*****

Mehmet Anıl

FORBES
CİNAYETLERİ

*****

Can Yayýnlarý: 1848

© Can Sanat Yayınları Ltd. Şti., 2009

Tüm hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında
yayımcının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

1. basým: Aralık 2009

Yayına hazırlayan: Faruk Duman

Düzelti: Füsun Güler

Mizanpaj: Emin Petek

Kapak tasarýmý: Erkal Yavi

Kapak düzeni: Semih Özcan

E-kitap ISBN 978-975-0716-70-6

CAN SANAT YAYINLARI

YAPIM VE DAĞITIM TİCARET VE SANAYİ A.Ş.

Maslak Mah. Eski Büyükdere Cad. İz Plaza Giz, No: 9/25, Sarıyer/İstanbul

Telefon: (0212) 252 56 75 / 252 59 88 / 252 59 89 Faks: (0212) 252 72 33

canyayinlari.com

yayinevi@canyayinlari.com

Sertifika No: 43514

*****

Mehmet Anıl

FORBES
CİNAYETLERİ

ROMAN

*****

MEHMET ANIL’IN
CAN YAYINLARI’NDAKİ
DİĞER KİTAPLARI

GERİ GELMEMEK ÜZERE / roman

BİTİK / roman

PEMBE OTOBÜS / roman

*****

Mehmet Anıl, 1962 yılında İzmir’de doğdu. Liseyi Saint Joseph Koleji’nde okudu. Ege Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi’nden mezun oldu. AIESEC bursuyla İtalya’da Credito Italiano Bankası’nda staj yaptıktan sonra Türkiye’ye döndü. 1989 yılında kendi şirketini kurdu. 2001 yılından bu yana yalnızca edebiyatla ilgileniyor. Mehmet Anıl, yaşamını İzmir’de sürdürüyor.

*****

Biricik eşim Yelda’ya

*****

Her kim ki az tababet okuya,

Kıssadan hisseyi tez bulup çıkara.

İbn Hulusî

Risale-i Bin Şifa (bab 4)

*****

R; yatmadan önce tok karnına yarım saat.

Haricen kullanılır, beklenmedik etki görüldüğünde doktorunuza müracaat ediniz.

*****

BİR

*****

FORBES’TE VAHŞET (A.A.)

İZMİR, 7 Aralık 1974 – Dün akşam saatlerinde aynı apartmanda 6 cinayet birden işlendi. Buca Forbes caddesinde bulunan Güneş Apartmanı dün korkunç bir trajediye sahne oldu. Dört kat, sekiz daireli apartmanın beş dairesine giren saldırgan (ya da saldırganlar) o sırada evlerinde bulunan, Behiye Karagülle (38), Latife Yelkenci (78), Yıldız Yelkenci (53), Banu Coşkulu (32), Hülya Aksoy (28) ve Sevinç Börekçi (75) adlarında 6 kadını katletti.

1. kat 3 numarada oturan banka memuru Behiye Karagülle, 2. kat 5 numarada birlikte oturan Latife Yelkenci ile kızı Yıldız Yelkenci ateşli bir silahla öldürülürken, diğer üç cinayet: zemin kat 1 numarada oturan emekli dul öğretmen Sevinç Börekçi, gene zemin kat 2 numarada yalnız oturan ve bir ilkokulda sınıf öğretmenliği yaptığı öğrenilen Hülya Aksoy ve 3. kat 7 numaralı dairede oturan ev hanımı Banu Coşkulu kesici bir aletle katledildi. Olay, dün akşam saat 18:00 sularında ortaya çıktı. İşyerinden evine dönen Erman Coşkulu, holde karısının kanlar içindeki cesediyle karşılaşınca polise haber verdi. Polislerin apartmana girmeleriyle birlikte, 1. kat 3 numaralı dairede oturan ve o gün rahatsız olduğu için işe gitmeyen Ziya Karagülle de, aynı şekilde kendisine bakmak için izinli olarak evde kalan karısının holde boğazı kesilerek öldürülmüş olduğunu bildirdi. Ziya Karagülle polislere verdiği ilk ifadede, arka taraftaki oturma odasında radyo dinlerken uyukladığını, kuşkulanacak hiçbir şey duymadığını, ilacını getirmek üzere mutfağa giden karısının uzun süre dönmemesi üzerine meraklanıp kendisi de mutfağa giderken karısını yerde kanlar içinde görünce panik halinde yardım istemek için kapıyı açıp dışarı fırladığını, o sırada zemin kattan gelen telsiz sesleri ve gürültüler üzerine aşağıya indiğinde apartman girişinde polislerle karşılaştığını söyledi. Edinilen bilgiye göre, cinayetlerin altısının da daire girişlerinde işlenmesi, daire kapılarının zorlanmaması ve herhangi bir şey çalınmaması nedeniyle polis soygun ihtimalinin zayıf olduğunu düşünüyor. Cesetler nöbetçi savcının talimatıyla otopsi yapılmak üzere adli tıp morguna kaldırıldı. Cinayetlerle ilgili olarak apartman yöneticisi emekli astsubay S.K. (63) aranıyor. Soruşturma sürdürülüyor.

Derin bir soluk alalım ve hayırlısıyla savunmamıza başlayalım:

Yaz kızım; ben bir özgürlük savaşçısıyım… Dolayısıyla suçluyum Hâkim…

Suçluyum, çünkü saf özgürlüğün peşindeyim Hâkim. Uzun zamandır özgürlüğün gerçek anlamını buldum, anladım ve iman ettim. Benim özgürlük tanımım bambaşka. Uçsuz bucaksız bir özgürlükten söz ediyorum Hâkim, içinde her şeyi bulabileceğin dopdolu bir hürlük balonu. Balon, sen ne kadar istiyorsan o kadar şişiyor. Başkasının özgürlüğünün başladığı yerde bitmeyen delidolu bir serbestlik. Şu anda, esaret altında bulunduğum bu olumsuz koşullarda bile doyasıya özgürüm Hâkim. Yargılama süresince ve kapalı tutulduğum diğer zamanlarda içimde az da olsa bir tutsaklık duygusu titreştiğinde bile, Hâkim, üzerinde durmayınız, sonuçta ben gözü pek bir özgürlük savaşçısıyım.

Dolayısıyla savunmam bir salıverilme amacı taşımayacak. Ne amaç taşıdığını şimdilik ben de bilmiyorum. Buradan bir tahliye kararıyla çıkıp sevdiklerime kavuşmak, ya da asude bir deniz kıyısında rüzgâr saçlarımı uçururken özgürce yürümek isteğinden söz etmiyorum, çünkü bu sizin özgürlük tanımınız…

*****

FORBES CİNAYETLERİ ESRARI
SÜRÜYOR

İZMİR – Buca Forbes’te önceki gün işlenen cinayetlerin üzerindeki bilinmezlik perdesi esrarını koruyor. Altı kadının birden katledildiği Güneş Apartmanı dün polis kuşatması altında tam bir sessizlik içerisindeydi. İlk bulgulara göre şüpheler, apartman yöneticisi emekli astsubay S.K. üzerinde toplanıyor. Zanlı S.K.’nın polis araması sırasında evinde bulunmadığı ve gece boyunca da evine hiç uğramadığı anlaşıldı. Adli Tıp’tan gelen otopsi raporlarında, Behiye Karagülle, Latife Yelkenci ve Yıldız Yelkenci’nin ateşli bir silahla göğüslerine aldıkları tek kurşun yarasıyla, Sevinç Börekçi, Hülya Aksoy ve Banu Coşkulu’nun boğazlarının maket bıçağına benzer kesici bir aletle parçalanması sonucu atardamar ve nefes borusu kopmasına bağlı şok ve şiddetli kanama nedeniyle olay yerinde hayatlarını kaybettikleri; ölüm saatlerinin, cesetlerin bulunduğu 18:00’den en çok iki saat öncesine kadar gidebileceği anlaşıldı. Biri dışında cesetlerde herhangi bir darp ya da boğuşma izine rastlanmadığı gibi kurbanlara tecavüz de edilmemiş. Öte yandan cinayetlerin işlendiği saatlerde, 3. kat 8 numara ve 1. kat 4 numaralı dairelerin de boş olduğu ortaya çıktı. Cenazeler gözyaşları içinde toprağa verilirken, o saatlerde apartmanda bulunmayan, ancak polis araması esnasında evlerine döndükleri anlaşılan 3. kat 8 numaralı dairede oturan Celal Sezgin ve karısı Süreyya Sezgin ile 2. kat 4 numaralı dairede oturan Cevdet Özüduran ile eşi Bilge Özüduran, ifadeleri alınmak üzere polis merkezine götürüldükten sonra serbest bırakıldılar. Bekâr olan apartman yöneticisi S.K. aranıyor.

