Светлана Шарипова
Ак карларда ак розалар

Ак карларда ак розалар

Өметемдәй ак алар, дип,

Хыялымдай саф алар, дип,

Кемдер бүләк иткән гөлләр.

Тиң түгелсең, диеп микән,

Тиз сүрелсен, диеп микән

Кемдер хисләреннән көлгән.

Кушымта:

Ак карларда ак розалар,

Ак карларда ак розалар

Аяусыз сөюгә ишара.

Ак кардагы ак розадай,

Ак кардагы ак розадай

Боз йөрәкләргә ышанма.

Ак карларда ак розалар

Кемнәрнеңдер ялгышлары,

Кемнәрнеңдер сагышлары.

Ак карларда ак розалар

Терелмәсләр хәзер кабат.

Розаларсыз гына ярат.

Ал чәчәкләр

Һәр ел саен гел бер көнне

Ал чәчәк сатып алам.

Беренче тапкыр килгәндәй

Талпынып сиңа барам.

Кушымта:

Ал чәчәкләр, ал чәчәкләр

Сиңа туган көнеңдә.

Бәхетең елмаеп торсын

Сиңа гомер-гомергә.

Ал чәчәкләр бик килешә

Алсуланган йөзеңә

Чәчәкләрдән гүзәл(е)рәк

Һәрвакыт син үзең дә.

Бүген синең туган көнең.

Бүләк итәм ал чәчәк.

Чәчәкләрдәй сулма һич,

Сәләмәт бул, мең яшә.

Балачак дусларыма

Төрле якларга ташлады тормыш,

Мәктәп ишекләре ябылгач.

Онытмадык балачак дусларын,

Үсеп яңалары табылгач.

Кушымта :

Балачак дусларым гомер буе истә,

Нәни чагым кебек хәтердә.

Балачак дусларым, югалмагыз, зинһар,

Сез кадерле миңа хәзер дә.

Гомер үтә җитез атлар кебек

Җилеп кенә, кара өлгереп.

Үкенечле, тормыш арбасыннан

Дуслар кала бара түгелеп.

Ак тасмалы кызлар ана булган,

Абзый булган шаян малайлар.

Узган гомер, балачак дусларым,

Без очрашсак кабат яңара.

Балачак, ашыкма

Ярсу елга буйлап,

Колынчактай уйнап,

Үтеп китеп бара

Минем балачагым.

Ашыкма үтәргә,

Кайтмаска китәргә.

Гамьсез сабый кайчан

Була алам тагын?

Кушымта:

Балачак, балачак, ашыкма,

Туктап тор әле син чак кына!

Туймадым әле мин уйнап та,

Үтәсең – бирмисең уйлап та.

Җитми кала вакыт

Шаярып уйнарга,

Өлкәнәйгәч кирәк

Бик җитди уйларга.

Балачак- шат чагым,

Тукта син, китмәле.

Кире кайтмассың бит-

Шулай тиз үтмәле!

Бер сөйләшеп, әнкәй, утырыйкчы

Бер сөйләшеп, әнкәй, утырыйкчы,

Мәшәкате бетмәс дөньяның.

Серле бер чишмәнең акканыдай

Тавышыңны тыңлап туймамын

Бер сөйләшеп, әнкәй, утырыйкчы,

Күрешәбез никтер бик сирәк.

Оныттылар балаларым димә-

Һәрчак безгә, әнкәй, син кирәк.

Язгы ташкын кебек гөрли-гөрли

Үтә гомер, көннәр-еллары.

Гомер үтә, үткән саен тәмам

Нечкәләнә күңел кыллары.

Үскән саен безнең дә балалар,

Сагындыра ныг(ы)рак әнкәйләр.

Далалардан бала күңелләре

Урап кайта икән әнкәйгә.

Бер сөйләшеп, әнкәй, утырыйкчы,

Күрешәбез никтер бик сирәк.

Оныттылар балаларым димә-

Һәрчак безгә, әнкәй, син кирәк.

Бианам

Назлап – сөеп минем өчен

Үстергәнсең улыңны.

Саклагансың, яклагансың

Җилләрдән күз нурыңны.

Каенанам, бианам,

Син – әнкәм, мин – кыз балаң,

Яшәр өчен үрнәк, көчне,

Бианам, синнән алам.

Бала бавыр ите икән,

Хәзер мин моны беләм.

