออกจากกันแล้วค่อย ๆ ก้าวด้านข้างขึ้นไปตามลาดชันอย่างระมัดระวัง

น่าเสียดายที่ยอดเนินราบเรียบซึ่งถูกธารน้ำแข็งโบราณกัดเซาะนั้นไม่มีอะไรเลย นอกจากหินไม่กี่ก้อนและก้อนหินใหญ่รูปร่างไร้แบบแผนที่ดูราวกับค้ำท้องฟ้าสีเทาเข้มอันต่ำเตี้ย! ข้าพเจ้าหอบหายใจหลังปีนขึ้นมา แล้วถามอย่างหงุดหงิดว่า:

“ไหนล่ะ รีสอร์ตชนบทของเธอ?!”

แทนที่จะตอบ เด็กสาวชี้ไปยังก้อนหินสูงประมาณสิบฟุตแล้วขอว่า:

“วางฉันลงข้าง ๆ ก้อนนั้น”

ข้าพเจ้าทำตาม แต่ยังโอบเอวเธอไว้แน่น ลมกระโชกแรงเสียจนแม้แต่ชายร่างโตอย่างข้าพเจ้าก็อาจถูกพัดตกเนินได้ เพื่อนร่วมทางยืนนิ่งบนขาข้างที่ไม่บาดเจ็บ แล้วแตะผิวหินหยาบ ๆ

ในชั่วขณะนั้น สิ่งน่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น เป็นสิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าสงสัยในสติสัมปชัญญะของตนเอง! รอยแยกแนวนอนปรากฏขึ้นกลางก้อนหิน แบ่งแท่งหินออกเป็นสองส่วน จากนั้นครึ่งบนเลื่อนไปทางขวาและลอยค้างอยู่กลางอากาศอย่างเงียบงัน ส่วนครึ่งล่างกลับหายไปท่ามกลางกลุ่มหมอกสีขาว

ก่อนที่ข้าพเจ้าจะตั้งสติได้ เด็กสาวก็พูดเชิงตำหนิว่า:

“อย่ายืนเฉยสิ! ปีนขึ้นไป!”

ข้าพเจ้ายังตกตะลึง พยายามคิดว่า “ทำไม? ไปไหน?!”

ถึงกระนั้น ข้าพเจ้าก็ทำตามอย่างว่าง่าย ถอดสกีออก ก้าวขึ้นไปบนก้อนหิน แล้วหยุดนิ่งด้วยความคาดหวังปนกังวล

“ยืนนิ่ง ๆ แล้วอย่ากลัว!” เด็กสาวบอก ก่อนสบตาข้าพเจ้าแล้วเสริมว่า “ถึงอย่างไร โอมอลกีผู้แข็งแกร่งก็ไม่รู้จักความกลัว!”

ข้าพเจ้าไม่ได้ตอบ เพราะรู้ดีว่าความกลัวไม่เกี่ยวข้องกับขนาดตัวของสัตว์หรือมนุษย์เลย

หมอกลอยสูงขึ้นอย่างรวดเร็วและห่อหุ้มเราจนมิด ข้าพเจ้าสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วหลับตา…

เมื่อผ่อนลมหายใจออก ข้าพเจ้ารู้สึกถึงสายลมอุ่น ๆ จึงลืมตาขึ้นด้วยความสงสัย แล้วแข็งค้างด้วยความตื่นตะลึง: ข้าพเจ้ากำลังยืนอยู่ภายในห้องทรงกระบอก

“เราลงมาถึงแล้ว และอีกไม่นานก็จะเข้าไปในกระโจมใหญ่” เด็กสาวพูดปลอบใจ “นี่คือโถงทางเข้า… เดินตรงไปแล้วหยุดข้างวงกลมหลากสี”

ข้าพเจ้านับได้เก้าก้าวก่อนถึงผนังฝั่งตรงข้าม ซึ่งมีวงแหวนสีรุ้งกำลังกะพริบเป็นจังหวะ เพื่อนร่วมทางใช้นิ้วแตะมันเพียงนิ้วเดียว สิ่งกีดขวางที่เคยแข็งทึบพลันกระเพื่อมและแปรสภาพเป็นช่องทางเดินรูปโค้ง! ข้าพเจ้าก้าวผ่านไปอย่างกล้าหาญและพบว่าตนอยู่ในอีกห้องหนึ่ง…

แสงสลัวบดบังขนาดที่แท้จริงของโถงอันกว้างขวาง แต่เมื่อข้าพเจ้ามองประกายสีต่าง ๆ ที่วูบไหวบนผนังอย่างใกล้ชิดขึ้น ก็เข้าใจโดยสัญชาตญาณว่าตนกำลังยืนอยู่ภายในทรงกระบอกที่ทั้งสูงและกว้างใหญ่

