Can Yayınları 1532

© 2005, Can Sanat Yayınları Ltd. Şti. Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

1. basım: 2005 3. basım: Temmuz 2011 E-kitap 1. sürüm Ağustos 2014, İstanbul Temmuz 2011 tarihli 3. basım esas alınarak hazırlanmıştır.

Kapak tasarımı: Ayşe Çelem Design

ISBN 9789750722929

CAN SANAT YAYINLARI YAPIM, DAĞITIM, TİCARET VE SANAYİ LTD. ŞTİ. Hayriye Caddesi No: 2, 34430 Galatasaray, İstanbul Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33 www.canyayinlari.com yayinevi@canyayinlari.com Sertifika No: 10758

MURAT GÜLSOY

SEVGİLİNİN
GECİKEN ÖLÜMÜ

ROMAN

Murat Gülsoy’un Can Yayınları’ndaki diğer kitapları:

Oysa Herkes Kendisiyle Meşgul, 1999

Bu Kitabı Çalın, 2000

Âlemlerin Sürekliliği ve Diğer Hikâyeler, 2002

Binbir Gece Mektupları, 2003

Bu Filmin Kötü Adamı Benim, 2003

Bu An’ı Daha Önce Yaşamıştım, 2004

Büyübozumu: Yaratıcı Yazarlık, 2004

İstanbul’da Bir Merhamet Haftası, 2007

602. Gece / Kendini Fark Eden Hikâye, 2009

Karanlığın Aynasında, 2010

Tanrı Beni Görüyor mu? 2010

MURAT GÜLSOY, 1992-2002 yılları arasında arkadaşlarıyla Hayalet Gemi dergisini çıkardı. 2000 yılından bu yana aynı ekiple elektronik yayınevi altkitap.com’u yürütüyor. Bu Kitabı Çalın adlı kitabıyla 2001 yılı Sait Faik Hikâye Armağanı’nı ve Bu Filmin Kötü Adamı Benim adlı romanıyla 2004 yılı Yunus Nadi Roman Ödülü’nü kazandı. Bu Kitabı Çalın, Almanya’da Stehlen Sie dieses Buch adıyla yayımlandı. İstanbul’da Bir Merhamet Haftası birçok dile (Çince, Makedonca, Rumence, Bulgarca) çevrildi. Boğaziçi Üniversitesi’nde öğretim üyesi, mühendislik ve yaratıcı yazarlık dersleri veriyor; sadece yazmayı değil yazmak üzerine düşünmeyi de seviyor.

Murat Gülsoy’un internet adresi:

www.muratgulsoy.com

www.602gece.blogspot.com

Nazlı’ya

Öncesinde...

Yanında zıpkın olsaydı... Daha önce hiç görmediği turuncu çizgili bir sürünün peşinden giderken aniden karşısına çıkan mürekkepbalığını fark edince Cem zıpkınsız olduğuna hayıflandı. Yaratık onu bir tehlike olarak algıladığının işareti olarak sütümsü bir sıvıyı çevresine salgılamaya başladığında Cem arkasına bile bakmadan kıyıya doğru yüzmeye koyuldu. Albino mürekkepbalığı diye bir şey olabilir miydi?

Kayaların oradaydı. Suyun üzerinde sırtüstü yatıyordu Serap. Kolları iki yana açık. Uyur gibiydi. Cem genç kadını şaşırtmak için dipten gitmeye karar vererek derin bir nefes aldı.

Sarılmışlardı. Bacaklarını Cem’in beline dolamıştı. Ağır ağır batıyorlardı. Su soğuk olmasına rağmen Cem gittikçe ısındığını, kasıklarının alev alev yanmaya başladığını hissediyordu. Kulakları tıkanmıştı. Denizkestanelerinin çıtırtılarına bir motorun uzak homurtusu karışıyordu. Serap’ın ağzı bir deniz yaratığı olmuştu. Cem’in diliyle girintileri arasında gezindiği yumuşak davetkâr bir istiridye. Bacaklarının arasında yosunlar dalgalanıyordu.

Kayığa çıktığında saatini düşürmüş olduğunu fark etti. Aslı kayığın burun kısmına uzanmıştı. Üzerinde hiçbir şey yoktu. Kıyıdan görülmeyecekleri bir noktaya gitseler iyi olacaktı. Havai kız. Ayak bileğini saran dikenli tel dövmesine bakarak Cem küreklere asıldı. Yeni bir saat almak zorundayım artık, diye düşünüyordu. Kumsalda uzanmış kitap okuyan Serap’ın silueti gittikçe küçülüyor, bulanıklaşıyordu. Çatırtılar... Boyası dökülmüş küreğin sıcak pütürlü yüzeyi ellerini yakıyordu. Iskarmozlardan birinin iyice gevşemiş olduğunu fark etti. Sıkıştırmaya çalışırken tahta parçası unufak oldu. Ötekine elini attığında o da dağılıp gitti. Cem kürekleri nereye takacağını düşünürken Aslı’nın sesini duydu. Baksana hava ne kadar tuhaflaştı! Cem başını kaldırdığında her yerin beyaz bir sisle silinmiş olduğunu gördü. Albino mürekkepbalığı! O kadar etkili olabilir miydi? Yanında zıpkını olsaydı...

Ada iyice görünmez oldu. Deniz ve gökyüzü aynı renkte buluşurken ufuk çizgisi eriyip gitmiş, kayıktakiler dev bir su damlasının içinde kalmışlardı. Sabah mı akşam mı? Belirsiz... Öylece bekliyorlardı. Saatini düşürmüş olmasaydı... Telefonun sesini önce algılayamadı Cem. Serap’ın okuduğu kalın kitabın kapağı güneşten solmuştu. Telefonu açmayacak mısın? Serap’ın yüzünde muzip bir ifade vardı. Telefon diyorum. Çok şarap içtiği akşamlardaki gibi yanakları kızarmıştı. Cem Aslı’dan bir sigara istedi. Hayır, açmayacağım telefonu. Serap’la Aslı göz göze geldiler. Omuz silktiler. Sen bilirsin Cem. Cem kayığın altında kaynayan turuncu balık sürüsüne bakarken telefon ısrarla çalmaya devam ediyordu. Mavi su damlasının dışında, başka bir âlemde.

Berzah’ta...

Cem çok meşguldü. Evin içine yayılan kokuyu bastırmak için oda spreyi sıktıktan sonra plastik eldivenleri giydi. Aklından geçen düşüncelerin birbiriyle bağı çok zayıftı. Eskisi gibi değildi. Yapışkanlı bantları çözdü. Görüntü: Cem ile Serap gazete okuyor. Arjantin’de bir süpermarkette kadın işçilerin tuvalete gitmeleri yasaklanmış. Kadın işçiler altbezi takmaya zorlanıyormuş... Serap haberi yüksek sesle okuduktan sonra dehşetle Cem’e bakıyor. Sabah güneşi ağaç dallarının arasından parça parça üzerlerine yağıyor. Cem geçmekte olan geminin bandırasını okumaya çalışırken mırıldanıyor: Dünya korkunç bir yer... Hisar’da sabah kahvaltısı, günlerden pazar, yıllardan mutluluk. Şimdi: Serap’ın altını ıslak bezle güzelce siliyordu. Renk ve kıvamı normal. Çok koyu olursa kanamadan kuşkulanacaktı. Sarımsı dışkının siyah kasık tüylerine bulaşmış olduğunu fark ettiğinde bir öğürtü geliyor. Dolu altbezini rulo yapıp yapışkanlarından bantlıyor. Yeni bezi yerleştirdikten sonra pişik kremi sürüp sürmemek konusunda tereddüt ediyor. Serap’ın kabaetlerindeki küçük sivilcelere bakarak bir süre düşünüyor. Kremi akşama sürmeye karar vererek yeni bezi kapatıyor. Eldivenleri çıkarıp atık torbasına sıkıştırıyor.

Vejetatif durum.

Vejetaryen değildi. Hep olmak gerektiğini söyler ama ilk kebapçı programında verdiği sözleri unutur, kırmızı etin iç yakıcı tadına teslim olurdu. Serap... Şimdi vejetatif durumda. Bitkisel hayat. Bitki... Cem yavaş yavaş yeni hayatlarına alışmış olduğunu düşünüyor. Bazen de eski hayatı ile şimdiki durum arasında benzerlikler arıyor. Boşuna... Artık Cem başka biriydi. Birincisi: Çenesi düşmüştü. Eve kim gelirse gelsin taşkın bir heyecanla ağırlamaya çalışıyordu. Ölümün kıyısındaki bir hastanın evine gelirken hepsinin ayakları geri geri gidiyor, bu yüzden konukların kasvetli bir ortamla karşılaşmamaları için elinden geleni yapıyordu. Bir tek Gamze geldiğinde kendini çok yorgun ve bitkin hissediyor. Sırtındaki ağrının şiddeti artıyor. Gamze kalsın diye gözünün içine bakıyor. İki kadeh bir şeyler içmeye çok ihtiyacı var. Yalnızken içmiyor. Acil bir durum olursa başa çıkamamaktan korkuyor. Acil bir durum: Her şey olabilir. Yemek borusu tıkanabilir, Serap ölebilir, evet, bu da bir seçenek... Cem ilk andan beri böyle bir duruma hazırlıklı. Serap’ın uyanması o kadar düşük bir olasılık ki... Erkan’a “beyaz atlı prens izni” verse bile... (Gelini öpebilirsin.) Uyuyan güzelin uyanma olasılığı binde bir. Cem mutfakta salata yaparken başını kaldırıp şehre bakıyor. Bu şehirde bin tane PVS hastası var mıdır? PVS demek içini rahatlatıyor. Kalıcı Bitkisel Durum demek yerine persistent vegetative state’in kısaltmasını bir hastalık adı olarak benimsemeyi tercih ediyor. Her hastalığın bir gün çaresi bulunuyor çünkü... Önemli olan adını koymak.

Salata hazır. Makarnanın suyu da... Sabah dokuza kadar evdeki tüm işleri bitirmeye programlamıştı kendini. Saate baktı: on. Bir saat gecikmişti. Öğlen pişireceği makarnanın suyunu da şimdi koymasa olmazdı sanki. Cem ev kadınına dönüşmemek için disiplin altına almıştı gündelik yaşamı. Programı oldukça sadeydi. Askerlik gibi:

07.30 kalkış DDT (duş-diş-tıraş);

07.45 kahvaltı;

08.00-09.00 evişleri;

09.00-11.00 Serap’ı besleme ve Serap’a okuma saati;

11.00-12.30 müzik terapi;

12.30 öğlen yemeği;

13.30 öğle uykusu;

(İşte bu yeni dönemin âdetiydi, uzun öğle uykuları. Siesta. Bir-iki saati aştığı çok oluyordu. Sabahları erken uyanmak zorunda olduğu için uykusu geliyordu. Oysa Elmas Bey öyle demiyordu. Cem bunalımda olduğu için uyuyordu durmadan. Bunalımdaydı: Hatta farkında olmadığı kadar derindi bunalımı. Yardıma ihtiyacı vardı. Ona yardım etmesine izin vermeliydi. Cem, Elmas Bey’ in söylediklerini sessizce dinliyor ve en ciddi haliyle yanıldığını söylüyordu. O bu türden acılara efsunluydu. Peki gerçekte bunalımda mıydı? Elmas Bey’e göre, davranışları normal değildi. Abartılı neşeli haller, Serap’a ille de kendim bakacağım diye eve kapanmalar, öyle kışla disiplini, planlar, programlar...)

17.00 çay molası;

(Hem sonra işi bırakmış olması hazmedilir gibi değildi, onun yapabileceği daha çok şey vardı. Cem işten söz açılınca fazla bir şey söyleyemiyordu. Elmas Bey’in hâlâ ona değer vermesinden mutlu oluyordu. Nasıl söyleyebilirdi ki... Uzun zamandan beri zaten kendisinden çok da umutlu olmadığını... Belirsiz bir zamandan beri –Hayat Geçiyor bittiğinden beri, hatta belki çok daha önceden beri... belki de dergiyi bitiren de kendi bitişiydi– kendini verimli hissetmiyordu. En az moral bozucu tanım buydu. Verimsizlik... Elmas Bey onu sabırla dinlerken Cem’in gözünün önünde uçsuz bucaksız tarlalar, sürülmeyi bekleyen, bekledikçe ölen... verimsizlik.)

18.00 Serap’ın temizliği / bakımı;

(Örneğin, Serap’ın bakımı için bir yardımcı tutabilirdi, kendine daha fazla zaman ayırabilirdi, evden çalışabilirdi ya da birkaç saat çıkarak bir sürü iş halledebilirdi... Elmas Bey’i huzur içinde dinliyordu. Onunla ilgilenen biri vardı. Serap’ın yokluğunda buna ihtiyaç duymuştu. Serap bir zamanlar onun için kişisel bir cennetti. Bunu şimdi daha iyi anlıyordu. Elmas Bey hep böyle konuşsun istiyordu. Dinleyebilirdi. Hoşuna gidiyordu onun için endişelenilmesi ya da umutlanılması...)