Киңәш – фатихалар сорап,

Бианам, сиңа киләм.

Рәхмәт сиңа, кайнанам,

Хәләлем – улың өчен.

Ходай сиңа сәләмәтлек,

Шатлыклы гомер бирсен.

Каенанам, бианам,

Син – әнкәм, мин – кыз балаң,

Яшәр өчен үрнәк, көчне,

Бианам, синнән алам.

Бер чибәр татар кызы

Болындагы чәчәкләрдәй

Күпме бар гүзәл кызлар.

Елмайса, башың әйләнер,

Көндез янар йолдызлар.

Кушымта:

Үзе сылу, үзе шаян,

Уңган, уттай ул кызу.

Йөрәгеңне яулап алды

Бер чибәр татар кызы .

Бит очларың чокырайтып,

Гел елмаеп карый ул.

Үзе якын да җибәрми,

Үпкәлим, дип яный ул.

Нинди юллар табарсың соң

Аның күңел түренә ?

Йөрәген бер яулап алсаң,

Эх, егет, син сүрелмә!

Кушымта:

Үзе сылу, үзе шаян,

Уңган, уттай ул кызу.

Йөрәгеңне яулап алды

Бер чибәр татар кызы.

Бары бер килә гомер

Исәнлек – ул зур байлык, дип

Юкка әйтмәгән халык.

Дару табып була чиргә,

Гомерне булмый табып.

Кушымта:

Зарланмагыз, хурланмагыз,

Бер ни мәңгелек түгел.

Төзәтегез хаталарны,

Бер генә килә гомер.

Көнләшмәгез кешеләрдән,

Аның хәлен кем белгән.

Бәлки аның яшьләре дә

Синнән күбрәк түгелгән.

Бүгенгесен хурламагыз,

Якты булсын киләчәк.

Зарланырлык булмасын тик

Безнең алда күрәчәк.

Бармы син дөньяда?

Онытулар сине мөмкин булмас,

Айлар үтсә, еллар үтсә дә.

Әйткән, имеш, кемдер, агым сулар

Сагышларны алып китәләр.

Бу юлы да ташкыннар онытты

Минем сагышларны алырга.

Кала тагы җәен көя-яна,

Көз саргаеп, кышка калырга.

Син туласы күңелем, ни гаҗәптер,

Син юклыктан тулып елата.

Сагыш күлләрендә йөзә-йөзә,

Кич була да, тагы таң ата.

Бар тормышым тулы бәллүр бокал,

Синсез ишетелми тик чыңы.

Бармы соң доньяда “Син” дигәнем-

Мәхәббәтнең иң саф, иң чыны?

Бер алманың ике яртысы

Йөрәк тибешләрең кабатлана

Йөрешендә минем канымның.

Синең өчен кирәк булса әгәр,

Әзермен бирергә җанымны.

Кушымта:

Бер алманың ике яртысы без,

Бер язмышны уртак бүлгәнбез.

Мин синеке, син минеке булып

Яшәр өчен җиргә килгәнбез.

Синнән башка ничек яшәгәнмен

Күз алдыма китерә алмыймын.

Бәхетемнең нинди зур икәнен

Әле булса аңлый алмыймын.

Минең бәхет тора синнән, җаным,

Синең бәхет минем кулымда.

Саклыйк күңелнең саф хисләрен

Тормышның катмарлы юлында.

Бәхет алмам

Мин эзләдем сине еллар аша,

Меңнәр арасыннан эзләдем.

Сине табарыма, бәхет алмам,

Өметемне һич тә өзмәдем.

Кушымта:

Йөрәгемнең уртасында,

Бәхет алмам син икән.

Син булганда яннарымда

Иң бәхетле мин икән.

Мин эзләдем синең күзләреңне

Йолдызлары янган күкләрдән.

Сине эзләп күпме диңгез кичтем,

Юл калмады минем үтмәгән.

Эзләп таптым бәхет алмасын мин,

Өзеп алдым аны сак кына.

Кулларымда гына йөретермен,

Һич бирмәмен сине ятларга.

Бәхетемә төшкән өлешем

Кайтып киләм йортыбызга,

Тартып торган нуры бар.

Анда гына яңгыраган

Тик без белгән җыры бар.

Син – тормышым кояшы,

Килми сөеп туясы.

Алтыным син, көмешем,

Бәхетемә төшкән өлешем.

