© 2003, Can Sanat Yayınları Ltd. Şti. Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

1. basım: 2003 3. basım: Nisan 2014, İstanbul E-kitap 1. sürüm Eylül 2014, İstanbul 2014 tarihli 3. basım esas alınarak hazırlanmıştır.

Kapak tasarımı: Utku Lomlu / Lom Tasarım (www.lom.com.tr)

ISBN 978-975-07-2373-5

CAN SANAT YAYINLARI YAPIM, DAĞITIM, TİCARET VE SANAYİ LTD. ŞTİ. Hayriye Caddesi No: 2, 34430 Galatasaray, İstanbul Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33 www.canyayinlari.com yayinevi@canyayinlari.com

MURAT GÜLSOY

BİNBİR GECE
MEKTUPLARI

ÖYKÜ

Murat Gülsoy’un Can Yayınları’ndaki diğer kitapları:

Oysa Herkes Kendisiyle Meşgul, 1999

Bu Kitabı Çalın, 2000

Âlemlerin Sürekliliği, 2002

Bu Filmin Kötü Adamı Benim, 2004

Büyübozumu, 2004

Sevgilinin Geciken Ölümü, 2005

İstanbul’da Bir Merhamet Haftası, 2007

602. Gece, 2009

Karanlığın Aynasında, 2010

Tanrı Beni Görüyor mu? 2010

Baba, Oğul ve Kutsal Roman, 2012

Nisyan, 2013

Gölgeler ve Hayaller Şehrinde, 2014

MURAT GÜLSOY, 1992-2002 yılları arasında arkadaşlarıyla Hayalet Gemi dergisini çıkardı. Bu Kitabı Çalın adlı kitabıyla 2001 yılı Sait Faik Hikâye Armağanı’nı ve Bu Filmin Kötü Adamı Benim adlı romanıyla 2004 yılı Yunus Nadi Roman Ödülü’nü kazandı. Bu Kitabı Çalın, Almanya’da Stehlen Sie dieses Buch adıyla yayımlandı. İstanbul’da Bir Merhamet Haftası birçok dile çevrildi. Boğaziçi Üniversitesi’nde öğretim üyesi, mühendislik ve yaratıcı yazarlık dersleri veriyor; sadece yazmayı değil yazmak üzerine düşünmeyi de seviyor.

www.muratgulsoy.com
muratgulsoy.wordpress.com

MADAM ANNA’NIN
YENİDEN ORTAYA ÇIKIŞI

Uyandığında yanındaki yastığın boş olduğunu fark etti. Komodinin üzerindeki ceptelefonunun saati 10.05’i gösteriyordu. Tekrar gözlerini kapayıp uyanmadan önce görmekte olduğu rüyaya devam etmeye çalıştı. Fatmagül birazdan günaydın demek için arayacaktı. Belki kahvaltı sofrası bile kurmuştur gitmeden, diye düşündü içinden. Rüyasında balıklar vardı. Güpegündüz, havada yüzer gibi uçan balıklar... Birileri daha vardı ama yüzlerini hatırlamıyordu. Balıklar... Kısmet derler, diye geçirdi içinden. Kısmete ihtiyacı vardı. Fatmagül’den sonrasını kestiremiyordu. Birazdan arayacaktı. Kesin arardı. Uyandın mı Sacit? Uyandım Fatmagül. Hava çok sıcak değil mi? Çok sıcak. Evde olduğun için şanslısın. Evet şanslıyım. Çok, çoook şanslıyım. Akşam erken gelirim. Gelirsin Fatmagül. Gelirsin tabii. Neden gelmeyesin ki. Bu senin de evin sayılır. Aşk yuvamız.

Yakında Fatmagül onu bırakacaktı. Bunu biliyordu. Nereye kadar sürerdi ki yasadışı çiftleşmenin heyecanı? Fatmagül’den kalan yastığa başını gömüp kokusunu içine çekti. Fatma-gül kokuyordu. Kırklı yaşlarında aklı başına gelen üst düzey yönetici Fatmagül. Konforlu, güvenlikli, jakuzili, köpekli, çocuklu site-saray-malikânesini bırakıp Sacit’in kollarına koşan Fatmagül’ün ilk evlilikdışı ilişkisiydi bu. Çok anlatmıştı; arkadaşlarının kırdıkları fındıkları dinlemekten yorgun düştüğü günlerde karşısına Tanrı’nın bir armağanı olarak çıktığını Sacit’in. “Sen-olmasaydın-ben-ne-yapardım”lar, “sen-benim-her-şeyimsin”ler, “sensiz-yapamıyorum-artık”lar... Oysa iki yıldır iş bulamayan bir oyuncuydu Sacit. To be or not to be’ydi Sacit. Olamayan adamdı Sacit. Sahne olmadan yapamayan bir adamken jigololuk mesleğine emin adımlarla girmiş olan bir adamdı Sacit.

Kapının çalınması sabah duasına ara vermesine neden oldu. Ses çıkartmadan yatağın içinde büzüldü. Kim olabilirdi bu saatte? Fatmagül işi kırmış olabilir miydi? Sanmıyordu. Bir an içini korku kapladı. Fatmagül’ün kötü karakter, dolar milyoneri hayvan kocası?! Kocasının adamları?! Kapıyı açacaktı ve bir şarjörü üzerine boşaltacaklardı. Patlayan bir silahı ilk ve son kez yakından görecekti. Ya da sessizce halledeceklerdi işlerini. Bıçakla. Aa-hiç-acımıyormuş olacak Sacit ölmeden önce. Kapı ısrarla çalınmaya devam ediyordu. Ne olacaksa olsun, diyerek kapıyı açmak üzere kalktı.

Gözetleme deliğinden baktığında sabırsızlanan bir dost silueti gördü. Kim olduğunu çıkaramadı ama kapıyı açtı:

“Of, nihayet be kardeşim!.. Evde yoksun diye paniğe kapılmak üzereydim.”

“Kemal? Sensin! Nereden çıktın sabahın köründe?”

Kemal içeri girip kapıyı arkasından kaparken acele acele sordu:

“Bırak şimdi bunları. Bana Madam Anna’yı bulabilir misin?”

“Madam Anna mı? Ne Madam Anna’sı? Ne diyorsun ya? Kemal iyi misin? Bir geç şuraya. Bir kahve yapayım. Allah Allah!”

Sacit gerçekten de şaşkındı. Bilmediği bir oyunun orta yerinde sahneye itilmiş gibiydi. Doğaçlama yeteneği iyiydi ama gerçek hayatta doğaçlama? Repliği ne olmalıydı: “Madam Anna mı? Kolay, buluruz, sen paradan haber ver.” Kahve makinesini çalıştırırken kendi kendine gülüyordu. Nereden çıktı para şimdi? Ne bileyim, öyle gerilimli bir sahne yarattı ki Kemal, Madam Anna falan... Tavrı, karanlık işler çevirmek için bir araya gelmiş adamların gergin atmosferini çağrıştırmıştı. Oysa daha birkaç ay önce bu evde kafaları kırmışlardı bir güzel. Onca rakının üzerine tekilanın dibine vurmuşlardı...

“Kardeşim Sacit, tek umudum sensin. N’olur dinle beni. Bana bir tek sen yardım edebilirsin.”

Sacit, Kemal’i baştan ayağa süzdü. Takım elbisesinin içinde dizleriyle sinirden tempo tuttuğunu, tıraşlı yüzünün sapsarı olduğunu gördü. Başının belada olduğu belliydi. Çözümü de Madam Anna olan bir bela. Madam Anna’ya bir tek kendisinin ulaşabileceğini düşündüğü için nefes nefese ona koşmuş bir eski arkadaş. Birkaç ay önce mezunları bir araya getiren yemekten sonra eski sıra arkadaşları buraya, Sacit’in evine gelmiş, sabahlara kadar içmişlerdi. Kemal’e biraz gıcık olmuştu gerçi. Bir işadamı havaları gelmişti üzerine. Borsa, ekonomi, savaş… Yok Avrupa Birliği, yok uyum yasaları, yok bilmem ne... Sıkıcı bir adam olma yolunda ilerlerken komiki şehir Sacit çıkmıştı karşısına. Karşılarına. Yalnız Kemal’in mi? Diğerleri de salaklaşmıştı geçen yıllar içinde. Kendisi ise yüreğinin götürdüğü yere yönelmiş, özgür ruhu tiyatro sahnesinin tozuna bulanmıştı. (Böğğ!) Bulanmıştı midesi. Saçma sapan düşüncelerinden... Yıllardır yırtmanın bir yolunu bulamamış, içki masalarının nöbetçi komiği olmuştu. O gece de aynı oyun sahnelenmişti. Liseden mezun olduklarından beri görüşmemiş genç beyaz Türkler önce doyasıya gülmüşlerdi Sacit’in anlattığı hikâyelere. Bilmediği tanımadığı yoktu ki... Onların parazzilerden izlediği hayatları yaşıyordu ne de olsa Sacit. Ya da “-mış gibi” yapmayı beceriyordu. Önce eğlenmişler sonra da, “Bravo yani Sacit, Cem Yılmaz’ı aratmıyorsun,” demişlerdi. Sonra da bilmem hangi kanalın açık hava sirkini andıran programlarının gözde konularından “Mankenler oyuncu olmalı mı, olmamalı mı?” tartışmasına girişmişlerdi. Arada sırada ona dönüp uzman-tiyatrocu-oyuncu-entel-konuk muamelesi yapmışlardı. O da sinirlenip... Sinirlenip de ne yapmıştı? Hiç. Sadece konuyu değiştirmek için Madam Anna hikâyelerini bulup çıkarmıştı belleğinin derinliklerinden. Acil durumlar için metafizik hikâyeler. Metafiziğe karşı kim durabilmiş ki! Hele, “Ya varsa” diye kıllanmak dışında ilahî düşünceleri olmayan bu beyaz ötesi arkadaşları... Dünden hazırdılar abuk sabuk fal-büyü-cin-burç muhabbetlerine.