Şimdi, henüz işin başındayken, başta sayın mahkemeniz olmak üzere, bizi dinleyenlere ve günün birinde okuyacak olanlara hemen itirafımızı yapıp hem rahatlayalım, hem de beylik meraklandırma numaraları çekerek davamızı ucuzlatmayalım. Evet, ben öldürdüm… Aslına bakarsanız bunu “itiraf” olarak adlandırmayalım da, gerçeği anlatmak diyelim. Çünkü, Hâkim, itiraf sözcüğü ister istemez akla bir suç olgusu getirir ki, insaf ediniz, daha birinci celsedeyiz…

*****

FORBES CİNAYETLERİNİN SIRRI
ÇÖZÜLÜYOR MU?

İZMİR – Güneş Apartmanı’nda işlenen feci cinayetlerin zanlısı olarak aranan emekli astsubay S.K. dün öğlen saatlerinde polise teslim oldu. S.K.’nın yöneticilik yaptığı son üç yıl boyunca apartman sakinleriyle sürekli kavgalı olduğu, bir tür askeri disiplin uygulamaya çalıştığı, alüminyum doğrama ile içeri alınan mutfak balkonlarını belediyeye şikâyet edip yıktırdığı, kedi köpek besledikleri, gürültü yaptıkları, aidatı zamanında yatırmadıkları gibi nedenlerle komşularıyla sık sık davalı olduğu öğrenildi. Muhabirimizin çarşı esnafı arasında yaptığı araştırmada S.K.’nın geçimsiz bir karakteri olduğu ve zaman zaman kendileriyle de tartıştığı ortaya çıktı. Fotoğrafta, S.K.’nın apartman girişine astığı çok sayıda duyuru görülmektedir. Polis, S.K.’nın evinde yaptığı aramada emekli astsubaya ait olduğu tahmin edilen bir adet tabancaya el koydu. S.K. ilk ifadesinde suçlamaları kabul etmedi.

Öncelikle bana dilediğim kadar savunma yapacak zamanın sağlanması konusunda kolaylık gösterilmesi hususunu saygılarımla arz ve talep ediyorum Hâkim. Amacım yargılanma sürecini uzatıp oyalamak marifetiyle bir fayda sağlamak olsaydı, aradan geçen onlarca yıl sonra kalkıp teslim olmazdım. Senin için yalnızca günlük bir “iş” olan bu duruşma, benim için bir ölüm-kalım meselesi sayılmasa da, önemini dava sonunda senin gibi inşallah benim de anlayacağım bir nedene dayanmaktadır.

Teşekkürlerimi sunuyor ve hakkımızda hayırlısı diyerek savunmamıza devam ediyorum:

Ben bu dünyanın adamı değilim Hâkim, beni diğerlerine uyguladığın yasalarla yargılayamazsın. Sizin sevindiğinize ben üzülür, gözünüz gibi esirgediğinize metelik vermem. Beni, bana özel maddelerle yargılayacaksın Hâkim. Hem belli mi olur, bakmışsın daha ağır bir cezaya çarptırıvermişsin. Kendimi kurtarmaya çalışmıyorum ki Hâkim, yalnızca hak ettiğim cezayı almak istiyorum. Alayım ki, içimde var olup olmadığını bir türlü kestiremediğim bir vicdan azabından kurtulabileyim.

Gelip teslim olduğuma göre cinayet işlediğimi bir kez daha söylemeye bilmem gerek var mı? Bu, evet, bir nefsi müdafaa… Ne var ki sizin anladığınız türden değil, nasıl demeli, cezalandırılmayı gerektiren bir nefsi müdafaa. Benim itirazım cezalandırılmaya ya da, yaşım ve sağlık durumum göz önünde tutulduğunda cezanın miktarına değil. İtirazım, cezanın felsefesine… Beni, bana özgü başka bir hukukla yargılayacaksın Hâkim, çünkü ben bir özgürlük savaşçısıyım…

*****

FORBES CİNAYETLERİNİN ZANLISI EMEKLİ ASTSUBAY SERBEST

İZMİR – Buca Forbes Caddesi’ndeki Güneş Apartmanı’nda işlenen cinayetlerin zanlısı olarak gözaltına alınan apartman yöneticisi emekli astsubay Sedat Kurt dün akşam saatlerinde serbest bırakıldı. Alınan bilgiye göre Sedat Kurt’un cinayetlerin işlendiği tarihte Kırklareli orduevinde bulunduğu öğrenildi. Savcılığa Genelkurmay Başkanlığı’ndan ulaşan resmi yazıya göre Sedat Kurt Kırklareli orduevine cinayet tarihinden bir gün önce giriş yapmış, aynı tarihten iki gün sonra Kırklareli Emniyet Müdürlüğü’ne gidip teslim olmuş. Sedat Kurt’la görüşen muhabirimiz, Kurt’un cinayetlerden ve polis tarafından arandığından ertesi gün haberdar olduğunu, ancak gerekli belge ve şahitleri ayarlamak için orduevi komutanının bilgisi dahilinde bir gün daha orduevinde “misafir” kaldığını, belgelerin tamamlanmasının ardından orduevi komutanının görevlendirdiği nöbetçi üsteğmen ve iki er gözetiminde Kırklareli Emniyet Müdürlüğü’ne gidip teslim olduğunu söylediğini bildirdi. Diğer yandan, Emniyet Kriminal Laboratuvarı’ndan gelen balistik raporunda maktullerden çıkartılan mermilerin, S.K.’ya ait beylik tabancadan ateşlenmediği ortaya çıktı. Bu gelişme üzerine polis, karısının öldürüldüğü saatte evinde bulunan Ziya Karagülle’yi gözaltına aldı. Karı-kocanın sürekli kavga ettiği, alkol problemi olan Ziya Karagülle’nin karısını dövmesi üzerine Behiye Karagülle’nin sık sık komşularına sığındığı; Ziya Karagülle’nin komşularını, karısını evlerine almamaları konusunda defalarca tehdit ettiği iddia edildi. Behiye Karagülle’nin gene bir tartışma üzerine iki hafta önce evi terk ederek annesinin yanına gittiği, cinayet tarihinden üç gün önce kocasıyla barışıp evine döndüğü öğrenildi. Cinayet saatinde evlerinde olmadıkları anlaşılan ve daha önce ifadelerine başvurulan Celal Sezgin, Süreyya Sezgin, Cevdet Özüduran, Bilge Özüduran tekrardan Emniyet Müdürlüğü’ne çağrıldı. Polis soruşturmayı genişleterek sürdürüyor.

Herkese ayrı hukuk uygulanamayacağı konusundaki itirazını anlayabilirdim Hâkim, eğer ben ve benim gibilerin sayısı çok olsa idi… Ama biz çok azız Hâkim. Sizler, geri kalan ezici çoğunluğa mevcut yasaları uygulamaya memnuniyetle devam ediniz. Ama sayısı az olan bizlere, sayımız az olduğu için ayrı ayrı hukuklar neden uygulanmasın? En belirgin özelliğimiz toplum dışı kalmak olduğuna göre, çoğumuz sizler fark bile etmeden geçip gidiyoruz bu dünyadan. Demem o ki, çok zamanınızı almaz. Üstelik her birimiz, çok affedersiniz cinayet suçuyla mahkeme kapısına düşmediğimize göre! Eh, benim gibi geriye kalan üç-beş kişiye özel kanun yazmak zor bir iş olmamalı, öyle değil mi Hâkim?