Юлга чыксам, син уемда,

Төнен төшкә керәсең.

Син минем йөрәк тибешем,

Килә көн дә күрәсем.

Син булганга дөньям тулы,

Каршы түгел киртәләр,

Син булганда яннарымда

Аяз булыр иртәләр.

Очып кайтам оябызга-

Без кабызган уты бар.

Бер кайда да кабатланмас

Сөю тулы коты бар.

Бәхет өчен шул җитә

Синнән миңа бер ни кирәк түгел,

Бу дөньяда барсың – шул җитә.

Кемдер бер өметсез яратадыр,

Күз – яшь түгеп өзелеп көтә,

Минем өчен син бар – шул җитә.

Синнән миңа бер ни кирәк түгел,

Онытмасаң мине, шул җитә.

Ашыкма бирергә антларыңны-

Алдак вәгъдә бәгырьне өтә.

Онытма син мине – шул җитә.

Синнән миңа бер ни кирәк түгел,

Янымда бул – миңа шул җитә.

Айлы төндә тойсам иреннәрең

Күңелемнән шик-шөбһә китә.

Янымда бул һәрчак – шул җитә.

Бәхет өчен миңа һәр иртә

Мин синеке булсам – шул җитә.

Бул минеке генә

Тормыш дигән олы юлдан

Җитәкләшеп барабыз.

Көнләшмәгез берүк бездән

Тик сокланып карагыз.

Үскән саен еллар саны

Сөю көчәя генә.

Дога кебек кабатлыймын

Һәр яңа көн мин сиңа:

Язым бул, назым бул,

Бул минеке генә.

Җырым бул, җылым бул,

Бул минеке генә.

Син – дим мин, – йөрәгемдә,

Бу бит һич алдау түгел.

Йөрәкләр бергә типсен дә,

Бәхетле үтсен гомер.

Күрәмен дә һәр көн иртән,

Гашыйк булам яңадан.

Күңелемнең җыры булып

Бер үк сүзләр ярала:

Язым бул, назым бул,

Бул минеке генә.

Җырым бул, җылым бул,

Бул минеке генә.

Бар да һаман шул ук икән

Еллар узгач алып кайттың

Яшьлегем язларына.

Күзләреңдә элеккечә

Сөю дә, назлар гына.

Кушымта:

Син дә һаман шул ук икән,

Үзгәрмәгәнмен мин дә,

Әйтерсең дә аралардан

Еллар узмаган бер дә.

Күктә дә ай шул ук икән

Безнең яшьлек языннан.

Ак каенны шаһит итеп

Исемнәрең язылган.

Еллар узгач урап кайттым

Яшьлегем яланыннан.

Күз алдымда синең күзләр,

Күңелдә сагыш калган.

Башың имә

Язгы җилләр назлап иссәләр дә,

Әче җилләре бар көзләрнең.

Эретерлеге бар, үтерере

Бер авыздан чыккан сүзләрнең.

Кушымта:

Авырлыклар килсә, башың имә,

Сынма, тырыш сабыр итәргә.

Иңне иңгә терәп, бергә-бергә

Барысын да була үтәргә.

Кулда байлык булса, дуслар бик күп,

Яуда дусның чыны сынала.

Ышанма син язгы калын бозга,

Томандагы матур сыннарга.

Синең өчен утка – суга керер

Яннарыңда булса хәләлең,

Абынган чагыңда егылмассың,

Мөшкел булмас һич тә хәлләрең.

Бергә булыйк

Миңа синсез, сиңа минсез булыр

Үтә алмас биек киртәләр.

Бергә булсак кына бәхет белән

Тулып туар яңа иртәләр.

Кушымта:

Уйламыйча әгәр үпкәләтсәм,

Җитмәсә әгәр сиңа назым,

Кичер мине, зинһар, чын күңелдән

Гафу ит берүк, сөйгән ярым.

Еллар буе күңелем түрендә

Дәрья булып сөю җыелган.

Синең ис(е)мең минең язмышыма

Кояш нуры булып уелган.

Бәхет бит ул якты бу доньяда

Парлы булып, сөеп яшәве.

Бәхет бит ул көн дә сөйгәнеңнең

Бер кочаклап назлап дәшүе

Бәхетле булыйк бүген

Еракка хыяллар корып,

Сизмибез көн үткәнен.

Вакыт безне аямыйча

Гомер җебен сүткәнен.

