Андрей Тихомиров
Από την ιστορία της αρχαίας Ελλάδας

Σχέσεις μεταξύ πόλεων και Εθνών

Στην αρχαία Ελλάδα, υπήρχαν διάφοροι τρόποι αλληλεπίδρασης μεταξύ πόλεων και Εθνών. Ένα από τα πιο αρχαία και σημαντικά ήταν το Ινστιτούτο Φιλοξενίας, το οποίο ονομάστηκε Proxenia. Οι πληρεξούσιοι είναι άνθρωποι που απολάμβαναν Ειδικά δικαιώματα και προνόμια στην πόλη όπου παραλήφθηκαν. Βοήθησαν τους κατοίκους της περιοχής, συμμετείχαν σε διαπραγματεύσεις και υπερασπίστηκαν τα συμφέροντα των πόλεων τους. Η Proxenia βοήθησε στην ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των πόλεων και προώθησε την ανάπτυξη του εμπορίου και της διπλωματίας.

Ένας άλλος σημαντικός θεσμός ήταν η "Αμφικτυονία" – θρησκευτικές ενώσεις που προέκυψαν γύρω από τους ναούς. Αυτά τα συνδικάτα περιλάμβαναν φυλές που ζούσαν κοντά στο ναό, ανεξάρτητα από τη συγγένειά τους. Ο κύριος σκοπός της Αμφικτυονίας είναι οι κοινές διακοπές, η προστασία του ναού και των θησαυρών του και η διατήρηση της ειρήνης. Οι πόλεμοι απαγορεύτηκαν κατά τη διάρκεια των διακοπών, γεγονός που συνέβαλε στη διατήρηση της ειρήνης και της ασφάλειας. Το πιο διάσημο παράδειγμα Αμφικτυονίας ήταν η Αμφικτυονία των Δελφών-Θερμοπυλών, η οποία ένωσε 12 φυλές. Κάθε φυλή είχε δύο ψήφους, γεγονός που έκανε την Αμφικτυονία σημαντικό πολιτικό θεσμό.

Αυτές οι αρχαίες παραδόσεις βοήθησαν τους Έλληνες να κατανοήσουν καλύτερα ο ένας τον άλλον και να συνεργαστούν, γεγονός που συνέβαλε στην ανάπτυξη του πολιτισμού και της κοινωνίας τους.

Η Αμφικτυονία ήταν μια ένωση Αρχαίων Ελληνικών Πόλεων που ενώθηκαν για να υπερασπιστούν έναν κοινό σκοπό. Είχαν τη δική τους συνάντηση, η οποία πραγματοποιήθηκε δύο φορές το χρόνο, την άνοιξη και το φθινόπωρο, στους ιερούς τόπους των Θερμοπυλών και των Δελφών. Σημαντικά ζητήματα επιλύθηκαν σε αυτή τη συνάντηση και ψηφίστηκαν νόμοι που είναι δεσμευτικοί για όλους τους συμμετέχοντες. Το κύριο πράγμα στην Αμφικτυονία ήταν ιερομόναχοι, ειδικοί άνθρωποι που επιλέχθηκαν από κάθε πόλη. Φρόντισαν όλοι να διατηρήσουν την ειρήνη και να οργανώσουν θρησκευτικές γιορτές.

Τον 5ο και 4ο αιώνα π.χ., εμφανίστηκε μια άλλη σημαντική ομάδα – ο Πιλαγόρας. Βοήθησαν τους ιερομόναχους και φρόντισαν οι πόλεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Η Αμφικτυονία των Δελφών-Θερμοπυλών είχε μεγάλη επιρροή. Θα μπορούσε να δηλώσει και να τερματίσει τους πολέμους, να διορίσει και να απομακρύνει κυβερνήτες. Οι ιερείς στους Δελφούς θεωρούνταν κήρυκες της θέλησης του θεού Απόλλωνα. Είχαν μυστικά βιβλία με αρχαίες προβλέψεις που διαβάζονταν μόνο από λίγους εκλεκτούς. Ένα από τα πιο ισχυρά όπλα της Αμφικτυονίας ήταν οι ιεροί πόλεμοι. Αν κάποιος έβλαπτε τον ναό του Απόλλωνα, όλα τα μέλη της Αμφικτυονίας έπρεπε να μιλήσουν εναντίον του παραβάτη.

Όλες οι σημαντικές συνθήκες και αποφάσεις στην Ελλάδα εγκρίθηκαν με τη συμμετοχή των Δελφών ιερέων. Ζητήθηκαν συμβουλές για αμφιλεγόμενα θέματα. Οι ιερείς είχαν μεγάλη επιρροή λόγω του πνευματικού και υλικού πλούτου τους. Εκτός από την Αμφικτυονία, υπήρχαν και άλλες ενώσεις στην Ελλάδα, όπως η Λακεδαιμονική και η Αθηναϊκή Συμμαχία. Η Λακεδαιμονική Συμμαχία ένωσε τις πόλεις της Πελοποννήσου υπό την ηγεσία της Σπάρτης. Όλες οι πόλεις είχαν μία ψήφο και οι αποφάσεις ελήφθησαν με πλειοψηφία. Τέτοιες συμμαχίες βοήθησαν τις πόλεις να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, να διαπραγματευτούν και να ζήσουν ειρηνικά.

Στην αρχαία Ελλάδα, υπήρχαν συμμαχίες πόλεων που βοήθησαν ο ένας τον άλλον να αμυνθούν από τους εχθρούς. Μία από αυτές τις ενώσεις ήταν η Αθηναϊκή, ή Δελιανή, Συμμαχία. Περιλάμβανε τις πόλεις που κατέβαλαν συνεισφορά στο γενικό ταμείο στο νησί της Δήλου. Η Αθήνα έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Συμμαχία.

