Can Yayınları: 1815

Çağdaş Dünya Edebiyatı: 720

Lulu on the Bridge, Paul Auster © Paul Auster, 1998 © Can Sanat Yayınları Ltd. Şti., 2007 Bu eserin Türkçe yayın hakları Akcalı Telif Hakları Ajansı
aracılığıyla alınmıştır. Bu kitabın içinde kullanılan fotoğraflar, Abbot Genser ve
Patrick Redmond tarafından çekilmiştir. Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının
yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

1. basım: Nisan 2009 2. basım: Nisan 2009 E-kitap 1. sürüm Eylül 2015, İstanbul Nisan 2009 tarihli 2. basım esas alınarak hazırlanmıştır.

Yayına Hazırlayan: Seçkin Selvi Kapak Tasarımı: Erkal Yavi Kapak Düzeni: Semih Özcan Dizgi: Gülay Yıldız Düzelti: Fulya Tükel

ISBN 978-975-07-2728-3

CAN SANAT YAYINLARI YAPIM, DAĞITIM, TİCARET VE SANAYİ LTD. ŞTİ. Hayriye Caddesi No: 2, 34430 Galatasaray, İstanbul Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33 www.canyayinlari.com yayinevi@canyayinlari.com

PAUL AUSTER

LULU KÖPRÜDE

SENARYO

İngilizce aslından çeviren Işıl Aydın

Paul Auster’in Can Yayınları’ndaki diğer kitapları:

AY SARAYI / roman

CEBİ DELİK / özyaşamöyküsü

DUMAN / SURAT MOSMOR / senaryo

KEHANET GECESİ / roman

KIRMIZI DEFTER / öykü

KÖŞEYE KISTIRMAK / roman

LEVIATHAN / roman

NEW YORK ÜÇLEMESİ / roman

SON ŞEYLER ÜLKESİNDE / roman

ŞANS MÜZİĞİ / roman

TİMBUKTU / roman

YALNIZLIĞIN KEŞFİ / anı-roman

YANILSAMALAR KİTABI / roman

YÜKSEKLİK KORKUSU (Vertigo) / roman

YAZI ODASINDA YOLCULUKLAR / roman

BROOKLYN ÇILGINLIKLARI / roman

KARANLIKTAKİ ADAM / roman

PAUL AUSTER, 1947 yılında ABD’nin New Jersey eyaletinde, Newark’ta doğdu. Daha 12 yaşındayken, önemli bir çevirmen olan amcasının kitaplarını okuyarak edebiyata büyük bir ilgi duymaya başladı. Columbia Üniversitesi’nde Fransız, İngiliz ve İtalyan edebiyatı okuduktan sonra dört yıl kadar Fransa’da yaşadı, Fransız yazarlardan çeviriler yaptı. 20. yüzyıl Fransız şiiri üstüne önemli bir antoloji hazırladı. İlk kez 1987’de New York Üçlemesi adlı yapıtıyla büyük ilgi gördü. Daha sonra Ay Sarayı, Kehanet Gecesi, Köşeye Kıstırmak, Son Şeyler Ülkesinde, Leviathan, Şans Müziği, Timbuktu, Yanılsamalar Kitabı, Yükseklik Korkusu, Brooklyn Çılgınlıkları, Yazı Odasında Yolculuklar ve Karanlıktaki Adam adlı romanları, Yalnızlığın Keşfi adlı anı-romanı, Kırmızı Defter adlı öykü kitabı birbirini izledi. Auster, eşi yazar Siri Hustvedt ve iki çocuğuyla birlikte New York, Brooklyn’de oturuyor.

IŞIL AYDIN, 1983 yılında Yalova’da doğdu. 2001 yılında Kabataş Lisesi’nden, 2005 yılında ise İstanbul Üniversitesi İngilizce Mütercim Tercümanlık Bölümü’nden mezun oldu. O zamandan bu yana, İngilizce ve İspanyolca’dan olmak üzere, aralarında Juan Manuel de Prada, Charles Dickens, Dalia Sofer ve Lara Vapynyar’ın da bulunduğu çeşitli yazarların eserlerini Türkçe’ye kazandırdı. Halen Kırgızistan Türkiye Manas Üniversitesi İngilizce Mütercim-Tercümanlık Bölümü’nde öğretim görevlisi olarak çalışmaktadır.

LULU KÖPRÜDE

Yazan/Yöneten Paul Auster Yapımcılar Peter Newman, Greg Johnson, Amy Kaufman Görüntü Yönetmeni Alik Sakharov Editör Tim Squyres Yapım Tasarımcısı Kalina Ivanov Kostüm Tasarımcısı Adelle Lutz Müzik Graeme Revell Uygulayıcı Yapımcılar Sharon Harel, Jane Barclay, Ira Deutchman Set Fotoğrafçısı Abbot Genser

Izzy Maurer | Harvey Keitel
Dave Reilly | Richard Edson
Genç Adam | Nick Sandow
Genç Kadın | Mel Gorham
Tyrone Lord | Don Byron
Silahlı Adam | Kevin Corringan
Celia Burns | Mira Sorvino
Pierre | Victor Argo
Dr. Fischer | Peggy Gormley
Bobby Perez | Harold Perrineau
Hannah | Gina Gershon
Sonia Kleinman | Sophie Auster
Catherine Moore | Vanessa Redgrave
Philip Kleinman | Mandy Patinkin
Stanley Mar | Greg Johnson
Eşlikçi- Gülen Adam | David Byrne
Ölen Kız | Holly Buczek
Sahte Lou Reed | Lou Reed
Restoran Görevlisi 1 | Tom Gilroy
Restoran Görevlisi 2 | Paul Lazar
Restoran Görevlisi 3 | Michael Ceveris
Rus Haydut | Slava Schoot
Çinli Haydut | Henry Yuk
Alman Haydut | Fred Norris
KARA | Giancarlo Esposito
Dr. Van Horn | Willem Dafoe
Alvin Shine | Jared Harris
Peter Shine | Josef Sommer
Molly | Cara Buono
Candy | Karen Sillas
Jack | David Thornton
İlk Takipçi | Brian McGuiness
İkinci Takipçi | Neil Donovan
Sağlık Görevlisi 1 | Socorro Santiago
Sağlık Görevlisi 2 | O.L.Duke

Bu metin, Lulu Köprüde senaryosunun tamamını içerir. Filmin son halinde, kimi sahneler kesilmiş ya da çıkarılmıştır. Oyuncuların eksiksiz bir listesini bir önceki sayfada bulabilirsiniz.

Lulu Köprüde

1. İÇ MEKÂN: GECE. NEW YORK CAZ KULÜBÜ. ERKEKLER TUVALETİ.

Dışarıdan sesler yükselir. Yaklaşık iki yüz kadar kişi hep birlikte el çırpıp grubu bir an önce sahneye çıkmaya davet etmektedir. Kat-man-du. Kat-man-du diye bağırmaktadırlar.

Kırklı ellili yaşlarında emektar bir caz müzisyeni olan IZZY MAURER, pisuarlardan birine işemektedir. Kameralara sırtı dönüktür. Burası, duvarların alçısı ve boyası dökülmüş, izbe bir mekândır. Tam karşısındaki duvara, gazete ve dergilerden kesilip bir bantla rasgele yapıştırılmış, Louise Brooks, Ingrid Bergman, Jean Harlow, Ava Gardner, Grace Kelly, Vanessa Redgrave, Isabella Rossellini, Mira Sorvino ve benzeri yıldızların fotoğrafları yapıştırılmıştır. Kamera tek tek her bir yıldızın üzerinden geçer. Sonra ters açıyla yakınlaşıp Izzy’nin işerken duvardaki fotoğrafları inceleyişine odaklanır.

Grubun bir diğer üyesi Dave Reilly, kapıyı açar ve başını tuvaletten içeri uzatır. Hafiften etekleri tutuşmuş gibi bir hali vardır.

DAVE

İşte buradasın. Hadisene, Izzy, gidelim artık. Herkes bizi bekliyor.

IZZY

(Bir yandan hâlâ işemektedir) Bir saniye. Böyle malım meydanda sahneye çıkmamı beklemiyorsun herhalde, değil mi? (İşemeyi bitirir. Fermuarını çeker)

2. İÇ MEKÂN: GECE. NEW YORK CAZ KULÜBÜ. KORİDOR.