Ailesinin ona sunmuş olduğu yüklükten bozma çalışma odasında ders kitaplarının arasında sararıp solan Sacit’in ilk gençlik yılları oturma odasından gelen fal, büyü hikâyelerine kulak kabartmakla geçmişti. Öyle saçmalıklar vardı ki... Tuhaf istekleri yerine getirildikten sonra ziyaret edilen türbe şeyhleri, bilmem hangi adanın son kalan papazının büyü maceraları, falanca teyzenin kahve falları, berikinin rüya yorumları... Bu hikâyelerin hepsi birbirine benzerdi. Fakat bir tanesi vardı ki, duyduğu ilk andan itibaren kafasına kazınmıştı tüm ayrıntılarıyla. O gece de, muhabbetin can sıkıcı yerlere doğru ilerlediğini görünce Madam Anna’nın hikâyelerini anlatmaya başlamıştı.

“Madam Anna, rivayet edilir ki İstanbul’un gelmiş geçmiş en önemli medyumudur. Onun gösterdiği mucizeler hâlâ kulaktan kulağa dolaşır. Hele bir de kızı vardır ki... Bir gün kapınızı çalabilir dikkatli olun. Şöyle dokuz-on yaşlarında sarışın, soluk benizli bir kız size bir gün bir paket getirirse sakın almayın. Madam Anna’nın kızıdır o. Her neyse... Asıl Madam Anna acayip bir hikâye. Bu kadının geçmişi hakkında kimse bir şey bilmiyor. Aklınıza gelen bütün dilleri bilen bir Yahudi kadın. Bir ara Nişantaşı’nda ortaya çıkmış. Öyle aniden, birdenbire... İnanılmaz bir medyum. Öteki dünyayla haberleşiyor, cinlerine çay servisi yaptırıyor, ölülerle konuşabiliyor... Kimsenin gizlisi saklısı kalmamış bir ara. Geçmiş ve gelecekteki olayları isim isim, adres adres bilmek Madam Anna için çocuk oyuncağı...”

Lafın burasında masadaki kadınların gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Hepsi potansiyel birer Madam Anna müşterisi olduklarını belli ediyordu. Masayı avucunun içine almaktan mutlu olan Sacit devam etmişti:

“Acele etmeyin hanımlar. Her güzelin bir kusuru vardır. Jack Lemmon’ın Bazıları Sıcak Sever’in finalinde söylediği gibi, ‘Nobody is perfect!’ Her neyse Madam Anna’nın bir de kızı olduğunu söylemiştim. Küçük yaşta tecavüze uğramış ve öldürülmüş kızcağız. İnsanlardan nefret eden küçük bir kız hayaleti. Madam Anna ne zaman ortaya çıkıp medyumluk yapmaya başlasa Madam Anna’nın bu hortlak kızı da evlerin kapılarını çalmaya başlarmış. Rivayet o ki kız, annesinden intikam almaya çalışıyor. Olacakları gördüğü halde onu uyarmadığı için... O tarihte Yunanistan’daymışlar galiba. Savaş yılları. Küçük kız okula gitmek üzere evden çıkmadan önce annesinin ağladığını görmüş. ‘N’oldu anne, kötü bir şey mi olacak?’ diye sormuş anasına. Madam Anna nedendir bilinmez, bir şey dememiş. Yarım saat sonra savaştan yüz bulmuş birtakım kopukların kızına kuduz köpekler gibi saldıracaklarını film gibi seyretmiş olmasına rağmen sesini çıkarmamış. Belki dili bağlanmış, belki de kaderine boyun eğmiş. Sonradan malum hadise olmuş. Ve kızının laneti de Madam Anna’yla beraber dolaşmaya başlamış.”

“Paketi alınca ne oluyormuş?”

Sacit başından beri bu soruyu beklediği için keyiflenerek, gerçek bir falcı bulmanın heyecanıyla yanakları al al olmuş Pelin’e, sahtelerin sahtesi bir gülücükle cevap vermişti:

“Çok güzel bir soru Pelin Hanım. Gerçekten çok yerinde bir soru. Ve bana bu fırsatı verdiğiniz için siz Atatürk Anadolu Lisesi, 3FEN-C 89 mezunlarına ve tabii ki bu organizasyonun gerçekleşmesinde emeği geçen herkese sonsuz teşekkürlerimi sunarım. Tamam, dökme, dökme o rakıyı, tamam anlatıyorum. Efendim, Madam Anna’nın kızı bir evi seçip de kapısına gelirse... Size bir paket getirdiğinde... Onu alırsanız deliriyorsunuz. Aklınızı kaybediyorsunuz. Ruhunuz bir çılgının dünyasında hapis kalıyor. Durum budur yani. Hatta bir tane bilinen hikâyesi var. Madam Anna’nın kızının kapısını çaldığı bir ev... Evin genç kızı bir gün kapıyı açtığında karşısında bu soluk yüzlü, insanda merhamet uyandıran kızı görüyor. Yolunu kaybetmiş zavallı bir kız sanıyor onu. İçeri almak istiyor. Saflık işte. Madam Anna’nın kızı davete hiç tepki vermiyor. Onun yerine bir paket veriyor genç kıza. Kız pakete bakarken gözden kayboluyor Madam Anna’nın kızı. Genç kız elindeki paketle kalakalıyor. Ve evet, paketi açmak gafletinde bulunuyor. Ondan sonra aklını kaçırıyor. Zırıl zırıl deliriyor işte. Biliyorsunuz delilik de çeşit çeşittir: Zır-zır-deli vardır ağlar, hınzır-deli vardır akıllı gibi görünür madik atar, zincirli-deli vardır adamı baltayla ikiye ayırıp sonra da çocuk şarkıları söyler... İşte bu genç kız da tamamen deliriyor. Zincirli deli yani. Durmadan kapıya bir küçük kızın geldiğini, bir paket verdiğini söyleyip duruyor. Aile saçını başını yoluyor. Doktor doktor geziyorlar. Hiçbir düzelme olmuyor. Hacılar-hocalar da fayda etmiyor. Sonunda gün görmüş bir tanıdıkları çözüyor olayı. Hikâyeyi dinledikten sonra, ‘Size Madam Anna’nın kızı uğramış,’ diyor. Aile hayretle ve sevinçle kadına anlattırıyorlar. Çünkü biliyorlar ki bir teşhis varsa mutlaka tedavisi de mümkündür. Kadın anlatıyor Madam Anna’nın kızının hikâyesini. Aile soruyor, peki tedavisi? Kadın boyun büküyor, bir tek Madam Anna çözebilir bu laneti. Aile dövünüp duruyor, neden bizim kızımız lanetlendi, diye ama bir yandan da şehrin her yerine haber salıyorlar Madam Anna’yı bulmak için. Neyse efendim uzatmayayım, Madam Anna bulunuyor. Durum ona uygun bir dille anlatılıyor. Madam Anna, ‘Falanca gün filanca saatte evlerine gideceğim, evde kimse olmasın, bir tek kız olsun,’ diyor. Aile söyleneni yapıyor ve beklemeye başlıyor. Madam Anna eve gece on ikide giriyor ve sabahın ilk ışıklarına kadar çıkmıyor. Komşular ertesi gün bütün gece korkunç gürültüler olduğunu söylüyor. Sabahın ilk ışıklarıyla Madam Anna olay mahallini terk ettikten sonra eve giren aile gözlerine inanamıyor. Ev darmaduman olmuş. Eşyaların bir kısmı yok olmuş, var olanlar da kullanılmaz hale gelmiş. Ama kızları eskisinden de sağlıklı ve canlı bir şekilde karşılarında duruyor... Sonradan apartmanın kapıcısı anlatmış herkese: Kızın odasını temizlemek için girdiğinde gözlerine inanamamış; odanın zemini tamamen toprakla kaplıymış ve insanın beline kadar büyümüş otlar ve dikenlerle doluymuş. Elli kova toprak atmış dışarıya...”

Anlatmıştı böyle ballandıra ballandıra. Fakat, Kemal neden birdenbire bir rüyanın içinden fırlar gibi dikilmişti kapısına? Kahveleri bardaklara koyarken rüyada olup olmadığını anlamak için başını kapıdan uzatıp içeriye bakınca Kemal’le göz göze geldi ve bu davetsiz sabah şekeri konuşmaya başladı:

“Yahu Sacit, bırak kahveyi falan. Durum çok fena, gel şuraya otur da konuşalım.”

Sacit başrole hazırlandığı için kendini biraz ağırdan satmaya karar verdi o anda. Üzerinde sadece şortu olduğu halde mutfak önlüğünü giyerek kahveleri tepsiye koydu ve eski filmlerden edindiği bir Adalet Cimcoz sesiyle, “Buyrun asilzadem,” dedi. “Sabah kahveniz. Görüyorum ki bu sabah canınız sıkkın.”

Kemal tepsiden kahveyi alırken oldukça sinirli görünüyordu. Belli ki Sacit’in sabah şakalarından hoşlanmamıştı. Buz gibi bir sesle, “İlkay’ın babası öldü!” dedi.

Sacit ne olduğunu anlayamadı. İlkay’ın babasının ölümü onu neden ilgilendirsindi ki? Her şeyden önce, İlkay kimdi?

Önlüğü çıkarıp koltuğunun üzerine bırakırken Rutkay Aziz sesiyle dramatik bir havaya bürünerek mükemmel bir zamanlama ve tonlamayla sordu:

“İL-KAY MI?”