19.00 akşam yemeği;

20.00 serbest saatler veya etüt;

23.00 yatış.

Elbette bu program kapıyı çalan ilk ziyaretçiyle bozuluyor, Serap’ın bakımı dışındaki her şey değişebiliyordu. İyiydi Cem. İyiydi. Gerçekten. Elmas Bey boşuna üsteliyordu. En son geçen hafta uğramıştı. Elmas Bey... Allah uzun ömürler versin, Cem’in bu dünyada en sevdiği adamlardan biri. İlgisini hiç eksiltmedi. Elmas Bey bu konuda şaşılacak kadar çok insan tanırdı. Bir hastalık hastası için çok doğal. Hastalık hastası denemezdi aslında, daha çok... sağlık hastası. Daha sağlıklı nasıl olunur sorusunun olası cevaplarını badem, ceviz, yeşil çay, oksijen terapisi, büyüme hormonu cinsinden formüle etmek onun hobisiydi. Doktorların en iyilerini bulup getirdi, Cem’e para bile ödetmedi. Ama durum maalesef umutsuzdu. Serap kazadan on gün sonra gözlerini açmış, komadan çıkmış, Cem’i sonsuz bir neşeye boğmuştu. Ama hepsi o kadardı. Kendinde değildi. Bitkisel hayattaydı. Doktorlar Serap’ın raporlarına ve dosyalarına bakar bakmaz durumu anlıyorlardı. Peki Cem umutlu muydu? Bu soruyu kendine sormuyordu. Çünkü ardından sökün edecek soru fırtınasından ürküyordu. Bu şekilde iyiydi. Gerçekten iyiydi. Cem, yıllarca amaçsızca yaşadıktan sonra bir yoğun bakım hemşiresi olmuştu.

Örneğin, en son geldiğinde Merve şaşırmıştı.

Merve, başlangıçta haftada bir geliyor, bir saat kadar kalıyordu. İlk zamanlar Serap’ın elini avuçlarının içine alıp başında sessizce oturuyor, sonra da fısıltıyla bir şeye ihtiyacı olup olmadığını sorup gidiyordu. Şimdilerde telefon etmekle yetiniyordu. Cem fısıldamasına gerek olmadığını söylese de Merve hastane ortamını sürdürmekte ısrarlı davranıyordu.

Son geldiğinde Merve’yi şaşırtan evin saat gibi çalışan düzeni, Serap’ın pırıl pırıl yatakta yatıyor oluşu değildi; tüm odalara yayılan müziğin yüksekliği ve yoğun yemek kokusuydu. İtalyan mutfağından seçmeler yapıyordu o dönemde. Sarmısak, zeytinyağı, balık kokuları eve başka bir hava veriyordu. Yaşanan bir yer. Bir yuva. Serap birazdan gerinerek uyanacak ve Cem’in yaptıklarına hayranlıkla bakacaktı. Merve salonun ortasında durup neşeli görünen Cem’in yüzüne kuşkuyla bakmış, yoksa kendine geldi mi, diye sormuştu. Cem, henüz değil, demişti. Biraz da Merve’nin tepkileriyle dalga geçiyordu. Burayı mezarlık falan mı sanıyorlardı? Herkes bir tuhaf olmuştu. Sanki... şey demek istiyor gibiydiler bu tavırlarıyla... Şey: Kendine gelmeyecekse ölsün! Tam olarak bu kelimelerle düşünmüyorlardı kuşkusuz. Ama bir ölünün yatması gereken yerin toprağın altı olduğunu hissediyorlardı içten içe.

Cem ilk günlerin şokunu atlattıktan sonra Serap’ın durumunu yaşamının merkezine koymuştu. Koma ve bitkisel hayat hastaları üzerine araştırma yapmış, erişebileceği tüm bilgileri okumuştu. İlk duyduğunda, doktorla konuşurken konunun yabancısı olduğu için o da diğerleri gibi çok kötü olmuştu. Anlamaya çalışmıştı. Koma durumu, beynin çalışma düzeylerinden birisidir. Kuşkusuz en alt düzeyde olanıdır. Kişi derin bir uykudaymış izlenimi verir. Bu yüzden kimileri koma için uyanılamayan bir uyku hali derler. Doktor Cavit Köprülü Cem’i karşısına almış uzun uzun anlatıyordu Serap’ın durumunu. Kazadan bir ay sonra...

“Biliyorsunuz Cem Bey, hastamızın komadan çıkmış olması iyi bir gelişme. Ancak şu andaki hali, ne yazık ki, bitkisel hayat diye tanımlanan bir durum... Beynin önemli bir kısmı normal olarak çalışmazken, beyin sapı ve limbik sistem bir biçimde etkinliğini sürdürebilir... Hastaneye getirilirken kalbinin bir süre durmuş olması beynin oksijensiz kalmasına neden olmuş. Travmanın boyutlarını kestirmek güç. Hastamızın bilinci kapalı Cem Bey. Ne zaman açılacağı da bilinmez... Kendi kendine nefes alabiliyor, dolaşımı normal. Bu iyileşme sürecinin bir aşaması da olabilir, ölene dek böyle de kalabilir.”

“Bunu sormak çok zor ama... iyileşmezse...”

Doktor Cem’in ses tonundan sormak istediği ancak kelimelere dökemediği soruyu anlamıştı:

“Yedi majör sistemden 34 fizyolojik parametre sürekli kontrol edildi... Akut fizyolojik skoru 2... En ağır durum 4’tür... Ne kadar yaşayacağını ya da düzelecekse bunun ne zaman gerçekleşeceğini kimse söyleyemez. Ancak altı ay ile bir yıl içinde hâlâ bir düzelme olmamışsa... iyileşmeyi beklemek neredeyse imkânsız. Bu durumda hastalar yıllarca yaşayabilirler. Ortalama olarak iki ile beş yıl arasında... Ancak istatistiklere çok güvenmemek lazım. Yirmi yıl yaşayan hastalar da var.”

Cem bir rüyada gibi kendisine bile uzaktan gelen bir sesle mırıldanıyordu:

“Bitki gibi... Yani hiçbir şey düşünmüyor...”

“Ne yazık ki bu soruya olumlu yanıt vermemiz için bir gerekçe yok. Düşünce ve muhakeme gibi üst düzey bilişsel işlevlerden sorumlu prefrontal kortekste yeterli sinirsel etkinlik görmüyoruz. Bilinçlilik durumu farklı bir şey, uyanıklık farklı. Hastamız uyandı. Ancak bilinci geri gelmedi. Gözlerini açıyor... evet, bir tür uyku ritmi de yaşıyor. Yani geceleri uyuyor, gündüzleri gözünü açıyor ama...”

“Rüya görüyor mu?”

“Rüya uykunun belli bir aşamasında ortaya çıkar. REM denilen, hızlı göz hareketleri başladığında EEG dalgalarında da uyanıklık durumuna benzer hızlı etkinlikler kaydedilir.”

Bu sırada önündeki kâğıda sivri tepeleri olan sıradağlar çizmişti:

“Tüm gece boyunca uykunun bu ritmini yaşarız. Dalgalı bir deniz gibi. Uyanıklığa yaklaştığımız yerlerde rüya görmeye başlarız. Uyanıkken beynimizden kaydettiğimiz elektriksel etkinliğe çok benzer REM dönemi... Bitkisel hayattaki hastalar da daha kısa süreler için de olsa REM dönemi yaşıyorlar. Ancak bu, yine de rüya gördükleri anlamına gelmiyor.”

Serap’ın rüyasız bir uyku denizinin ortasında öylece yatmakta olduğunu öğrenmek onu sarsmıştı. Doktor Cavit Köprülü ayrıntılara girmişti. Ölçeklerden, kıstaslardan söz etmişti. Serap’ın durumu belli olmuştu. PVS, kalıcı bitkisel hayat denilen durumdaydı. Bu durumdan çıkmasının bir yolu varsa bile tıp henüz çaresini bulabilmiş değildi. Evet bazen, yıllar sonra hastanın bilincinin kendiliğinden geri geldiği biliniyordu. Ancak PVS’de kalma süresi uzadıkça geri dönüş olasılığı da azalıyordu. İstatistiksel olarak. Cem ne düşüneceğini, nasıl tepki vermesi gerektiğini kestiremiyordu. Doktor o anda Cem’i muayene etse belki onun da bilinçlilik düzeyinin hiç de parlak olmadığını söyleyecekti.

İlk ayların şaşkınlığı geçtikten sonra yeni bir düzen kurulmuştu. Önce Perkütan Endoskopik Gastrostomi yapılarak (Cem tüm teknik ayrıntıları bir araştırmacı titizliği ile not ediyor ve bu teknolojiler üzerine araştırmalarını sürdürüyordu) Serap’ın midesine bir kanal açılmış, kolayca beslenebilir bir duruma getirilmişti. Ameliyat yaraları kapanmış, sadece karnından sarkan bu otuz santimlik beyaz PEG borusu kalmıştı. Bu sayede Cem, Serap’ı eve çıkarmış, ona klimalı temiz bir ortam hazırlamış ve sonra da beklemeye başlanmıştı. (Karşısına yerleştirdiği 37 ekran televizyon monitörüyle tam bir hastane odasına dönüştürmüştü ortamı.) Aslında Cem’den başka bekleyen yoktu tabii. Yıllar sonra komadan çıkıp “bir kola içebilir miyim” diyen hastalar ancak yaşayan efsaneler olmalıydı. Ya da kulaktan kulağa yayılması amacıyla kola şirketlerinin madrabaz pazarlama birimlerince üretilmiş gizli reklam anekdotlarından ibaretti bu tür hikâyeler.

Yakınları çok çabuk kabullenmişlerdi Serap’ın yokluğunu. Örneğin, işyerinde işler aksamadan devam etmişti. Serap’ın hissesi korunmuş, paralar Cem’in hesabına düzenli olarak yatırılmaya başlamıştı. Hatta, şirkettekiler ortaklarından birinin bitkisel hayatta olmasının birtakım bürokratik zorluklar yarattığını söyleyerek hisselerinin hepsini Cem’in üzerine geçirmişlerdi. Arada sırada Erkan denilen herif gelip bazı evraklar imzalatıyordu Cem’e. Her geldiğinde çiçek getirmeyi ihmal etmiyor, mutlaka Serap’ı da odasındaki sonsuz uykusunda ziyaret ediyordu. Cem adama karşı karışık duygular besliyordu. Hele son günlerde iyiden iyiye bu meseleye takmıştı. Serap’ın itirafta bulunduğu o geceyi baştan sona, kare kare gözden geçiriyor, tüm ayrıntıları hatırlamaya çalışıyordu:

“Bir gün başka birilerine ilgi duyarsak?”

O gece televizyondabir tartışma programı vardı. Cem, şarap kadehi elinde programı izliyordu. Kendisi de çağrılmıştı ama kameranın önünde olmaktan hoşlanmazdı. Vişneçürüğü renkteki üçlü kanepenin bir ucuna yerleşmişti. Televizyonun sesi kısıktı. Cem’in yaptığı bir haber gündemin başköşesine oturmuştu. Gerçi o bunun çok da önemli bir şey olmadığını biliyordu. Medya hayat gibiydi; akıp giderdi. Bir ekrana iki kez çıkılamıyordu yani. O nedenle her şey –ne kadar önemli olursa olsun– unutulup gidiyordu.

Geç Gelen Masumiyet! Haberin başlığı buydu. N.A. nın kayıt teybine garip bir yaratığı inceler gibi şaşkın bakışlarını mıhlayarak tane tane konuşması... On sekiz yıl sonra bir gün masum olduğu anlaşılmıştı. İdama mahkûm edilmiş ama cezası infaz edilmemiş biriydi. Karısını öldürmekten hüküm giymişti. On sekiz yıl sonra, ortaya çıkan sapık itiraf etmişti. Yan dairede oturuyordu. Bu kadar basitti. Ama N.A. masumiyetini mahkemede o zamanlar kanıtlayamamış ve idama mahkûm olmuştu. Cesedi bulan oydu. Her yerde onun parmak izi vardı. Karısının boğazını kesmiş olan bıçakta bile. Mahkemede savunamamıştı kendini. Ne diyeceğini bilememişti. Orası benim evim... Sadece bunu söyleyebilmişti. Parmak izlerini haklılaştırmak için. Ama haberi önemli kılan şey bu değildi. N.A. zaman içinde, mahkûm olduktan sonra suçunu yavaş yavaş idrak etmeye başladığını söylemişti Cem’in teybine. Kendisinin katil olduğuna emindi. Nedenini hatırlayamıyordu ama karısını gerçekten de öldürmüştü. İşte on sekiz yıl sonra ortaya başka bir katilin çıkması onun tüm hayatını mahvetmişti. Evet, çünkü bu süre içinde bir hayat kurmuştu. İşlediği cinayetin cezasını çeken bir mahkûm olarak yeni bir hayat... Ama şimdi masum olduğu söyleniyordu. Bu imkânsızdı.