Örneğin ben çok uyurum Hâkim. Uyku, dokuları onarır, yaşlanan ve ölen hücreleri yeniler, bağışıklık sistemi için gerekli kimyasalları salgılar. Ama ben keyfim için uyurum. Meslek hayatıma son verdikten sonra, ki dava konusu olay üzerinedir, günümün yarıdan fazlasını uyuyarak geçirir oldum. Bunu, sıradan bir tembellik olarak düşünmeyiniz rica ederim, ben hayatımın her döneminde yaptığım işi ciddiye aldım. Tersine, uyku benim için hakkıyla ifa edilmesi gereken bir, nasıl diyeyim, bir iş, hayatımı anlamlı kılmak amacıyla ulaşmaya çalıştığım ciddi bir hedef. Nasıl ki bir işadamı işini büyütüp refah içinde yaşamak ister, nasıl bir akademisyen önüne gurur verici ve ciddi hedefler koyar, işte aynen öyle. Uykunun tadına varabilmek için özel bir disiplin geliştirdim. İdeal aralıklarda beni uyandıracak düzeni oluşturmak uzun zamanımı almadı. Çocukken bile yaz-kış pencerem açık uyurdum. Sıcağa dayanıksız olmam bir yana, sokak satıcısının uykumu bölmesi işime gelir. Uyanır gibi olup, kendimi uykunun o karşı konulmaz çekimine bırakıvermek; uyumak değil uykuya dalmaktır işin özü… Derin uyuduğum için,1 sokaktan geçen muslukçunun sesine uyanmazsam diye çalar saati her uyanışımdan 45 dakika sonrasına kurarım. Bu, uzun denemeler sonucu ulaştığım uygun bir aralık… Çalar saatin herkesin keyfini kaçıran o ısrarcı zili, tekrardan uykuya dalacak olmamı anımsattığı için tersine bana haz verir. Uzanıp, komodinin üzerinde duran saatin düğmesine büyük bir keyifle bastıktan sonra güzelce gerinip diğer tarafıma dönerim. Amaçlanan en zevkli an budur, uyandırılıp, uyanmak zorunda olmadığını anladığın an. Bunu hepimiz ilkokula başlar başlamaz öğreniriz. İlk üç-beş dakika uyanışın bilinciyle yarı uykulu yarı uyanıklıkla geçer, ikinci beş dakikaysa yeniden uykuya dalmakla... Teorime göre uyku anı tıpkı ölüm gibi mutlak yokluk olduğuna göre, tam uykuya dalmamak gerekir gibi görünse de, uykunun en tatlı anı uykuya geçiş olduğu için ister istemez uyumalısınız. Uyumamalıyım derseniz, uykuya karşı psikolojik bir defans oluşur ki bu, uyumak üzere olmak hissini yapmacık kılar, işi bozar. Takip edebiliyor musun Hâkim? O yüzden şöyle ya da böyle uyumak zorundasınız. Geriye kalan 30-35 dakika derin bir uyku çekmek için yeterli süredir. Çünkü uyanış halindeki uyur-uyanır zevkini alabilmek için de, gerçekten uyumuş olmanız gerekir. Yaz kızım; demek ki uyku şart.

Ve demek ki çalar saat çaldığında yataktan kalkmak zorunda kalanların saçma sapan kanunlarıyla beni yargılayamazsın Hâkim.

1 Müvekkilim alkol konusuna daha sonra girecektir sayın Hâkim.

*****

FORBES CİNAYETLERİNDE
GELİŞME YOK

İZMİR – Buca, Forbes Caddesi’ndeki Güneş Apartmanı’nda işlenen faili meçhul cinayetlerin esrarı hâlâ çözülemedi. Olayın üzerinden iki hafta geçmiş olmasına karşın polis katil ya da katillerin kimliği hakkında herhangi bir ipucu elde edemedi. İzmir Emniyet Müdürlüğü Cinayet Masası’ndan alınan bilgiye göre, şu ana kadar yapılan soruşturmada cinayetleri açığa çıkaracak elle tutulur bir delile ulaşılamadığı öğrenildi. Cinayet Masası müfettişleri soruşturmayı derinleştirmek için yeni bir yöntem deniyor. Bir taraftan her bir cinayet için ayrı ayrı soruşturma yürütülürken, diğer bir ekip toplu cinayet üzerinden soruşturmayı sürdürüyor. Cinayete kurban gidenler ve diğer dairelerde ikamet edenlerin borç-alacak durumları, akraba-arkadaşlık ilişkileri mercek altına alındı. Elde edilen bulgular daha sonra tek elde toplanarak bir sonuca ulaşılmaya çalışılacak. Ayrıca polis, cinnet ya da sapık eylem olasılıklarının da ciddi olarak değerlendirildiğini söyledi. Cinayet günü öğleden sonra Güneş Apartmanı’nın önünde kanalizasyon çalışması yapan belediye işçileri daha önce verdikleri ifadelerde, o gün apartmana birkaç kişinin girip çıkmış olabileceğini, ancak işlerine yoğunlaştıklarından giren çıkana dikkat etmediklerini söylemişlerdi. Gözaltında tutulan Ziya Karagülle’nin karısını öldürdüğünden şüphelenilse de, diğer cinayetlerle bağlantısı henüz kanıtlanamadı. Çıkarıldığı mahkemede geçirdiği sinir krizi üzerine psikolojik muayenesi için Adli Tıp Kurumu’na gönderilen Karagülle’nin tutukluluk hali sürüyor.

O vakitler,2 ilaç firması röprezantlarından biriyle epey samimi olmuştum Hâkim. Haftada en az bir kez muayenehaneme gelir, reçetelere kendi ilaçlarını yazdırmak için atmadığı takla bırakmazdı. Odaya girer girmez, az önce çok tuhaf bir olay olmuş da, o da oradaymış gibi heyecanlı heyecanlı anlatmaya başlardı. Devlete borcumu ödedikten sonra hükümet tabipliğinden istifa edip kendi muayenehanemi açtığım sene... Tepehisar’ın3 ilk özel muayenehanesi. Muayenehane dediğim, tek katlı bir evin arka bahçeye bakan büyükçe bir odası. Ön taraf ev. Arka bahçe tarafına bir kapı açtırıp küçük bir bekleme odası eklettim. Muayenehane diğer bir kapıyla mutfağa, oradan da salona bağlanıyor. Mutfağın ayrıca bahçeye açılan bir başka kapısı daha var. Bekleme odası çok küçük olduğundan bahçeye bir sundurma yaptırdım, hastalar yaz kış onun altında oturuyorlar. Köylük yer için fena sayılmaz.

Bu Uğur4 uyanık çocuktu. Tepehisar ve çevre köylerinin tek doktoru olduğumu bildiğinden, diğer firmalara kaptırmamak için beni markaj altına almıştı. Devlette çalışırken bana karşı daha çekingendi, ne var ki muayenehaneyi açar açmaz sanki o da benim gibi rahatlayıverdi. Durmadan kalem, duvar saati, takvim, ajanda gibi hediyeler getirir, bu arada avanta teklif etmek için fırsat kollardı. Geçmiş zaman, tam olarak hangi ilaçları yazdığımı hatırlamıyorum Hâkim. Hatırladığım, o zamanlar bunun üzerinde çok durmadığımdı.