“Nişanlım! Gelecek ay evleniyoruz. Daha doğrusu evlenecektik.”

Sacit, Kemal’in ses tonu karşısında nasıl bir role girmesi gerektiğini biliyordu. Bu noktada kendisi gibi olmalıydı. Oynamaktan en çok sıkıldığı rol. Duyarlı sanatçı, iyi insan, vefalı dost Sacit! Gözleri sulanarak karşısındakinin tüm acısını sünger gibi emen Sacit.

Telefon!

Telefon çalıyor, yırttın Sacit. Acılı haberi sindirme bölümünü es geçebilirsin. Kemal de çalan telefonla gevşemiş, sırasının gelmesini bekleyen bir kukla gibi iplerinden boşalmış, kahvesinin karanlığına çevirmek üzere bakışlarını. Sacit ilginin dağılmasını sevmez. Ne güzel, aklı hep hınzırlığa çalışıyordu bu sabah. Hınzır-deli Sacit. Ceptelefonunun ekranındaki ismi gördüğünde –zaten susmakta olan– Kemal’e sus işareti yaparak telefonu açtı:

“Aloo!.. Günaydın canım. Hiiiç, yeni kalktım. Kahve içiyordum. Yoo!.. Yalnızım...” Gözlerini susmakta olan Kemal’e dikerek konuşmayı sürdürürken garip bir suç ortaklığı atmosferi yarattığının bilincindeydi. Kemal tedirgindi. Arayan her kimse onun orada olduğunu bilmemesi gerekiyordu. Neden mi? Bunu da sen bul Kemal. Geril Kemal. Fatmagül’ü kandırmanın zevkine –birisine onun yüzünden yalan söylemek zorunda olan bir adam rolü yaparak– Kemal’i kandırıyor olmanın keyfi ekleniyordu. Telefonu kapattıktan sonra Kemal’e dönüp aniden verdiği bir kararla, “Kemalcim,” dedi. “Başınız sağ olsun, çok üzüldüm, yalnız benim çıkmam gerekiyor... Yapabileceğim bir şey varsa...”

Kemal’in beti benzi attı. Çaresizlik içinde boynunu büktü:

“İlkay çok kötü Sacit! Babasının ölümü onu çok kötü etkiledi. Çok kötü...”

“Nasıl çok kötü? Beklenmedik bir ölüm müydü?”

Kemal, Sacit’le en sonunda bir iletişim kurmuş olduğuna sevindi:

“İlkay kimin kızı biliyor musun? Cemal Akaydın’ın.”

Sacit’in, “Cemal Akaydın da kim?” bakışlarına sinirlenen Kemal, gazetelikteki pazar gazetesini çıkarıp burnuna soktu.

“Aldığın gazeteleri okumuyor musun? Cumartesi sabah ani bir kalp krizi sonucu kaybettiğimiz ünlü işadamı Cemal Akaydın...” Haberin başlığını okuyup gazeteliğe fırlattı. Sacit, Kemal’in aşırı tepkilerine henüz bir anlam verememişken Kemal devam etti:

“Sacitçiğim, İlkay babasına çok düşkündü. Cemal Bey, karısının ölümünden sonra biricik kızını bir prenses gibi büyütmüş. Bir dediğini iki etmemiş. Hiç evlenmemiş. Düşünebiliyor musun, o kadar zengin bir adam... Kızı mutsuz olmasın diye evlenmiyor.”

Sacit gazeteyi açıp habere göz atmaya başladı. Yatlarında mutlu günlerinde çekilmiş baba kızın fotoğrafına gözünü dikti. Pazar sabahı gazeteleri karıştırırken bu fotoğrafa baktığını hatırlıyordu şimdi. Para babası ve genç karısı, diye algılamış, dünyadan bir zengin daha eksildiği için sevinerek haberin gerisini okumamıştı o zaman. Şimdi kızın Kemal’in nişanlısı İlkay olduğunu öğrenmişti. İlginç bir durum. Kendinden emin bir şekilde hiç ölmeyecekmiş gibi duran Cemal Akaydın’ın yüzünün –Kemal’in anlattıklarının etkisiyle– Hulusi Kentmen’e dönüşmeye çalıştığını hissediyordu ama boşuna. Aklına farklı farklı şeyler geliyordu. Cemal Akaydın’ın görüntüsü Kemal’e dönüşüyor, “Birkaç yıl sonra Capri sahillerinde mutlu günlerinde,” yazıyordu fotoğrafın altında. Kemal’in bu paniğinin altında, evlenememe korkusunun yattığını anlaması uzun sürmemişti. Capri sahillerinden Sacit’e bir kart bile atmazdı Kemal. Sabah sabah beynini becermek için kapısına dikilmiş olan geleceğin yat sahibi Kemal.

“İşte böyle Sacitçiğim. İlkay aklını kaybetti adeta. Babasını bir daha göremeyecek olmak yıktı onu. Sürekli kriz geçiriyor. Babasını sayıklıyor. Hayali gözünün önüne geliyor galiba...”

Sacit yıllar önce küçük bir rolde olduğu Hamlet oyunundan silik bazı görüntüleri belleğinin karanlığına gömerek sordu:

“Peki Madam Anna’yı ne yapacaksın?”

Kemal çaresizlikle ellerini iki yana açtı:

“Bilmiyorum. O deliren kızı iyi ettiğini anlatmıştın. Sonra öteki dünyayla iletişim kurduğunu falan. Ben inanmam böyle şeylere ama... Yine de... Belki babasından bir haber alırsa iyi olduğunu duyarsa düzelirmiş gibi geliyor...”

Sacit’in çenesi sarktı. Şaşkınlıktan. İki binli yıllardayız Kemalciğim, delirdin mi, Ne Madam’ı, ne Anna’sı? Yıldız tarihi, iki bin küsur, gemimiz bilinmeyen bir gezegene doğru yaklaşıyor. En az elli yıllık bir hikâyeydi anlattığı. Bir masaldı. Elli yılda Madam Anna mı kalır, gibilerinden bir şeyler söyleyecekti ki hepsini yuttu. Ne diyeceğini bilemiyordu. “Espri yapılacak bir an değil Sacit,” diye kendi kendini frenliyordu. O sırada Kemal elini ceketinin içcebine sokarak bir avuç euro çıkarıp masaya koydu. Nereden baksan bin euro. Demek dolar tedavülden kalktı ha, diye düşündü içinden.

“Ne gerekiyorsa yapalım Sacit! Ne olur bul şu kadını!”

Ne gerekiyorsa? Para yani. Ne kadar gerekirse... Kime? Madam Anna’ya tabii. Belki biraz da Sacit’e. Gazetedeki fotoğrafa baktı yeniden. Fotoğrafta İlkay ve Kemal vardı ama küçük bir değişiklik olmuştu. Güvertede aşçı kılığında elinde yanardöner bir tuzda levrekle poz vermiş Sacit görünüyordu. İlkay’ın tedavisinden birkaç yıl sonra İlkay-Kemal çifti yanlarından hiç ayırmadıkları aile dostları Sacit Gülener’le... Capri sahillerinde. Tabii ya! Sacit hemen bir sigara yak. Haydi canım. Balık kısmettir. Bak rüyan çıktı. Para para, diyordun... İşte! Elveda Fatmagül ve kocası ve kocasının adamları. Masanın üzerine yığılmış paralara bakmamaya çalışarak:

“Fakat, Madam Anna’yı bulmak öyle kolay değil ki... Dur bakalım. Ben şimdi senin meseleni anladım. Benim... Benim bir şeyler yapmam gerekli. Bazı kişileri aramam lazım. Dur bakalım...”

Sigarasından derin nefesler alarak karışık düşünceler içindeki adamı oynuyordu Sacit. Oysa aklından tek bir şey geçiyordu; Kemal’i sav, vakit kazan, düşün Sacit! Gizemli bir sesle ekledi:

“Sen şimdi git. Ben seni ararım. Haydi çabuk toparlan. İşinin başına dön.”

Sigarasını tehdit eder gibi Kemal’e doğru salladı:

“Ha, sakın kimseye bir şey anlatma. Madam Anna’ dan kimseye bahsetme tamam mı? Kimseye!”

* * *

Salonun içinde çıt çıkmıyordu. Arada sırada masadaki genç kadının nefesinin tıkandığı duyuluyordu. Böyle anlarda gözlüklü adam ve yaşlı kadın daha çok sıkıyorlardı kızın ellerini. Ortasında kalın bir mum yanan masanın çevresindeki dört kişi el ele tutuşmuş Cemal Akaydın’ın ruhunun gelmesini bekliyorlardı. Madam Anna’nın dudakları belli belirsiz kıpırdıyordu. Bilinmeyen dünya dışı bir dilde birilerini çağırdığı kesindi çünkü tam beş bin euroyu peşinen almıştı.

Tabii hepsi Sacit’in becerikliliği sayesindeydi. Arabulucu Sacit. Öteki dünyayla iletişimde tek isim Sacit Gülener garantisiyle Madam Anna! İşte birazdan, birkaç dakika içinde ilk mesajlar gelmeye başlayacaktı. Haydi Madam Anna, gösterin kendinizi. Karanlık salonda bir genç kız endamına sahip yaşlı Yahudi medyumun gırtlağından kalın sesler çıkmaya başladı:

“Hhhh!.. Hhhh!.. Mmmm!.. Yaaaauuuu!.. Yaau!.. Uhh!.. Uhh!.. Uhh!..”