Cem adama gerçekten de üzülmüştü. Başka bir gazetecinin eline düşse kolaylıkla “yıllar sonra tecelli eden adaletin hüzünlü mutluluğu” olarak verilecek bu haber Cem’in sayesinde başka bir boyut kazanmıştı. Her şeyden önemlisi N.A. mutlu falan değildi. Oktay hayret etmişti söyleşiyi sayfaya yerleştirirlerken. Ağbi ben de görüştüm adamla, ama hiç bunlardan söz etmemişti, diye mırıldanmıştı. Oysa Cem şu soruyu yöneltmişti: Cezanızın infaz edilmiş olmasını ister miydiniz? Bu sorunun ardından, N.A. cezaevine ilk girdiği andan başlayarak neler yaşadığını anlatmaya koyulmuştu. Kendini bir kurban olarak görmüştü. Yaradan’a isyan etmişti: Hem karısı öldürülmüş hem de kendisi bu nedenle haksız yere idama mahkûm olmuştu. İki kere ölüm. Bununla başa çıkamamıştı başlangıçta. Sonra kendini toparlamıştı. Yüzleşmiş, hesaplaşmıştı. Suçunu kabul etmişti. Yaradan’a inancı onu kurtarmıştı. Evet, karısını öldürmüştü, belki aklını yitirmişti, belki başka bir şey... Ama karısını mutlaka öldürmüş olmalıydı. Ya da en azından eşdeğer bir suçu vardı. Yoksa Yaradan onun suçsuz yere ceza çekmesine razı olur muydu? Öldüm ve yeniden doğdum, diyordu sürekli.

Cem, adamı saatlerce konuşturmuş ve ortaya ilginç bir konu çıkarmıştı. Çok yönlü tartışılabilecek bir vaka. Bir yandan ölüm cezalarının korkunç geri dönüşsüzlüğü, bir yandan da hapiste insanın yıllar içinde başka birine dönüşmesi. İşte o geceki tartışma programının konusu buydu. Adamı da davet etmişlerdi ve N.A. artık N.A. olmayı bırakmış, bir tür halk kahramanı olmuştu, Neşet Akıncı’ydı artık. Adam o topluluğun içinde çok garip duruyordu. Yirmi yıl öncenin çizgilerini taşıyan, gardırobunda yıllarca beklemekten yorgun düşmüş takım elbisesinin içinde bir zaman yolcusu gibi yabancı duruyordu. Ağzını açtığında söyledikleri, mimikleri ve vurguları da onun bu dünyadan olmadığını işaret ediyordu. Cem ilk tanıştıkları andan beri onu birine benzetiyordu ama kime? Mistik bir söylem içindeydi. Sorulan sorulara kıssalarla, hikâyelerle, menkıbelerle cevap veriyordu. Serap ekrandan gözlerini ayırmadan “Bu adam delirmiş,” diye mırıldanmıştı.

“Gerçekten de öyle mi düşünüyorsun?”

“Bilmiyorum... Bence adam gerçek katil de olabilir.”

Cem biraz gücenir gibi olmuştu. Serap nasıl oluyor da kolayca yargılıyordu adamı. Televizyon ekranındaki herkesin birer deney faresi gibi algılandığını ve izleyicinin rahat koltuğunda keyfe keder düşünceler üretme hakkını doğal olarak kendinde gördüğünü bilmese terslenebilirdi. Ayrıca haberi yayınladığında çok da ilgi göstermemişti. Hiçbir yorumda bulunmamıştı. N.A. televizyonlarda boy göstermeye başladığında Serap’ın dikkatini çekmeyi başarmıştı.

“Ama katil yakalandı ve itiraf etti. Yan dairedeki...”

“Peki ama o da deli değil mi? Yani sapık diyorsun... Bir tür deli-katil.”

“Evet ama...”

“Ortaya çıkan ikinci katilin doğruyu söylediği ne malum?”

Serap’ın bu sorusu Cem’in aklına takılmıştı. Haklıydı... Polis soruşturmasının ayrıntılarını bilmiyordu. Ayrıca Neşet Akıncı gerçekten de biraz şeydi... Yani garip. Gerçi Cem’i etkileyen bir tarafı vardı. Şimdi ekranda da tuhaf görünüyordu ama orada kim kendisi gibi olabilirdi ki... O sırada Serap yeni bir öneride bulundu:

“Belki de başından beri deliydi. Karısını da bu yüzden öldürdü.”

Bu da olabilirdi ama Cem itiraz etti:

“Bir olayda iki deli biraz fazla değil mi? Yani yan yana dairelerde oturan iki sapık?”

Serap cevap vermemişti. Bir yandan Neşet Akıncı’ nın “yaşarken çok küçük gibi görünen bir iyiliğin öteki tarafta nasıl büyük bir şekilde ödüllendirildiğini” örnekleyen bir kıssayı anlatışını izliyor, bir yandan da düşünüyordu. Kıssa bitince Serap devam etti:

“Belki de kadınla sapık dediğiniz adam arasında bir ilişki vardı.”

Cem, Serap’ın olayı neden hafife aldığını bir türlü anlayamıyordu. Buna kızabilirdi. Belki de kızmıştı. O kadar uzun zamandır kendi hayatını Serap’ın kontrolüne bırakmıştı ki onunla çatışma içine girebileceğini düşünemiyordu bile. Oysa şimdi, Serap’ın beslenme torbasını hazırlarken her şey farklı görünüyordu. Serap yoktu. Serap ölmek üzereydi. Neden bunu kendine tekrar edip durduğuna şaşırdı biraz. Belki de kendini en kötü olasılığa göre hazırlamak alışkanlığı depreşmişti. Böyle düşünmemeliydi. İyi şeyler düşünmeliydi.

Neşet Akıncı’nın televizyona çıktığı gece Serap’la aralarında geçen konuşmanın nasıl yön değiştirip Erkan’a bağlandığını o zaman anlayamamıştı. Ama şimdi biraz daha farklı bir gözle durumu değerlendirebiliyordu. Serap belki de onun başarısını kıskanmıştı. Olamaz mıydı? Olamazdı. Çünkü Serap bunalımlara sarmalanarak akıp giden hayatının büyük bölümünde ona destek olmuştu. Gazetecilik mesleğini önemsiyordu. Peki o halde neden Cem’in canını acıtmak istemişti? Belki de “ülkede ve dünyada bunca önemli ve yaşamsal meseleler varken uyduruk üçüncü sayfa olaylarıyla boşuna zaman geçiriyorsun; N.A. olayını bunca abartarak aslında çok da önemli bir iş yapmadın Cem, hatta basit bir durumu bile yanlış anladın” demek istemişti. Belki de Cem yanlış bir yoldaydı gerçekten de... Belki de... Hakikaten Neşet Akıncı meselesini baştan sona yanlış anlamış ve yorumlamış olabilir miydi? Görüntü: Oktay, bilgisayarda açık duran N.A. söyleşisinden gözlerini ayırmayarak “Ağbi, ben de görüştüm adamla, ama hiç böyle değildi,” diyor. Hayır, yanlış falan yoktu. Ama Serap ısrarla yeni hikâyeler öneriyordu:

“Belki de yan dairedeki adamla karısı bir aşk yaşıyorlardı. Neşet Akıncı da bu gerçeği öğrenip deliye dönmüştü. Bir gün karısının boğazını kesti. Yan dairedeki adam ise hem kadına olan aşkından hem de onun ölümünden kendini sorumlu tuttuğundan yavaş yavaş delirdi ve bir katile dönüştü. Bir sürü cinayetten sonra yakalandı ve belki de polislere her şeyin bu kadının ölümüyle başladığını kendince farklı bir vurguyla anlattı. Olamaz mı?”

Cem ekrandaki Neşet Akıncı’ya bakıyordu. Adam salıverildikten sonra bir kez bile masum olduğunu iddia etmemişti:

“Hayır Serap’cım, yanılıyorsun. Böyle bir şey yok. Kadının âşığı falan yokmuş... Birbirlerini çok seviyorlarmış...”

Serap gizemli bir şekilde gülümsüyordu.

“Birbirlerini sevmeleri aldatmayacakları anlamına gelmiyor...”

Cem bu düşüncenin Serap tarafından seslendirilmesinden hoşlanmamıştı.

“Doğru... Ama bence Neşet Akıncı’nın karısı öyle bir kadın değildi.”

“Nasıl bu kadar emin olabilirsin Cem? İnsanlar her şeyi yapabilirler.”

Cem’in sessizliğinden yararlanarak Serap başka bir soru sordu:

“Bir gün başka birinden hoşlanırsan?.. Ne yaparsın?”

“Nereden çıktı şimdi?”

“Bilmem, aklıma geldi işte. Hayatta her şey olabiliyor.”

Cem soruyu yanıtlamayı henüz düşünmemişti. Şakaya vurdu:

“Zamanı gelince düşünürüz.”

Ancak Serap vazgeçmiyordu.

“Ciddiyim. Ne yaparsın?”

Cem’in gülüşü yüzünde solmuştu. Hiç ama hiç istemediği halde Aslı’nın görüntüsü zihninde yanıp sönmüştü. Sadece o sıralarda çevresinde hoşlanma olasılığı olan bir kızdı, başka bir nedeni yoktu aklına gelmesinin. O anda böyle düşünerek kendini ikna etmeyi başarmıştı ve de “olasılık olarak akla gelme”nin bile bir şey demek olduğunu itiraf etmemişti. Etmeyecekti de. Serap’ın üstelediğini gördüğünde aklındaki en dürüst cevabı vermişti:

“Hemen sana söylerim. Eğer gerçekten hoşlanmışsam ya da... âşık olmuşsam ayrılmamız gerekirdi. Yani...”

Serap’ın yüzüne dikkatle bakıyordu. Serap bir şeyleri gizleyen bir edayla susuyordu. Yolunda gitmeyen bir şeyler vardı. Suskunlukları sırasında televizyonun kısık sesi duyulur hale geliyor; tartışma programının yorgun katılımcılarının anlattıkları Cem’in aklını başka taraflara çekiyordu. Aslında bu programı izlemek istiyordu. Evet, kendisiyle ilgili olması bunun en büyük nedeniydi. Ama Serap buna izin vermiyordu. Üstelik şimdi de gerilimli bir noktaya gelmişlerdi. Cem bunları düşünürken ağzından dökülüveren sözcüklerin doğrudanlığına hayret etti:

“Başka biri mi var Serap?”

“Beni aldatıyor musun?” sorusunu ilk kim bu şekilde sormuştu acaba?

“Yok tabii ki...”

Bunu söylerken Serap’ın yüzünde Cem’in daha önceden hiç bilmediği renkte bir ışık geçti. Cem Serap’ın yüzündeki ifadenin yersiz olmadığını anladı. O sırada programın müdavimi olan hukukçulardan biri ölüm cezasının kaldırılmış olmasının ne kadar yerinde bir gelişme olduğunu pedagojik bir ses tonuyla anlatmayı sürdürüyordu: Verilen kararların yanlış olma olasılığı her zaman vardır. Hemen televizyonu kapatıp Serap’la yüz yüze gelecek şekilde oturuşunu değiştirdi. Ciddi ve soğuk bir ses tonuyla hesap sordu:

“Seni dinliyorum.”

“Yapma Cem... Böyle televizyonu falan kapatmalar... N’oluyor? Aa... Saçmalama... Ben sadece...”

“Sadece?”

Cem ısrarla olayın üzerine gidiyordu. İçinden bir ses “bunun bir saçmalık olduğunu, bu gösterdiği tepkinin kendisine yakışmadığını” söyleyip onu utandırıyordu ama Serap’ın verdiği her cevap ona tersini gösteriyor, doğru yolda olduğunun işaretini veriyordu. Serap önüne baktı:

“Eskiden olsa ben de senin gibi cevaplardım o soruyu.”

“Hangi soruyu?”

“Başka biri çıkarsa karşına ne yaparsın, sorusu... Eskiden olsa ben de senin gibi kolay bir cevap verirdim. Ama yaş ilerledikçe insan farklı görüyor dünyayı. Şimdi bazı şeyleri yaşamadan öldürmek gerektiğini düşünüyorum.”

Bu son cümleyi söylerken yüzünü kaldırıp Cem’e bakmıştı. Gözleri yaşlıydı. Ağlıyordu. Cem ne yapacağını, ne hissedeceğini bilememişti. Serap, onun Serap’ı, bir başkası için, kendisinin tanımadığı, varlığını bile hissetmediği biri için... ağlıyordu. Cem bir an içinde öfkenin kabardığını hissetmişti. Sonra aldatıldığını keşfeden tüm eşlerin sorduğu o kısacık soruyu sordu:

“Kim?”

