Қайран ана
Айя Жан

© Айя Жан, 2026

ISBN 978-5-0070-4570-4

Создано в интеллектуальной издательской системе Ridero

1-тарау. Дала патшайымының мүсіні

Сырдың төменгі ағысындағы ауылдарда Нұрия туралы аңыз әлі күнге дейін айтылады. Уақыт есімдерді өшіруі мүмкін, бірақ ол аңызға айналған бұл әйелдің бейнесіне қауқарсыз. Жаппас руынан шыққан байдың қызы өз тағдырын киелі зерендей ардақтап, мақтанышпен алып өтті. Ұзын бойлы, бидай өңді, ақсүйектерге тән нәзік саусақты Нұрия тіпті қартайған шағында да белін бүкпеген тіп-тік қалпымен жұртты таңғалдыратын. Дала өрті де, өмірдің бораны да оның бойындағы болаттай берік қасиетті майыстыра алмағандай еді. Ол балаларын қорғаймын деп өрт ішінде қалып, аман шықты; зобалаң аштық жылдарында Орта Азияны кезіп, бойындағы «ақсүйектік» тектілігін — ешкім сатып ала алмайтын, ешкім тартып ала алмайтын ішкі асылдығын сақтап қалды.

2-тарау. Әділ. Жібек белбеу

Нұрияның өмірі марқұм күйеуінің інісі — Арғын руынан шыққан Әділ келгенде мүлдем өзгерді. Сәйгүлік мінген сері жігіт ауылға құйындай оралды. Көнекөздердің айтуынша, Әділдің албырттығы мен шапшаңдығы сондай, ол қызметшілерді күтпестен, үстіндегі бағалы шапанын шешіп, өзінің жібек белбеуімен атын тұсаған екен. Бұл — ештеңеден тайсалмайтын нағыз дала шонжарының қимылы еді. Ол амеңгерлік жолмен ағасының балаларын алуға келгенімен, Нұрияны көрген сәтте оның қасында мәңгілікке қалды. Нәзіктік пен өзара құрметке толы бұл одақта екі қыз дүниеге келді, бірақ тұңғышы Қайсар әрдайым Әділ үшін ерекше мақтаныш болды.