เด็กสาวชี้ไปยังส่วนหนึ่งของผนังวงกลมขนาดมหึมาที่ส่องประกายสว่างจัด แล้วถามว่า:

“อุ้มฉันไปตรงนั้น! เราอยู่ในกระโจมใหญ่แล้ว โอมอลกี หมอผีของฉันอยู่หลังผนังสีเหลืองนั่น”

บทที่ 2 กระโจมหิน

ข้าพเจ้าเดินเข้าไปใกล้ผนังที่ส่องแสงวาบและวางเด็กสาวลง นางถามว่า:

“แค่ขยับตัวก็เจ็บแล้ว โอมอลกี! ช่วยถอดเสื้อผ้าให้ฉันหน่อย เจ้าต้องเข้าไปในกระโจมของหมอผีโดยไม่สวมเสื้อผ้า นี่คือธรรมเนียม”

ข้าพเจ้าไม่ซักถาม ช่วยนางถอดเสื้อคูห์ลยันกา แล้วจับส้นรองเท้าบูตอุนไตคีข้างซ้ายดึงออก แต่ต้องหยุดเพียงเท่านั้น เพราะแม้แตะขาขวาเบาที่สุด นางก็ครางด้วยความเจ็บปวด ข้าพเจ้าหยิบมีดพกออกมาและกรีดหนังเรนเดียร์อันเหนียวทนโดยไม่เสียดาย จึงสามารถปลดกางเกงเคอร์เคอร์ทรงหลวมออกจากขาทั้งสองของนางได้

ทันใดนั้น โถงทั้งห้องก็สว่างจ้า เด็กสาววัยรุ่นที่ข้าพเจ้าเคยนึกว่าอยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็นหญิงสาวเต็มวัยในชุดหมีสีน้ำเงินสดที่แนบกระชับลำตัว ชุดหมีนั้นไม่มีรอยตะเข็บหรือสิ่งยึดปิดให้เห็น และขับเน้นเอวอันคอดสะโพกกลมมนกับทรวงอกอิ่มเต็มของนาง…

ข้าพเจ้าข่มความกระดากอายแล้วถามอย่างไม่แน่ใจ:

“ต้องตัดชุดหมีด้วยหรือเปล่า?”

นางขมวดคิ้วและตอบอย่างจริงจัง:

“ไม่จำเป็น ฉันถอดชุดหมีเองได้!”

นางเลื่อนตัวปิดเปิดจากคอลงมาตามแนวอกขวาและสะโพก เผยเรือนร่างอันบอบบางอย่างมั่นใจ

ข้าพเจ้าคิดอย่างประหม่า “แล้วฉันควรทำอย่างไร? มองหรือ?! ให้ตายเถอะ นางไม่ได้สวมชุดชั้นในเลย!”

ด้วยความรู้ด้านเวชศาสตร์สนามรบอยู่บ้าง ข้าพเจ้าจึงหันมาสนใจขาข้างที่บาดเจ็บ และพบว่ากระดูกหน้าแข้งหัก ไม่ใช่แค่หักเท่านั้น แต่ยังทะลุเนื้อเยื่ออ่อนและโผล่ออกจากบาดแผลด้วย ภาพนั้นชวนให้สะเทือนใจ โชคดีที่หลอดเลือดแดงใหญ่ไม่ได้รับความเสียหาย! การรักษาคงต้องใช้เวลาหกหรือเจ็ดสัปดาห์ แล้วตามด้วยการฟื้นฟูอีกนานพอ ๆ กัน ข้าพเจ้าไม่เชื่อถือหมอรักษาโรคที่เรียนรู้ด้วยตนเองหรือหมอผี จึงเสนอด้วยความจริงใจ:

“เรามารักษาอาการบาดเจ็บกันเองเถอะ ฉันจัดกระดูกให้เข้าที่และใส่เฝือกดามได้…”

ข้าพเจ้ายังพูดไม่ทันจบ หญิงสาวก็เอื้อมมือไปทางผนังและขัดขึ้นว่า:

“รอตรงนี้นะ โอมอลกี! หมอผีจะรักษาฉันให้หายอย่างรวดเร็ว…”

ข้าพเจ้าพยักหน้าอย่างเหม่อลอยและมองผนังเปลี่ยนสภาพ ภายใต้น้ำหนักของหญิงสาวที่เอนพิง พื้นผิวนั้นยุบเข้าด้านในและแยกออก ก่อนจะปิดเข้าหากันอีกครั้งแล้วกลายเป็นโปร่งใส ราวกับผู้ช่วยหลังเวทีที่มองไม่เห็นได้เปิดม่านการแสดงอันเคร่งขรึมให้ตามใจ!

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «Литрес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.