Cem kafasının içinde bu geceyi baştan yaşarken şimdi iki farklı düzeyde acı çekiyordu. Birincisi, Serap ölüm döşeğinde can çekişirken (Cem özellikle kendisini en çok üzecek sözcükleri seçerek düşünüyordu) o burada oturmuş en kötü anılarını hatırlıyordu. Bunun nedeni belliydi. Kendini korumaya çalışıyordu. Serap’ın ölümünden sonra ortaya çıkacak olan boşluğu şimdiden küçültmenin bir yoluydu bu. İkincisi daha acıklı bir düşünceydi: Erkan’dan hoşlanmıştı Serap, ama... ne Cem’e ne de Erkan’a belli etmişti. Bu eğilimini bastırmıştı. Yok saymıştı. Cem’in üzüldüğü nokta da buydu; eğer Cem hayatında olmasaydı Serap pekâlâ Erkan’la birlikte olacaktı ve bu onu çok mutlu edecekti. Ama Cem varlığıyla Serap’ı mutsuz etmişti. Şimdi yaşama dönme şansı çok düşük olan Serap böyle bir eksiklikle gidiyordu. Gerçi Serap ısrarla anlatmıştı Cem’e bunun önemli olmadığını, insanın belli yaş dönemlerinde farklı değerleri yüceltmesi gerektiğini, sevginin önemini... Serap’ın tanımına göre aşk yirmili, bilemedin otuzlu yaşların başlarında insan için başat duygu olabilirdi. Otuz beşinden sonra sevgi çok daha büyük önem kazanıyordu. Hep sevgiden söz ediyordu. Hep sevgi... Bunun bir tek anlamı vardı, Serap artık ona âşık değildi. Daha da kötüsü, başka birine âşıktı. Böyle basit bir aşk hikâyesine nasıl bu kadar çabuk yuvarlanmış olduklarını sordu Serap’a, samimiyetle. Serap bunun çokça aşağılama içerdiğini düşünerek daha sert bir manevra yaptı:

“Canım, sen de o stajyerine karşı hiçbir şey hissetmediğini söyleyebilir misin?”

Cem’in gözleri büyüdü. Nasıl böyle bir haksızlığa uğrayabilirdi?

“Saçmalama lütfen... Söz konusu bile değil.”

Serap bir sigara yakmış ve ne söylersen söyle benim fikrimi değiştiremezsin edasıyla son sözünü söylemişti:

“Yapma Cem. Kız sana tutkun. Kilometrelerce öteden anlaşılıyor. Kimse bu kadar arzulanmaya kayıtsız kalamaz...”

O geceden Cem’de kalanlar bu kadardı. Şimdi durumlar değişmiş, Erkan evlerine düzenli olarak gelip giden birine dönüşmüştü.

Erkan: Cem’den birkaç yaş daha genç, kafası karışık bir adam. Serap’ın iki ortağından genç olanı. Tutkulu perçemleri ve sert yüz ifadesiyle Serap’ı etkilemeyi başarmış bir adam. Belki de ellerine tutulmuştu Serap onun. Erkan’ın evrakları uzatırken her boğumunda düzgün siyah tüyler bulunan parmakları... Kadınlar insanın önce ellerine mi bakarlar? Serap diğer kadınlara benzemez. Ama yine de Erkan denilen bu adamdan etkilendiğini itiraf etmişti giderayak. (Giderayak. Kızıyor musun Cem?) Bu unutulup gidecek konuşma, Erkan’ın eve her gelişinde canlanıyor, Cem’in sinirlerini harap ediyordu. Çünkü orada öylece savunmasız bir şekilde yatan, az önce altına bağladığı beze ılık ılık işeyen, Cem’in hazırladığı PEG tüpleri olmasa açlıktan ölecek olan Serap’a kızmak istemiyordu. Erkan, yatağın yanındaki koltuğa çöküp ses çıkarmadan Serap’a bakarken Cem kendini nereye koyacağını bilemiyor, mutfağa gidip kahve yapmaya çalışıyor, bu sırada Erkan denilen herifin uzanıp karısını hafifçe öptüğünü ve Serap’ın gözlerini ona çevirip gülümsediğini, Cem odaya geri dönene kadar da mutlu bir şekilde Erkan’a bakmayı sürdürdüğünü hayal ediyordu. Kahve? “Süreniz doldu” şeklinde tonladığı bu soruyla Erkan’ı karanlık elem denizinden çekip çıkarıyordu. Her zaman bu kederli manzarayı bozmakta o kadar acele etmiyor, bazen de kapının ağzından onları seyre dalıyordu. Bomboş gözlerle tavana bakan Serap’ın ve yanı başında oturan adamın oluşturduğu tablo karşısında acı çekiyordu. Öte yandan, Serap’ı en az onun kadar önemseyen ve seven ve bağlı kalan bir kişinin daha varlığından dolayı olumlu duygulara kapılıyordu. Başlangıçta sık sık kapısını aşındıran tüm dostlar ve akrabalar çoktan unutmuşlardı Serap’ı. Daha doğrusu cenazesine gitmeye hazır bir şekilde evlerinde bekliyorlardı. Onun şu anda burada ve canlı olduğunu artık bilmezden geliyorlardı. Burada ve sevilesi... İşte bu olumlu duygular birden renk değiştiriyor, orada çaresiz bir âşık gibi oturan Erkan’a karşı kabaran bir kıskançlık dalgası Cem’in zihnini bulandırıyordu. O anda Serap’ın sesli sesli dışkıladığını hayal ediyordu. Anüsüyle bezi arasındaki boşluğun sulu dışkının basıncıyla fokurdadığını... Odayı boğucu bir kokunun doldurduğunu... Erkan denilen herifin bu durumla nasıl başa çıkacağını merak ediyordu. Bu kıskançlık krizi Allahtan çok kısa sürüyordu da Erkan’ı kahve teklifiyle Serap’ın yanından uzaklaştırıyordu. Üzgün adam mavi galoşlarını sürterek odadan çıkarken Cem Serap’a mutlaka alıcı gözle bakıyordu. Bizi duyuyor musun Serap?

Serap’ın dış dünyayı duyma olasılığı vardı. Kimi uzmanlara göre bu mümkün değildi ama kimilerine göre bunu da söyleyemezdik. Bir başka deyişle, duyup duymadığı ya da anlayıp anlamadığı konusunda bir şey söylenemezdi. Evet, Serap bir sürü değerlendirmeden geçmiş, çeşitli sınıflandırmalarla tanımlanmıştı: Bilinçli tepkiler vermiyordu, Glasgow Koma Skalası’na göre hâlâ E4M1V1 durumundaydı, yani gözlerini nedensizce açıyordu ama herhangi bir hareket yapmıyor ya da ses çıkarmıyordu. Doğru, ama yine de EEG çizgisi düz değildi. Beyni yaşıyordu. Çağımızda ölüm düz çizgi demekti ve beyinden kaydedilen işaretler bu konuda tek yetkiliydiler. Beyin bir biçimde çalışıyordu ve daha kuşkucu olan doktorlar bu durumdaki hastanın kendine göre bir bilinçlilik hali yaşama olasılığını reddetmenin bilimsel olmadığını söylüyorlardı. Üstelik bu tip koma durumlarından yıllar sonra uyanan hastaların yakınları, bitkisel durumdayken onlara dinlettikleri müzikleri sonradan hatırladıklarını, onlarla konuşmanın, onlara kitap okumanın iyileşme sürecinde önemli rol oynadığını söylüyorlardı. O halde Cem’in gazetesini, kitabını yüksek sesle okuması son derece mantıklıydı. Hatta onunla konuşması... Çevresindeki insanların kendisine neden sürekli anormal şeyler yapıyormuş gibi davrandıklarını anlayamıyordu. Hem hiçbir şey bilmiyorlar, hem de durmadan önerilerde bulunuyorlardı. Aslı bile... Aslı bile kimi zaman onu sinirlendiriyordu. Gittikçe telefonları seyrekleşse de Cem’i hiç terk etmeyecekti. (Emin misin Cem? Aslı, kazadan sonra bu eve yalnızca bir kere geldi!) Cem Serap’ı, Aslı da Cem’i bırakmamıştı. (Gerçekten mi?) Kazadan önce olsa minik bir aşk üçgeni olarak nitelenecek bu durum (Serap bu konuda ısrarlıydı) şimdi bir ucu hayatta, bir ucu ölümde üç halkalı bir zincirdi. Serap ölüme dokunuyordu, Aslı hayata... İkisinin arasında gerili duran Cem yine de dayanıklı olduğunu düşünüyordu. Başkası olsa kaldıramazdı. Bu değişime ayak uydurmak zor bir işti. Savaş muhabirliği kadar sert... Aslı ile ilk tanışmalarının üzerinden neredeyse üç yıl geçmişti. Son sınıf öğrencisi bir stajyer olarak işe başlamıştı. Elmas Bey onu Cem’in yanına vermişti. Birkaç ay sonunda kadrolu bir eleman olmasına rağmen Cem’in bulunduğu ortamlarda Aslı hep onun stajyeri olarak kalacaktı.

“Müthiş bilgilere eriştim. Müthiş... İnanılmaz, gizemlerle dolu bir işin içindeyiz Cem.”

Cem gülümseyerek dinlerdi Aslı’yı. Hep Aslı konuşurdu. Eskiden. Cem gençliğin heyecanlı şakımalarına kendini bırakıyor, artık yaşlı bir maceracı olarak olgunluğun tadını çıkarıyordu... eskiden. Şimdi (yani uzun telefon görüşmeleri sırasında): Cem durmadan konuşuyor; Aslı’nın ilgisini uyandıracak şeyler anlatma telaşı ile kızı yoruyor, belki de biraz sıyırmış bir adam izlenimi veriyordu. Öyle miydi gerçekten? Sanmıyordu.

“Bak Aslı, bu iş sadece dedektiflik yapmaya benzemez. Polis gibi iz süreceksin, evet. Hafiye gibi her ortama girecek, bir koku bir iz kovalayacaksın. Ama unutma ki asıl işin, haberin kaynağındaki insanladır. Her şey onun macerasını aktarmak için... Senin amacın bu. Lezbiyen transseksüel haberini hatırlıyor musun?”

Cem, Aslı’nın araya girmesine izin vermeden devam edecek. Oysa Aslı bir fırsatını bulsa başka şeyler konuşmak isteyecek. Bunun farkında. O yüzden bin kez anlatmış olmasına rağmen yaptığı en ilginç işlerden biri olan dönmenin pişmanlığı haberini başından anlatıyor. Başka gazeteler gerçekten de bir komedi olarak vermişlerdi haberi. Bir durum komedisi. Oysa Cem olayın ardındaki dramı görmüş ve sonra da görünür kılmıştı. Kadınlığa döndükten sonra bir kadına âşık olan bir dönmenin hikâyesiydi bu. Adamın içine düştüğü umutsuzluk korkunçtu aslında. Tarlabaşı’nın arka sokaklarında bir evde çekmişti fotoğraflarını. Tek odalı, şekerli bir parfümün yayıldığı rutubetli sefil bir yerdi. Duvarlardaki eski film afişleri odanın sahibinin bir ara sinemaya umut bağladığı izlenimi veriyordu. Adam-kadın çıkışsız bir noktadaydı. İntihar etmeye kararlı görünüyordu. Cinsiyet değiştirmiş olmaktan dolayı ölümüne pişmandı. Artık geri dönüşü yoktu. Cem adamın silikonlu göğüslerine takılmıştı. Bedenini bir an önce terk etmek istercesine fırlaktılar. Adam artık memelerin sahibi gibi değildi. Memeleri ondan bağımsız bir şekilde seksiydiler. Silikonlardan kurtulması kolaydı. Ama ya eski penisini nereden bulacaktı. Çoktan ameliyat atıkları ile birlikte imha edilmiş olmalıydı.