Kemal’in yüzü bembeyazdı. Beş bin papeli toslarken bu kadarını tahmin etmemişti belli ki. Daha dur Kemal. Uhh, uhh ya!.. Birazdan göreceksin öteki âlemin karanlığını. Ruhlar âlemiyle ilişkiye girmek kolay mı? İlkay ise korkudan çok, ümitle bakıyordu Madam Anna’ nın kafası arkaya kaykıldığı için ortaya çıkmış boyun damarlarına.

“Uhh!.. Uhh!.. Uhh!..”

“Kimsin?”

Bir kırbaç gibi şaklamıştı soru mum alevinin üzerine. Sacit doğru zamanda doğru soruyu sormuştu.

“Kızımn. Kızımn. Sens-din demek? Beni çağıran sens-din demek? Sens-din... Uhh!.. Uhh!..”

İlkay soru dolu gözlerle Sacit’e ve Kemal’e baktı. Madam Anna’nın genzinden yükselen kalın ses babasına mı aitti gerçekten?

“Kimsiniz?”

“Daha kibar olmakta yarar var,” diye düşünmüştü Sacit.

“Kızımn söylersin. Söyledi... Söz... İlkayımn, prensesim...”

İlkay’ın dudakları titremeye başladı. Konuşmaya başlayan bir bebeğin beceriksizliğiyle:

“Ba-ba... ba-ba...”

“Yavrum. Mmm!.. Benim.”

Sacit en kritik noktada devreye girerek İlkay’a doğru fısıltıyla, “Ona sorular sorabilirsiniz,” dedi. “Acele edin. Bu durumda fazla kalamaz. Çok yaşlı.”

İlkay aldığı uyarıya harfiyen uyarak:

“Baba iyi misin?”

“Uh!.. Uh!.. İyiyimn. İyiyimn kızımn. Çokğ iyiyimh. Üz-zülme be-nimn için.”

“Ama baba...” Ağlamaya başlayan İlkay’ın soru soramayacağını anlayan Sacit öteki dünyayla iletişimi sürdürmeye karar verdi:

“Dünyamızdan ayrılırken acı çektiniz mi? Şimdi rahat mısınız?”

“Bilmiyorumn. Bir anda ken-dimi bu-ra-da... Buldumn. Rahatızz.”

“Yalnız değil misiniz?”

“Baba, ba-ba-m karşıladı beni.”

Kemal korkudan bir heykele dönüşmüştü. Öte dünyayla ilişki kurmuş zavallı bir ölümlü olduğunu o anda fark etmişti sanki. Kendini tutamayıp sordu:

“Orası nasıl Cemal Bey? Neye benziyor?”

“O-ra-sı... Bu-ra-sı... Uhh!.. Bu konuda... Uhhh!.. Konuş-şamayız... Söyy... söyleyemeyiz... Hayır... Yasak... Uhh!.. Sizin için olmaz... İyi-yizz... Yaşarken anlayamazsınızz...”

İlkay burnunu çekerek belki de babasıyla son kez konuşuyor olmanın heyecanını yenmeye çalışarak araya girdi:

“Babacım, gerçekten iyi misin? Ben çok kötüyüm... Seni çok özledim.”

“Uhhh!.. Uhhh!.. Hissedi-yorumn. Üz-zülme. O zaman... Uhh!.. Ben de üzülüyorum. Üzzzülme. Biz iyiyizz. Gül-dikin... Renk-li gül-ler... Sula onları... Bahçe olsumn...”

İlkay ne denildiğini anlayamadığından soru sorar gibi Sacit’e baktı. Sacit fısıldadı:

“Mezarından söz ediyor.”

İlkay gevşeyerek:

“Tabii babacım... Ben... Ben... Seni çok seviyorum...”

“Uhhh!.. Uhh!.. Üz-ülme. Rahatızz. Vak-ti gelince sen-de-gel... eceksin. Şim-di önünde güzellll bir... Bir hayat... Var... Biliyorumn... Gül dikin... Renk-li gül-ler... Güzzzel kokan gül-ler... Gitmek... Gitmek gerekli... Üzzülme...”

Madam Anna’nın gırtlağından sökülen son sözler bunlar oldu. Ardından şiddetli bir öksürük krizine tutuldu. Öyle kuvvetli öksürerek öne doğru geldi ki masadaki mum söndü. Bu bağlantının koptuğu anlamına geliyordu. Sacit usulca yerinden kalktı ve Madam Anna’nın koluna girerek onu dışarı çıkardı. Evden çıktıklarında geride kalanların, Kemal ve İlkay’ın uzun ve acılı bir hastalıktan uyanmış olduklarını biliyorlardı.

* * *

Hülya arabaya biner binmez içine beyaz saçların dikili olduğu siyah şapkasını ve uzun mantosunu çıkararak çantasına tıkıştırdı.

“Nasıldım?”

“Muhteşemdin. Çok iyiydin. Harikaydın. Şahane... Çok iyi.”

Sacit sevincinden uçuyordu:

“Hiçbir oyunda bu kadar kazandın mı? Ha soruyorum? Tam 2.500 yumoş! On beş dakikalık bir oyun için 2.500...”

“Valla ilaç gibi geldi bu parasızlıkta... Kredi kartımın borçlarını ancak kapatacak ama olsun...”

Sacit bir yandan direksiyona elleriyle vurarak tempo tutuyor bir yandan da heyecanla konuşuyordu:

“Hülyaaa, Hülyaaa. Kızım ne kredisi ne kartı... Artık körpe yumoş devri başladı. Çok iyiydin kızım. Hele mumu söndürme sahnesi... Çok iyiydin... Bu iş büyüyecek tamam mı? Bu gece bizim gecemiz. Madam Anna’nın yeniden ortaya çıkışı... Bunu kutlamalıyız. Nereye istersen... Yakında paraya para demeyeceğiz... Yumoş diyeceğiz, yumoş. Bu bizim zenginler birliğine girdiğimizin resmidir. Önce makyaj işini öğrenmeliyiz.”

Hülya güneşliği indirip arkasındaki aynaya bakarak yüzündeki makyajı silmeye çalışıyordu:

“Korkunç görünüyorum değil mi? Suzan da nasıl yapıyorsa... Hortlağa benzetmiş beni.”

“Makyaj işini kendimiz halletmeliyiz. Bak şimdi dinle, yarın şehrimiz yeni bir güne merhaba diyecek. Sokaklarında Madam Anna’nın konuşulduğu aydınlık bir güne... İlkay kızımız ilk iş, babasının mezarına gidecek. Güllerle donatacak Cemal Bey’in mezarını. Renk renk mis gibi kokan güllerle. Sonra da içi ferahlamış bir şekilde nişanlısının yanına dönecek. Madam Anna’nın yarattığı mucize kulaktan kulağa yayılmaya başlayacak. Fısıltı gazetesi, flaş haber, diye devreye girecek tüm sohbetlerin ortasında... Akşama kalmaz, yeni müşteriler telefonumu çaldırmaya başlarlar...”

Bu noktada yüzünü buruşturdu Sacit. Acele etme Sacit, iyi bir plan yap Sacit.

“Yok benim telefonla olmaz. Kim olduğum bilinmemeli. Yarın yeni bir telefon alırım. Başka bir isimle. Bir yolunu bulurum. Kemal teşekkür etmek için aradığında ona, aracının telefonu budur kardeşim, benim bir ilgim yok büyücüyle, medyumla deyip terslerim. Nedir yahu? Ne düşük çeneniz varmış! Bütün şehrin kokonalarını başıma sardınız. Pes yani, Kemal. Bir iyilik ettik, başımızı belaya soktuk. Yakında afacan haberciler de düşer peşime. Böyle derim, Kemal çekinir. Sonra aracının telefon numarası yayılmaya başlar. Şahane! Bu aracıya bir kimlik de lazım, bir isim...”

Hülya yarım kulak dinliyordu Sacit’i. Kulağa da pek hoş geliyordu doğrusu. Oyun gibi... Oyun gibi...

“Her akşam bir gösteri yapsak haftada –iki kere yedi on dört, bir de beş yüzlükler var 3.500 eder– nereden baksan 17.500! Üstelik bir gecede bir iş. Oysa gecede iki, üç, hatta dört iş yapabiliriz. Allahım çarpamıyorum dört kere on yedi buçuk? Birkaç ayda zengin oluruz. Yahu bu aracıya bir isim düşünsene, benim kafam yerinde değil...”

“Raci. Raci olsun.”

“Raci mi? Sacit’i çağrıştırsın diye mi? Yok olmaz, başka bir isim söyle, gizemli bir isim olsun.”

“Ay, ne bileyim Sacit? Aklıma hep Raci, Taci gibi şeyler geliyor.”

“Taci mi? Tacettin. Tamam Tacettin. Aloo, buyrun ben Tacettin. Taa cettin! Hoh ho. Yok bu adama bir de ses lazım, ciddi bir ses.”

Genco Erkal sesiyle hayalî telefonu tekrar açtı:

“Aloğ, Ben Tacettin. Buyurun?”

“Çok iyi Sacit. Aynısını yapıyorsun.”

“Kızım bu bir şey değil... Of düşünüyorum da hayatta yaptığım en mantıklı iş oldu bu Madam Anna prodüksiyonu. O gün Kemal gittikten sonra dört döndüm evde. İnanır mısın masadaki paraya elimi bile sürmedim. Böyle çevresinde tur atıp duruyorum. Oğlum Sacit, kafayı çalıştır Sacit, diyorum kendi kendime. Bu işten bir şey çıkacak, çıkmalı! Sonra sakinleşip bir dedektif gibi düşünmeye başladım. Bir: Madam Anna’yı bulmam isteniyor. İki: Öyle biri yok. Sonuç: Öyle birini yarat Sacit! Sonra aklıma sen geldin. Hem de nereden biliyor musun? Oyunlarla Yaşayanlar’da nineyi oynamıştın ya... İnanılmaz derecede yaşlanmıştın. Birçok seyirci seni gerçekten de yaşlı bir kadın sanmıştı. Tamam, oğlum Sacit, dedim kendi kendime. Sen aklıma gelince her şey bir anda gözümde canlandı. Evde sevinçten göbek atmaya başladım. Sonra bir yandan elimde ceptelefonu senin numaranı bulmak için türlü insanlara abuk sabuk yalanlar söylüyor, bir yandan da ayrıntıları hesaplıyordum. Makyaj için Suzan bulunacak, kostüm gerekli. Eskiciden buluruz. Bir de... Evet, bir de sana ne lazım?”