Izzy erkekler tuvaletinden çıkıp koridora girer. Kalabalığın gürültüsü yükselir. Kulübün patronları olan GENÇ ADAM ve GENÇ KADIN da o sırada koridordan geçmektedir. Koridor o kadar dardır ki IZZY önlerine geçemez. Bir an için tuhaf bir arada kalmışlık yaşanır; adam kazara IZZY’ye çarpar.

IZZY

(İrkilmiş bir şekilde) Dikkat etsene!

GENÇ ADAM

Affedersin. (O sırada çarptığının kim olduğunu fark eder) Tanrım, sen Izzy Maurer değil misin?

IZZY

Çekil yolumdan, evlat. Gitmeliyim. (Kalabalıktan yükselen sesler daha da artar) Sağır mısın, yoksa?

GENÇ ADAM

Sizin büyük bir hayranınız olduğumu bilin yeter. Yıllarca menajerlerinizin peşinden koşup durdum.

GENÇ KADIN

(O da aynı şekilde etkilenmiş bakarak) Bu doğru. Bu onun için adeta bir dönüm noktası, anlıyor musunuz?

IZZY

Eh, ne diyebilirim ki, benim için değil.

Hem GENÇ ADAM hem de KADIN, IZZY’nin bu gaddarca tavrına, incinmiş ve şaşkın bakışlarla karşılık verir. IZZY bu kez onları ite kaka kendine geçecek yer açmaya çalışır.

GENÇ KADIN’ın çekici biri olduğunu fark edince, bir an için durup onu baştan ayağa süzer ve yoluna gider.

DAVE

(Koridorun diğer ucundan) Izzy! Hadi ama!

Izzy’yi arkadan görürüz, bir tüneli andıran karanlık koridorda hızla yürüyüp koridorun diğer ucunda baştan ayağa ışıkla yıkanmış halde duran Dave’e doğru yaklaşır. Sahne değişir:

3. İÇ MEKÂN: GECE: CAZ KULÜBÜ. SAHNE.

Katmandu sahne alır. Grubun altı üyesi vardır. Izzy saksofondadır. Grubun ağır topu da odur.

Konser verdikleri yer oldukça geniş, yüksek tavanlı, loş ve kasvetli bir mekândır. Dinleyiciler masalarda oturmuş, önlerindeki içkileri yudumlamaktadır. Ardından, tam da tempo artmışken, salonun uzak bir köşesinden (görüntü dışı) beklenmedik bir gürültü işitilir. Bir adam ateş etmektedir. İnsanlar bağrışmaya başlar.

IZZY, çıkan kargaşaya gayet kayıtsız, kendini müziğe kaptırmış, gözleri kapalı, hiç istifini bozmadan çalmaya devam etmektedir. Sonra ADAM’ı görürüz; sağ elinde bir silah tutmuş, ayakta güçlükle durmakta ve aklını kaçırmış gibi bakmaktadır.

ADAM

Nancy! Nancy! Tanrı böyle istiyor, Nancy! İkimiz de cehennemde yanacağız, Nancy! Sen, ben ve Tanrı – hep birlikte!

Tetiği rasgele çekiverir. Deli bir kurşun tavandan seker. Aşağı sıvalar dökülür. Adam Nancy’yi aramak için bu kez de hızla sahneye doğru koşar. Davulcu ve klavyeci çalmayı bırakır ancak IZZY çalmayı sürdürmektedir. Bir kargaşa olur, herkes ayaklanıp çıkışlara doğru koşmaya başlar. Sandalyeler devrilir, insanlar çarpışır. Hızlı görüntü geçişleri. Yakın plan çekim: ADAM, dehşet içinde sandalyesinden doğrulmaya çalışan NANCY’ye nişan alır. Yanında, kolunu omzuna atmış BİR BAŞKA ADAM vardır.

ADAM

(Devam eder) (Nişan alır) Tanrı böyle istiyor, Nancy! Sen bana aitsin – ona değil, başka hiç kimseye değil!

IZZY’nin gözleri en sonunda açılır. Bir saniye sonra da silah patlar. IZZY vurulur. Kurşun önce sol eline, oradan da göğsüne saplanır. Gömleği hızla kana bulanmaya başlar. Karenin sol köşesinde ADAM’ın NANCY’ye doğru koştuğunu görürüz. Önce kızı, ardından yanındaki adamı vurur, sonra da feryat figân silahı kendine doğrultup başına dayar ve tetiği çeker.

Bu sırada ağır yaralanmış olan IZZY bir an için sendeler, sonra da sahneden aşağıya düşer. Siyah davulcu TYRONE LORD sahneden aşağı atlar. IZZY’nin yanına çöker ve elini yaranın üzerine bastırır.

IZZY sırtüstü yatmaktadır. IZZY’NİN GÖZÜNDEN tavandan bir parça sıvanın daha kopup aşağı süzülüşünü görürüz. IZZY’nin yüzü yakın plana alınır: Gözleri kapalıdır. Sahne değişir:

4. İÇ MEKÂN: GECE: HASTANENİN AMELİYATHANESİ.

IZZY, bir yatakta oksijen makinesine bağlanmış yatmaktadır; arka plan ise karanlıktır. Soluk alıp verme sesleri duyulmaktadır.

5. DIŞ MEKÂN: NEW YORK CADDESİ.

Sonbahar, bir ikindi vakti. Çekici bir kadın olan CELIA BURNS, sokakta yürümektedir. Chez Pierre adında bir Fransız restoranına girer.

6. İÇ MEKÂN: GÜNDÜZ: CHEZ PIERRE.

Akşam yemeğine bir-iki saat vardır. Garsonlar masaları hazırlamaktadır. Mekânın sahibi, ellili yaşlarında bir adam olan PIERRE masalardan birinde oturmuş, kahvesini içip sigarasını tüttürmektedir. Elinde New York Post gazetesi vardır. İlk sayfa manşetini görürüz: “IZZY YAŞIYOR! Büyük caz üstadı 7 saatlik operasyondan sağ çıktı. Sol akciğeri alındı.”

Gazetenin üzerinden bakıp Celia’ya gülümser. Sıradan fakat sevgi dolu bir gülümsemedir bu. Ancak ondan oldukça etkilendiği ortadadır.

PIERRE

Selam, güzellik!

CELIA

(Durur) Selam, Pierre. (Sessizlik) Şey acaba... (Tam bir şey söyleyecekken, gördüğü gazete manşetine takılır) Demek başardı ha! Çok sevindim.

PIERRE

(Bir an için kafası karışır, sonra konuyu anlar. Gazeteyi çevirir) Evet, başardı işte! Ama yazılanlara bakılırsa bir daha asla bir şeyler çalamayacakmış. Kırık elli, tek ciğerli bir saksofoncu! Çok da umut vaat etmiyor, değil mi?

CELIA

Onu hiç dinledin mi?

PIERRE

Yok. Büyük bir caz hayranı sayılmam. Ama bir doz Chuck Berry’ye hiçbir zaman hayır demem.

CELIA

İyi olduğunu duymuştum.

PIERRE

Katmandu’nun son albüm satışlarında patlama olduğunu söylüyorlar.

CELIA

Harika.

PIERRE

Harika mı? Bence oldukça ironik. Adam yıllarca çalsın ve hiç kimse adını olsun duymasın, sonra bir gün yok yere vurulsun, kariyeri altüst olsun ve aniden yıldızı parlayıversin ha!

CELIA

En azından hâlâ hayatta! Hayatta değilsen, zaten yapacak bir şeyin de yoktur değil mi! (Restoranın arka kısmına doğru yürümeye başlar)

PIERRE

Celia.

CELIA

(Durur) Efendim?

PIERRE

Sen bana bir şey söylemeyecek miydin?

CELIA

(Güler) Tamamen unuttum. (Hafifçe kafasına vurur) Gelecek salı oyuncu seçimine gireceğim. Acaba öğle yerine akşam çalışmam mümkün mü diye soracaktım.

PIERRE

Bunu Bob ya da Helen ile hallet. Eğer yer değiştirmeye razı gelmezlerse, cevabım hayır. Eğer değiştirirlerse, benim için sorun değil.