Çok çalışıyor, hiçbir şey düşünmeye zamanım olmuyordu. Uğur, kimi zaman sabah erkenden gelir, öğlene kadar çöreklenip kalırdı. Hasta bakarken araya girer, çoğunlukla beni över, bazen de adamın rahatsızlığı konusunda bilir bilmez konuşurdu. Gene de kovalamıyordum. O sıralar tuhaf bir ruh hali içindeydim Hâkim, hiçbir şey umurumda değildi. Kızmazdım demeyelim de, umursamazdım. Ne onu, ne de herhangi başka bir şeyi. Babam dışarıda sıra bekleyen köylülere bağırıp çağırdığında bile,5 dikkatim muayene ettiğim hastanın üzerinden kolay kolay kaçmazdı.

Yaz kızım; çok para kazanıyordum. Taşrada çalışmanın en iyi yanı da bu. Belki bir avuntu, çünkü hayatım boyunca uzman hekim çıkan sınıf arkadaşlarımdan köşe bucak kaçtım. Onlarla hiç karşılaşmasam da, düşüncesi bile içimde yer etmiş buruk bir eksiklik duygusunu harekete geçirirdi. Uzmanlık sınavına, az önce sözünü ettiğim umursamazlık duyguları içinde doğru dürüst hazırlanmamış, tabii kazanamamış, içtenliğine şimdi bile inanmadığım idealist duygularla Anadolu’da doktorluk yapmak üzere pratisyen hekim olarak hükümet tabipliğine yazılmıştım.6 Bu umursamazlık duygusu bana zaman zaman gelir gider Hâkim. Çok faydasını gördüğümü söyleyemeyeceğim.

Tepehisar’da, o taşra insanları arasında bu eksikliği duymuyor, aslında unutuyor, iyi de kazanıyordum. Muayenehane kapısının yanındaki küçük masanın üzerinde teneke bir çay kutusu dururdu. Muayeneden çıkan köylüler vizite ücretini bu kutunun içine bırakırlardı. Aslına bakarsan vizite ücreti diye bir şey yoktu. Dileyen, gücüne göre üç-beş bırakıp giderdi. Akşam olup saydığımda gene de çok birikmiş olurdu Hâkim. Tomar tomar parayı çoğu kez saymaya dahi gerek duymadan odamdaki kilitli çekmeceye atardım. Pazartesi sabahları muayenehaneyi açmadan bankaya gider, o hafta ne kadar kazanmış olduğumu parayı yatırırken öğrenirdim. Çevre kazalardan bile gelirlerdi. Bazı günler sundurmanın altı yetmez, bahçe taşar, hastalar kaldırımda sıraya girerlerdi. Nur içinde yatsın babamın7 azarlarına rağmen sıranın kendilerine gelmesini sabırla beklerlerdi. Çok kazandım, çok da kaybettim. Seni herkes seviyorsa azıcık kuşkulanmalısın Hâkim. İnsanlara yardım etmek yüce gönüllülük gibi görünse de –belki öyledir– haftanın yedi günü öylesine çok para geliyordu ki alacak peşinde koşmaya gerek duymuyordum. Ev, arsa, araba alışverişlerinde her defasında aldatıldığımın elbette farkındaydım Hâkim, ama üzerinde durmuyordum. Para akıyordu…

Sonuçta bu namussuz,8 alttan girdi, üstten çıktı, bir gece beni İzmir’e eğlenceye götürmeye ikna etti. Ne zamandır, “Hovardalık edelim abi,” diye ağzımı arar dururdu. Bunu o kadar sık söylemeye başlamıştı ki, gitmezsem hakkımda yanlış düşünecek diye istemeye istemeye kabul ettim. “Yanlış” derken başka şey değil, beceriksiz demek istiyorum. Köylülerin beni zorla ava götürdükleri bir gece, far ışığında gözleri kamaşıp kalmış zavallı tavşana da aynı duygular içinde ateş etmiştim, küçük düşmeyeyim diye…

Yaz kızım; gide gide, Tepecik’teki genelevin kapısına dayanmışlar diye yaz... Buraya uğramayalı seneler olmuş. Lise yılları belki… Korkuyorum, aman köylülerden biri görür de, “Doktor Ferit9 abazan kalmış, kerhaneye gitmiş,” diye bütün Tepehisar’ın diline düşürür.10 Gene aynı duygular içinde, yani ayıp olmasın diye peşi sıra nizamiye kapısından içeri girdim girmesine ama, doğrusu hayal kırıklığına da uğradım. Görünüşte yol yordam bilir gözüken Uğur’dan doktor abisine daha şık bir şey yakıştırmasını beklerdim. Evlerin önünden hızlı hızlı yürüyerek kuytuda kalmış bir dükkanın (öyle diyorlardı) önüne sağ salim vardık. Diğerlerinden farklı olarak önünde kalabalık birikmemişti, çünkü sergide mal yoktu. Namussuz herif, –namussuz diyorum Hâkim, çünkü başıma ne işler sardı– ev sahibi edasıyla kapıyı açıp beni soktu, ardından kendi girdi. Dar bir odadan ibaret holün dibindeki küçük masada tığ işleyen başı yemenili yaşlı Çingene karısından başkası yoktu. Bizi görünce istifini bozmamasından Uğur’un eve sık geldiğini anladım. Kadının hemen arkasındaki kapıyı açıp içeri girdik. Sergi buradaydı. Kızların, diğer evlerde gördüğümüz abartılı jestleri burada yoktu. Amerikan barın yanındaki yüksek taburelerde bacak bacak üstüne atarak oturmuş üç-beş kız bize aldırmadan kendi aralarında gülüşüyor, ayrı duran biriyse kimse yokmuş gibi eteğini sıyırmış, jartiyerini düzeltir gibi yaparken yan gözle beni süzüyordu. Genç bir kızdı. Güzeldi. Altında Kızılderili kıyafetine benzer süet deriden ince şeritler halinde kesilmiş tarçın rengi kısacık bir etek, üzerinde gene ona uygun deriden püsküllü bir büstiyer vardı. Renkli kurdelelerle şerit şerit ördüğü uzun saçlarını omuzlarının üzerine dökmüştü. Nasıl olsa kerhanedeyiz diye çekinmeden uzun uzun seyrettim. Yaşından beklenmeyecek olgunlukla gözlerini benden kaçırmadı. Cildi, artık loş ışıktan mıdır, kadife gibi görünüyordu. Yaş tespit davalarından edindiğim alışkanlıkla 20-21 civarlarında olduğunu bir bakışta tahmin ettim.

Orada da oyalanmadan üçüncü katta geniş bir odaya çıktık. Bu pezevenk11 beni, –bunu da bilerek söylüyorum Hâkim, çünkü evde ortaklığı varmış namussuzun– Türk filmlerindeki uyduruk tekfur saraylarına benzer donattırdığı şark sofrasının baş köşesine buyur etti, ben de, oh, geçip oturdum. Rahat minderler üzerine uzanıp kaykıldığımız yerde buzlu rakılar içtik, yağlı mezeler yedik… Odaya durmadan kızlar girip çıkıyordu. Bir süre takılan, müşterisi geldiğinden olsa gerek kayboluveriyor, bir süre sonra yeniden ortaya çıkıyordu. Doktor olduğumu duyan hepsi, istisnasız ne kadar yakışıklı olduğumdan dem vurup sırnaşıyordu. Birileri öğretmiş, ya da tecrübeyle edinmiş olmamalılar, konuşurken ellerini sürekli olarak bacağıma koyuyorlardı. Uğur’un neşesine diyecek yoktu. Fıkralar anlatıyor, yanımıza oturan her kıza ağza alınmayacak şakalar yapıyordu. Sonra dansçı kızlar geldi. Işıkların ne zaman söndüğünü, mumları kimin yaktığını fark etmedim. Yüzü peçeli iki kız, tüller-simler içinde kıvrıla kıvrıla raks ederek odaya süzüldü. Kötü oynuyorlardı ama sarhoş kafa ve kabarmış istekle her şey güzel geliyor. Mesela tefin kız elinde böylesine tahrik edici durduğunu bilmezdim Hâkim. Yüzlerindeki peçelerin, açık saçık kıyafetleriyle oluşturduğu karşıtlık onları daha da çekici kılıyordu. Bir süre oturduğumuz yere yaklaşmadan dans ettiler. Bizi çıldırtmak istercesine kendi aralarında hafif dokunuşlar ve göz süzmelerle yılan gibi kıvrılıp duruyorlardı. Kafayı iyice bulan Uğur, kalkıp oynamaya başladı. Oynamak değil de oynaşmak diyelim. Kendi kızının –adap gereği benim sayıldığından diğerine bulaşmıyordu– raksetmesine izin vermiyor, orasını burasını sıkıştırıp dururken, bir taraftan da “hadi abi” dercesine yılışık yılışık kaş-göz ediyordu.