Hülya oyundan biraz sıkılmaya başlamıştı.

“Ne lazım?”

“Kızım bir oyuncuya ne lazım olur? Tekst tabii ki... Madem bir ruh çağırma seansı yaşanacak.. Sonra şöyle bir sahne düşündüm: Karanlık, bir tek mum var. Hem makyajın da belli olmayacak, hem atmosfer gerilimli bir hale gelecek. Sonra evde Nuh Nebi’den kalma bir kitap var, Ruh ve Madde Yayınları’ndan. Bir zamanlar okumuştum. Onu hatırladım. İçinde bir sürü ruh çağırma seansı vardır. Açtım onu çalışmaya başladım. Dili biraz eskimiş olmasına rağmen çok işime yaradı. Bir kere ruh kesik kesik konuşmalıydı. Garip sesler çıkarmalıydı. Sonra öteki tarafı ayrıntılarıyla anlatmamalıydı. Hep kaçamak cevaplar. Sonra İlkay’ın yerine koydum kendimi. Ne duyarsa mutlu olur diye. Acısız bir ölüm, huzurlu bir kabir hayatı... Eşittir 5.000 yumoş. Sonra sen gelir gelmez iyi ki prova yapmışız. Çok iyi iş çıktı yahu... Şimdi bundan sonrası önemli. Bu kadar altyapımız var artık.”

“Ne altyapısı?”

“Kızım biz artık bir kuruluşuz. Bir şirketiz. Bir makine! Yumoş basan bir cihaz! Markası Madam Anna! Müşteriler yağmaya başlayacak yakında... Peki bu başarımızı nasıl tekrar edeceğiz? Söyler misin küçük hanım?”

“Saçmalıyorsun Sacit. Bir daha böyle bir şey olmayacak. Beceremeyiz. Üstelik bu yaptığımız da çok hoş değildi yani. O kadar zengin ve üzgün olmasalar kabul etmezdim...”

Sacit yumuşacık bir sesle, “Sevdiceğim, müşterilerimiz hep zengin ve üzgün olacaklar. Biz onların sorunlarını çözeceğiz. Mevlit gibi bir ritüel haline gelecek zenginler arasında. Ruhun öteki dünyaya sağ salim vardığını duymak isteyenler için gizemli bir servis,” dedi.

Dedi ve planlarına içinden devam etti: Hülya’yı tavında dövmeli. Her şeyi bilmesine gerek yok. Bir kere müşterilerin kim olduğunu, sorunlarının ne olduğunu iyice araştırmak gerekecek. Bütün sosyete dergilerine abone olunacak ve sosyete haberleri sayfaları arşivlenecek. (Böğğ!) Sonra bir dedektife ihtiyaç var. Neyse onu da kendim yaparım. İş yok güç yok. Ay, az kalsın unutuyordum, artık Fatmagül de yok. Yavaş yavaş yol veririm Fatmagül’e. Artık bana renk renk, çeşit çeşit güller... Öyle hemen her müşterinin üzerine atlamak da yok. Ağırdan gitmeli. Sessiz ve derinden. Bazen ortadan kaybolmalı Madam Anna. Acaba bir de kızını işin içine katmalı mı? Yok bu riskli olur. Sessiz ve derinden... Ruhlar Arasında! Yahu ne çok işime yaradı o kitap. Sakla samanı… İşte her şeyin bir zamanı var...

* * *

“Aloo, kimsiniz?”

“Benim Hülya?”

“Bir saniye... Halam arıyor memleketten.”

Sacit’in, uyanmasıyla Fatmagül’ün merakla büyümüş kara gözlerinin içine baka baka yalan söylemeye başlaması bir oldu. Mutfağa gidip ciddi bir sesle konuşmaya başladı:

“Ne var? Ne oldu?”

Hülya ağlıyordu.

“Ne oldu? Allah aşkına söyle. Çatlatma adamı.”

Sacit’in geçen günkü neşesinden eser yoktu. Zaten geç vakit eve döndüğü için Fatmagül’le kavga etmişlerdi. O her şeyini, evini ve ailesini bırakıp ona koşuyor, Sacit Bey ise barlarda geziyordu. Of yani! Üstelik ertesi gün de kimse arayıp sormamıştı. Ne yumoş ne bir şey. Şimdi de sabahın köründe Hülya. Bir an gözünün önünde garip bir görüntü canlandı: Hülya kapıyı açıyor ve karşısında küçük bir kız. bir paket uzatıyor ve... Yok canım.

“İlkay... Ölmüş. Ölmüş... Biz öldürdük onu. Biz...”

“Nereden çıktı şimdi? Ne diyorsun?”

Sacit sinirden ve panikten titreyen alt dudağına hakim olamıyordu. Hülya devam etti:

“Gazete yazıyor.”

Sacit’in kalbi boğazında atıyordu.

“Okusana kızım. Bizden bahsediyor mu?”

“Hayır... Dinle: Geçtiğimiz hafta bir kalp krizi sonucunda kaybettiğimiz ünlü işadamı Cemal Akaydın’ın güzel kızı İlkay Akaydın dün sabah 05.30 sularında babasının tabancasıyla intihar etti. Geride bıraktığı mektubunda şöyle yazmış: ‘Babam beni yanına çağırıyor. Elveda. Mezarıma gül dikin. Renk renk güller. Güzel kokulu güller. İlkay.’ İlkay Akaydın’ın evlilik hazırlıkları yaptığı Kemal Kozan sinir krizi geçirdiği için doktor gözetiminde ve hiçbir açıklama yapmıyor.”

Sacit merakla gözlerini kırpıştırdı:

“Başka bir şey? Madam Anna’yla ilgili bir şey var mı?”

“Yok. Yook!..”

Hülya’yı sakinleştirmeye gerek duymadan telefonu kapattı. Oyun bitmişti. Yenik bir asker gibi yatağa döndü. Fatmagül merakla onu bekliyordu. Yapacak bir şey yoktu.

Bakışları Fatmagül’ün gözlerini bulduğunda içinde bir şeylerin parçalandığını hissetti. Bittin Sacit. Bittin. Sıfırsın Sacit.

Başını kadının sıcak ve şefkatli göğüslerine gömerken hayatta Fatmagül’den başka kimsesi olmadığını hissediyordu. Küçük bir çocuğa dönüşmüştü. İçi kanaya kanaya duruma uygun bir yalan titreyen dudaklarından döküldü.

“Ölmüş! Büyük halam... Beni o büyütmüştü.”

Ağlamak iyi geliyordu. Ağladıkça, Fatmagül onu yatıştıran eliyle okşadıkça kendine geliyor, eski Sacit’e dönüşüyordu. Artık iki bin yumoşun büyük halamdan miras kaldığını söylerim Fatmagül’e. Bu mesele de kapanır gider. Telefon numaramı değiştirirsem Hülya da bulamaz. Kemal’le karşılaşmam umarım. Kızın zaten intihar edeceği vardı. Üstelik mutlu ölmüş. Böyle söylenmez tabii. Büyük hala yalanı da nasıl geldi aklıma birdenbire... Fakat halaya bir isim lazım. Fatmagül’ü işe göndereyim, bir çaresine bakarım.

TRAJİKOMİKS

Birbirine benzeyen çok akşam vardır. Dışarıda soğuk ve puslu şehir, içeride sarı, sıcak bir ortam... Televizyonun karşısında pineklersin. Sağ yanın karıncalanınca sol yanına dönersin. Kalın yün çorapların ayağından çıkmak istemez. Rüzgâr panjurları sarsarken o akşam evde olduğun için şükretmezsin, tam tersine sıkıntıyla ertesi günü beklersin. Bir mandalina, bir sigara, sonra yine bir mandalina... Belki çay demlersin, belki erkenden uyursun. Uyku... Oysa bu gece... Belki de hiç uyuyamayacağım. Arabanın ısınmasını beklemeden yola çıktığım için, ön cam nefesimle buharlanıyor. Hava çok soğuk olmasına rağmen camı aralayıp sigara içmeye çalışıyorum. Dışarıda ayaz var. Asfalt çıtır çıtır donmuş. Canım hiç istemese de birazdan ihtiyacım olacak nikotini depolamaya çalışıyorum. Az sonra hastanede olacağım ve Gülay’ı teskin etmeye başlayacağım. Mete zehirlenmiş.

Aslında aceleci ve vesveseli bir karakterim olmasına rağmen bu gibi ani felaket durumlarında soğukkanlılığımı kaybetmemeyi başarabiliyorum. Belki soğukkanlılık değil de, bir tür donma... Sanki zihnimin belli bölümleri kapanıyor ve telaş içinde aptalca tepkiler vermemi engelliyor... Böylece üzerime düşeni yapabiliyorum. Bu gece de üzerime düşeni yapıp Gülaylara destek olacağım. Cebimi yokluyorum. Bir köşede, ne olur ne olmaz diye sakladığım dolarları kontrol ediyorum. Yerindeler. Kredi kartları da var. Paraya ihtiyaç olabilir.