CELIA

Tamamdır. Yeterince adil. (Tekrar arkasını dönüp uzaklaşır)

PIERRE

(Tekrar gazetesine döner. Sonra omzunun üzerinden) Nasıl bir rol peki?

CELIA

Bir şampuan reklamı için.

PIERRE

Yani başrol müsün yoksa figüran mı?

CELIA

Muhtemelen ikisi de değil. Rolü alacağımı sanmıyorum.

PIERRE

Tabii ki alacaksın. Rolü cebinde bil!

CELIA

(Gülümser, saçlarına dokunur) Yeterince saçım bile yok ki!

Sahiden de saçları oldukça kısadır.

7. İÇ MEKÂN: GÜNDÜZ. HASTANE. ÇİFT KİŞİLİK ODA.

Birkaç gün geçmiştir. IZZY yatakta, göğsü kat kat bandajlanmış bir halde yatmaktadır. Sol kolu askıya asılmıştır ve sol eli alçıdadır. Başucunda, kırk yaşlarında, psikoterapist bayan DR. FISCHER bir sandalyede oturmaktadır. Sağ elinde bir kalem, kucağında sarı bir evrak dosyası vardır. IZZY’nin yatağının etrafına çekilen perde, sahneye, kasvetli, boğucu bir hava vermektedir.

DR. FISCHER

Demek bu konuyu görüşmenin hiçbir anlamı yok öyle mi, böyle mi düşünüyorsunuz?

IZZY

Hatırlamaktan bile aciz olduğum bir şeyin nesini görüşebilirim ki?

DR. FISCHER

Bu gayet normal. Bu gibi durumlarda hafıza kaybının yaşanması gayet olağandır.

IZZY

Sıçayım normale. Buralarda insanların tek bildiği söz bu mu? Normal şeyimde bile değil benim.

DR. FISCHER

Siz öfkelisiniz. Olmamanız için de bir neden yok elbette! Daha önce varlığından dahi haberdar olmadığınız bir adam çıkıp hiç nedensiz sizi vuruyor. Sizin yerinizde olsam, ben de öfkeli olurdum.

IZZY

Hâlâ anlamıyorsunuz. Ben vurulduğum için öfkeli değilim. Bu, işin kabullenmeye razı olduğum kısmı.

DR. FISCHER

Anlıyorum. Yani vurulmak “olur canım böyle şeyler” deyip geçebileceğiniz türden bir şey öyle mi? Bunu mu söylemeye çalışıyorsunuz?

IZZY

Bakın, dışarıda deli bir dünya var, bayan. Çatlaklar pusuda bekliyor, her önüne gelen cebinde bir silahla dolaşıyorken, bir gün bir namlunun benim bu zavallı vücuduma da doğrultulmayacağını düşünmek ne haddime! Arada bir gazetelere bir göz atın isterseniz. Amerika’nın göğü kara barut dumanlarıyla kaplanmış; her on yedi dakikada bir biri vuruluyor.

DR. FISCHER

Ne demeye çalışıyorsunuz?

IZZY

Bütün bunların talihin cilveleri olduğunu. Eğer eski hayatıma dönebilecek olsaydım, o kadar da kötü hissetmezdim. Silkelenip tekrar saksofonumu çalmaya devam ederdim ve bu da bana yeterdi. Ama şimdi, bu hastaneden dışarı adımımı attığımda, yersiz yurtsuz olacağım.

DR. FISCHER

Hâlâ hayattasınız. Bunu unutmayın. Hayattasınız ve buradan çıktığınızda, bedensel açıdan gayet sağlıklı ve zinde olacaksınız. Bunun dışında her şey ikinci sırada gelir. Bundan sonraki adımlarınızı planlamanız biraz vaktinizi alabilir, ancak yepyeni bir hayata başlayacaksınız. Ve hayat güzeldir, Bay Maurer.

IZZY

Hayır, değildir. Hayat hayattır işte, ancak onu güzel yaptığınızda güzel olur. Keşke bunu yaptığımı söyleyebilseydim, ama söyleyemem. Şu ana dek yaptığım tek güzel şey müzik oldu. Eğer artık buna da sahip olamayacaksam, ölmemin de bir sakıncası yok açıkçası. Acaba meramımı anlatabiliyor muyum? Bir ciğerimi kaybedeceğime, iki bacağımı ya da iki gözümü kaybetmeyi yeğlerdim. Ciğer demek nefes demektir. Nefes ise müzik. Müzik olmadan, zaten bir hayatım yok ki!

DR. FISCHER

Cezalandırıldığını düşünen biri gibi konuşuyorsunuz.

IZZY

Eh, belki de öyleyimdir. Delinin teki göğsüme bir mermi saplıyor ve sonunda ilahî adalet yerini buluyor.

DR. FISCHER

O halde tüm o deli dünya laflarına ne oldu? Eğer olanları rastlantısal, gelişigüzel gerçekleşen olaylar olarak kabul ediyorsanız, sonra yan çizerek, bu olanların ardında bir amaç olduğunu iddia edemezsiniz. Ya biridir ya da diğeri. Ama ikisi birden değil.

IZZY

İddia edemem öyle mi? Peki ya kendimle çelişiyorsam? Bunu kim engelleyebilir ki?

DR. FISCHER

Pekâlâ, çelişin bakalım kendinizle. Diyelim ki cezalandırıldınız. Hadi biraz daha ileri gidip hem cezalandırıldığınızı hem de cezalandırılmayı hak ettiğinizi söyleyelim. Eğer öyleyse, sorarım size: O halde sizi cezalandıran kim?

IZZY

(Omuz silker. Savunmacı bir tavırla) Ben nereden bilebilirim ki?

DR. FISCHER

Hadi, yapmayın ama Bay Maurer, bundan daha iyi bir tahmin yürütebilirsiniz. Sizi kim cezalandırdı o zaman?

IZZY

Tanrı. Tanrı olmalı, değil mi? Yani, başka kim böyle bir insanı cezalandırabilir ki?

DR. FISCHER

Bana Tanrı’ya inandığınızı mı söylemeye çalışıyorsunuz?

IZZY

Hayır, Doktor Hanım, size söylemeye çalıştığım bu değil. Ben hiçbir şeye inanmam.

8. İÇ MEKÂN: GÜNDÜZ. CELIA’NIN DAİRESİ. BATI 25. CADDE.

Celia, Chelsea’de tek odalı kendi halinde bir dairede yaşamaktadır. Omzundan sarkan bir çanta ve elinde Tower Plak Şirketi’ne ait sarı bir torbayla içeri girer. Çantasını kanepenin üzerine bırakıp üzerinde ufak bir CD çaların bulunduğu sehpaya doğru ilerler. Elini poşete daldırıp bir Katmandu CD’si çıkarır. Paketi açmak için üzerindeki naylonla boğuşmak zorunda kalır. Tırnaklarıyla bir türlü bir delik bulup da naylonu yırtamaz. Bezgin bir halde kendi kendine söylenir. Tırnaklarıyla naylonu yırtamadığını görünce, en sonunda paketi ağzına götürüp dişiyle yırtmayı dener.

Epeyce bir boğuştuktan sonra dişiyle bir delik açıp parmaklarıyla da devamını getirir ve nihayet şu kıymetli kutunun köşesindeki simli etiketi sökmeyi başarır. Çileden çıkarıcı bu komedi sona erdiğinde, CD’yi çıkarıp teybe takar. Bir tuşa basar ve müzik başlar. Kamera yüzüne yakın plan girer. Müziği dinlemekte olduğunu görürüz. Düşüncelidir.

9. İÇ MEKÂN: GÜNDÜZ. IZZY’NİN DAİRESİ. PERRY CADDESİ.

Müzik çalmaya devam etmektedir...

IZZY’yi, Perry Caddesi’ndeki döküntü, kümes gibi evinin salonunda bir koltuğa oturmuş vaziyette görürüz. Saksofon kutusu kapalı, yerde durmaktadır. Alete, yerde yatan bir hayvan leşiymiş gibi bakmaktadır. Müziğin arasında bir telefon zili duyulur. IZZY yanıt vermek için ayaklanır. Hemen ardından onun sesini duyarız:

IZZY’NİN SESİ

Mesaj bırakın, sizi arayacağım.