Με την πάροδο του χρόνου, η Δηλιακή Συμμαχία μετατράπηκε σε αθηναϊκό κράτος, ή αψίδα. Ωστόσο, οι σχέσεις με μια άλλη μεγάλη συμμαχία, τη Λακεδαιμονική Συμμαχία, η οποία ηγείτο από τη Σπάρτη, ήταν εχθρικές. Αυτό οδήγησε στον μακρύ και αιματηρό Πελοποννησιακό Πόλεμο.

Οι συγκρούσεις μεταξύ πόλεων και πόλεων επιλύθηκαν με τη βοήθεια πρεσβευτών. Στην αρχαία Ελλάδα, ονομάζονταν αγγελιοφόροι ή πρεσβύτεροι. Συνήθως, οι πρεσβευτές επιλέχθηκαν από σεβαστούς και πλούσιους πολίτες. Έπρεπε να είναι εύγλωττες και να έχουν φίλους σε άλλες πόλεις. Μερικές φορές οι ηθοποιοί έγιναν πρεσβευτές. Για παράδειγμα, ο διάσημος ρήτορας Αισχίνης ήταν ηθοποιός και εκπροσώπησε την Αθήνα ενώπιον του Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππου Β'. Η ικανότητα του ηθοποιού βοήθησε τους πρεσβευτές να μιλήσουν πειστικά σε μεγάλες συγκεντρώσεις.

Ο αριθμός των πρεσβευτών δεν καθορίστηκε αυστηρά. Όλοι τους θεωρήθηκαν ίσοι, αλλά αργότερα εμφανίστηκε ο κύριος πρεσβευτής – η αψίδα-βασίλισσα. Διατέθηκαν χρήματα για τη συντήρηση των πρεσβευτών, και τους δόθηκαν επίσης συστατικές επιστολές προς τους προξένους στην πόλη όπου πήγαιναν. Οι πρεσβευτές διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη ζωή των αρχαίων Ελλήνων. Βοήθησαν να διαπραγματευτούν την ειρήνη, το εμπόριο και να υπερασπιστούν τις πόλεις τους.

Οι πρεσβευτές ήταν σημαντικοί άνθρωποι που εκπροσώπησαν τις χώρες τους σε άλλες πόλεις. Είχαν αυστηρές οδηγίες, αλλά μπορούσαν να ενεργήσουν μόνοι τους. Φτάνοντας στον τόπο, οι πρεσβευτές πήγαν στον κύριο άνθρωπο της πόλης, ο οποίος ασχολήθηκε με τη διπλωματία. Του έδειξαν τα έγγραφά τους και έλαβαν συμβουλές. Μετά από λίγες μέρες, οι πρεσβευτές είπαν στους ανθρώπους ή σε σημαντικούς ανθρώπους για το σκοπό της επίσκεψής τους. Στη συνέχεια άρχισαν συζητήσεις ή δημιουργήθηκε ειδική επιτροπή για να εξετάσει το ζήτημα.

Οι πρεσβευτές αντιμετωπίστηκαν με σεβασμό: τους δέχτηκαν καλά, τους έδωσαν δώρα, τους προσκάλεσαν σε πάρτι και παιχνίδια. Όταν επέστρεψαν στο σπίτι, μίλησαν για την αποστολή τους. Αν όλα ήταν καλά, τους δόθηκαν ανταμοιβές, όπως ένα δάφνινο στεφάνι και μια πρόσκληση για μεσημεριανό γεύμα σε ένα ειδικό κτίριο. Ο καθένας θα μπορούσε να εκφράσει τη γνώμη του για το έργο του πρεσβευτή.

Ένα από τα κύρια καθήκοντα των πρεσβευτών ήταν να σχηματίσουν συμμαχίες και να υπογράψουν συνθήκες. Εκείνες τις μέρες, οι συνθήκες θεωρούνταν πολύ σημαντικές και Ιερές. Εάν κάποιος παραβίαζε τη σύμβαση, θεωρήθηκε κακή τύχη και θα μπορούσε να του επιβληθεί κατάρα. Ως εκ τούτου, οι όρκοι και οι κατάρες ήταν μέρος της υπογραφής της σύμβασης.

Εάν κάποιος παραβίασε τη συμφωνία, οι διαφορές παραπέμφθηκαν σε ειδική επιτροπή. Οι δράστες τιμωρήθηκαν, για παράδειγμα, με το να αναγκαστούν να πληρώσουν ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Εάν η πόλη δεν ήθελε να πληρώσει, θα μπορούσαν να ξεκινήσουν στρατιωτικές επιχειρήσεις. Μετά τη σύναψη της συμφωνίας, κάθε συμβαλλόμενο μέρος έπρεπε να χαράξει το κείμενο της σύμβασης και τον όρκο σε μια ειδική πέτρινη πλάκα και να το αποθηκεύσει στον κύριο ναό. Στην Αθήνα, ήταν ο ναός της Παλλάς Αθηνάς στην Ακρόπολη. Οι σημαντικότερες συνθήκες τηρήθηκαν και σε άλλα σημαντικά μέρη όπως οι Δελφοί, η Ολυμπία και η Δήλος.

Τα κείμενα των συμφωνιών γράφτηκαν σε πολλές γλώσσες, έτσι ώστε όλα τα μέρη να μπορούν να τα κατανοήσουν. Ένα αντίγραφο έμεινε αναγκαστικά στο Κρατικό Αρχείο. Εάν οι σχέσεις μεταξύ των χωρών επιδεινώθηκαν ή ξέσπασε πόλεμος, η πλάκα με το κείμενο της Συνθήκης έσπασε και η συνθήκη θεωρήθηκε τερματισμένη.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «Литрес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.