Сөйгән ярлардан сөелеп,

Татыйк балалар назын.

Шатланып каршылыйк һәрбер

Җәй-кышын, көзен, язын.

Кушымта:

Алдагыга өмет итеп

Тартмыйк тормышның йөген.

Һәр мизгел үзе кадерле-

Бәхетле булыйк бүген.

Байыйбыз дип мал җыябыз,

Көчне сарыф итәбез.

Бу дөньяга ничек килсәк,

Шулай ташлап китәбез.

Газиз туган җиркәем

Атлап түгел, очып кайтам

Туган як юлларыннан.

Әйтерсең дә, газиз әнкәм

Җитәкли кулларымнан.

Кушымта:

Туган ягым, туган йортым,

Газиз туган җиркәем,

Ераклардан әйдәп торган

Туган-үскән илкәем.

Таныш сукмак, таныш юллар

Туган йортка илтәләр.

Хәтирәләр җитез аттай

Чабып ерак китәләр.

Әнкәйнең карашы белән

Тәрәзәләр нур сибә.

Капканы киң итеп ачып

Каршыга әткәй килә.

Туган ягым, туган йортым,

Газиз туган җиркәем,

Ераклардан әйдәп торган

Туган- үскән илкәем.

Гомер бит ул бер генә

Күзләреңдә уйный ят очкыннар,

Дисең дә, юкка көнләшәсең.

Гашыйк булдым кинәт, бар дөньяга

Килә тик шатлык өләшәсем.

Ходай биргән дөнья нинди матур!

Кадерләрен аның бел генә!

Гашыйк булып яшим тормышыма:

Гомер бит ул бары бер генә!

Елмаясың бер сәбәпсез дисең,

Йөрәгеңдә әллә кемдер бар?

Ә йөрәгем коча бар галәмне

Күкрәгемдә аңа урын тар!

Мин гашыйкмын аяз алсу таңга,

Күкрәп, яшенләп яңгыр яуганга.

Чатнап торган кышкы айлы кичкә,

Алтын көзгә, яшел язларга.

Дуслык

Дөньяда юк матур(ы)рак

Һәм көчлерәк сүзләр.

“Дуслык” дисәк, янып китә

Өметлерәк күзләр.

Дуслык дигән матур сүздә

Ышанычлык яши.

Чын дус кына ярдәм итә,

Артык сүзләр дәшми.

Авырлыклар артта кала

Янда дуслар булса.

Сулар сибә якын дусла

Күңел гөлең сулса.

Чын дуслар күп булмый алар,

Тормыш юлларында .

Була бер дус, җанын бирер

Алып кулларына.

Елганың ике ярында

Язгы ташкын без утырган

Көймәбезне батырды.

Сүндереп сөю ялкынын,

Бәгырьләрне катырды.

Кушымта:

Елганың ике ярына

Ташлады язмыш.

Дөрес булдымы бу юллар,

Булдымы ялгыш?

Онытылды бар вәгъдәләр,

Йөрәктә башка ялкын.

Арада киң елга инде,

Аралар хәзер салкын.

Булса икән еллар аша

Төзеп челтәр күперләр,

Эх, кайтып яшьлек юлыннан

Бер серләшеп үтәргә!

Елмай

Бик елыйсың килгән чакта

Елмаеп бак күкләргә.

Ходай җәлләми тараткан

Бәхетне бит күпләргә.

Кушымта:

Елмай, елмай әле,

Елмай – сытма чыраең.

Бу дөньяга бер килгәнбез,

Яшик әле елмаеп.

Ничек килешә елмаю

Синең алсу йөзеңә.

Тирә-як яктырып китә -

Күз тимәсен үзеңә.

Әйткәннәр бит борынгылар:

“Әдәм китерә юрап”.

Елмаеп бәхет юра син -

Кайгылар узсын урап.

Әдәп томаннарда

Мин дәшмәдем, син күрмәдең

Яшьлек яланнарында.

Хисләр янды, яшеренеп

Әдәп томаннарына.

Гомер узды, син шәйләдең

Минем чәчәк атканны.

Ә мин күрдем чәчләреңә

Тәүге кырау ятканны.

Хисләр шул ук, яна-яна

Әйди яшьлек-яланга.

Тик һаман да чорналулы

Бары әдәп-томанга.

Мин дәшмәдем, син күрмәдең

Яшьлек яланнарында.