Bip sesinden sonra ise:

ERKEK SESİ

Izzy, yine ben, Dave. Hadi ama dostum, bana bunu yapma. Konuşmamız gerek. Beni duyuyor musun? Antikalık etme, Izzy. (Sessizlik) Arada dostlarını hatırlasan yeter, olur mu?

Telesekreter kapanır. Bir saniye sonra, telefon tekrar çalar. Yine IZZY’nin sesini duyarız (Mesaj bırakın, sizi arayacağım), bir bip sesi gelir ve sonra bir başka mesaj bırakılır. Bu sırada, IZZY iç geçirir, koltuğundan kalkar ve evden çıkar. Güçbela yürüyebilmektedir. Güçsüzdür, yalpalar ve bir ayağını diğerinin önüne koyarken her seferinde dengesini yitirir.

KADIN SESİ

Izzy, aç şu lanet telefonu artık. Tanrı aşkına, benim Hannah. Beni hatırlıyor musun? Bir zamanlar evliydik hani. Eski günlerde. Hani develer tellal, pireler berber iken... ve mermi henüz icat edilmemişken... (Sessizlik) Lütfen beni ara, Maurer, nasıl olduğunu merak ediyorum.

Bu mesaj bittiğinde, IZZY evi terk etmiştir bile. Geride boş bir ev ve içinde çınlayan bu ses kalır. Sonra telesekreterin kapanma sesi duyulur ve sahne değişir:

10. DIŞ MEKÂN. MONTAGE CADDESİ.

Müzik aynen devam etmektedir.

IZZY’nin West Village civarında yalpalayarak yürümekte olduğunu görürüz. Bu sahne el kamerasıyla çekilmiştir. Görüntü kayıp durur. Binaların tepeleri, gökyüzü, bulutlar ve IZZY’nin ayak sürümesi arasında gidip gelir. Renkler bir parlak, bir mattır. Aşırı pozlama, yetersiz pozlama, parlak ışık. İzleyici karmakarışık bir işaretler ve zihinsel mesajlar bütününün çapraz ateşinde kalır. IZZY’nin dikkati birden alakasız nesnelere ve renklere kayar: örneğin bir kadının boynuna doladığı yeşil bir atkıya ya da geçen bir taksinin kırmızı arka farlarına. Dünyayı kesit kesit algılar. Bir köpek, tasmasına dolanır; bir çöp kutusuna toslar. Ancak bütün bu olan bitenlere, kendine acıma değil, içten bir mücadele hissi hâkimdir.

Yürümeyi yeni öğrenen küçük bir çocuğun ya da hayata meydan okuyan bir ihtiyarın kararlılığı ve cesaretiyle atar adımlarını.

Gelip geçenlerin birkaçı IZZY’yi tanır. Ne de olsa, o güne kadar ünlü bir New York yıldızı olmuştur. Birinin gelip elini sıktığını ve şans diler gibi, sırtını sıvazladığını görürüz. IZZY başını eğer, bir sohbete girişecek takati olmadığından söylenenlere belli belirsiz kafa sallayarak karşılık verir.

En sonunda, Beyaz At Barı adlı bir mekâna girer. Kapıyı araladığında, müzik durur. İçeriden kalabalığın sesi gelir.

11. İÇ MEKÂN. BEYAZ AT BARI.

Bir ya da iki saat kadar geçmiştir. IZZY köşede bir masada önünde bir gazete yığınıyla oturmaktadır: New York Daily, Village Voice, Observer, Amsterdam News. Önünde duran soğuk içeceğini yudumlarken bir yandan da Newsday okur. Kendini tam anlamıyla kaptırmıştır.

Otuzlarının ortalarında, rahat giyimli bir adam olan BOBBY PEREZ masasına yaklaşır.

BOBBY

Selam, Izzy.

Izzy başını gazeteden kaldırmaz, okumayı sürdürür.

BOBBY

(Devam) Selam, Izzy. Nasıl gidiyor?

IZZY başını kaldırır. Bakışından, karşısındaki adamı tanımamış olduğu aşikârdır.

BOBBY

(Devam) Bobby Perez. Geçen seneki yaz turnenizin ses teknisyenliğini yapmıştım. (Hâlâ bir yanıt alamaz. Bir sessizlik olur) Hepimiz senin arkandaydık, Iz. Toparlandığına ne kadar sevindim bilemezsin!

IZZY

Sağ ol, Billy. Şimdi çok daha iyiyim. Sanırım beni son görüşünden bu yana epey gençleştiğimi bile söyleyebilirim.

BOBBY

(Kafası biraz karışmış halde) Hadi ya, evet, belki de. Anlıyorum.

IZZY

Bu sabah saatimi takmayı unutmuşum. (Elini kaldırıp boş sol bileğini gösterir) Görüyor musun? Saat falan yok. Ben buna gelişme kaydetmek diyorum, düpedüz gelişme kaydetmek...

12. İÇ MEKÂN. IZZY’NİN DAİRESİ. YATAK ODASI.

Sabah saat yedi buçuk. IZZY sırtüstü uzanmaktadır. Altında şort vardır, üzeri ise çıplaktır. Yatak örtüleri yere atılmıştır. Hayatını kurtaran o acil ameliyattan yadigâr kalan, göğsünü boydan boya kesen henüz kapanmamış yara izini görürüz.

Yan odadan telefon sesi gelir. Tekrar eder. Üç-dört defa çalar. Her seferinde telefon bir öncekinden daha uzun, daha ısrarcı çalar.

IZZY’nin gözkapakları kıpırdanır. Sonra gözleri açılır. Sahne değişir:

13. İÇ MEKÂN: GÜNDÜZ. IZZY’NİN DAİRESİ.

ÖN KAPI.

Bir dakika sonra, IZZY, üzerine sabahlığını alıp kapıyı açar. Eski eşi Hannah’ı koridorda karşısında bulur. Hannah, otuzlu yaşlarının ortalarında, enerjik, esmer bir kadındır.

IZZY

(Şaşırır) Ah! Sen miydin!

HANNAH

(Onu geçip içeri girerken) Baktım ki senin telefonu açacağın yok, ben de o zaman gelir seni bir ziyaret ederim diye düşündüm.

Hızını alamayıp doğruca mutfağa girer ve kareden çıkar. Mutfak dolaplarının tangırtıyla açılıp kapandığını duyarız. Sonra su sesi, buzdolabının açılıp kapanışı ve tencere tava şangırtıları işitilir. IZZY evin kapısını kapatır, kadının peşinden mutfağın eşiğine kadar gidip orada durur ve arkadan sessizce onu izler. İlk defa keyifli görünür. Kadının enerjisi adamın ataletine baskın gelmiş gibidir..

IZZY

Bu pantolon da yakışmış sana.

HANNAH

(Omzunun üzerinden) Hiç heveslenme, dostum. Bu pantolonun içindeki şeyin mutlak dokunulmazlığı var.

IZZY

Merak etme. Bir an eski günlere gidip geldim, hepsi bu. Sen ve ah senin şu küçük, tombul, çıkık popon! İlk bir-iki yıl boyunca benim için dünyanın en ilginç yeri olmayı başarmış olan popon!

HANNAH

Ben ve popomun sensiz de keyfimiz gayet yerinde Izzy. Ona hayran olan tek erkek sen değilsin, bunu unutma.

IZZY

Ben de öyle tahmin etmiştim zaten. Ne de olsa insan sadece şehri turlayarak bu şekilde yanamaz! Senin şu yeni sevgilinle işler tıkırında gidiyor olsa gerek! (Mutfağa girer) Hadi söyle! Hampston’da mı evi yoksa daha da egzotik bir yerlerde mi?

HANNAH

(Kahve yapıp, bardaklara meyve suyu doldurup ekmek kızartarak oyalanmaya çalışmaktadır) Ona daha sonra geleceğiz. Konuşmamız gereken daha önemli başka şeyler var.

IZZY

Ne gibi?

HANNAH

Senin gibi mesela, ahmakçığım, senin gibi. Sana neler olduğunu merak ediyorum.

IZZY

Neden ki, yani sen benden hoşlanmazsın bile.