Bütün trafik lambaları beni görünce kırmızıya dönüyor. “Gazlayıp gitsem mi,” diye tereddüt ediyorum. Polis durdurursa, “Hastam var,” diyebilirim. Fakat yollar kaygan. Hastaneye tek parça halinde varmam daha iyi olur düşüncesiyle sakin sakin bekliyorum. Gülay benim gibi değildir. Şimdiden tüm hastaneyi ayağa kaldırmıştır. Meteciğin durumu nasıl acaba? Beni arayan Tunç’tu ve doğal olarak fazla bilgi edinemedim. “Gelebilir misin?” derken sesi durumun ciddiyetini anlatıyordu. Bir aile faciasına doğru hızlı adımlarla ilerliyoruz. Bakalım nasıl bir manzarayla karşılaşacağız?

Gülay ve Mete... Bir dönem, yalnız akşamlarımı paylaştığım bu sevimli ikili hakkındaki tüm kayıtlar tekrar vizyona giriyor zihnimde. Cemal’den ayrıldıktan sonra yanıma taşınmışlardı. Ne tuhaf, Cemal benim arkadaşımdı oysa ki. Kendinden on iki yaş küçük bir genç kıza gönlünü kaptırdıktan sonra karısını ve bir buçuk yaşındaki çocuğunu yüzüstü bırakıp Toronto’ya gitmişti. Tam Cemal’den beklenecek bir iş yapmıştı. Zaten Gülay’la evlendiğine de inanamamıştık başlangıçta. Havai, aklı bir karış havada bir delikanlıydı. Tiyatro kulübünde tanışmış, Amok Koşucusu’nda kaynaşmıştık, ikimiz de yan rollerdeydik ve doktor rolünü oynayan çocuğa diş biliyorduk. Gerçi ikimizin de tiyatroya yeteneği yoktu ama bunun farkında olan bir tek bendim. Cemal ise tiyatroya tutkuyla bağlıydı. İnsanın yeteneği olmadığı bir işe gönül vermesi kadar acıklı bir şey yoktur. Ben, üniversiteli bir öğrencinin katılabileceği en eğlenceli ve anlamlı etkinlik olduğu için kulübe girmiştim, içgüdülerimde de yanılmamıştım; ilk aşk heyecanını orada yaşamış, kuliste Ceren’i öperken kendimi ilk kez genç bir adam olarak hissetmiştim. O sahneyi hatırladığımda Ceren’in ensemi kavradığı yerler hâlâ kızarır...

Hastane yolunda düşündüğün şeylere bak. Utanç verici... Ama, Cemal’in yüzünden! Böyle garip, uçucu, baştan çıkarıcı bir adamdı. Gülay gibi bir kızı çok kolay etkisi altına alabilecek bir delikanlı. Atak ve serseri... İnsanın zengin bir ailesi varsa yaptığı yaramazlıklar göze daha hoş görünüyor galiba. Örneğin kendi halinde derse gitmek için okulun yokuşunu tırmanırken 77 model Buick’ iyle yanınızda bitiverir, bir süre sonra kendinizi Boğaz’a bakan bir tepede, cep kanyağı içerken bulabilirdiniz. Büyük bir ailenin tek erkek mirasçısı olmak ona tüm bunları yapma hakkı veriyordu. Hiçbir şeyi ciddiye almayan Cemal... Bir tek tiyatro! Her zaman hayretle izlemişimdir, tiyatro çalışmalarına katılmakta gösterdiği azmi ve disiplini. Kuşkusuz insan gençken gerçeklerin arkasını görmekte acemi olabiliyor.

Okul bittikten sonra da görüşmeyi sürdürdük. Bir gün Gülay’la çıkıp geldi. O günü hiç unutmuyorum, çünkü Gülay’ı çok farklı algılamıştım. Buick’in ön koltuğuna oturmuş, Gitanes içen, gözünde havalı güneş gözlükleri ve o zamanlar henüz moda olmamış kızıl saçlarıyla filmlerden fırlamış gibi duran çekici bir kız olarak tanımıştım onu. Çok daha sonraları anlayacaktım Gülay’ı. Genç yaşta kalp krizinden ölen ilkokul öğretmeni babasını, sürekli ağlayan ve yemek yapan annesini, suluboya bir resim gibi soluk kız kardeşini... Ve daha sonra büyütmek zorunda olduğu Mete’sini. İlk kez Cemal’in yanında gördüğümde, Gülay’ı da onun gibi uçuk biri sanmıştım. Oysa hiç değildi. Sadece zayıf ve beceriksiz bir genç kadın...

Bir gece yarısı kucağında Mete’yle çıkıp gelmişti. Sırtında, Mete’nin bezleri, biberonu, zıbını ve ilk oyuncaklarıyla dolu bir çanta vardı sadece. Taksinin parasını öderken, ya bu gece evde olmasaydım, diye düşünüp duruyordum. Şaşkındım. Evet, Cemal arkadaşımdı ve kötü bir şey yapmıştı ama ben onların hayatını nasıl düzeltebilirdim ki...

O yılı bende geçirdiler. Tuhaf bir aile olmuştuk. Gülay, evimde hiçbir zaman var olamamış bir sıcaklık kaynağı gibiydi. Mete ise ilk cümlelerini benim evimin çatısı altında kurdu. Akşamları eve geldiğimde Mete’nin gün içinde yaptığı maskaralıkları dinliyor, kucağımdaki çocuğun sıcaklığıyla kendimden geçiyordum. Kurmaktan korktuğum çekirdek ailenin bir benzetimi, bir provasıydı sanki. Ve elbette ki, gerçeğinden çok daha güzeldi. Ne de olsa olup bitenlerin sorumlusu ben değildim. Bir ailem vardı ama özgürdüm. Yine de garipti durumumuz. Şikâyetim yoktu ama bu durum sonsuza dek süremezdi. Cemal’in telefonunu bulup çocuğuna sahip çıkması gerektiğini anlatmıştım. Kıtalararası telefon görüşmelerine has gecikmelerle iyice dramatik bir hal alan bu konuşmayı da hiç unutmayacağım herhalde. Sonunda babasından para istemek konusunda ikna etmiştim Cemal’i. Daha sonra babasının şoförü Gülay’ı alıp bir eve yerleştirdi. Hatırı sayılır bir nafaka vermeye başladılar da kızcağız durumunu biraz toparlayabildi. Ben ise ilgimi üzerlerinden hiç eksik etmedim. Bu gece olduğu gibi ne zaman çağırsalar, koşup elimden geleni yapmaya çalıştım. Belki yalnızlığımla bir biçimde başa çıkmamı sağlıyorlardı, ihtiyaç duyulmak önemli bir şeymiş, insan birileri ihtiyaç duysun, diye özgürlüğünden vazgeçebilirmiş. Bunu da yeni yeni anlıyorum. Gülay, Tunç’la evleninceye kadar bu yoğun ilgim devam etti.

İşte Tunç da orada zaten. Cemal’in neredeyse zıttı olan zavallı adam, hastanenin bahçesinde sigara içiyor. Arabayı park edip hızla yanına gidiyorum.

“Mete nasıl?”

“Daha iyi. Midesini yıkadılar. Serum taktılar. Ama henüz kendine gelmedi. Doktor, sabaha düzelir, diyor ama Gülay...”

“Kaç numarada kalıyorlar?”

“Acildeler. Girince hemen sağda.”

Tunç’u soğukta bırakıp içeriye giriyorum. Kimsenin bir şey sormasına fırsat vermeden hızla acil koğuşuna doğru ilerliyorum. Gülay orada. Sırtı dönük, bir sandalyeye yığılıp kalmış. Üzerine ne bulursa geçirmiş; bu haliyle bir anneden çok, içkiyi çok kaçırmış liseli bir kızı andırıyor. Mete’nin çocuk bedeni dev hastane yatağının içinde iyice küçücük ve savunmasız görünüyor. Başucunda benim armağan ettiğim Asteriks ciltlerinden biri duruyor. Gözlerim karıncalanıyor. Tepesine asılı monitörde kalp atışları görülüyor. Mete alışık olmadığı bir uykunun içinde. Yine de incecik koluna takılmış olan serum bu görüntüyü bozuyor. Gülay beni görünce yüzündeki donuk ifade gevşiyor ve ağlamaya başlıyor. Sarılıyorum. Ona, her şey düzelecek, türünden sözler söylerken bir filmin içindeymişim gibi hissediyorum. Her şeyi ekrandan öğrenen zavallı bir tarafım var. Gülay ağlarken durmaksızın anlatıyor, söylediklerinin tek kelimesini bile anlamıyorum. Saatlerdir ağlamaktan sesi değişmiş, boğuklaşmış. Sakinleştirmek için sırtını sıvazlıyorum. Bu acıklı tablo, nöbetçi doktorun gelmesiyle daha da trajik bir hal alıyor:

“Babası mısınız?”

Bu soru doğrudan bana yönelmiş durumda. Gülay da, ben de durumumuzda bir gariplik olduğunu o anda fark ediyoruz. Neyi, nasıl anlatabiliriz ki? Ayıp bir şey yapıyormuşuz gibi utanıyorum bir an. Sonra Cemal’in yüzü geliyor gözümün önüne, ilk kez ondan nefret ediyorum. Bizi bu duruma düşürdüğü için...

“Hayır. Aile dostlarıyım.”

“O halde, müsaade eder misiniz, Gülay Hanım’a bir sakinleştirici vermemiz gerekli...”

“Çocuğun durumu nasıl?”

Doktor Hanım şüpheyle süzüyor beni.