Cem Aslı’ya neden bunları anlatıp duruyordu? Her konuşmalarında onu boğuntuya getirmek için uğraşıyordu. Çünkü Cem geriliyordu. Aslı’nın da ondan vazgeçeceğinden korkuyordu. Hayır, böyle bir şey yoktu (Vardı! On beş gündür Aslı bir telefon bile etmemişti, zaten gitgide daha az arar olmuştu...) Kimseye ihtiyacı yoktu. (Vardı!) Burada beklemekten başka bir işi yoktu. (Gerçekten de yoktu!) Serap’ın başında bekleyen hadım bir rahipti. (Hadım?) Tamam, kafasının karıştığı zamanlar oluyordu. Ama... İmkânsızdı. Bazı şeyler mümkün değildi. Kaç kere kendini sorgulamıştı... (Serap’ı ailesine teslim edebilirdi ya da Elmas Bey’in sözünü ettiği kliniğe yatırabilirdi.) İşte bu korkunç bir düşünceydi. Asla telaffuz edemeyeceği kadar korkunç. İçindeki iblisler çözüm üretmeye ne kadar da meraklıydılar... Çocukları yoktu. Dolayısıyla bir aile sayılmazlardı. Aile, kan bağıyla bir arada duran insanlar demekti. Dolayısıyla Gülderen Hanım, Merve ve hatta Salim Bey Serap’ın asıl ailesiydi. Sonra gerçek babası Şefik Bey ve üvey kardeşleri. Kazadan sonra bir kez hastaneye gelmişti. İki-üç basamağı bile zar zor çıkmıştı. Adamcağız oracıkta ruhunu teslim edecek, diye düşünmüştü Cem. Sonra da odadaki durumun tuhaflığını izlemeye başlamıştı. Bir köşede Gülderen Hanım, bir köşede Şefik Bey. İkisinin de yıllar sonra böyle bir karşılaşma için hazırlıklı olmadıkları belliydi. Salim Bey ortadan kaybolmuştu. Belli ki karısının eski kocasıyla aynı havayı solumak istememişti. Şefik Bey ise yıllar önce kapattığı bir hesabın nasıl olup da tekrar önüne geldiğine hayret etmiş gibi sürekli cık cık cık diye kınar gibi bir ses çıkarıyor, konuşamıyordu. İki yanında iki oğlu vardı. Olup bitenleri kavramaktan aciz iki alık. “Bizim bir de ablamız varmış” şaşkınlığı üzerlerinden akıyordu. Belki de babaları bu gerçeği o sabaha kadar hiç anlatmamıştı oğullarına. Öyle ya... Çok geçmişte yaşanmış bir evlilik ve bu birliktelikten dünyaya gelen ve geldiği gün unutulan bir kızdı Serap. Oysa Serap adını Şefik Bey’in anası önermişti. Tüm bunlar çok önceydi. Seksenden önce... Vazife döneminde. Sabah ayazında alınan tekmiller, ağır kömür sobalarının üzerinde kar suyuyla demlenen çaylar, sarı tütünlere sarılan sigaralar, çimento kokan lojmanlar döneminde yaşanmış ve bitmişti. Serap anlatmıştı. Serap her şeyi anlatırdı. Cem’e. Sadece Cem’e... Gerçi şimdilerde Cem çok da emin değildi. Belki Erkan’a da anlatabilirdi. Fırsat olsaydı ya da kader başka türlü aksaydı...

Acaba yaşananlar bir zorunluluk muydu? Bu soruyu Cem kendine bu şekilde soramazdı çünkü bilinen anlamıyla bir kaderin var olduğuna inanan biri değildi. Gerçi nüfus kâğıdından din hanesini sildirecek kadar da uzak hissetmezdi kendini; daha çok “kayıtsızdı” denilebilir. Kadere inanması için hiçbir neden yoktu. Ama yine de kazadan geriye doğru belleğinde yolculuk edip bu kazayı önlemenin bir yolu olup olmadığını düşünmesine engel değildi inançsızlığı. Evet, Gamze’nin dediği gibi o gece sinemaya gitmeseler ya da yanında Cem olsaydı Serap bugün şu yatakta yatmak yerine işinin başında (Erkan’ın yanında) olacaktı. Belki de daha öncelerden değiştirmeliydi hayatını. Birlikte yaşamaya karar verdikleri zamanlarda örneğin. Bunu yapması kolay değildi, çünkü erguvan zamanıydı. Morsalkımlar erguvan ağaçlarına sarılmış, İstanbul’u renk cümbüşüne doyurmuşlardı. Yeniköy’ün arka sokaklarında yürüyorlardı. Pazar sabahıydı. Etrafta kimseler yoktu. Gamze’nin evinde sabahlamışlardı. Şarap, müzik ve sabaha kadar muhabbet. Serap ışıl ışıldı o gece. Sabahın ilk ışıklarını, üzerlerinde bir battaniye, sigara içerek karşılamışlardı. Konuklar çoktan gitmişti. Gamze yatağında sızmıştı. Galiba yanında biri vardı. Daha sonra kısa bir süre için hepsinin hayatına girecek olan ve geride çirkin bir yalnızlık bırakarak gidecek olan bir genç. Adını hatırlamıyordu Cem. Zaten o geceden hatırlaması gerekenler farklı şeylerdi. Kahvaltı etmek için sahile inip kahvenin açılmasını beklemişlerdi. Çaylarını alıp sabah serinliğinde deniz kenarında bir masaya oturmuşlardı.

“Hayat ne kadar güzel...”

Böyle demişti Serap. Cem, tahta iskelenin dip boşluklarında çınlayan küçük dalgaların seslerini duyabiliyordu. Her yer deniz kokuyordu, balık, yosun, tuz, iyot... Cem doğal ortamında olduğunu hissettiğinden olsa gerek hiç düşünmeden, az ve öz konuşmuştu:

“Sanırım ben sana âşık oldum.”

Serap kollarını boynuna dolayıp uzun uzun öpmüştü Cem’i bu sözlerinden sonra. Cem sonradan bunun bir cevap olduğunu düşünmüştü. Çünkü o anda düşünme melekelerini yitirmişti. Ortalık yerde, gündüz gözüyle öpüşmek onun tarzı değildi. O eski adamların devresindendi. O anda tek düşündüğü, birazdan kahveci gelip de onları uyardığında ne diyeceğiydi. İşin kötüsü adamı şimdiden haklı buluyordu. Ne diyebilirdi ki? Usta daha sabah çok erken, hazır müşteri de yok, biz biraz sevişeceğiz... Böyle mi diyecekti? Bu endişeler Serap’ın sıcak ağzında eriyor, çikolata kıvamına gelip öpüşmeye lezzet katıyordu sadece. Unutulmaz bir başlangıçtı. Gerçi sonradan Serap o sabah için şöyle demişti: Yanında ben değil de o geceden başka bir kız olsa ona âşık olurdun sen. Neden böyle diyordu? Ne zamandan beri böyle diyordu? Hep mi böyle diyordu?

“Özbekistan’da durumlar kötü. Andican kentinde patlayan isyan, güvenlik güçleri tarafından bastırıldı. Olaylarda yaşamını yitiren 500 kişi dün yakınlarının teşhis etmesi için bir okulda teşhir edildi... Ermeni meselesi sarpa sarıyor... Şehir eşkıyaları faaliyette: İstanbul’da iki grup arasında çıkan silahlı kavgada, atılan kurşunlardan biri altı yaşındaki Mehmet Keskin’i yaraladı... Elazığ’da ise iki sürücünün hız yarışı sekiz yaşındaki Ferah Çiçekoğlu’nun ölümüne neden oldu... Protestocu Rektör’e eleştiriler sürüyor... Nihat Erim’in anıları...” Cem’in, gazeteleri okurken bazen Serap’ın durumunu unuttuğu oluyordu. Kendini kaptırıp, yıllar öncesinin bir pazar kahvaltısı sırasında birbirlerine haberleri okuyup yorumlar yaptıkları anlardan birinin içindeymiş gibi, Serap’la sohbet ediyordu. Planlanmış bir kür olarak değil: Cem, Serap’ı gerçekten yaşatmaya çalışıyordu. Cem’in zihninde kazadan önceki varlığını koruduğu sürece Serap’a bir şey olmayacaktı. Ölüm bir süreçtir, bizi tanıyan son kişi öldüğünde tamamlanan bir süreç.

“Geçen günkü bir haberin devamı: Trafik kazasında ölen çocuk için ailesinin açtığı tazminat davasında yazılan raporu bilirkişi savundu. İnanamıyorum. Kendimi tekrar tekrar bu haberi okumaktan alamıyorum. Şu hesaba bakar mısın: Ailenin çocuğunu yetiştirmek için 54 milyar 528 milyon 284 bin 230 lira harcayacağını, çocuğun 18 yaşından sonraki kazancının ise 15 milyar 437 milyon 200 bin 397 lira olacağını, çocuğun kazancı ailenin harcayacağı paradan düşüldüğünde, ailenin 39 milyar 91 milyon 83 bin 833 lira harcamadan kurtulduğu, bu nedenle tazminat isteme talebine yer olmadığı belirtildi. İşte şimdi bilirkişi kendini savunuyor. Dur bakalım, ne diyor? Laf laf laf... Aynı şeyleri tekrarlıyor. Her neyse... Sıkılmadın değil mi? İlginç olan, bir suç oluştuğu anda onu kapatmak için herkesin seferber oluşu. R.G. olayındaki gibi... Kıza, kayınpederi ve enişteleri tecavüz ediyor, bu sırada kocası küçük bir erkek çocuğa tecavüz etmekten hapiste, ayrıca da zaten bu kıza da tecavüz ettiği için evlenmiş, her neyse ve sonra kayınpeder ve oğulları kızın burnunu kesiyorlar. Nasıl bir ortamdır orası? Nasıl insanlardır onlar? Örneğin nasıl bir his içindeler bu evin erkekleri, ne iş yaparlar, ekmeklerini nasıl kazanırlar, ne yerler, ne içerler ve asıl önemlisi kızın burnunu kesmeye nasıl karar verdiler, bunu yaparken ne hissettiler? Gerçekten merak ediyorum. Bu tür haberlerin üzerine giderken Elmas Bey’le hep tartıştığımız şeydi: Bazen haberi soğukkanlı bir tarafsızlıkla versen bile garip bir sonucu oluyor. Okuyucunun o insanların ait olduğu topluluktan nefret etme olasılığı artıyor. O köyden... o şehirden... Neyse... Onu bırak da buradaki habere bak. Britanyalı gönüllüler hayalet arayacak... Marry King’s Hayalet Festivali... Gitmek isterdim doğrusu. Canım, gideceğimden değil ya... Öyle söylüyorum işte. Artık iş kovalamak istemiyorum. Biliyor musun Serap, aslında çoktandır düşündüğüm bir şey bu günlerde daha da belirgin hale gelmeye başladı. İnsan gençken ne istediğini tam olarak bilemiyor, seçenekler çok olunca sağlıklı karar veremiyor. Yani... Tüm bu gazetecilik, dergicilik işleri... Ne bileyim, aslında bunların hiçbiri bana göre işler değilmiş gibi geliyor şimdi. Sanki teyp elinde o insanların peşinden giden adam ben değilim. Başka biri... Hatta çok az tanıdığım biri. Başkalarının gözünden nasıl göründüğümü az çok kestirebiliyorum. Başkalarının gözü dedim de... Dün Şefik Bey aradı. Akşam. Uyuyordun, rahatsız etmek istemedim. Seni sordu. Sesi bir tuhaftı. Uğramak istediğini söyledi. Ben de, tabii buyrun, dedim. Senin hoşlanmayacağını biliyorum ama onlara da engel olmak istemiyorum. Seni her görmek isteyene evet diyorum. Bunun senin en doğal hakkın olduğunu düşünüyorum. Gerçi babanın buraya gelişi beni bile tedirgin etti. Neden bilmiyorum, bir kez gördüm, o da hastanede, ama yine de... Senin anlattıklarından dolayı tabii. Gerçi sen Salim Bey’i de hep kötü anlatırdın ama ben onu o kadar da rahatsız edici bulmadım. Belki de babanın asker oluşundan kaynaklanıyordur. Bilemiyorum, gelecek göreceğiz. Bakalım ne yapacak?”

Serap yatağının arkası hafifçe kaldırıldığı için yarı oturur durumda gözleri boşluğa dikili sessizce dinliyordu. Cem başucundaki serum askısındaki PEG beslenme torbasına göz attı. Bugün beslenme saatini biraz geciktirmişti. Açlık hissediyor mudur acaba? Sıvı ağır ağır Serap’ın midesine doğru akıyordu. İyi, tıkanıklık yok.

“Her neyse... Haber turuna devam edelim. Ölüm yalnız birini seçti. Varto ilçesine bağlı Karaköy’de yıldırım, binici ile atı kömüre çevirdi. At üzerindeki ikinci kişi ise kurtuldu. Pazartesi günü meradaki hayvanları getirmek için atla yola çıkan 19 yaşındaki Ertan Demir, ısrarı üzerine 11 yaşındaki amcasının oğlu Murat’ı da yanına aldı. Atın beş günlük tayıyla yola çıkan ikili, 1 kilometre kadar uzaklaşmıştı ki, bir yıldırım, atı ve önde oturan Ertan Demir’i öldürdü. Murat Demir ile taya ise bir şey olmadı. Murat Demir, ‘Gökyüzünden gelen alev, Ertan Ağbi ile atı bir anda yaktı. Birlikte yere düştük. Kalktığımda sadece elimde acı vardı. Kömür haline gelen Ertan Ağbi’ye sarıldım, yalvardım, ses vermedi,’ dedi. Olay yerinde Ertan Demir ile atın yanmış cesedi bulundu, tayın, annesinin başından ayrılmadığı görüldü. Başlık yanıltıcı gerçi ama haber iyi yazılmış. Kısa ve vurucu. Çok üzücü... Doğru. Ama Serap’cım aslında olayı haber kılan bu üslupta gizli her şey. Örneğin tayın annesinin başından ayrılmamış olduğunu bildiren son cümle... Doğal bir final. O cümleyle bu hikâyenin bittiğini anlıyorsun. Bir de çok görsel olmalı. Duyarsız değilim Serap! Bana haksızlık ediyorsun. Görüyorsun işte, bitkisel yaşam sürdüren karısına günlük gazeteleri okuyan biriyim.”