HANNAH

Sen hâlâ benim kim olduğumu bilmiyorsun, öyle değil mi? Bunca yıldan sonra, hâlâ en ufak bir fikrin bile yok.

IZZY

Görünüşe bakılırsa öyle.

HANNAH

Ben kalbimi birine verirsem, bu ebediyen geçerlidir. Bundan böyle seninle yaşamak istemiyor olabilirim, ama bu seni umursamadığım anlamına gelmez. (Sessizlik) Sen hâlâ benim bir parçamsın, seni lanet herif.

14. İÇ MEKÂN. IZZY’NİN DAİRESİ. OTURMA ODASI.

Yarım saat geçer. IZZY ve HANNAH oturma odasının köşesindeki ufak masanın başında oturmuş kahvaltı etmektedirler. Saksofon kutusu hâlâ yerde, ancak bir başka köşede durmaktadır. Müzik çaları görürüz. Yanında yüzlerce plak, kaset ve CD. Onlarca kitap ve duvarlarda posterler.

HANNAH

Ee, Izzy, neler yapıyorsun bakalım? Boş zamanını nasıl geçiriyorsun?

IZZY

Sıradan şeylerle işte. Nefes almak, yemek yemek, uyumak, aptalca şeyler yapmamaya çalışmak gibi.

HANNAH

Peki... yalnızlık duymuyor musun?

IZZY

Hımm, epey gazete okuyorum. İnsan ırkıyla temasta kalmanın yollarından biri işte. Bir gazeteye ne kadar zırva sığdırabildiklerine inanamazsın. (Sessizlik) Bir dolu üzücü şey, Hannah. Bazen sahiden insanı altüst edebiliyorlar.

HANNAH

Ben neden sadece karikatürleri okuyorum sanıyorsun!

IZZY

(Onun yorumunu duymazdan gelerek, hevesle atılır) Yine de çoğunu kaldırabiliyorum. Yangınlar, depremler, uçak kazaları. Hatta siyasi dehşet... savaşlar... ve bunun gibi şeyler. Ne de olsa hayat bu işte! Her şey insanların birbirlerine neler yaptıkları ve senin bunu anlamlandırmaya çalışmandan ibaret!

HANNAH

On yedi yaşında bir velet gibi konuşuyorsun!

IZZY

(Hâlâ onu duymazdan gelmeyi sürdürerek) Ancak gün geliyor ve arka sayfalardan birinde ufacık bir hikâyeye rastlıyorsun ve kalbin duruveriyor. Bronx’ta bir anne çocuğunu kaynar suya atıp haşlıyor. Brooklyn’de ise adamın teki çıkıp sevgilisinin kızını yakıyor. Yani, hayatı cehenneme çevirmek o kadar kolay ki, öyle değil mi?

HANNAH

Bu senin hayatın değil ama Izzy. Olan biten her kokuşmuş şey için kendini yiyip bitirerek dolanamazsın etrafta!

IZZY

Böyle bir şey yaptığım yok benim. En azından o kadar abartmıyorum. Ama bu insanlar benimle aynı kentte yaşıyor. Bunları unutmak isterim, fakat kimi zaman başaramıyorum işte.

HANNAH

Güçlen biraz, toparlan. Kaldır şu lanet başını da, zırhını kuşan artık!

IZZY

(Duraksar, düşünür) Ben artık o eski ben değilim!

HANNAH

(Izzy’yi süzer) Çok da değişme ama olur mu? (Sessizlik) Acınacak halde olmak istemezsen, olmazsın!

IZZY

Ben acınacak halde falan değilim. (Sessizlik) Aslında, gayet iyi bile sayılabilirim.

HANNAH

(Gülümser) Güzel. O zaman gelecek hafta akşam yemeğine gelip Philip ile tanışacak kadar da iyisindir herhalde.

IZZY

Demek adı bu, öyle mi?

HANNAH

Philip Kleinman. Kendisi film yapımcısı.

IZZY

Adını hiç duymadım.

HANNAH

Aman ne şaşırtıcı! En son ne zaman bir filme gittin ki acaba, Izzy?

IZZY

On iki yıl kadar önce.

HANNAH

Gene Kelly öldüğünden bu yana sinema kapısından içeri adımını atmadın demek!

IZZY

Eh artık o da gittiğine göre, adım atmamı gerektiren bir sebep de kalmamış demektir.

HANNAH

(Konuyu değiştirerek) Onu seveceksin. Seni temin ederim ki seveceksin.

IZZY

Peki ya sevmezsem?

HANNAH

O zaman sadece oturup yemeğini yersin.

IZZY

Ve senin mutluluğunu seyrederim öyle mi!

HANNAH

Aynen öyle. Ve nihayet seni bünyemden tamamen söküp atabilmiş olduğumu kendi gözlerinle görürsün.

15. İÇ MEKÂN: AKŞAM. PHILIP KLEINMAN’IN DAİRESİ. TRIBECA.

Hannah’ı arkadan, kapıyı açarken görürüz. Akşam yemeği için IZZY gelmiştir.

IZZY

(Ne yapacağını kestiremeyen bir tavırla) Selam.

HANNAH

(Alaycı bir tavırla) Şoke olmuş gibi görünüyorsam, aldırma. (IZZY eve girer) Geleceğini hiç tahmin etmemiştim de!

IZZY

Beni sen davet ettin, unuttun mu?

KLEINMAN’ın on yaşındaki kızı SONIA antrede dolanmaktadır.

SONIA

(IZZY’ye) Selam.

IZZY

Selam.

HANNAH

(IZZY’ye) Bu Sonia, Philip’in kızı.

SONIA

(Bir anlık tereddütten sonra) Sen Izzy Maurer misin?

IZZY

Şey, öyleydim.

SONIA

Peki şimdi kimsin?

IZZY

(Gülümseyerek) Bilmem. Belki de hiç kimse.

SONIA

Pekâlâ, tanıştığımıza memnun oldum, Bay Hiçkimse. (Koridordan odasına doğru yürümeye başlar. Durur. Omzunun üzerinden) Görüşürüz.

HANNAH

(IZZY’nin koluna girip onu oturma odasına doğru götürür) Planlarda ufak bir değişiklik oldu. Philip, Catherine Moore ile birlikte bir proje üzerinde çalışıyor ve Catherine de birkaç günlüğüne New York’a geldi. Bu nedenle yemeğe onu da davet ettik.

IZZY

Oyuncu olan mı?

HANNAH

Bir zamanlar oyuncu olan. Artık bir yönetmen o. On-on beş yıldır hiç filmde oynamadı.

IZZY

Catherine Moore. (Sessizlik. Hatırlar) Bir zamanlar ona âşıktım.

Sahne değişir:

Yemek odası. Vakit ilerlemiştir. Kırklı yaşlarında hayat dolu bir adam olan PHILIP KLEINMAN ve ellili yaşlarının sonlarında bir İngiliz olan CATHERINE MOORE, IZZY ve HANNAH ile aynı masada oturmuş yemek yemektedir. Yemeğin sonlarına yaklaşmaktadırlar.

IZZY

(CATHERINE’e dönüp) Size oyunculuğu bıraktıran ne oldu?

CATHERINE

Kibir, Bay Maurer. Güzellik solup gider. Vücut pes eder. Birinin sizin hakkınızda düşündüğü şey olmak artık hiç de cazip gelmemeye başlar. Gün geldi ve birilerinin keşfettiği kişi olmayı istemez oldum.

IZZY

O halde şimdi siz kendinizi keşfediyor olmalısınız.

CATHERINE

Aynen öyle. Görüntüleri kontrol eden kişi benim şimdi.

IZZY

Ama sizi kimse görmüyor.

CATHERINE

(Güler) Böylesi çok daha iyi. (Sessizlik) Artık benim düşündüklerimi görüyorlar.

PHILIP

Şimdi izleyecekleri şey, Pandora’nın Kutusu’nun yeni bir uyarlaması. Epey bir sinir harbinden sonra nihayet bir anlaşmaya varabildik. (Sessizlik) Tek ihtiyacımız olan Lulu’yu oynayacak biri.

IZZY

Lulu kim?

HANNAH

(Biraz da şaşkınlıkla) Yapma, Maurer. Hadi ama şakayı bırak artık.