Хисләр янды, яшеренеп

Әдәп томаннарына.

Әйтче, язмыш

Ышандык без,

ышандык без шау чәчәкле

Мәңгелек язлар барга.

Беребез акты,

Беребез акты ташкыннарда,

Беребез калды ярларда.

Кушымта:

Әйтче язмыш, ңигә шулай, әллә яңлыш,

Әллә юри шаяртасың.

Сөйгәннәрне, сөйгәннәрне читкә чөеп,

Сөймәгәннәрдән җан аттырасың

Син киттең дә,

Син киттең дә, көтмәгәндә

Батты бәхет кояшым.

Сизми калдым,

Сизми калдым ак болыттан,

Яшнәп яңгыр яуасын.

Нидер көттек,

нидер көттек без язмыштан-

Һавадагы торнадан.

Без бәхетле,

Без бәхетле булыр чатыр

Ходай әле кормаган.

Әйтче язмыш, ңигә шулай, әллә ялгыш,

Әллә юри шаяртасың.

Сөйгәннәрне, сөйгәннәрне читкә чөеп,

Сөймәгәннәрдән җан аттырасың

Әй, язмыш, бул мәрхәмәтле

Җил-яңгыр да тидермичә,

Баланы үстерәбез.

Йокысыз көн-төннәр санын

Чал чәчкә күчерәбез.

Картлыкта терәк бул, диеп,

Ак биләүгә билибез.

Бәхет-тәүфыйк, сәламәтлек,

Игелекләр телибез.

Кушымта:

Әй, язмыш, син балаларга

Бул, зинһар мәрхәмәтле.

Сыныйм диеп йөрәкләрне

Ясама җәрәхәтле.

Оядан очып чыккач та,

Дөньяга ят кош алар.

Фәрештәләрдәй сакласын

Без биргән фатихалар.

Әй, Ходаем, үзең сакла

Без үстергән улларны.

Адаштырма, ялгыштырма,

Күрсәт туры юлларны.

Әссәләмәгәләйкүм!

Очрашып бер утырулар

Гомернең бизәкләре,

Тик хушлашу мизгелләре

Өзәдер үзәкләрне.

Кушымта:

“Әссәләмәгаләйкүм!” – диеп

Бирербез кайнар сәләм.

Сездән безгә насыйп булсын –

“Вәгаләйкүмәссәлам!”

Алда булсын әле безнең

Җырларның иң матуры.

Сезне сагынып ерак юлдан

Канатланып кайтырбыз.

Йөрәкләрдә яшәү дәрте,

Яшәү гөле сулмасын.

Җырлашып бу утырулар

Тик соңгысы булмасын.

Әткәемә

Бәхетлемен “әти” дип дәшергә

Синең кебек кешем булганга.

Бәхетлемен киңәшләрен биреп

Яннарымда Әти торганга

Кушымта:

Сөеклебез, Әткәй, сәламәт бул,

Елларга бирешмә, шулай кал!

Кайткан саен туган йортыбызга,

Капкаларны ачып каршы ал!

Кирәк дибез, әткәй – терәк дибез,

Әткәйле йорт һәрчак нурлы ул.

Тормыш төзек, балалар бәхетле,

Әткәй булса гомер җырлы ул.

Әтиләргә карап уллар үсә,

Әтиле кыз – илдә бер дигән.

Балаларның бәхете хакына

Яздырмасын Ходай Әтидән.

Әткәй-әнкәй зур терәк

Бу дөньяны миңа бүләк иткән

Әле дә син бар әле, әнкәем.

Бәләкәйдән көчле кулларыңны

Тойган кешем син ул, әткәем!

Яз җилләре кебек чәчәкләргә,

Миңа әткәй-әнкәй сулышы.

Кочагыгыз – хәвеф-хәтерләрдән

Саклап торган оҗмах куышы.

Җанга рәхәт, тәнгә сихәт икән

Әнкәемнең йомшак куллары.

Бер кайгысыз, шатлык-куанычлы

Булсын иде гомер юллары.

Киңәшләре, булулары белән

Әткәй-әнкәй безгә зур терәк.

Рәхмәт җиткерергә алар өчен

Ни бары бер җылы сүз кирәк.

Җан дустым – аркадашым

Серләремне сиңа ачам

Мине һәрчак аңлыйсың.

Шатлыкта да, кайгыда да

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «Литрес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.