Книга Испания Франко. Хроники режима. Не единая, не великая, не свободная читать онлайн бесплатно, автор Николас Сесма – Fictionbook, cтраница 3
Николас Сесма Испания Франко. Хроники режима. Не единая, не великая, не свободная
Испания Франко. Хроники режима. Не единая, не великая, не свободная
Испания Франко. Хроники режима. Не единая, не великая, не свободная

3

  • 0
Поделиться
  • Рейтинг Литрес:5

Полная версия:

Николас Сесма Испания Франко. Хроники режима. Не единая, не великая, не свободная

  • + Увеличить шрифт
  • - Уменьшить шрифт

4

В этом отношении см: Xosé Manoel Núñez Seixas, Guaridas del lobo. Memorias de la Europa autoritaria, 1945–2020, Crítica, Barcelona, 2021, p. 145–175. Pablo del Hierro, Madrid, metrópolis (neo)fascista. Vidas secretas, rutas de escape, negocios oscuros y violencia política (1939–1982), Crítica, Barcelona, 2023.

5

«Up-date on Probable Funeral Arrangements in Event of Franco’s Death», Конфиденциальная телеграмма посла США Уэллса Стейблера в Государственный департамент, 25 октября 1975 года; https://www.wikileaks.org/plusd/cables/ 1975MADRID07478_b.html (consultado el 30 de junio de 2023).

6

Robert O. Paxton, Anatomía del fascismo, Península, Barcelona, 2005 (orig. 2004), p. 17–18.

7

Keith Lowe, Continente salvaje. Europa después de la segunda guerra mundial, Galaxia Gutenberg-Círculo de Lectores, Barcelona, 2012.

8

Victoria de Grazia, Irresistible Empire. America’s Advance through 20th-Century Europe, Harvard University Press, Cambridge, 2005.

9

О термине «франкизм» и его эволюции см.: Javier Rodrigo y Maximiliano Fuentes, Ellos, los fascistas. La banalización del fascismo y la crisis de la democracia, Deusto, Bilbao, 2022, p. 138; Ismael Saz, «Franquismo», en Javier Fernández Sebastián y Juan Fancisco Fuentes (dirs.), Diccionario político y social del siglo xx español, Alianza, Madrid, 2008, p. 560.

10

Victor Klemperer, LTI. La lengua del Tercer Reich. Apuntes de un filólogo, Círculo de Lectores, Barcelona, 2005 (orig. 1947).

11

Без претензии на исчерпывающий охват, см. положения этого обсуждения у Enrique Moradiellos, La España de Franco (1939–1975). Política y sociedad, Síntesis, Madrid, 2000, p. 209–225; Manuel Pérez Ledesma, «Una dictadura “por la gracia de Dios”», Historia social, 20 (1994), p. 173–194, а также Ismael Saz, Fascismo y franquismo, Publicacions de la Universitat de València, Valencia, 2004.

12

«Собственноручное письмо Мануэля Асаньи, адресованное Диего Мартинесу Баррио с отказом от должности президента», хранящееся в Историческом национальном архиве (Archivo Histórico Nacional), воспроизведено по ссылке: https://pares.mcu.es/ParesBusquedas20/catalogo/show/ 12945548?nm (по состоянию на 8 августа 2023 года).

13

Gabriel Gorodetsky (ed.), El cuaderno secreto. Iván Maiski. Embajador soviético en Londres, 1932–1943, RBA, Barcelona, 2017, p. 270.

14

Rosa Pardo Sanz, «Diplomacia y propaganda franquista y republicana en América Latina durante la guerra civil española», en Abdón Mateos y Agustín Sánchez (eds.), Ruptura y transición. España y México, 1939, Eneida, Madrid, 2011, p. 45–58.

Rosa Pardo Sanz y Florentino Portero, «La política exterior del régimen de Franco», en Raymond Carr (coord.), Historia de España. Menéndez Pidal. La época de Franco, 1939–1975, tomo XLI, vol. I, Espasa Calpe, Madrid, 1996, p. 192–300.

15

Амандо де Мигель в книге Sociología del franquismo. Análisis ideológico de los Ministros del Régimen, Euros, Barcelona, 1975, p. 154 выделял девять «семей» внутри диктатуры: военные, приморриверисты, традиционалисты, монархисты, фалангисты, католики, интегристы, технократы и технические специалисты.

16

Bruce Bueno de Mesquita, Alastair Smith, Randolph M. Siverson y James D. Morrow, The Logic of Political Survival, The MIT Press, Cambridge, 2003, p. 41–51. Теории Буэно де Мескиты и Аластэра Смита получили широкую популярность в медиапространстве, особенно благодаря их адаптации в формате сериала Netflix How to Become a Tyrant (2021). Las teorías de Bueno de Mesquita y Alastair Smith han hecho fortuna mediática, en especial gracias a su conversión en la serie de Netflix How to Become a Tyrant (2021).