“İyi olacak.” Sonra Gülay’a dönerek: “Bu ilacı alır mısınız lütfen, biraz sakinleşmeniz gerekli. Mete kendine geldiğinde size ihtiyacı olacak.” Gülay, hapı dilinin üzerine koyarken gözlerini benden ayırmıyor. Mete sana emanet, demek ister gibi. Gülay’a, birazdan dönerim, deyip doktorun peşinden gidiyorum.

“Affedersiniz Doktor Hanım, bir saniye konuşabilir miyiz?”

Bunu beklermiş gibi hızla arkasını dönüyor ve mavi gözlerini üzerime dikiyor:

“Evet?”

“Şeyy, ben çok yakın dostlarıyım. Bana durumu anlatabilirsiniz...”

“Beyefendi, Gülay Hanım bir süre önce burada bir sinir krizi geçirdi. Eşini kovdu, iki serum şişesi kırdı, EKG cihazını devirdi. Çocuğun durumu ciddi olmasa hepsini hastane dışına çıkarmak zorunda kalacaktım.”

“Ciddi mi! Çocuğun durumu iyi demiştiniz?”

“Yüksek dozda toksifikasyon. Midesini yıkadık ama biraz geç kalınmış. Yoğun bakıma almamız gerekirdi ama annesi sinir krizi geçirmeye başladı ve izin vermedi. Biz acil koğuşun koşulları altında elimizden geleni yaptık. Önümüzdeki altı saat kritik. Ben atlatacağını umuyorum.”

“Neden zehirlenmiş?”

“Tam olarak bilmiyoruz. Tahlil sonuçları henüz çıkmadı. Bakın, sizden ricam, annesini sakinleştirmeniz. Siz gelene kadar ilaç almayı reddetti. Lütfen onun sakin olmasını sağlayın. Aksi takdirde işimizi yapamayız.”

“Tamam, elimden geleni yapacağım.”

Geri döndüğümde Gülay’ı, Mete’nin yatağının yanında diz çökmüş, başını okşar durumda buldum. Mete’nin yanakları her zamankinden daha kırmızıydı. Ana-oğulun bu görüntüsü, içime ağır bir taş gibi oturdu. Benden başka kimseye güvenmeyen ve çocuğunu yaşatmaya çalışan bu genç kadın ve Mete, hayatımda ne büyük bir yer kaplıyorlardı... Onu usulca kaldırırken, bir yandan da sabaha her şeyin düzeleceğini fısıldıyordum. Yandaki boş yatağa yatırdım Gülay’ı.

“Sen de biraz dinlenmelisin. Ben buradayım. Merak etme, ikinize de göz kulak olurum.”

“Ah, Mete, ah, yavrum!.. Kendini zehirlemiş, intihar etmeye...”

“Şişşt! Şimdi uyu, sonra konuşuruz. Her şey düzelecek.”

Gülay yastığa başını koyar koymaz sızdı. Boşalan sandalyesine oturup ikisini de izlemeye başladım. Gülay’ın sabuklamaları aklıma takılmıştı. Ne demek istemişti acaba? Canım deli gibi sigara istiyordu, ikisinin de derin uykuda olduklarını görebiliyordum. O sırada Tunç aklıma geldi. Belli ki Gülay’ın korkusundan içeriye adımını atamıyordu. Doktor Hanım beni Mete’nin babası sandığına göre, Gülay bir süre önce Tunç’un üvey baba olduğunu tüm hastaneye ilan etmiş olmalıydı. Zavallı adam. Dışarı çıkmak üzere ayağa kalktığımda Gülay ile Mete’ye bir kez daha baktım. Her şey kontrol altında gibiydi. İntihar? Ne demekti bu? Çocuklar intihar eder mi? Düşüncesi bile ürpermeme neden oldu. Belki de Tunç daha sağlıklı bilgiler verebilirdi.

Dışarı çıktığımda Tunç, bahçe duvarına oturmuş ısınmak için ileri geri sallanıyordu. Yanına iliştim. Bir sigara yaktım. Söze nerden gireceğimi kestiremiyordum. Oldum olası Tunç’la doğru iletişim kanalını bulamamışımdır. Belki de bir biçimde benden rol çaldığını düşünüyordum. Onları, evlendikten sonra ancak pazar öğlenleri çağırdıklarında ya da sinemaya falan gidecekleri zaman Mete’yi bana bıraktıklarında görebiliyordum. Şu anda, şu hastanenin bahçesinde anlıyorum ki, kaybettiğim o konumu özlemişim. Koruyucu bir erkek olarak ben! Madem bu kadar meraklıydım koruyucu erkek rollerine, neden kendi ailemi kuramamıştım henüz? Üstelik bu konuda en ufak bir girişimim de yoktu. Belki de Gülay ile Mete çok zamanımı almışlardı (bir yıl evimde, üç yıl da kendi evlerinde bu rolü sürdürmüştüm). Ve Tunç ortaya çıktıktan sonra rolüm bitmişti. Son kullanma tarihi geçmiş bir ilaç gibi ecza dolabının dibinde unutulmuştum. Fakat “tehlike ânında kırınız” yazan camlı kutudan yine bendeniz çıkmıştım. Garip düşüncelerdi bunlar. Karmaşık. Tuhaf. Tunç’tan neden hoşlanmıyordum ki? Onun yerine kendimi koyarak düşünebilsem belki bir sorun kalmayacaktı: Kimdim ben? Onun sevdiği kadını ortada bırakıp giden eski kocasının arkadaşı. Buydum ben onun gözünde. Gülay’ın ve Mete’nin bana çok değer verdiklerinin elbette ki farkındaydı. Yoksa bu gece beni çağırır mıydı? İlk nefesten sonra lafa girdim:

“Uyudular. Doktor, Mete’nin zehirlendiğini ve altı saatin kritik olduğunu söyledi... Gülay’ın sinirleri bozulmuş biraz. Sakinleştirici verdiler, o da uyudu.”

“...”

“Ne olduğunu anlamadım ama. Mete bir şey mi yemiş? İlaç falan mı yutmuş şeker diye?”

“...”

“Yapmaz oysa ki. Akıllı çocuktur, ilaçları şeker sanmayacak kadar akıllı...”

Tunç bitkin bir sesle suskunluğunu bozdu:

“Bahçede oynuyormuş. Bakıcı kadın anlattı. Şu kelebek gibi uçan tohumları olan ağaçlar var ya... O tohumları kaynatıp içmiş. Evden aşırdığı bir cezveye koymuş, ateşi kendisi yakmış apartmanın bahçesinde... Sonra da bir güzel içmiş. Önce bir şey olmamış. Kadın, Mete’yi azarlamış. Neyse annesi eve gelince durumu anlatmış. O sırada Mete uyuyormuş. Daha doğrusu kadın uyuyor sanmış. Gülay bir de bakmış ki ateşler içinde yanıyor...”

Bu noktada duraklayıp sigarasından bir nefes çekti:

“Hemen beni aradı. Hastaneye getirdik. Ama sonra birden çıldırdı...”

“Peki ama neden?”

“Bilmiyorum. Beni suçlayıp duruyor, iyi bir adam değilmişim gibi. Oysa elimden geleni yapıyorum. Fakat, gücüm bu kadarına yetiyor.”

Soğuktan morarmış ellerine bakarak ağlamaya başladı. Bir erkeğin ağlaması kadar dayanamadığım bir şey yoktur. Sarılıp teskin edemezsiniz. Öylece ağlamasını seyredersiniz. Erkekler ağlarken ne kadar da yalnız oluyor. Kadınlar da hoşlanmıyor zayıf erkeklerden. Şimdi Gülay burada olsa ağlayabilir miydi Tunç? Ya da Gülay ona omuz verir miydi? Hiç sanmıyordum.

Tunç’un işlerinin çok parlak olmadığını biliyorum. Osmanbey’de bir pasajın içinde seri sonu mallar satan bir dükkânı var. Belli ki, son dönemde işleri iyice bozulmuş. Gülay da tutumlu bir kadın sayılmaz. Cemal’in havai bonkörlüklerinden sonra benim sağladığım konfora alışmıştı. Ne de olsa benim misafirimdiler. Her şeyi paylaşıyordum. Küçük sürprizler yapıyordum. Oysa Tunç, elinde para olsa da birtakım incelikleri kıvıramayacak bir adam. Ne yanlış bir evlilik bu! Hepsini mutsuz ediyor. Tunç’un yanında daha fazla kalmak istemedim. Arabanın anahtarını verdim, hiç olmazsa soğukta beklemez, belki biraz uyur diye.

Gülay’la Mete’nin yanına döndüğümde onları bıraktığım şekilde buldum. Ağır ve rahatsız bir uykunun içinde. Saate baktım, daha sabaha çok vardı. Altı saatin dolmasına da... Sandalyeye çöktüm. Gülay uyurken bile bu durumla uğraşıyordu, yüzündeki çizgiler gerilmişti, incelttiği kaşlarının çevresinden çıkmış kıllar tıraş olmayı ihmal etmiş bir adamı çağrıştırıyordu. Biraz sallapatidir Gülay. Arkasını hep toplamak gerekir. Ama yine de bir annedir. Ve belli ki, yaşamı boyunca âşık olduğu tek erkeğin mirası olduğu için Mete’ye tutkuyla bağlı. Daha otuzuna bile varmadı ama yaşamının sonuna yaklaşmış gibi.