Cem’in aklının içinden geçenler en az Serap’a söyledikleri kadar karışıktı. Bir yandan haberleri okuyordu, evet doğru, aklının bir yönüyle hayatı izlemeye çalışıyordu. Ama şunu yapmamaya çalışıyordu: “Hayat Geçiyor zamanında olsa şu haber için atlar Diyarbakır’a giderdim. Bir biçimde R.G.’nin ona tecavüz eden ve burnunu kesen akrabalarını bulur, onlarla konuşurdum. Tüm boyutlarıyla hikâyeyi ortaya çıkarırdım.” Böyle düşünmemeliydi. Serap’ın durumunun Cem’le hayat arasında bir engel olduğunu ima eden her düşünceye karşıydı. Eski Cem değildi. Değişmişti, değişmekteydi ve en önemlisi bunun farkındaydı. Artık o Hayat Geçiyor’u çıkaran Cem yoktu. Çünkü artık Hayat Geçiyor yoktu. Geçip gitmişti işte. Güzel günlerdi. Birbirinden ilginç haberleri kovalayıp insanların hayatlarının içinden geçiyordu. Bunun çok az insana mahsus bir ayrıcalık olduğunun hep farkındaydı. Şimdi de dergi döneminin, hatta gazetecilik döneminin bittiği gerçeğini iyice kavramalıydı. Kimseyi yetiştirmediği doğru değildi. (O anda aklının içinde birilerine mazeret üretiyor gibiydi, bunu fark edince kendini toparladı.) Geride Oktay kalmıştı. O da gazetecilik ile roman yazma sevdası arasında git-gelli bir yaşam kurmuştu. Onun eğilimleri o yöndeydi. Metinlerin dünyasıyla derdi vardı. Kendisi o haberin kahramanlarına dokunmak ister, gidip gerçekten varlar mı anlamak isterdi. Ama şimdi gazete haberlerini Serap’a okurken bir başkası gibi hissetmeyi beceriyordu. Uzun zamandır makinesini alıp habere koşmuyordu zaten. Hatta Serap’la evlendiklerinden beri diyebilirdi... İşte bu son ayrıntı Cem’in canını sıkıyordu. Serap’a az önce “Biliyor musun Serap, aslında çoktandır düşündüğüm bir şey bu günlerde daha da belirgin hale gelmeye başladı,” derken gerçekte şu sorular vardı aklında: Neden Serap’la evlendikten sonra düşüşe geçmişti? Neden heyecanını kaybetmişti? Neden önemli bir haberin orta yerindeyken her şeyden soğumuş ve dergiyi bırakmıştı? Elmas Bey çok destek olmuştu ama yine de Cem patronun işi kesmek istemesini sineye çekmek istememişti. Kutsal Emanetler konusunda o haberi aslında tam olarak yapamayacaktı. Ama işi çözmüştü. Nasıl vereceğini kendisi de bilmiyordu ama yukarıdan baskı gelince... prensip olarak... İşin içyüzünü Aslı’ya da anlatmamıştı. Cem, yıllar önce ayağına dolanmış olan Sakal-ı Şerif meselesini yine zihninde ön plana çıkararak ortalığı bulandıran soruyu kendine unutturmaya çalışıyordu, ama boşuna. Soru orada duruyordu: Neden Serap’tan sonra her şey düşüşe geçmişti? Bu soruyu kendisi değil de bir başkası yanıtlayacak olsa kuşkusuz fatura Serap’a çıkmayacaktı. Örneğin Aslı’ya göre düşüş falan yaşadığı yoktu. Son işleri, yani Hayat Geçiyor’dan sonra gazete için yaptığı tam sayfa röportajların her biri olay olmuştu: Dilenciler Kralı, Lezbiyen Transseksüel, Geç Gelen Masumiyet... Elmas Bey de onaylardı bu düşünceyi. Serap biraz daha farklı bir bakış açısı getirirdi: Zamanın üzerimizdeki etkisi Cem. Artık orta yaşlıyız. Ama zihnimiz hâlâ kendimizi genç sanıyor. Kendimizden beklentilerimiz de o yönde oluyor. Artık on yıl önce yaşadığın hayatı yaşayamazsın Cem. Şimdi farklı bir fazındayız hayatın. Böyle derdi ve bunun bir orta yaş bunalımı olduğunu kanıtlayabilirdi. Ama Cem başka bir şey olduğunu biliyordu.

Cem’in aklını kurcalayan sadece bu değildi. Yıldırım düşen at ve binicisini okurken bir yandan ağbisini, bir yandan bugün uğrayacağını söyleyen Şefik Bey’i düşünüyordu. Yan yana akan üç ırmağın suları gizemli bir şekilde birbirine karışıyordu. Üst üste gelen negatiflerin oluşturduğu karanlık bir resimdi bu. Ağbisi önde atının üzerinde, kendisi yanında genç bir taya binmiş... İki çizgi roman kahramanı gibi... Bir maceraya doğru gidiyorlar. O sırada, bu verimli olması beklenen toprakların üzerine ateşler yağmaya başlıyor. Emri veren Şefik Bey komutan çadırlarından birinde... Buzlu içkisini yudumlarken Almanca konuşuyor. Ağbisi ölüyor. Tay annesinin yanından ayrılmıyor. Bu düşüncelerde ters olan çok şey vardı Cem’e göre. Bir yandan esrarlı bir gerçeğin peçesini aralama gücü olduğu izlenimi veriyordu, evet; ama diğer yandan tutarsızlıklarla doluydu. Örneğin tayın atı terk etmeyişi... Bu garip, bu korkunç, bu Dede Korkut Hikâyeleri’nden fırlamış gibi duran küçük olayın kahramanlarıyla kendilerini özdeşleştirmesi çok yersizdi. O hiçbir zaman ağbisinin yanında olmamıştı. “Elim bir trafik kazası sonucunda biricik evladımızı kaybettik Sema ve Kemal’in oğulları Cem’in ağabeyi...” diye akıp giden bir ölüm ilanı ile başlamış ve Zincirlikuyu’nun mezarlığa açılmış yeni bölgelerinden birinde son bulmuştu bu olay. Evet, mezarlıkta herkes ağlamıştı. Ağbisinin eski arkadaşları yoktu, sadece nişanlısı ve ailesi vardı akrabaların dışında. Ona çarpıp kaçan araba bulunamamıştı.

Tıpkı Serap’a çarpan araç gibi.

Düşünceleri bu noktaya geldiğinde Cem elinde olmaksızın kaza gecesine, kaza haberini aldığı âna, hatta o andan önce görmekte olduğu rüyasına kadar savruluyor, her şeyi yeniden yaşıyordu:

Başlangıçta uyku vardı. Uyku ölümün kız kardeşidir. Bu söz, ölümün bir son olmadığını, tıpkı rüyalarımızda yaşamaya devam ettiğimiz gibi, öldükten sonra da başka bir boyutta var olmayı sürdüreceğimizi ifade etmek için söylenir. Oysa uykunun ölümcül kaçınılmazlığının da altını çizer. İnsanın uykusuzluğa direnci belli bir süre sonra kırılır. Rüyalar âlemi kişiyi kucaklarken gerçekliğin sınırları erimeye başlar. Nesneler bulanıklaşır, günlerdir uykusuz gezinmekten hayalete dönüşmüş olan zavallı insan kendini uykunun bataklığında bulur. Evet, uyku ölümün kız kardeşidir; ikisi için de hiçbir savunması yoktur insanın. Nasıl ki ölüm meleği gülünç orağı ile karşısına dikildiğinde ona teslim olmak zorundaysa zavallı ruh, her gece uykuya da öylece boynunu uzatır. Geceleri insanların elinden tutup rüyalar âlemine çeken bir uyku meleği var mıdır? Bilinmez. Varsa bile o gece Cem’e çok da insaflı davranmamıştı.

Cem rüyadan çıkmak istiyordu ama gerçek dünyaya da hazır değildi. Hele böyle uğursuz bir telefonla... Bu saatte çalan telefon iyi şeylerin habercisi olamazdı. O halde açmamalıydı Cem. Uyanmamalıydı. Zamansız dev bir uyku damlasının içinde, geçmişinin mutlu günlerinden devşirdiği bir kayıkta beklemeliydi. Uyku onu koruduğu sürece beklemeliydi. Zaten kayığın ıskarmozları kırılmıştı, saatini kaybetmişti...

Ancak hiçbir uyku sonsuza dek sürmez. Cem ne yazık ki uyanmıştı. O gece...

Komodinin üzerindeki telefonunun ekranında Serapcep ibaresini görünce rahatlamak yerine endişeye kapılmıştı. Saat gecenin biriydi, Serap henüz gelmemişti, üstelik şimdi de arıyordu. Belki de bu gece gelmeyeceğini söyleyecekti. Bu, kötü gidecek şeylerin başlangıcıydı. Cep telefonunun düğmesine basarken hızla Serap’la son konuşmalarını zihninin içinden geçiriyor, bu gece Gamze ile sinemaya gitmiş olduğunu hatırlayarak rahatlıyordu.

“Serap?”

“Cem?” Serap’a ait olmayan bir kadın sesi.

“Efendim? Gamze? Sen misin?”

“Cem... Of Cem... Hemen buraya gelmelisin. Hemen...”

“Ne oldu Gamze? Serap nerede?”

Telefonla konuşmayı sürdürürken bir yandan da gömleğinin düğmelerini ilikliyor...

“Burada Cem. Buraya gel... Acil Servis’te. Amerikan Hastanesi’ndeyiz.”

...eline geçen bir çorabı ayağına geçirmeye çalışıyor, tüm bunları yaparken neden halen evden fırlamamış olduğunu kendine soruyor...

“Ne oldu? Serap iyi mi?”

...panik içinde hareket etmesine rağmen kılını kıpırdatmıyormuş gibi hissediyordu.

“Bir kaza oldu Cem... Kaza!”

Uzunca bir zamandır yaşamını paylaştığı birinin kaza haberini gece yarısı apansız çalan bir telefonla öğrenen bir adam ne hissederse onu hissetmeye çalışıyordu Cem. Hissetmeye çalışıyordu! Gerçekten de... Çünkü böylesine büyük bir acı ve korku onu dondurmuştu. Kendi dışına çıkmış gibiydi. Bedeninin içinde –o güne dek varlığından haberdar olmadığı– farklı bir birim kumandayı ele almıştı. Bu yeni iradenin etkisiyle yaptığı hareketleri dışarıdan izliyordu. Kapıyı kilitleyişini, merdivenleri seri adımlarla koşarak inişini, her yanı dökülen eski cipin içinde son sürat hastaneye gidişini... Bir yandan da kontrolünü kaybetmemek için kendine telkinde bulunuyordu: Hiçbir şey olmadı... Her şey basit bir kaza yüzünden... Görüntü: Güleç ve babacan bir doktor konuşuyor, “boşuna endişelenmişiz, basit bir baygınlık” ya da daha gerçekçi bir sahne olarak, “hayati tehlikeyi atlattı, şimdi mışıl mışıl uyuyor”... Zihninin içinde mavi galoşlar giyerken kendisi... Doktordan bilgi alırken soğukkanlı bir şekilde konuşan Cem... Oysa kızgın bir yağ damlası bedeninde geziniyor, değdiği her yeri yakıyordu. Korku ve endişe birbirine dolanarak Cem’in ruhunda hiçbir şeye yer bırakmayacak şekilde genleşiyordu. Ne kadarını kaldırabileceğini bilmiyordu. Bu sırada garip bir düşünce gelip yerleşmişti zihnine: Ben acılara idmanlıyım. Çok kısa zaman aralıklarında ağbisinin neşeli birkaç resmi aklında belirip kaybolmuştu. Evet, daha önceden büyük acı provası yaptım, o nedenle bir ikincisini daha az sıyrıkla atlatırım. Bunun da kendini oyalamak için kurduğu diğer sahte düşüncelerden biri olduğunu kolaylıkla anlamıştı. Olumlu olan her şey yalandı, kendi zihninin uydurduğu masallardı. İşte her şeyin sonu... Serap eğer ölürse, eğer ona bir şey olursa... ben yaşayamam! Tek gerçek buydu. Sade, çıplak. Bu düşünce zihninde, bedenin iç yüzeylerinde son sürat yankılanıyordu. Ama ruhunun hiç tanımadığı karanlık bir köşesinden onu çok şaşırtan başka bir ses yükseliyordu: Yaşarsın... Bal gibi yaşarsın... Sıfırlanacaksın... Onunla birlikte öleceksin ve sen yeniden doğacaksın. Serap’ın olmadığı bir dünyaya gözlerini açacaksın. Yeni bir hayata başlayacaksın. Bu sesin sahibi her kimse onu öldürmek istiyordu Cem.