17

Идея парадигматического образа активного сторонника диктатуры изложена у Виктории де Грации в книге Victoria de Grazia, The Perfect Fascist. A Story of Love, Power, and Morality in Mussolini’s Italy, Harvard University Press, Cambridge, 2020. Что касается выражения «работать в направлении каудильо», мы используем формулу, предложенную Иэном Кершоу для описания политической динамики при харизматическом лидерстве Гитлера; см. Ian Kershaw, «El Estado nazi ¿un Estado excepcional?», Zona abierta, 53 (1989), p. 119–148.

18

Géraldine Schwarz, Los amnésicos. Historia de una familia europea, Tusquets, Barcelona, 2021, p. 85.

19

Victor Klemperer (2005), p. 45–46.

20

Julio Ugarte, Odisea en cinco tiempos: guerra, prisión, confinamiento, resistencia, exilio, Itxaropena, Zarautz, 1987.

21

Verónica Sierra Blas, Cartas presas. La correspondencia carcelaria en la guerra civil y el Franquismo, Marcial Pons, Madrid, 2016, p. 272.

22

Manuel Azaña, Obras Completas. Vol. VI. Julio de 1936-agosto de 1940 (edición de Santos Juliá), Centro de Estudios Políticos y Constitucionales /Ministerio de la Presidencia, Madrid, 2007, p. 168–181.

23

«Его Превосходительство Президент Республики красноречиво излагает международной и внутренней общественности причины и обязанности нашей борьбы». La Vanguardia, 19 de julio de 1938.

24

Santos Juliá, Transición. Historia de una política española (1937–2017), Galaxia Gutenberg, Barcelona, 2017, p. 49–67; Santos Juliá (2010), p. 425–443.

25

Manuel Azaña, Memorias de guerra (1936–1939), Grijalbo Mondadori, Barcelona, 1978, p. 313.

26

Emilio Mola, «Instrucción reservada número 1», 25 de mayo de 1936, citada por Julián Casanova, España partida en dos. Breve historia de la guerra civil española, Crítica, Barcelona, 2013, p. 29–30.

27

Идея об «умиротворяющей диктатуре», высказанная Рамоном Менендесом Пидалем в письме к Америко Кастро, приводится в книге José Ignacio Pérez, Ramón Menéndez Pidal: ciencia y pasión, Junta de Castilla y León, Valladolid, 1998, p. 275.См. также: Joaquín Pérez Villanueva, Ramón Menéndez Pidal, Espasa-Calpe, Madrid, 1991, p. 396.

Публичные заявления в поддержку Франко со стороны этих интеллектуалов анализируются у Jordi Gracia, La resistencia silenciosa. Fascismo y cultura en España, Anagrama, Barcelona, 2004, p. 46–101 y en Hugo García, Mentiras necesarias. La batalla por la opinión británica durante la Guerra Civil, Biblioteca Nueva, Madrid, 2008, p. 173–177.

Сыновья Грегорио Мараньона и Хосе Ортеги-и-Гассета сражались добровольцами на стороне националистов.

28

Письмо Жозепа Пижоана Грегорио Мараньону от 6 февраля 1939 года, цитируется в Antonio López Vega, Gregorio Marañón. Radiografía de un liberal, Taurus, Madrid, 2011.

29

Max Aub, El laberinto mágico V. Campo del Moro, Suma de Letras, Madrid, 2004, p. 67–68. Ángel Bahamonde y Javier Cervera, Así terminó la guerra de España, Marcial Pons, Madrid, 1999.

30

Véase Javier García Fernández (coord.), 25 militares de la República, Ministerio de Defensa, Madrid, 2019.

31

Ilsen About y Vincent Denis, Historia de la identificación de las personas, Ariel, Barcelona, 2011, p. 114–115.

32

Fernando Fernán-Gómez, Las bicicletas son para el verano, Vicens Vives, Barcelona, 2003, p. 169.

33

Santos Juliá, «Consejo de guerra contra Julián Besteiro», en Santiago Muñoz Machado (ed.), Los grandes procesos de la historia de España, Crítica, Barcelona, 2002, p. 466–483; Paul Preston, «Julián Besteiro. La tragedia de un pacifista en la guerra», en Las tres Españas del 36, Plaza & Janés, Barcelona, 1998. Francisco Espinosa, Ángel Viñas y Guillermo Portilla, Castigar a los rojos. Acedo Colunga, el gran arquitecto de la represión franquista, Crítica, Barcelona, 2022.