Aklım aşağıdaki Kızılderili’deydi. Hüzünlü bakışları beni çok etkilemiş, bu gidişle içtikçe daha da etkileyecekti. Nedense o yukarı hiç çıkmadı. Benim dansöz isteksizliğimi fark edince kucağıma oturup cilvelenmeye başladı. Bense Kızılderili’yi düşünüyordum. Kız sarılıp sarılıp göğüslerini göğsüme bastırıyor, tahrik olsam da aklımı Kızılderili’den alamıyordum. Kızcağız kendisini beğenmediğimi zannedip yapmacık bir alınganlıkla dudak sallıyor, ama fazla uzatmadan cilvelenmeye devam ediyordu. Gözüm bir ara soyunmaya başlayan Uğur’a ilişti. Gömleğini çıkardığını fark etmemişim, ama pantolonunun düğmelerini çözmeye başlayınca kızı itip kalktım, şaşkın bakışlar arasında çıkıp gittim. Yaz kızım…

2 Müvekkilimin tarih vermekten kaçınması, sayın mahkemenizden bir şeyler gizlemek amacını taşımamaktadır sayın Hâkim. Kendisi bazı olayların ayrıntılarını olduğu gibi, tarihleri de net olarak hatırlamamaktadır.

3 Gerçek adı dosyada mevcut efendim.

4 Uğur Mızrak, sözünü ettiği ilaç firması temsilcisi sayın Hâkim.

5 O sıralar yaşlı babasıyla oturuyormuş efendim. Adam biraz huysuzmuş.

6 Müvekkilim aslında leyli meccani (parasız yatılı) okumuş, bu yüzden devlette çalışmaya başlamıştır.

7 Babasından daha sonra ayrıntılı olarak bahsedeceğiz efendim.

8 Aynı kişiden söz ediyor sayın Hâkim, ilaç firması temsilcisi Uğur Mızrak’tan.

9 Müvekkilim kendinden söz ederken de bilmediğimiz bir nedenden dolayı gerçek ismini kullanmıyor. Resmi kimlik bilgileri dosyada mevcuttur. Diğer isimlerde de sapmalar olabilir efendim. Buna karşın tüm kimlik bilgileri eksiksiz sunulmuştur. Sayın mahkemenizden bu konuda anlayış göstermesini rica ediyoruz.

10 Yeri gelmişken, müvekkilim bekârdır efendim, hiç evlenmemiştir.

11 Gene aynı şahıs sayın Hâkim.

*****

BUCA’DA İŞLENEN CİNAYETLERİN
FAİLİ HÂLÂ BULUNAMADI

İZMİR – Buca Forbes Caddesi’nde işlenen cinayetler hakkında henüz ipucu bulunamadı. Cinayetlerin üzerinden iki aydan fazla bir süre geçmesine karşın polis, katil veya katillerin izine rastlayamadı. Güneş Apartmanı’nda ikamet eden herkesin iş ve özel yaşantılarını didik didik eden polis şüpheli bir duruma rastlamadığını, soruşturmanın devam ettiğini açıkladı. Öte yandan tek tutuklu sanık Ziya Karagülle suçlamaları kabul etmiyor. Çıkarıldığı mahkemede gözyaşları içinde masum olduğunu, polisin gerçek suçluları bulamadığı için kendisini günah keçisi ilan ettiğini, karısının cenazesine gitmesine bile izin verilmediğini söyleyip tahliyesini istedi. Mahkeme, Karagülle’nin tahliye talebini reddetti.

Ziya Karagülle’ye ne oldu bilmiyorum. Doğrusu, bu konuyla ilgili gazetelerde çıkan haberleri daha sonra hiç takip etmedim. Üzüldüğümü, vicdan azabı duyduğumu söyleyemeyeceğim. Belki salıverilmiştir.

Üç gün sonra bu çıktı geldi.12 Yüzünde aynı yılışık gülümseyiş: “İstediğin Nalan olsun abi,” dedi, “emrin yeter!..” Evden çıkarken sarhoş kafayla Kızılderili’ye kartvizitimi vermişim, ama tabii hatırlamıyorum. Kızardım. Bereket beni utandırmayacak kadar akıllıydı: “Aklı sende kalmış abi” diye yalandan gönlümü okşadı namussuz. Duymazdan geldim.

Hayalciliğimin takıntı haline geldiğinin bugünlerde farkına varmaya başladım Hâkim. Fakültede, hayal kurmanın doyurulamayan ihtiyaçları karşıladığını ve ruh sağlığını olumlu etkilediği öğrendiğim günün gecesinden itibaren, uyumadan önce düzenli olarak hayal kurmayı âdet edindim. Çocukken hep hayalciydim de, koca adam olunca insan kendine yakıştıramıyor. Kızılderili’yi otele atıp güzel güzel düzmek varken, onun hakkında olmadık düşler kurmaktan alamıyordum kendimi. Biliyordum ki bir kere baş başa kalsam bütün hisli hayallerim yerini yavan bir gerçekliğe bırakacak. Oysa düşlerimdeki kadın gizemli karakterini her daim koruyor, bu da çekiciliğini hiç kaybetmemesini sağlıyordu. Giderek Kızılderili kalbimde, yani dimağımda özel bir yer edindi.

O günlerde genç13 ve yakışıklı bir doktor olarak, Tepehisar’ın evlilik çağına gelmiş bütün kızlarının ve onların hayırlı damat uman ailelerinin ilgi odağı haline gelmiştim. Her zamanki umursamazlığımla lafın arasına sıkıştırılan imaları, hatırlı yaşlıların arabuluculuk girişimlerini duymazdan geliyordum. Basit bir karın ağrısı şikâyetiyle, tam da akşam yemeği saatinde çağrıldığım evde mükellef bir sofraya, biraz da ısrarla buyur edilmem ve bunların her birinde en sevdiğim yemek olduğu bilinen işkembe çorbasının bulunması üzerinde de, gene aynı umursamazlıkla durmuyordum.

Kaldı ki işkembe çorbasını ben hiç sevmem Hâkim. Nasıl başladıysa artık, işkembe çorbasını çok sevdiğim konuşulur olmuş. Herhalde aç olduğum bir akşam çorba hoşuma gitmiş, ben de ev sahibesine iltifat etmiş olmalıyım. Öylesine şehir efsanesi haline geldi ki bu çorba, hem özenerek pişiren ev sahibesine kabalık olmasın diye, hem de benimle ilgili bir şeyin mit haline gelmesi hoşuma gittiğinden, önüme bol kepçe konulan tabağı ekmekle sıyırır, ardından gelen ağır yemekleri de gene ayıp olmasın diye bitirmek zorunda kalırdım. Akşamları muayeneye çağrıldığım evlerde yemeğe kalmamak olasılığını zaman içinde yitirmiştim. Çünkü bu iş kendiliğinden bir tür rotasyona bağlandığından, yemeğe kalmadığım aile diğerleri karşısında kendini reddedilmiş hissedecek, ben de istemeden aralarında bir seçim yapmış durumuna düşecektim. Bunun anlamı, Hâkim, yemeğe kaldıklarımın kızını beğenmiş, kalmadıklarımı elemiş olmak demekti.