Hastaneye vardığında Gamze: Kadının gözleri Cem’i görünce dehşetle büyüdü, ağzını haykırmak için açtı, ama hiç ses çıkmadı, Cem’e sarılırken sadece çok içerilerden gelen bir inleme duyuluyordu. Acının en katıksız, en güçlü hali. Cem gelene kadar kendini tutmuştu. Çünkü o sırada “hasta yakını” sıfatıyla oradaydı. Şimdi trajedinin asıl sahibi geldiğine göre kendini acının kıskanç kollarına bırakabilirdi. Başka hiçbir duyguyu yaşamasına izin vermeyen kıskanç zebani.

Gamze’nin çaresizliği Cem’e doping etkisi yapmıştı. Soğukkanlı ve duruma hâkim bir adam olarak hemen bankodaki hemşirelerden bilgi almaya başladı. Az önce arabanın içinde delirme raddesine gelen adam o değilmiş gibi sakin bir şekilde dinliyordu: Evet... Serap ciddi bir kaza geçirmişti... yoğun bakımdaydı... kırıklar vardı... evet... tabii... hayati tehlikeyi henüz atlatmış değildi... bu kötü... evet... anlıyordu... acilen ameliyata almaları gerekmişti... bu formları doldurursa... evet tabii... ameliyat sürüyordu... sigortası var mıydı... dilerse ödemeyi kredi kartıyla yapabilirdi... birazdan daha ayrıntılı bilgi vereceklerdi... hayır, gerek yoktu... Cem söylenenleri yapmaya, işlemlere yetişmeye çalışıyordu. Serap belki de şu anda, evet tam şu anda son nefesini veriyordu. Hemşirenin ya da doktorun ameliyathaneden buraya gelmesi zaman alacaktı. Cem her an birinin gelip kötü haberi vermesini bekliyordu. Bir yanıyla tabii.

Acil servis sakin sayılırdı. Sadece böbrek taşı düşüren genç bir adam, karısı ya da sevgilisi olan kadının gözetiminde acı çekiyordu. Her yerde bol ışık, beyaz plastik bardaklar, sterilizan ve oda parfümü kokusu. Mermer desenli muşamba yer kaplamaları her gün temizlik sıvıları ile silinmekten matlaşmaya başlamıştı. Cem ayakkabılarının arasındaki küçük döşeme parçasına bakıyordu. Zaman duygusunu yitirmişti. Saniyeler hiç telaş etmiyor, dakikalar dev örümcekler olup Cem’i kuşatıyor, elini kolunu bağlıyordu. Nefes alamıyordu. Gamze transa geçmiş medyum sesiyle geceyi anlatıyordu. Cem bir yanıyla onu dinliyor, bir yanıyla ruhunu Serap’ın ruhunun yanına katmanın yollarını arıyordu. Beklenen felaket gerçekleşmişti. Askerlerin yıkıntıya dönüşmüş bir caminin içine dalıp yerde yatan yaralıları tüfekle ateş ederek öldürdükleri sahneleri izlerken hissettiği türden bir bulantıyla Gamze’yi dinliyordu. Hiçbir şey yapamamakla hiçbir yere kaçamamak arasında sıkışan ruhunu rahatlatmanın tek yolu olduğunu biliyordu. Üzerine gitmek.

“Sinemadan çıkmıştık... Yürüyerek meydana vardık. Serap bir şeyler yemek istediğini söyledi.”

Cem’in zihninde tüm canlılığı ile Serap yürüyordu. Caddede. Üzerinde krem rengi kısa montu... Bal köpüğü kıvır kıvır saçlarını dalgalandırarak. Gülüyordu. Gamze’ye bir şeyler anlatıyordu. Hangi filmden çıkmışlardı acaba?

“Ben bir an önce eve dönmek istiyordum. Bu gece sizde kalacaktım. Paket yaptıralım dedim. Sana da bir dürüm yaptırmıştık.”

Serap çarşaf, yastık ve battaniye setini törenle Gamze’ye teslim ediyor. Salondaki kanepe Gamze’ nin yıllardır ikinci adresi. Birazdan Gamze battaniyenin altına girecek, dizlerine sarılacak, Serap’la son günlerin olaylarını gözden geçirecekler, belki yine Küba’ya gitme, babasız çocuk doğurma, anılarını yazma ekseninde ilerleyen bir muhabbete dalacaklardı.

“Sonra tam karşıya geçiyorduk... Nereden geldiğini anlayamadık bile. Ben biraz arkada kalmıştım.”

Görüntüde yine Allahın cezası cadde. Yol açık. Cehennemden gelip cehenneme giden asfalt gergin, siyah! Serap yaklaşmakta olan sondan habersiz, aklının içinde: gördüğü filmin kareleri, belki Cem’in uyumakta olan görüntüsü, belki bir parça acıma, bu adamı nasıl toparlayacağım düşünceleri...

“Aslında Serap da daha yeni adımını atmıştı yola...”

Cem içinden bağırıyordu. Atma o adımı! Geri çekil! Hayır! Bu bir tuzak! Mayın! Bomba!

“İşte tam o sırada siyah spor bir araba...”

Kader tecelli etmek için bu yolu seçmişti. Siyah spor araba, içindeki hayvanlarla birlikte az önce bu iş için cehennemin kızıl çamurundan yaratılmışlardı. Cem arabanın homurtusunu duyabiliyordu.

“Önce anlamadım. Serap sendeler gibi oldu, tam koluna yapıştım ki hızla fırladı...”

Vitrin mankeni gibi savrulan bir Serap. Ucuz bir düğün pastasının üzerinde duran gelin-damat heykelciklerinin hüzünle dağılıp düşmesi... Cem ile Serap’ı birbirine bağlayan görünmez ipin aniden boşalıvermesi... Cem’in karnından ağzına doğru yükselen bir boşluk dalgası...

“Eteği arabaya takılmış olmalıydı...”

Şimdi görüntü çok hızlı... Yırtılan kumaşın üzerindeki desenlerin değişimi... şeytanın yağlı kuyruğu gibi parıldayan cadde... siyah spor arabanın homurtusu... sürüklenen bir beden... kırık bir bebek... çok hızlı, kesik kesik görüntüler bunlar.

“Birkaç metre sürüklendi...”

Canım... Canım... Cem aklının içinde kurulmuş olan acı sirkinde ellerini boşluğa doğru uzatıyor. Serap tutunabilsin diye... Serap’ı yakalamak için... Karşıdan gelen trapez boş. Serap asfaltın üzerinde sürükleniyor. Ağzının kenarından kan sızıyor. Yüzünde acı dolu bir şaşkınlık var. Bu nasıl olabilir? Neden?

“...ve sonra arabadan kurtulup savruldu.”

Her şey, bu kötü şeyler durduğu için artık bitti hissiyle donuyor görüntü. Cem nefes almak istiyor. Görüntünün içinde hava yok. Orası artık sadece cehennemden bir kare.

“Allahım...”

Neredeydin? Neredesin? Cem bu ıstırap dolu yakarışın sahibine döndü. Gamze öne arkaya doğru sallanıyordu. Kucağındaki boşluğu –Serap’ın hayaletini– iyileştirici bir uykuya yatırmak isteyen bir anne-kadın olmuştu. Cem’in sırtı ürperdi. Ensesindeki saçlar havaya dikildi.

“Düştü...”

Cem bu sahne zihninde canlanmasın diye bankodaki hemşirelerle göz teması kurmaya çalışıyordu. Hemşirelerin başından beri yumuşak bir ifadeyle Cem’i ve Gamze’yi göz hapsinde tuttuklarını o sırada fark etti. Melekler... İçinden bir sevgi yükseldi Cem’in. Bu ışıklı duygu önce hemşireleri, ardından acil servisteki diğer insanları, eşyaları, duvarları aydınlattı ve taşarak Serap’ın bulunduğu ameliyathaneye vardı. O âna dek acıyla kaskatı yatan Serap bir anda gevşedi, yüzüne huzurlu bir ifade yerleşti.

“Kanıyordu. Hareket etmiyordu... Öldü sandım.”

Cem’in az önce kurduğu sağaltıcı hayal orta yerinden yanmaya başlayan bir fotoğraftı şimdi. Serap’ın huzurlu bir gülümsemeyle aydınlanmış yüzü karardı... Küle dönüştü. Cem nefes alamıyordu. Aklında sorular birikiyordu ama ağzını bıçak açmıyordu. Bir ölünün aksesuarı: karnının üzerine yerleştirilen bir bıçak. Çene bağı, beyaz örtü... Ölüme teslim oluşun bir simgesi olarak beyaz kefen. Burada kefen içinde yatan biriyim ve ölüm meleğine boynumu uzatıyorum. Böyle mi derdi? Hayır, henüz öyle diyemezdi. Burada ameliyat masasına uzanmış baygın yatan ve bu esnada dağılan organları doktorlar tarafından toparlanmaya çalışılan biriyim. Evet, bu daha uygundu. Onu bu hale getiren orospu çocuğunu bulduğunda... Daha sunturlu bir küfür olsaydı! Öyle bir lanet, öyle bir bela okuma gücü ki... kader gibi yapışsın o hayvanın yakasına. Bulamıyordu. Ne küfrün ne de ilenmenin eşyanın tabiatına etki yapmayacağını bilen biriyim.

O halde iyi şeyler düşünmeliydi. Serap’ın yüzünü canlandırdı zihninde. Gülümsemek geldi içinden. O kadar bitkindi ki değil gülümsemek kılını bile oynatacak hali yoktu. Sadece düşünmek... Sadece Serap’ı düşünmek. Ilık bir mayıs güneşi gibi içine dolması... Serap’ın. Sarı, turuncu, açık yeşil, soluk mavi... Serap’ın renkleri. Aralarda keskin ince kırmızılar... Parlak. Serap’ı şiddetle özlüyordu. Şiddetle. Onun sesini zihninde canlandırmak için çabalıyordu. O yüzden onun cümleleriyle düşünüyordu. Yoğun bakımda yatan karısını özlediği için onun gibi cümleler kuran biriyim. Biriyim...

Bankonun üzerinde asılı duran dev saat iki buçuğu gösteriyordu. Uzun kırmızı saniye merdiven çıkan yaşlı bir kadın gibi titreyerek bir çizgiden ötekine geçiyordu. İki saniyenin arası boştu. Cem iki zaman noktasının arasındaki bu boşluğun içine düşerse bir daha çıkamayacağını düşündü. Bu hayalin ne derece mecaz, ne derece gerçek olduğunu çözecek gücü yoktu. Sadece bu düşünceyi önemli bilgiler sınıfına ayırıp belleğine yerleştirdi.

Şimdi, aradan onca zaman geçmiş olmasına rağmen gazetede okuduğu bir haber o meşum geceyi Cem’e yeniden yaşatıyordu. Deprem gecesi gibi. Yaşananlar belleğine öyle derin izler bırakarak yazılmıştı ki, tüm ayrıntıları teker teker hatırlayabiliyordu. Oysa ağbisinin ölümüne ilişkin her şey bulanık bir sisle kararmış, artık hatırlanamaz hale gelmişti. Başka birinin hayatında yaşanmış ve çoktan geçmişte kalmış olaylardı sanki. Serap’a çarpan araba ile ağbisini öldüren araba nedenini kavrayamadığı bir biçimde Cem’in zihninde üst üste geliyordu.