IZZY

Yoo, ciddiyim ben. Kim bu Lulu?

HANNAH

Lulu işte. Louise Brooks’taki, Frank Wedekind’deki gibi. Ya da şu Alban Berg’in operasındaki Lulu canım.

IZZY

Ha, şu Lulu. Hafiften bir şeyler çağrıştırmaya başladı sanki.

PHILIP

Şu, kahvaltı niyetine adam yiyen kız. Hatırlasana, hani şu Karındeşen Jack’in canına okuduğu kız!

CATHERINE

(PHILIP’e dönüp daha önceki bir konuşmaya gönderme yaparak) Neyi kastettiğimi anlıyorsun, değil mi Philip? O kadar da açık değil işte. İnsanlar hiçbir şey hatırlamıyorlar.

HANNAH

Endişelenme, Catherine. Sorun insanlarda değil, Izzy’de. Ona müzik dışında bir şeyden bahsedersen, karşında ufak bir çocuk bulman işten değil.

PHILIP

(Kamera odaya girmekte olan SONIA’ya odaklanır) Hazır çocuklar demişken... (SONIA masaya yaklaşırken bir sessizlik olur) Merhaba, tatlım.

SONIA, masadakilere hafifçe bir el sallar, sonra sandalyesi kapıya en yakın olan konuğun, yani CATHERINE’in yanına gider. CATHERINE, bir an için SONIA’yı inceler, sonra elini uzatıp yüzünü okşar. Kızın gençliğinden ve körpeliğinden etkilendiği ortadadır. SONIA gülümser ve elini CATHERINE’in omzuna koyar.

CATHERINE

(SONIA’ya) Evet, benim güzel ufaklığım, büyüyünce oyuncu olacak mısın bakalım?

SONIA

Hayır. Ben yazar olacağım. Kitaplar filmlerden iyidir, sence de öyle değil mi? Görüntüleri hayalinden izliyorsun.

PHILIP

Şuna bak, daha on yaşında ve her şey hakkında bir fikri var.

HANNAH

(SONIA’ya) Uykun geldi mi acaba?

SONIA

Evet, ben de iyi geceler dilemeye gelmiştim zaten.

HANNAH

Gelip üstünü örtmemi ister misin?

SONIA

Sorun değilse, neden olmasın?

HANNAH

(PHILIP’e) Senin için bir sakıncası yoktur herhalde?

PHILIP

Sakınca mı? Neden olsun ki?

HANNAH

(Gülümser. Sandalyesinden kalkar) Pekâlâ. Birkaç dakikada dönerim.

CATHERINE

Ben de gelsem, olur mu?

SONIA

(Birden oyunbazlığı tutar. Kırıtmaya ve New Yorklu bir aşifte edasıyla ağzını yayarak konuşmaya başlar) Elbette, canikom. Başımın üstünde yerin var.

SONIA bir çalımla kıvırta kıvırta odadan çıkar. CATHERINE ve HANNAH da onu taklit ederler. Kadınların ikisi de gülmektedir. Üçünün odadan çıkışı geniş açıyla yansıtılır.

Gözden kaybolduklarında, PHILIP cebinden iki puro çıkarır ve birini IZZY’ye uzatır.

IZZY

Almayayım, teşekkürler.

PHILIP

(Kendi purosunu yakar. Düşünceli düşünceli IZZY’yi iyice süzer) Sana bir soru sorabilir miyim?

IZZY

(PHILIP’in dalmakta olduğu konuya karşı temkinli) Bir soru mu? İstediğin soruyu sorabilirsin.

PHILIP

İstemezsen cevap vermeyebilirsin. Ancak birkaç hafta kadar önce bana bir şey oldu ve hâlâ doğru kararı alıp almadığımdan emin değilim.

IZZY

Senin yerinde olsam, ne yapardım, bunu mu öğrenmek istiyorsun?

PHILIP

Evet. Eğer yerimde olsaydın, nasıl hareket ederdin? (Purosundan bir nefes çeker) Bir uçağa binmiş Londra’ya gidiyordum, aslında Catherine’i görmeye. Tam inişe geçmek üzereydik ki, tuvalete gitmem gerektiğini fark ettim. Koridordan geçip tuvalete gittiğimde kapı kilitliydi. Bunun üzerine, bu süreyi hosteslerden biriyle laflayarak geçirdim. (Purosundan bir nefes daha alır) Sonunda kapı açıldı ve içeriden güzel bir kız çıktı. Çok güzel, yirmi dört-yirmi beş yaşlarında bir kızdı. Bana gülümsemeyle kaş çatma arası tuhaf bir bakışla baktı ve geçip gitti. Ben de tuvalete girdim. (Purosundan bir nefes daha alır) Girdiğimde tuvaletin oturak yeri de, kapağı da kapalıydı ve kapağın üzerinde koskoca bir bok duruyordu. İşte o güzel kız bütün işini tuvaletin kapağına yapmış, her yeri batırmıştı ve ben işimi görmek için hiç de hoş olmayan sorunlarla karşı karşıya gelmeden tuvaletin kapağını kaldıramıyordum. (Tekrar bir nefes alır) Hostese şikâyet etsem de ayrı bir dertti, bu sefer onu benim yaptığımı sanacaktı. Daha iki dakika önce aramızda gayet sıcak bir konuşma geçmişti ve hemen sonrasında benim böyle biri olduğumu düşünmesini istemedim. (Elindeki puroyla işaret ederek) Ayrıca, çok vakit de yoktu. Yedi dakika içinde inişe geçiyorduk ve umurumda olan tek şey bağırsaklarımı boşaltıp koltuğuma geri dönmekti. (Tekrar bir nefes alır) İşte durum bu. Şimdi, böyle bir durumda benim yerimde olsaydın, ne yapardın anlat bana.

IZZY

(Düşünceli düşünceli) Bilmem. (Sessizlik) Sanırım şikâyet ederdim, ama emin değilim. (Sessizlik) Sen ne yaptın?

PHILIP

Bir parça kâğıt havlu aldım ve ortalığı temizledim.

IZZY

(Şaşkın bir halde) İnanılmaz.

PHILIP

Evet. İnanılmayacak kadar mide bulandırıcı.

IZZY

(Tekrar düşünür) Sanırım bu yaptığın gayet soylu bir şey. Şikâyet etmemiş olman. Kızın duygularını düşünmüş olman. Hiç de mecbur olmadığın halde, kızın sorumluluğunu almış olman. (Sessizlik) Ben hayatta bu kadar büyük bir fedakârlık yaptığımı sanmıyorum.(Sessizlik) Yaptığın sahiden de takdir edilesi bir şey.

PHILIP

Belki öyle, belki de değil. Hâlâ çok emin değilim. Belki sadece korkaklık ettim. İşte ortalığı velveleye vermekten kaçınmak için.

IZZY

Belki de. Ama ben yine yaptığının azizce bir davranış olduğu kanısındayım.

ANİDEN: dairenin öte ucundan bangır bangır bir rock’n roll gürültüsü gelmeye başlar. Son ses, “Big Girls Don’t Cry (Koca Kızlar Ağlamaz)” adlı şarkı çalmaktadır.

Sahne değişir:

SONIA’nın odası. SONIA, HANNAH ve CATHERINE şarkıya eşlik edip dans etmektedir: Gülüşüp birlikte harika vakit geçirmektedirler. PHILIP ve IZZY de kapıda belirir ve onları izlemeye koyulur. SONIA o yana bir öpücük yollar. Dans etmeye devam ederler.

16. DIŞ MEKÂN: GECE. MONTAGE CADDESİ.

IZZY’nin PHILIP KLEINMAN’ın evinden çıktığını görürüz. Kuzey yönünde yürümeye başlar. Yürümekte hâlâ epey zorlanmaktadır, ancak 10. sahnedekine kıyasla koordinasyonu ve kuvveti epey artmıştır.

Saat on biri geçmiştir. New York’ta bir sonbahar akşamı yaşanmaktadır. Caddeler yayalar ve trafikle doludur. Kopuk kopuk sesler gelir: birkaç konuşma kesiti, hızla geçen patencilerin tekerlek sesleri, üzerlerinden kamyon geçen lağım kapaklarının çıkardığı tangırtı; sahneye, sanki IZZY nadir rastlanır bir algı açıklığı, hassasiyet yaşıyormuş hissi hâkimdir.