Yaz kızım; en çok Nohutçu Mustafa’nın kızı hastalanırdı. Bu cambazın Tepehisar merkezde büyük bir eczanesi vardı ve kızını benimle evlendirebilmek için atmadığı takla, çevirmediği dümen kalmazdı. Alt katında eczanenin bulunduğu üç katlı binanın –ve daha birçok şeyin– sahibiydi. Doymaz bir paragöz olmasına karşın ikinci, yani orta katı kiraya vermez, kızıyla evlenirsem bana muayenehane kıyağı olsun diye yedekte tutardı. Böylece benden çıkan her hasta, reçetesini doğrudan Büyük Nohutçu Eczanesine verecekti. Neredeyse iki haftada bir yemeğe davet ederdi madrabaz. Bütün gece malından mülkünden dem vurur, her yemekte mutlaka diğer içgüveysi damatlarını mutluluk ve refahın canlı belgeleri olarak masada karşıma sıralardı. Onlar da şişman ve memnun, yemek boyunca sırıtır dururlardı. Öylesine cazip bir hava estirirdi ki, kızının dünyanın en iyi kısmeti olduğuna inanmamak elinizden gelmezdi. Bütün tiyatro aklımı çelmek için tabii. Dolayısıyla yemeği savunma duyguları içinde geçirir, kızın bulunduğu tarafa inadına dönüp bakmazdım. Ve işin kötü tarafı neydi biliyor musun Hâkim, Tepehisar’ın en güzel kızı da bu madrabazınkiydi.

Yaz kızım; artık, sabahları babamın söylenmesine aldırmadan hafif bir kahvaltı ediyor, öğlen yemeğini bir meyveyle geçiştiriyor, böylece akşamki zorlu yemeğe kendimi hazırlıyordum. Neyse ki sabahtan akşama kadar ayakta hasta muayene etmek hatırı sayılır bir beden gücü gerektiriyordu da, yediklerimi yakabiliyordum. Gene de giderek kilo almaya başladım.

Evlilik yaşına gelmiş bu taşra kızları ilk bakışta birbirlerine benzese de, aralarındaki farkları bulmaya çalışmak eğlenceli bir oyun gibiydi. Zayıf olan birkaçı dışında çoğu kırmızı yanaklı, sağlıklı kızlardı. Bütün gece kaçamak bakışlarla evlilik hayalleri kuran bu kızların hepsi teorik olarak benimdi. Yani karar verdiğim an herhangi birini alıp götürmem14 işten bile değildi. Ne var ki birini seçmek, onlarcasını feda etmekle aynı anlama geliyordu. Başka deyişle birini seçmedikçe, hepsine birden sahip olduğumu hissediyordum. Ne muhteşem bir harem! Bazen, benden ümidi kesip kızı amca oğluyla evlendiriverdiklerinde ciddi ciddi bozulurdum.

Akşam yemeğinden sonra eve gidip yattığımda o geceki evin kızıyla ilgili harikulade düşler kurardım. Uzun ve sıkıcı taşra gecelerine katlanmanın başkaca yolu yoktu. Bu düşlerde kızlar kendi kişiliklerinden sıyrılır, bana heyecan verecek türlü türlü hallere bürünürlerdi. Her defasında sıradan dış görünüşlerin altından sürprizli bir kadın çıkardı. Kimi kedi gibi uysal, kimi ateşli bir sevgili, kimi mevki sahibi ciddi ama çekici bir işkadını, kimi ata çıplak binen vahşi bir amazon... Bazı geceler kızları kendi aralarında yarıştırırdım. Beni elde etmek için birbirlerini yerlerdi. Hemen hepsi en az bir kez şampiyonluk kürsüsüne çıkar, yeteri kadar kaldıktan sonra yerini bir sonrakine bırakırdı. Birincinin her gün değiştiği bu heyecanlı yarışmanın sürekli galibi bendim.

Sayıları çok olmamakla birlikte, kasabanın arsız kadınları da vardı. Zaman kaybetmeden baştan çıkarmaya çalışırlardı. Bunların evine girmek çok tehlikeliydi Hâkim. Ne var ki çağrılınca gitmek zorundaydım, aksi halde demediklerini bırakmaz, uluorta ayılıp bayılırlardı. Evde genellikle yalnız olur, soyunmaktan, oralarını buralarını ellettirmekten utanmazlardı. Bunlara paçayı kaptırmayacak kadar akıllıydım, ya da o kadar aptal değildim diyelim. İlişkiye girmediğim halde dedikodu yayar, intihar etmekle korkutur, üç-beş uyku hapı alıp edermiş gibi yapar, bazen de işi ölüm tehdidine dek vardırırlardı. İşin komik yanı, iki ölüm tehdidinden biri kasabanın tek kabadayısı Kürt Hamdi’nin adı kullanılarak yapılırdı. Oysa Hamdi’nin bana sonsuz saygı duyduğunu, erken doğum yapan karısı ve oğlunu ölümden döndürdüğümü, “Allah Muhammed aşkına müsaade et abi, çizeyim hepsini orospuların,” dediğini bilmezlerdi. Bu kadınların evlerinde de işkembe çorbasının eksik olmadığını unutmadan ekleyeyim.15

Her iki grup da, yani evlenme çağına gelmiş kızları olan aileler ve sözünü ettiğim aile kızı olmayanlar, kendilerini beğendirmekten çok rakiplerini karalamayı yeğlerdi. Daha ilginci, bu karalama durumu kendi gruplarıyla sınırlı kalırdı. Arsız kadının mazbut bir aileyi, bir ailenin üç kez boşanmış oynak bir dulu kötülediğine hiç rastlamadım. Öte yandan, hakkımda çıkartılan dedikodular namuslu ailelerin kulağına gitse de, bu durum akşam yemeklerine memnuniyetle buyur edilmeme engel teşkil etmezdi. Yaz kızım.

Yalnızca bir kez Hâkim, nefsime hâkim olamayıp bu oynaklardan biriyle ilişkiye girdiğimi saklamayacağım. Benden en az on yaş büyüktü. İki kez evlenip boşanmış, son kocasından aldığı hatırı sayılır nafakayla gününü gün eden etine dolgun şen şakrak bir yosma. Beni ilk kez çağırdığında hastalık bahane etmeye bile gerek duymadı. Gömleğini sıyırdıktan sonra, “Doktor değil misin ayol, buluver bir şeyler,” deyip kahkahayı koyuvermişti. Selma’yı her gördüğümde aklıma kaymaklı lokum gelirdi. Hayatta hiçbir şeye kafayı takmayan neşeli insanlardandı. Yanında olmaktan hoşlanırdım. Tepehisar’ın en cazip sofrası kesinlikle onunkiydi. Diğerlerinin akıl edemediğini yapar, minik minik meze tabaklarıyla donattığı sofraya rakı da çıkarırdı. Meyhane adabını biliyordu demek. Sofrada karşıma oturur, bütün gece çene çalar, ama tepkilerimi kollamadan ileri gitmezdi. Sesi de güzeldi haspanın; başını arkaya ata ata şarkılar söylerdi. İçli bir şarkıyı coşkuyla bitirdikten sonra kadehlerimizi tokuşturup kafamıza dikerdik. “Öleceğiz madem, yiyelim badem,” derdi o zaman. Beni baştan çıkarmak için acele etmeden ustaca uğraştı, ama çıkmadım. Baştan çıkartan, gene kendisi gibi oynak kızı oldu.

Kalbiye on altı yaşındaydı, ama yirmisinde gösteriyordu. Onu da iç bademe benzetirdim. Annesi gibi fıkır fıkır bir şeydi. İlk başlarda pek yüz vermez, yemekte bize katılmazdı. Belki Selma istemezdi. Neden sonra yanımızda oturmaya başladı. Bu durumdan annesinin rahatsızlık duyduğunu söyleyemeyeceğim. Neşesinden hiçbir şey kaybetmiyordu. Zevke bakar mısın Hâkim; rakı sofrasında cıvıl cıvıl kıkırdayan iki hoş hatun, beni eğlendirmek için şakalar yapıyor, şarkılar söylüyorlar, bazen de Kalbiye masaya çıkıp şıkır şıkır oynuyor. Taze, çekici ve istekli bir kıza hiçbir erkek ilgisiz kalamaz. Yaşı evet küçüktü, ama ben biliyordum ki bu kız epeyce yol almıştır. O kadar çok erkekle ismi çıkmıştı ki, artık ne kadarı doğrudur ne kadarı uydurma bilmiyorum.