Tunç’la aynı yatağı paylaştıkları düşüncesi, Gülay’ı uyurken izlememe engel oldu. Bu çok geçmişte kalmış, derinlerdeki bir yasak isteği hatırlattı (hastane odaları itiraflar için en uygun yerlerdir). Onu uyurken seyretmek... Eskiden de kendimi sık sık onu izlerken yakalardım. Televizyonun karşısında uyuyakaldığında... Belki o aile sıcaklığının altında bir yerlerde başka türlü bir ilgi de vardı. Cemal’le onu ilk gördüğüm günden beri kendini hissettiren bir arzu. Aşk diyemem. Ama çok da masum sayılmam. Bu rahatsız düşüncelerden sıyrılarak Mete’ye bakmaya başladım. Simsiyah saçları terden parlıyordu, ilkokula başladığından beri karşıma alıp ciddi ciddi konuştuğum küçük adam. Meraklı, neşeli, duygusal... Belli ki ona zor geliyordu Tunç’la yaşamak. Gerçi evlendiklerinde Mete çok küçüktü; ama yine de uyumadan önce ona masal anlatan kişinin başka biri olduğunu çok iyi hatırlıyor olmalıydı. Sahi, Tunç ona masal anlatıyor mudur? Sanmıyorum. Üstelik benim kadar iyi anlatamaz.

Kendimi çok yorgun hissediyordum. Şu anda yatağa uzanmış kitap okuyor olacaktım. Okunacak bir şeyler alsaymışım yanıma. Mete’nin yanındaki konsolda duran Asteriks cildini alıp okumaya başladım. Uyumamalıydım. Gülay gözlerini açtığında beni orada, her şeyi kontrol altına almış bir şekilde bulmasını istiyordum. Elimdeki, yeni Asteriks ciltlerinden biriydi.

Daha ilk sayfasını açar açmaz kendi çocukluğuma doğru yola çıktığımı fark ediyorum. Her zaman da öyle olmuştur. Çocukken ilk karşılaştığım Asteriks cildi Fransızcaydı. Uzak bir akraba ziyaretinde, evin bana göre delikanlı olan oğlunun odasında kendi kendime oynamam için bırakılmıştım. Çocuk belki de ortaokula gidiyordu ama benim için ulaşılmaz bir ağabeydi. Onun odasındaki oyuncaklara, kitaplara büyülenmiş gibi bakıyordum. Normalde her şeyi karıştıran bir çocuk olmama rağmen hiçbir şeye elimi sürmemiştim. Belli ki, o ağabeyin gelmesinden çekiniyordum. Orada duran Asteriks’lerin resimlerine bakmıştım. Renkli büyük ciltler daha sonraları rüyalarıma girmişti. Bir zaman sonra Türkçe ciltler elime geçtiğinde tam anlamıyla müptelası olmuştum. Asteriks, Hopdediks, büyücü Hokuspokus ve o asi Galyalıların köyü... Yıllar sonra Mete okumayı öğrendiğinde ona hemen Asteriks alıp götürmemin nedeni de her çocuğun aynı şeyleri seveceği hissiydi galiba. Sevmişti de. Gerçi ben biraz hayal kırıklığına uğramıştım. Farklı bir çeviriydi. Bu yeni çeviride, en sevdiğim tip Hopdediks, Oburiks olmuştu; büyücü Hokuspokus ise Büyüfiks! Oysa Hopdediks çok daha güzel bir isimdi. Oburluğunun altını çizen yeni adı, ona bence pek de yakışmamıştı. İlk ciltleri Mete’yle beraber okumuştuk. Sonra her görüştüğümüzde ona yeni bir cilt armağan ettim, işte o ciltlerden birini şimdi uyumamak için ben okuyordum.

Asteriks Lejyoner! Hikâye, Oburiks’in âşık olmasıyla başlıyor. Köyün güzel kızı Farfara’ya bakarken nereye bastığına dikkat etmeyip yolunun üzerine çıkan bir ağacı deviriyor. Ağacın tepesinde elinde küçük orağıyla büyülü iksir için ökseotu toplayan Büyüfiks görülüyor. Daha sonra, Oburiks’in âşık olduğunu Asteriks ve Büyüfiks’e itiraf edişi, Farfara’ya açılmak için ormandan çiçek toplaması ve en nihayet ilk görüşmeleri... Tabii ormanda karşısına çıkan bir Romalı asker bölüğünü elinin tersiyle dövmesi de işin cabası. Oburiks’in özelliği, küçükken büyülü kazana düşmüş olduğu için iksire gerek duymaksızın güçlü ve iştahlı olması. Fakat ne yazık ki tam Farfara’yla diz dize otururlarken postacı, kızın nişanlısından bir mektup getiriyor. Ardından Oburiks’in yıkılışını ve kendi trajedisini yaşamak için nasıl öne atıldığını okuyoruz. Farfara’nın nişanlısı Trajikomiks’i lejyoner olarak askere almışlar ve Afrika’ya göndermişler! Kız ağlamaya başlayınca Oburiks ayağa fırlayıp söz veriyor: “Ağlama Farfara! Senin için gidip Trajikomiks’i kurtaracağız... Öyle değil mi Asteriks?!” Ve iki kafadar önce şeflerinden izin alıyor, sonra hazırlıklara başlıyorlar. Büyüfiks, Asteriks’e biraz büyülü iksir veriyor...

Büyülü iksir! Büyüfiks’in ağaçtan topladığı otları kaynatarak hazırladığı kuvvet şurubu!

Bu noktada okumayı bırakıp hayat ile ölüm arasında bir yerlerde nefes alıp veren Mete’ye bakıyorum. Olabilir mi? Böyle bir şey olabilir mi? Tunç’un söyledikleri beynimde yankılanıyor: “Şu kelebek gibi uçan tohumları olan ağaçlar var ya... O tohumları kaynatıp içmiş. Evden aşırdığı bir cezveye koymuş, ateşi kendisi yakmış apartmanın bahçesinde... Sonra da bir güzel içmiş.” Gülay’ın intihar teşebbüsü sandığı şey, Mete’nin büyülü iksir yapma çabası olabilir mi? Ama bu saçma... Benim ona armağan ettiğim Asteriks’ler yüzünden... Oysa ben ona sevdiğim için almıştım kitapları; işgalci, sömürgeci Romalılara karşı yiğitçe direnen Galyalılar, ona özgürlük konusunda bir ilham versin diye... Asteriks’in sayfalarını çevirirken kalp atışlarımın hızlandığını hissediyorum. Çünkü artık resimlere küçük Mete’nin gözünden bakıyorum. Büyüfiks ağaçtan topladığı ökseotlarından iksir hazırlıyor, Asteriks’e veriyor, Romalılarla karşılaşmadan önce bu iksirden bir yudum alan Asteriks öyle güçleniyor ki çok sayıdaki askeri yumruklarıyla havalara uçuruyor, gözlerini morartıyor... Yumrukların etkisiyle uçup giden askerlerden geriye bir tek sandaletleri kalıyor...

Suçluluk duygusuyla kitabı aldığım yere bırakıp bir sigara içmek için dışarı çıkmaya karar veriyorum. Dışarısı soğuk. Tunç’un arabada uyuduğunu görebiliyorum. Yakamı kaldırıp sigaramdan nefesler çekerken bir ileri bir geri gidiyorum. Kafamı toplamaya çalışıyorum. Biraz önce keşfettiğim gerçeğin doğru olmadığını gösteren birtakım kanıtlar araştırıyorum. Yok, olmuyor. Sanırım, Mete, kendince büyülü iksir yapmak için o ağaç tohumlarını alıp kaynatmış ve içmiş. Doktora bunları anlatsam bir yararı olur mu acaba? Peki, apartmanın bahçesindeki bir ağacın tohumları ne kadar zehirli olabilir ki! Biraz içim rahatlıyor; ama bir de bu işin sabahı var.

Sabah olunca Mete ayılacak ve annesi ona sarılıp, “Neden Mete, neden böyle bir şey yaptın?” diyecek. Zavallı çocuk da, dilinin döndüğünce derdini anlatmaya çalışacak, iksir, büyü, Asteriks falan diyecek. Sonra durumu benim anladığımı varsayarak yardım isteyen gözlerle bana bakacak. Ben de, sırası gelmiş bir oyuncu gibi bir adım öne çıkıp Gülay’a durumu anlatacağım. Ve tabii sağlıklı düşünme yeteneği olmayan Gülay, benden nefret edecek. En değerli varlığının aklını karıştıran, belki de onun ölümüne neden olabilecek kitaplar armağan ettiğim için içgüdüsel olarak bana öfkelenecek. Sonra bağıra çağıra sinir krizi geçirecek, beni hastaneden kovacak. Hastane personeli, bir gün arayla hayatındaki adamları kovan bu tuhaf kadını ertesi gün arkadaşlarına anlatacaklar. Ben yenik bir kahraman olarak dışarıya çıkıp Tunç’u çağıracağım. Nöbet değişimi yaşanacak ve arabama binip bir daha Gülay’ı ve Mete’yi göremeyecek olmanın hüznüyle evime döneceğim. Belki yıllar sonra karşılaşacağız Mete’yle... Hayal meyal hatırladığı bir tuhaf amca olarak ben.

Bu korkunç düşüncelerle acil koğuşuna geri döndüm. Mete kendine gelmiş gibiydi. Doktor Hanım, Mete’ye şefkatle sorular soruyor, o da cevaplar veriyordu. Belli ki zihinsel işlevlerinin yerinde olup olmadığını anlamaya çalışıyordu. Gülay henüz uyanmamıştı. Mete gözucuyla beni görünce gülümsedi. Bir şeyler söylemek istedi:

“Biliyor musun, o askerlere bir vurdum, taa aya kadar uçtular, iksirden bir yudum...”

İçim ezildi. Belki de en iyisi hiç yorum yapmamaktı. Anlamazlıktan geldim:

“Bir daha öyle şeyler yapma Mete. Hastalandın. Hepimiz çok korktuk.”

O sırada Gülay da uyandı. Ani bir hareketle Mete’ye koştu. Doktor Hanım belli ki kendisini itekleyen bu asabi