34

A modo de ejemplo, Léon Blum, «Julián Besteiro», Le populaire de Paris. Organe central du Parti Socialiste, 12 de julio de 1939, p. 1; https://gallica.bnf.fr/ ark:/12148/bpt6k8234620/f1 (consultado el 17 de abril de 2020).

Джордж Оруэлл также отмечал в своем дневнике интерес, вызванный в британской прессе судебным процессом и приговором Бестейро, см.: George Orwell, Escritor en guerra. Correspondencia y diarios, 1937–1943, Debate, Barcelona, 2014, p. 211.

35

Gutmaro Gómez Bravo, El exilio interior. Cárcel y represión en la España franquista (1939–1950), Taurus, Madrid, 2008, p. 133–141.

36

Archivo Histórico de Euskadi, Colección Instituto Bidasoa, Fondo Luis Ruiz de Aguirre, «Sancho de Beurko», documento 20.17: «Машинописная копия письма священника Хулио Угарте, отправленного из тюрьмы Кармона Мануэлю Ирухо в Лондоне. В письме описывается тяжелая жизнь в тюрьме и подробно рассказывается, как была сделана знаменитая фотография с Бестейро».

Фотография опубликована в статье «Le professeur Besteiro n’est pas mort», Euzko Deya. La voz de Euzkadi. La voix des basques, 196 (10 febrero de 1940), p. 1–2; https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k4534135m/f1.image (consultado el 17 de abril de 2020);

Julián Besteiro, Cartas desde la prisión. 110 cartas a su esposa, Dolores Cebrián, Biblioteca Nueva-Escuela Julián Besteiro, Madrid, 2004.

О Dolores Cebrián, см.: Teresa Marín Eced, «Dolores Cebrián», en Ni tontas ni locas: Las intelectuales en el Madrid del primer tercio del siglo xx, Ministerio de Ciencia e Innovación, Madrid, 2009, p. 190–193.

37

Ramón Sender Barayón, Muerte en Zamora, Postmetrópolis, Madrid, 2017.

38

Miguel Gutiérrez Carbonell, «Un proceso histórico; Miguel Hernández», Anales de la Universidad de Alicante. Facultad de Derecho, 6 (1991), p. 119–138. Следственным судьей по делу был Мануэль Мартинес Гаргальо, а судебным секретарем – Антонио Луис Баэна Токон; см.: Juan Antonio Ríos Carratalá, «El caso Diego San José, la sombra de Miguel Hernández y el juez humorista», Anales de la Literatura Española Contemporánea, 40 (2015), p. 355–375.

39

José Luis Ferris, Miguel Hernández. Pasiones, cárcel y muerte de un poeta, Temas de Hoy, Madrid, 2004, p. 419–502.

40

Santos Juliá, «Prólogo», en Julián Zugazagoitia, Guerra y vicisitudes de los españoles, Tusquets, Barcelona, 2001, p. I–XXXI.

41

См., например: «Carta de Jean Fernand-Laurent a Albert Sarraut, ministro del Interior, 31 de marzo de 1939». Тот независимый республиканский депутат, представлявший XVI округ Парижа, требовал объяснений по поводу присутствия Компаньса в районе. Документ хранится в Национальном архиве Франции и воспроизведен на сайте: http://www1.memoria.cat/lluis-companys-dossierpolicial/el-dossier-policialfrances (consultado el 25 de junio de 2020).

Критика в адрес Компаньса рассматривается в: Enric Ucelay-Da Cal y Arnau González i Vilalta (eds.), Contra Companys, 1936: la frustración nacionalista ante la Revolución, PUV, Valencia, 2012.

42

«Странное поражение» – книга французского историка Марка Блока, посвященная анализу причин поражения Франции во Второй мировой войне. (Примеч. ред.)

43

Marc Bloch, L’étrange défaite, Gallimard, 1990 (orig. 1940).

44

«Рукопись Карме Байесте, в которой она рассказывает о задержании Льюиса Компаньса», 13 апреля 1969 года. Документ хранится в Институте социальной истории в Амстердаме и воспроизведен на сайте: http://www1.memoria.cat/companys/content/reproducci%C3 % B3-del-manuscrit-de-carme-ballester-que-narra-la-detenci%C3%B3-de-llu%C3 % Ads-companys (consultado el 25 de junio de 2020).

45

Robert O. Paxton, La France de Vichy, 1940–1944, Seuil, 1997 (orig. 1972), особенно p. 280–286.

46

Jordi Guixé i Corominas, «Diplomàcia I repressió: la persecució hispanofrancesa de l’exili republicá, 1937–1951», Segle XX: revista catalana d’història, 1 (2008), p. 83–104.

47

О Тайной полевой полиции (GFP) см.: Robert Winter, Die geheime Feldpolizei, Melchior, Wolfenbüttel, 2013.

Купить и скачать всю книгу
ВходРегистрация
Забыли пароль