Yemek daveti için hastalanma numarasını çabucak bıraktık bir kenara. Bazı akşamlar çat kapı giderdim ve her zaman hazırlıklıydılar. Anında sofra donatılır, rakı açılır, pikaba bir kırkbeşlik konur ve cümbüş başlar… Öyle ki, hiç “ev hali” yakalanmazlardı. Kalbiye’ye ilgi duyduğum artık üçümüzce de kabullenilmiş, kafayı bulduğumda kızın yanağına öpücük kondurur olmuştum. Kalbiye de utanmış gibi yapar, oksijenle açtığı saçlarıyla yüzünü örterdi. Her fırsatta dışarıda buluşmayı teklif ediyordum, ama küçük orospu masum bir bakireymiş gibi uzun zaman nazlanıp durdu. Uzatmayalım Hâkim, sonuçta ben (de) bu kızı koynuma aldım almasına ama pişman da oldum. Ana-kız neredeyse eve yerleşeceklerdi. Babamın korkusundan içeri giremiyorlardı ama, günün neredeyse her saati ya bahçedeydiler, ya da evin önündeki kaldırıma serdikleri kilimin üzerinde. Gitmek bilmiyorlardı. Yanii, ııı, küçümser bir ifade kullanmak istemiyorum amaa, renkleri dee, şeyy, nasıl söyleyeyim, eee, sanki biraz koyucaydı Hâkim.16 Dışarıda neler anlatıyorlardı bilmiyorum ama, hastalarımın gözünde ayıplayıcı bir bakış sezerdim, tabii babamın gözlerinde de. Tadı damağımda kalmasına karşın anında ilişkiyi kestim ve kesin bir dille onları evimin yakınlarında görmek istemediğimi söyledim. Yani, babama söylettim.

İki hafta sonra babam akşam yemeğinde durup dururken, “Tebrik ederim oğlum,” dedi. “Neyi tebrik ediyorsun baba?” diye sordum, yüzüme ciddiyetle bakarak, “evleniyormuşsun ya, haberin yok mu, onu tebrik ediyorum,” dedi. Onu da yolda bir arkadaşı tebrik etmiş. Çünkü, artık nasıl becerdilerse, belediye hoparlöründen Kalbiye’yle evleneceğimiz anons edilmiş. Dahası, gene artık nasıl becerdilerse, evlilik başvurumuz belediyede askıya çıkmış. İyi mi!

Tabii hemen koşup itiraz ettim. Evlilik başvurusu iptal edilip ilan panosundan indirildi indirilmesine ama, bu defa da başka bir sorun çıktı. Üç gün sonra jandarmalar koluma girip beni savcının karşısına çıkarttılar… Küçük yaştaki kıza tecavüz ve kızlık bozmaktan… Yazdın mı yavrucum?..

Yalvar yakar, tutuksuz yargılanmama karar verildi. Zamanında hâkimin basurunu iyileştirmiş, adamı huzura kavuşturmuştum. Gene de bana katı davrandı. Mahkeme salonunda, sen daha iyi bilirsin, bütün dengeler değişiyor. İzmir’den şöhretli bir avukat tuttuk, aracılar soktuk, kızın daha önce birçok ilişkisi olduğunu iddia ettik, başvurudaki imzanın bana ait olmadığını kanıtlayıp resmi belgede sahtecilik yapmakla tehdit ettik, vs, vs, boşuna… Sonradan kulağıma geldi, hoparlör anonsunun yapıldığı günün gecesi Selma ne kadar akrabası varsa toplayıp vur patlasın çal oynasın sabaha kadar göbek atmış. Göz göre göre hapse gireceğim…

Sonra tesadüfen birini bulduk. Kasabadaki sinemanın işletmecisi. Bu adamcağız epeydir Kalbiye’yle yatıp kalkarmış. Mahkemeye gelip kızla ilk ilişkiye girenin bir sene önce kendisi olduğunu ve bunun kızın rızasıyla gerçekleştiğini söyledi. Hakkında şikâyet olmadığına göre, doğruydu... Rica ettik, benimle ilişkide bulunmadığını Kalbiye’den bizzat duyduğunu da ifadesine bir güzel ekledi. Adama para falan da vermedik. Yani verdik de, şikâyetlerini çeksinler diye, Selma’ya. Hâkim beraat kararını okurken bana gözleriyle, “inanmadım!” diyordu. Bir daha da beni muayeneye çağırmadı. Ailesinden biri hastalandığında Selçuk’ta bir doktora götürdüğünü işitirdim. Yıllar sonra Kalbiye’nin bu sinemacıdan gayrı meşru bir bebeği oldu. Biliyorum, çünkü ben doğurttum.

Sonuçta köylüler beni küçük yaştaki kızı baştan çıkarmaktan değil, koskoca doktoru paçoz bir orospunun yanına yakıştıramadıkları için ayıpladılar. Ayıplanma bereket uzun sürmedi, insanlar gene hastalanıp bana muhtaç oldular ve işkembe çorbaları bir süre sonra yeniden kaynamaya başladı. Yaz kızım.

Bununla beraber Hâkim, sürekli görüştüğüm bir bayan olduğunu da saklayacak değilim.17 Bu mevzu, tarihî Kalbiye faciasından sonradır. Pazar günleri Kordon’da buluşup gezer, bazen de o Tepehisar’a gelir, kırlarda piknik yapar, uçurtma uçururduk. Bunu hoş bir hafta sonu eğlencesi olarak görür, kronik umursamazlığımla ilişkinin ne anlam taşıdığına kafa yormazdım. Sevgiliyle arkadaş arasında bir yerlerdeydik. Ona göre sevgiliydik de, aramızdaki mesafenin kapanmasına izin vermek elimden gelmezdi. Sanki kız olan bendim de, nazlanıyordum. O da ne yapsın, üsteler görünmekten kaçınarak sabırla ağzımı arardı. Kayıtsız kalışıma hüzünlendiğini fark ettiğimde bir-iki kucaklayıp gönlünü alsam da, bunu ümide kapılmasına yetecek kadar sürdürmezdim. Ya da tam oraya kadar sürdürürdüm. Herhalde benim ne tuhaf bir adam olduğumu düşünüyordu. Tuhaflığım konusunda haklıydı çünkü bir yandan da kıskanmadan edemezdim. Hayalciliğim geliştikçe, kıskançlığım da o oranda artıyordu. Aynı düş gücüyle bu kez nasıl aldatıldığımı kuruyor, kahroluyor, kıskançlığın beni yanlış bir karar vermeye mecbur etmesinden korkuyordum. Ondan hoşlanıyordum, ama evlenecek kadar sevdiğimden emin değildim. Bir kadınla, “aman beni aldatmasın” diye evlenilmez ki! Gelin görün ki kıskanmadan da duramıyordum. Gece köylü kızlarıyla ilgili kurduğum güzel düşler, dönüp dolaşıp Serap’ın beni nasıl aldattığıyla ilgili karabasanlara dönüşüyor, sabaha kadar gözüme uyku girmiyordu.

Bir daha dünyaya hayvan olarak gelmek isterdim Hâkim.18 Öyle kedi, köpek de değil, timsah mesela… Çünkü Hâkim, insanı mutsuz kılan, duygularıdır. Hayat, duygusallar için çekilmez bir şey. Hem duygusal, hem akıllı olanlar içinse bir işkence… Uğur’dan beni Kızılderili’yle buluşturmasını istememin nedeni işte bu kıskançlık saçmalığından kurtulmaktı. Başka bir kadını kullanarak Serap’ı unutmaya çalıştığımı söylemek istemiyorum. Kıskançlık duygusunu köreltmeyi başarırsam, kendimi gereksiz mecburiyetlere karşı koruyacağıma inanıyordum yalnızca. Aldatılmışlık duygusu –ya da olasılığı– sevmediğim halde uykularımı kaçırıyorsa, günün birinde seversem ne yapacaktım? Aslında rahatsız eden kıskançlık değil, durumun anlamsızlığıydı tabii.