Ağbisine çarpan araç bulunamamıştı. (Öyle mi?) Serap’a çarpanları bulmak için Cem elinden geleni yapmıştı. Daha doğrusu Mehmet Komiser elinden geleni yapacağını söylemişti... Yapmıştı da. Cem ona güvenirdi. Ama elde fazla bir delil yoktu. Kimse plakayı almamıştı. Siyah spor bir araba... Tarife uyan çalıntı ihbarlarının hepsini taramışlardı. Araba Sıraselviler’in başında belirmiş, sonra da Cihangir’in karanlığında kaybolmuştu. Yer yarılıp içine girmişti sanki. Kafası dumanlı zengin çocukları da olabilirdi, civarı haraca bağlamış mafyalardan birinin uzantısı da... Mehmet Komiser son yıllardaki gelişmelerden dolayı çok tedirgindi zaten. Ne zaman ziyaretine gitse –Serap’ın eve çıkmadığı, henüz hastanede olduğu dönemde– başka bir atmosferle karşılaşıyordu Cem. Günden güne gücünün azaldığını, yukarılarda tam olarak anlayamadığı işlerin döndüğünü söyleyen bir Mehmet Komiser buluyordu yerinde. Zaten bir süre sonra beklenen olmuş, Mehmet Komiser Ankara Keçiören’e atanmıştı. Cem telefonda son kez konuştuklarının farkındaydı. Artık yollarının kesişmesi mümkün görünmüyordu. Bu durumda Serap’ı bitkisel yaşama mahkûm edenler asla yakalanmayacak demekti. Tıpkı ağbisinin katilleri gibi. İşte bu iki düşünce üst üste geldiğinde, Cem işkilleniyor, bu tabloda anlayamadığı, doğal olmayan bir şeyler sezinliyordu. İki trafik kazası, iki faili meçhul aynı hikâyede çok fazlaydı. Bir kez olan tesadüftür, iki kez olansa... İki kez olan doğal değildir. Zaman, Tanrı’nın her şeyin bir kez olmasına izin vermesi için vardır. Bu söz kulağında küpeydi Cem’in. Ama yine de... yine de o okuduğu haberdeki kahramanlarla aralarında bir benzerlik buluyordu. Ağbisinin olayını atlatmıştı. Henüz gençti, güçlüydü. Bu acıyı içinde bir yere gömüp yola devam etmek zorunda hissetmişti kendini. Ama işte şimdi Serap’ın yanı başındaydı. Yirmi yıl da sürse yanında olacaktı. Buna kararlıydı. Kömür haline gelen Ertan Ağbi’ye sarıldım, yalvardım, ses vermedi. Ses vermese de Serap, Cem orada olmayı sürdürecekti, nokta! Cem odanın içinde –aslında kendi içinde– ağırlaşan havayı dağıtmak için burç falını okumaya başladı yüksek sesle:

“Keyifli bir gün geçireceksiniz. Dostlarınızla görüşebilir, ilişkilerinizi daha sıcak hale getirebilirsiniz. Duygularınızı ortaya koyabilir, neşeli ve olumlu tavrınızla hem sevdiğinizi, hem de yakınlarınızı etkileyebilirsiniz. Burcun ilk günleri doğanlar bazı fırsatlarla karşılaşacaklar. Burcun ilk günlerinde doğmadım... O halde kala kala dostlarla görüşme seçeneği kaldı. Şefik Bey’le dost olmadığımıza göre birileri uğrayacak demektir. Aslı? Belki sürpriz yapar! (Çok zayıf bir olasılık.) Belki Gamze? Ama Gamze daha çok senin dostun sayılır.” Bu noktada Cem’in Dostları Kimlerdir, başlıklı bir düşünce seli başlayabilirdi, engel oldu. “Yine de olumlu sayılır. Seninkini de okuyalım mı: Bugün karşılaştığınız olaylardan etkilenebilir, duygusal tepkiler gösterebilirsiniz. Bak bu çok ilginç. Duygusal tepkiler gösterebilirsiniz demekle beni umutlandırıyorlar. Tabii bu köşenin metin yazarı bir PVS hasta yakınının bu kehaneti nasıl yorumlayacağını asla tahmin edemezdi. Hele şu cümle: Özellikle burcun ikinci ve üçüncü on günlük devresinde doğanlar karmaşık duygulardan sıyrılmak için açık havada yürüyüş yapabilirler. Biz yapamayız Serap’cım. En azından şimdilik. Belki sen bugün karşılaşacağın baban nedeniyle duygusal tepkiler vermeye başlarsan... kendine gelirsen... Belki o zaman... Son cümle: Sabırlı davranacak ve duygularınızı denetlemeyi başaracaksınız.”

Cem burçlara ve diğer new age saçmalıkların hiçbirine inanmazdı. Ama gazetede bu metinlerin kimler tarafından yazıldığını bildiği için dalga geçmek amacıyla okurdu. Serap ise bu konu açıldığında hep söylediği şeyi tekrar ederdi: Kehanetin popülerleştirilmesi herkese kendini önemli biri gibi hissetme olanağı sağlar. İnsanların kendilerine ait bir fallarının olduğuna inandırmak için icat edilmiş bir oyundu burç sistemi. Şimdi, yarım kalan bir hayatı devam ettirmek için Cem erişebildiği tüm fırsatlardan yararlanıyordu. Serap’la daha önce yaptıkları her şeyi sürdürmeye çalışıyordu. Sevişmek dışında hemen her şeyi. Örneğin, Cem yemeklerini Serap’ın başucunda yiyordu. Bir yandan da laflamayı ihmal etmiyordu. Sabah gazeteleri, kahve molaları, akşamları televizyon izlemek, abeslikler karşısında yorumlarda bulunmak...

Cem bunları yaparken ne çok konuştuğunun farkında değildi. Serap’la normal yaşantılarında Cem sessiz olandı hep. Serap konuşur, yorumlar, Cem ise dinlerdi. Tamam, o da katılırdı kimi zaman, ama ev içinde sözün asıl sahibi Serap’tı. Kendisi evin hülyalı çocuğuydu. Şimdi gazeteleri okumayı bitirmiş bir elinde bebek telsizi balkona sigara içmeye çıkarken eski güzel günleri düşünüyordu. Sevişmelerini hatırlıyordu... Gözünün önünde canlanan sahnelerdeki halini özlüyordu. Serap’ı özlüyordu. Onunla sevişmeyi özlüyordu.

Balkonun manzarasını aynalı yapraklarıyla perdeleyen kavak ağaçları pamuksu polenlerini caddelerin, sokakların, parkların, bahçelerin üzerinde uçuşmaya bırakarak tüm şehri dev ve pis bir akvaryuma çeviriyordu. Mayıs güzelliği. Aslı gülümsüyor zihninde kısa bir süreliğine. Cem bu görüntüyü kovalamak için kavak ağaçlarının hışırtısından yararlanarak geçmişinde bir yere çeviriyor içgözünü. Gece karanlığında siyah yapraklarıyla garip bir portakal bahçesindeler. Çıplaklar. Serap’la sevişiyorlar, bir ağacın altında, ayakta... Güney’de yapılan bir tatil; her saat cinselliğin başka bir boyutunu keşfettikleri bir hafta... Aynı gecenin devamında, odalarında yatağa uzanmış pencereden giren ay ışığında çırılçıplak parlayarak sigara içerlerken Serap mırıl mırıl konuşuyordu: “Cinsellik her şey demek değil. Doğru... Ama cinsellikten her yere açılan kapılar var. Cinsellikten insan-oluşun her özelliğine varabilirsin.” Bunları söylerken bir yandan da Cem’in kasık tüyleriyle oynuyor. Çoktandır tanıyorlardı birbirlerini... Yıllardır arkadaştılar. Ama sevgili olmak için çok beklemişlerdi. Başka yerlerde başka aşklar yaşarken belki de birbirlerini hep yedekte tutmuşlardı. Bunu bilemezlerdi. Doksan sekiz yılıydı. Cem’in hayatında her şey iyi gitmeye başlamıştı. Hayat Geçiyor çıkıyordu. Heyecanlıydı. Üstelik parlayan yıldızını Serap da görmeye başlamıştı. O döneme kadar Cem’i konserlere, sinema günlerine, sergilere sürükleyen Serap için “iyi bir arkadaş”tı sadece. Ama artık Serap ona farklı bir gözle bakıyordu. Önce bunu hissetmişti Cem. Bu hisle birlikte Serap’ın ne kadar da çekici bir kadına dönüşmüş olduğunu neden o anda fark etmiş olduğuna şaşırmıştı. Gamzelerdeki gece sabaha kadar konuşmuşlardı. Arkada birbirinden güzel parçalar çalan bir radyo kanalı onları kucaklayıp başka bir âleme göndermişti. O âlemde zaman yoktu. Yalnız ruhların birbirlerini bulmuş olmaktan dolayı duydukları kırılgan mutluluğu hissettiren bir âlem.

“İnsan hayattan ne istemeli Cem?”

“Yalnızlığına bir çare... Herhalde.”

“Çok ağır oldu bu... Yok mudur senin daha basit bir hayalin? Oğlan çocuklarının hep tutkuları vardır.”

“Aslında var... Bir tekne belki. İçinde yaşayabileceğim bir tekne.”

“Nerelere giderdin teknenle Cem?”

“Deniz olan her yere...”

Hayal kurmak gençken somut bir iş yapmak kadar ciddidir. Gamze’nin evinde geçirdikleri gece ikisi de o kadar genç değildi aslında. Otuzlarının başlarındaydılar. Cem artık seçtiği yolda giden kararlı bir adamdı. Serap? Yorgundu. Ya şimdi? Sonsuz bir boşluğun içindeydi. Cem ise onu yeraltındaki yolculuğunda yalnız bırakmayan vefalı bir âşık olarak yanındaydı. Balkonda sigara üzerine sigara içerken gevşek düşünceler içinde yuvarlanıp gidiyordu. Masanın üzerindeki bebek telsizine baktı. Öteki âlemden yapılacak yayını alacak olan bu komik pembe-beyaz alet miydi? Gamze’nin cin fikirlerinden biriydi. Evin herhangi bir yerindeyken Serap’ın odasını dinlemesi için almıştı. Getirdiği gün çok ağlamıştı. Normalde yeni bebekleri olan ailelerin kullandığı aleti şimdi bu amaçla kullanacakları için çok üzgündü. Kadere lanet ediyordu. Ama çok geçmeden telsiz Cem’in yanından ayırmadığı sıradan bir aksesuara dönüşmüştü. Hatta eskimişti bile. Cem’in umutları gibi... Önceleri, Serap’ı eve ilk çıkardığı dönemlerde çok daha disiplinliydi. Bu durumu yenmenin bir yolunu bulacağını umuyordu. Kitaplar ve internet sayfaları arasında geçen saatler boyunca araştırıyordu. Serap’ın bitkisel hayat durumunu anlamaya çalışıyordu. Şimdi umutsuzluğa kapıldıkça düşünceleri üzerindeki denetimi gevşiyor, aklı karışıyordu.

Serap’ı kontrol etmek için odasına geri döndü. Gazeteleri toparlayıp odadan çıkmak üzereydi ki birden durdu. Serap’ın yanına gidip solgun yanağına bir öpücük kondurdu. Seni çok seviyorum. Kazadan önce bu tür sözler pek söylemiyorlardı. Cem hayıflandı. Hiçbir şeyi ertelememek lazım. “Sevgilinin geciken adımları aşkı öldürür” gibi bir cümle geçti aklından. Sevgili, ölüm ve gecikme... Aynı cümlenin içinde... Belki de farklı bir anlam için bir araya gelmeye çalışıyorlardı. Serap’ı karısı olarak değil de sevgilisi olarak düşünmesi rastlantısal değildi. Diğer küçük burjuvalar gibi evlenir evlenmez, çevrelerine evli çiftlerden bir ağ örmemişlerdi. Ayrı ayrı şeyler yapmaktan vazgeçmemişlerdi. Sevgililik de evlilik gibi toplumsal bir tanımdı. En azından Cem şimdi böyle düşünüyordu. Daha önce hiç kafa yormadığı ilişkileri hakkında şimdi önemli tespitleri vardı. Gerçi bunların Serap’a pek bir yararı yoktu artık. O evin içinde Cem tarafından titizlikle yaratılmış hastane odasında 37 ekran bir monitörün önünde ölmeyi bekliyordu. Tüm otellerde, hastanelerde var olan tek kişilik monitör.

Hepimiz bir gün bir 37 ekranın önünde öleceğiz.

Her canlı bir gün ölümü tadacaktır.

Tadacaktır (bir 37 ekranın önünde).

Bir gün.

Her canlı.

Dolayısıyla Serap...

Gazeteleri oturma odasındaki masanın üzerine yaydı. Makas ve klasörü almak üzere kitaplığa yönelmişti ki telefon çalmaya başladı. Aslı’nın aradığını düşünerek sevindi. Ancak bu sevinç telefonu açana kadar geçen kısa süre içinde arayanın bir başkası olma olasılığının yarattığı kederin içinde eriyip gitti.

“Merhaba Cem. Nasılsın? Her şey yolunda mı?”

“Yolunda, yolunda. Sen nasılsın ağbi?”

“Uygunsan bugün gelecek...”

“Demek kabul etti.”

“Çok zor ulaştım. Adam o kadar yoğun ki. Sürekli televizyon çekimlerinde. Her neyse, senin adını duyunca hemen kabul etti... Bu akşam uğrayacak. Adresi tarif ettim.”

“Üst yoldan anlatsaydın. Aşağıdan trafik olur.”

“Merak etme... Haydi görüşmek üzere. Bir ihtiyacın olursa...”

“Elmas Ağbi?”

“Evet?”

“İşlerin yoğundur. Ama ne zaman istersen uğra. Biz evdeyiz, biliyorsun.”

Cem bu son sözleri söyler söylemez pişman oldu. Neden zayıflığını gösteriyor, durumun trajikliğinin altını çiziyordu ki? Elmas Bey daha geçen hafta buradaydı. Uzun uzun dertleşmişlerdi. Elmas Bey’i sevindiren bir konuşma olmuştu bu. Çünkü, Cem N.A. olayını yeniden ele almak, Neşet Akıncı ile bir görüşme daha