Manhattan’ın aşağı batı kesiminde bir yerlere doğru ilerler, sağlı sollu eski depo ve restore edilmiş ambarlarla dolu boş caddelerden geçer.

Etrafta in cin top oynamaktadır. Etraf öylesine durgundur ki IZZY kendi adımlarından çıkan sesi fark etmeye başlar. Ayak sesleri kaldırımda yankılanmaktadır. Bir an durur, birinin onu takip ediyor olabileceğinden korkup dinlemeye koyulur. Etrafına bakınır. Kimsecikler yoktur. O sesleri kendisi çıkarmaktadır.

Batıya, Hudson Nehri’ne doğru yürür. Beş-altı yüz metre ileride, bir sokak lambasının ışığıyla aydınlanan kaldırımda, IZZY’nin gözüne bir adam ilişir. Adam başı kaldırıma yaslı, ayakları mazgaldan içeri girmiş halde kendinden geçmiş bir ayyaş gibi sere serpe yatmaktadır.

IZZY yürümeye devam eder, ancak yolunda gitmeyen bir şeyler olabileceğini sezdiğinden adımlarını yavaşlatır. Daha da yaklaştığında, adamın üzerinde ince çizgili bir takım elbise, içinde bir gömlek ve boynunda kravat olduğunu görürüz. Hiç de bir ayyaşın ya da bir evsizin giyeceği türden giysiler değildir üstündekiler. İtinayla cilalandığı belli olan ayakkabıları, sokak lambasının ışığında parıldamaktadır.

Daha da yaklaşır. IZZY’nin soluk alıp verişinden, içinde feci bir paniğin, tüm vücudunu ürperten bir korkunun tırmanmakta olduğunu anlarız. IZZY yaklaşmayı sürdürür.

Adam ölmüştür. Alnının ortasından bir kurşun yemiş, gözleri boş boş yukarı bakmakta, lambanın ışığını yansıtmaktadır.

IZZY çömelir, cesedin üzerine eğilir ve ölü adamın yüzüne bakar. Bir an için dehşete kapılır. Adam otuz beş-kırk yaşlarındadır. Kısa boylu, kumraldır; tıknaz bir bedeni ve su katılmamış bir Amerikalı suratı vardır. IZZY, adamın alnına saplanan kurşun deliğinden alamaz gözlerini. Kamera da bu kanlı kurşun yerine, üçüncü bir göz gibi duran o ölüm deliğine iyice yaklaşır. Aşırı yakın plana geçilir. IZZY, o deliğin içinde boğuluyor, o ölen adamın beynine gömülüyormuş gibi hisseder.

Karşısında gördüğü adam hiç de bir yabancı gibi gelmez ona. IZZY adeta karşısında kendi ölüsünü bulmuş, kısa süre önce eşikten dönen kendi ölümünü izlemektedir.

En sonunda daha fazla bakmayı içi kaldırmaz. Başını cesetten öteye çevirir, ancak öyle ani bir hareketle döner ki dengesini kaybedip düşüverir. Yere yığıldığında, ciğerlerinden korkunç hırıltılar yükselir. Adeta bir süredir nefes almaya korkuyormuş da sonunda karşı koyamayıp büyük bir şiddetle havayı içine çekmiş gibi dev bir soluk alır.

Doğrulup ayağa kalkmak ister ama hâlâ öyle bir soluk soluğadır ki tekrar tökezleyip kaldırımı boylar. Dört ayağı üzerinde sürüne sürüne, mazgaldan uzaklaşıp en yakın binanın gölgesine sığınmaya çalışır. Tekrardan yere kapaklanır; bu kez kaldırım köşesinde duran bir evrak çantasının üzerine. Çantanın ölen adama ait olduğuna şüphe yoktur.

IZZY, ne yaptığını bilmeksizin, çantanın sapını kavrar ve alıp göğsüne bastırır. Sonra yavaşça ayağa kalkar. Ölen adama dönüp son bir kez bakmaksızın, karanlığın içinde ağır aksak yitip gider.

17. İÇ MEKÂN. IZZY’NİN DAİRESİ. OTURMA ODASI.

IZZY masada oturmuş, elindeki viskiyi yudumlamaktadır. Şişe de yanı başındadır. Karşısında ise çanta vardır. Uzun süre, açmaya yanaşmadan ama gözlerini de bir an olsun ondan ayırmadan çantayı seyreder.

En sonunda, dilini gevşetir. Elini içine sokar. Tek tek içindekileri çıkarmaya başlar: bir kredi kartı faturası (sanki çantanın içine atılmış da unutulmuş gibi biraz buruşmuştur); üzerine bir telefon numarası yazılmış bir kâğıt peçete; etrafına defalarca bant dolanarak sıkıca kapatılmış soluk mavi, her bir kenarı yaklaşık on santim uzunluğunda bir Tiffany kutusu. Elini bir kez daha çantaya daldırır ve bir şeyler daha arar. Ancak hiçbir şey çıkmaz. Çantayı baş aşağı çevirir ve sallar. Yine hiçbir şey bulamaz.

Kredi kartı faturasını dikkatle inceler. Yakın çekim. Kart sahibinin adı STANLEY MAR’dır. Alışveriş yetmiş beş dolar tutarında olup, 4-12-96 tarihinde Barney’s’den yapılmıştır.

Daha sonra da peçeteyi inceler. Yine yakın çekime geçilir: Keçe kalemle yazılmış ve mürekkebi dağılmış olan numara 555-0-0192’dir.

Ancak bütün bu incelemeleri tamamladıktan sonra da kutuya gelir sıra. Bandı parmaklarıyla sökmeye çalışır. Ancak zorlanır, açabilmesi zamanını alır. Kutunun içerisinde bir başka kutu daha vardır; bu ikinci kutu ise mukavvadan yapılmış ve ilkinden daha bile büyük özenle bantlanmıştır.

IZZY bandı parmaklarıyla açmaya uğraşır ama nafile. Masadan kalkar ve sahneden çıkar. Kamera kutunun üzerinde kalır. Mutfaktan sesler duyarız. IZZY tekrar gelip kareye girdiğinde elinde bir bıçak vardır. Masanın başına oturur, bıçakla bandı açar. İkinci kutunun içinden, bir üçüncü kutu daha çıkar. Bu kutu siyah, parlak ve oldukça küçüktür; bir kenarı yaklaşık altı santim uzunluğundadır. İçi gazetede kırpıklarıyla kaplanmıştır. Kâğıt parçalarının arasında küçücük bir taş vardır. Sert, biçimi düzgün olmayan taşın çapı beş-beş buçuk santim civarındadır. Rahatlıkla IZZY’nin avucuna sığar.

Ardından taşı masaya bırakır. Taşın yakın plan görüntüsü gelir görüntüye. Bu önündekine taş demeye sahiden bin şahit lazımdır. Bu şeyin topraktan çıkmadığı da, değerli, güzel ya da bir insanın bir taştan bekleyebileceği diğer özelliklerden birine sahip olmadığı da açıktır. Sanki inşaat halindeki bir binanın tepesinden düşüvermiş bir parça yapı malzemesi ya da harcının içine çakıl ve ışıltılı cam ve mika katılarak karılmış bir çimentonun katılaşmış bir parçasıdır. Gösterişsiz ve sahipsiz duran bu taş, yirminci yüzyıldan kalma bir moloz parçası izlenimi verir.

Yakın çekimde, kadrajın bir kenarından, gazete kırpıklarından bir tutam görünür. Gazeteler Rusça, Çince, İbranice, Arapça olmak üzere pek çok dildedir. Bütün bu sahne boyunca, arka plandan kadın, erkek, her biri farklı farklı diller konuşan farklı farklı insanların sesleri duyulur.

Hiçbir konuşma tam olarak seçilemez. Arada sırada, o kargaşadan, en fazla bir saniyeliğine bir sözcük işitilir gibi olur, ama sonra derhal silinip gider.

Görüntüye IZZY hâkimdir; onu masada otururken izleriz. Fısıltılar devam eder. IZZY taşı eline alır, sonra tekrar yerine bırakır ve seyre koyulur. Kendine bir içki daha doldurur. Bir yudum alır, bardağı masaya bırakır ve taşı izlemeye devam eder.

18. İÇ MEKÂN: GECE. IZZY’NİN DAİRESİ. YATAK ODASI/OTURMA ODASI

Bir süre sonra. IZZY, üzerinde bir tişört, boxer külot ve elinde malum taş ile yatak odasına geçer. Taşı komodinin üzerine bırakır, yatağa girer ve ışığı söndürür.

Karanlık. IZZY’nin gözleri açık yatmış tavanı izlemekte olduğun görürüz. Bir süre sonra sol tarafındaki komodinin üzerinden mavi bir ışık gelmekte olduğunu fark ederiz. Ancak IZZY’nin başı ve gövdesi görüntüyü kapattığından, ışığın kaynağını göremeyiz.

Bir süre daha geçer, IZZY de bu mavi ışığı fark eder ve düşündüklerini unutuverir. Aniden doğrulup oturur, başını çevirir ve taşa bakar.

Kamera komodine döner. Taş tamamen değişmiştir. Artık pürüzsüzdür ve etrafını çevreleyen masmavi bir halesi vardır.

IZZY paniğe kapılıp soluk soluğa kalır. Derhal yataktan fırlar ve kapıya koşar. Işığı açar. Bu hareketinden sonra, her şey eski haline döner. Taş tıpkı önceki gibi görünür. Kamera IZZY’yi alır. Hâlâ soluk soluğadır. Neler olduğu konusunda en ufak bir fikri yoktur. Işığı tekrar söndürür. Yine odaya karanlık hâkim olur. Bir süre hiçbir şey olmaz. Belki de hepsi bir rüyadır. Üç-dört saniye geçer. Sonra tam IZZY tekrar ışığı açacakken, taş bir kez daha parıldamaya başlar. Yine aynı mavi, aynı gizemli ışığı yaymaktadır. Birkaç dakika sonra taş hafifçe havalanır, bulunduğu yerden beş- altı santim yukarıda asılı kalır. Havada asılı kaldığı saniyeler boyunca ışığın mavisi iyiden iyiye belirginleşir. Yanı başında, kafası allak bullak olmuş ve korkmuş duran IZZY bir kez daha ışığı yakar. Kamera komodine döner. Taş eski haline.

Sahne değişir:

Oturma odası. IZZY içeri girip ışığı açar ve bu sırada saksofon kutusuna takılıp sendeler. Kutuyu tekmeyle köşeye savurur. Çekmeceli bir dolabın başına gider. Sağ üst çekmeceyi açar ve çaresizce nesnelerle boğuşurken, altını üstüne getirir. Ardından sol üst çekmeceyi aralar.

Aynı çaresiz boğuşma yaşanır. Sonunda eski bir paket sigara ve bir kutu kibrit bulur. Paketi sallayıp içinden bir sigara çıkarır ve yakar. Bir nefes alır. Canı fena halde yanar. Göğsünü tutar ve bir süre iki büklüm kalır. Yavaş yavaş toparlanır. Gidip koltuğa oturur. Dikkatlice bir nefes daha alır. Kamera yavaş yavaş IZZY’nin yüzüne yaklaşır. Sigarayı ağzına götürürken eli titrer.

19. İÇ MEKÂN. IZZY’NİN DAİRESİ. YATAK ODASI.

Ertesi sabah. IZZY, saç sakal birbirine karışmış halde kalkar, sabahlığını giyip gece taşın durduğu komodinin başında dikilir. Elinde tuttuğu peçeteyi açıp içinde yazan numarayı bir kez daha kontrol eder. Önce telefona uzanır ama sonra tereddüt eder. Derin bir nefes alır. Üçüncü uzanışında bu kez ahizeyi kaldırır. Arama tonunu işitir. Duraksar. Aramaya isteksiz bakışlarla, peçetede yazan numaraya bir defa daha bakar.

Sonra bir çırpıda numarayı çeviriverir...

20. İÇ MEKÂN. CELIA’NIN DAİRESİ. MUTFAK.

Arkada hafif hafif Katmandu CD’si çalmaktadır. CELIA, üzerinde sabahlığıyla oturmuş mutfakta kahvesini içmektedir. Daha yeni uyanmıştır. Telefon çalar. Telefona uzanır (telefon duvarda asılıdır) ve ahizeyi yerinden kaldırır.

CELIA

Merhaba... (Dinler) Kim?.. Şaka yapıyorsunuz. İster inanın, ister inanmayın ama şu anda sizin CD’nizi dinliyorum. Adım mı? Tabii ya, adımı bilmezseniz bana nasıl hitap edeceksiniz, değil mi?.. Aa, anlıyorum... Celia Burns. (Dinler. Adını tekrar, bu kez daha berrak bir telaffuzla söyler) Celia Burns... Tamam. Eğer bu kadar önemliyse... Peki... Batı 25. Cadde, 258 numara. İkinci kat... Anlaştık. O halde görüşürüz. (Telefonu kapar ama aklı bir hayli karışmıştır)

21. İÇ MEKÂN: GÜNDÜZ. CELIA’NIN DAİRESİ.

OTURMA ODASI

Bir saat geçmiştir. CELIA, üzerinde gündelik giysilerle kapıyı açar. IZZY, sol elinde bir poşetle kapıda dikilmektedir.

IZZY

(Tereddütle) Celia?

Yüzünü dikkatle inceler. Bir an için bir yerden gözünün onu ısırdığını düşünüp kafası karışır.

CELIA

Bu sensin. Seni fotoğraflarından tanıyorum. (IZZY içeri girer ve CELIA kapıyı kapatır) Telefonu kapattıktan sonra bir müddet birinin benimle dalga geçtiğini düşünmeden edemedim.

IZZY

Şaka söz konusu değil. Sadece bir sorum var. Stanley Mar adında birini tanıyor musun?

CELIA

(Şaşkın) Stanley Mar mı?

IZZY

M-A-R.

CELIA

Sanmıyorum.

IZZY

(Huzursuzlanır) Otuz beş-kırk yaşlarında. İşadamı görünüşlü, belki de bir avukat. İyi takımlar giyiyor. Kravatlarını Barney’s’den alır.

IZZY yavaş yavaş ilerlerken CELIA da arka arkaya dairenin içlerine doğru çekilir. Öylesine üzgün, aklı konuyu kavrama ihtiyacıyla öylesine yanıp tutuşmaktadır ki Celia’ya neredeyse hiç dikkat etmez. Öte yandan Celia hafiften korkmaya başlamıştır.

CELIA

(IZZY’den uzaklaşarak) Bilmiyorum. Bir yıl kadar önce belki Stanley adında biriyle oturup bir şeyler içmişimdir, hepsi bu. Soyadını söylememişti.

IZZY

(Çileden çıkmaya başlamış vaziyette) Belki mi? Ne belkisi! (Üzerinde adresi ve telefonu yazan peçeteyi cebinden çıkarır ve ona uzatır) Bu ne o zaman? Bu da ne halt demek oluyor o zaman?

CELIA

(Peçeteye iyice bakar) Bu benim yazım değil ki! (IZZY’ye bakar) Bunu nereden buldun?

IZZY

Stanley’nin üzerinden çıktı. Ve sen hâlâ orada dikilip bana onu sadece bir kez gördüğünü söylemeye devam mı edeceksin?

CELIA

Eğer aynı Stanley’den söz ediyorsak evet. Ben bir restoranda çalışıyorum. Bir gece ona akşam yemeğini ben vermiştim, o da bana çıkma teklif etmişti. Ama onu sıkıcı bulmuştum. Tek konuştuğu şey paraydı.

IZZY

(Poşeti kaldırır. Gayet ısrarcı bir tavırla, neredeyse CELIA’nın yüzüne dokunduracak gibi savurur) Peki ya buna ne demeli? Eminim bundan da haberin yoktur.

CELIA

(Geri çekilir; hırçınlaşmıştır; yavaşça havaya kalkan elini indirir) Neden söz ettiğini bilmiyorum. (Sessizlik) Bak, senin müziğini sahiden beğeniyorum ve başına gelenlerden ötürü çok üzgün olduğumu