Hafta içi bir gün muayenehaneyi kapatıp Kızılderili’yle buluşmak üzere İzmir’e indim. Ilık ve güneşli bir bahar günüydü. Fuarda, Manolya Çay Bahçesi’nde buluşmak üzere sözleşmiştik. Yani Uğur öyle ayarlamıştı. Hiç beklemediğim bir şey oldu. Kızılderili, yanında kız kardeşiyle geldi. 13-14 yaşlarında sırnaşık bir yeniyetme. Önce tanımadım. Yanıma gelip durduklarında bile ben hâlâ çevreme bakınıyordum. O geceki haliyle hiç alakası yoktu. Değil Kızılderili, bileklerine kadar uzun eteği, gevşekçe bağladığı eşarbıyla şehirli bile değildi sanki. Mesleğini belli edecek bir görüntü vermekten kaçınmış olmakla birlikte, güzelliğini hatırlatan hafif bir makyajı da ihmal etmemişti. Buyur ettim, oturdular. Ailelerin onayıyla buluşturulan iki utangaç izdivaç adayı gibi söze nereden başlayacağımızı bilemedik. Uzunca bir suskunluktan sonra ilk söylediği, “istemiyorsan çalışmam,” oldu. Hoppalaa!.. Ah güzelim, ben tam tersi için buradayım. Bir kadını başka erkeklerle paylaşmak için buradayım. Kucaktan kucağa gezdiğini bileyim de mezhebim genişlesin diye buradayım. Öyle demedim tabii. Belli ki bu namussuz19 kızı önceden tembihlemiş. Çok utandım, çünkü duygusallığım demek dışarıdan belli oluyormuş.

Birer çay içtikten sonra kalkıp Fuar’da dolaşmaya başladık Hâkim. Kız kardeşi ortamızda yürüyor, olur olmaz sorular soruyordu. Daha önce kaç tane sevgilim olmuş, evim arabam var mıymış, ne kadar kazanıyormuşum vs… İçimden tokat atmak geliyordu. Kızılderili’yse susuyor, bir şey sorarsam nazlanarak cevap veriyordu. Bir ara gerçek adının Şengül olduğunu söyledi. Ne yapacağımı, nereye götüreceğimi bilemediğimden, iki saatten fazla yürüdük. Dışarı çıkarsak tanıdık birilerine yakalanırım korkusuyla Fuar’ın içinde dönüp duruyorduk. Hayvanat bahçesine iki defa girmiş olmalıyız. Bazen bizim gibi, aralarında kızın küçük kardeşinin yürüdüğü diğer âşıkları görüyordum. O zaman iyice utanıyor, iki adım gerilerinde kalıyordum. Genellikle küçük kız konuşuyordu, sonunda yorgunluktan mızmızlanmaya başlayınca doğumu yaklaşan bir hastayı bahane edip onları otobüs durağına bıraktıktan sonra Tepehisar’a döndüm. Yaz kızım.

12 Uğur Mızrak sayın Hâkim.

13 30’lu yaşlarının başındadır efendim.

14 Evlenmekten söz ediyor efendim.

15 Konuyla doğrudan ilgili görünmese de, müvekkilimin geçmişi ve kişiliğini anlamak bakımından gerekli görüyoruz efendim.

16 Müvekkilimin son ifadesini geri alıyoruz sayın Hâkim, bunun dava konusuyla bir ilgisi yoktur.

17 Serap adındaki bu bayan İzmir’de bir kamu bankasında memurmuş sayın Hâkim.

18 Müvekkilim adına özür dilerim efendim, maalesef zaman zaman engelleyemediğimiz tuhaf çıkışları oluyor.

19 Gene Uğur Mızrak sayın Hâkim.

*****

ŞAHİN

“Bir insanın özgürlüğünü koruması; canını, malını, ırzını korumasından daha mı az değerlidir?”

General Herbert J. Wessels

Suçsuzum Hâkim, çünkü ben bir katil değil özgürlük savaşçısıyım, beni sıradan nedenlerle adam öldürenlerin yasalarıyla yargılayamazsın. Bana, özel yasalar bulacaksın. “Katil” sözcüğünü, sizin dünyanızdaki olumsuz anlamıyla reddediyorum. Durumumu ifade edecek sözcüğün ne olduğunu şimdilik bilmiyorum, ama “katil” değil.

Bir süre Kızılderili’yi görmedim. Zaten Uğur da İstanbul’da bir eğitim seminerine katıldığından iki hafta ortalıkta görünmedi. Neyse ki o aralar çok hasta vardı da yorulmak işime geliyordu. Bahçedeki kuyruk uzamaya, para akmaya devam ediyordu. Bekleyenler arasında sözünü ettiğim gelinlik kızları ya da ailelerini bulamazdınız. Onları, artık hastalıkları ne kadar doğruysa, evlerinde, akşam yemeği saatinde muayene ederdim. Yeri gelmişken şunu da belirteyim ki, bu ev vizitelerinde zamana göre iyi bir ücret istemekten gocunmazdım. Parayı genellikle minik tebrik zarfları içine güzelce katlar, evden çıkarken tuhaf bir utangaçlıkla elime sıkıştırırlardı. Ben de alıp hızla cebime atıverirdim. Yoksa karnı ağrıyan köylü çocuklarını, gece yarısı doğum sancısı tutan Yörük kadınlarını, nineleri son nefesini verirken son ümit beni çağıran Kürt ailelerini beş kuruş almadan ziyaret ederdim.20 Bisikletime atlar, gece karanlığında ıssız yollarda arka tekere saran köpeklerden korka korka uzaklardaki iki göz evlere giderdim. Borçlu kalmak istemeyen bu onurlu insanlar, daha sonra yumurta, süt, yoğurt, tavuk gibi şeyler getirip, kapı önüne gizlice bırakıp giderlerdi. Bunu gizlice yaparlardı, çünkü ben de namussuz Uğur’un getirdiği doktor numunelerini pencerelerinin içine gizli gizli bırakırdım.

Gece vakti rahatsız etmenin verdiği mahcubiyetle çağrıldığım köylü evlerinde değişik bir koku olurdu. Ağır bir koku, ama kasaba evlerinde rastladığım ması kokudan çok farklı. Havasızlık, üst üste giyilen giysilere sinmiş ekşimiş ter, bazen belli belirsiz tezek, bazen de havada asılı kalmış çorba kokusu… Ama sanki onları diğerlerinden farklı kılan şey süt kokusuydu. Ne kokuyor, diye yekten sorsanız Hâkim, hemen “süt” derdim. Kasabanın sınırlarına yerleşmiş Kürt ailelerinin evleriyse daha farklı kokardı. Artık yediklerinden midir, yünümsü bir koku duyardım. Genelde aynı mahcup davranışı gösteren bu yoksul ailelerde, diğerlerinden farklı olarak kadınlar çekinik olur, çoğu kez onların yerine kocaları ya da babaları konuşurdu. Buna çok kızardım. Türkçe bilmeyen bu utangaç kadınlara tercümanlık yapması gereken erkeğin, kadına sormadan cevap verdiği olurdu. Bir defasında bir ölüm vakası için çağrılmıştım. Adamın iki karısından biri olan genç kadın çeşmeden dönerken yolda düşüp ölmüş. Getirip odanın ortasına yatırmışlar. Diğer eşi başında ağıt yakarken kocanın yaslı bir hali yoktu. “Ne rahatsızlığı vardı,” diye sorduğumda, “hiç,” dedi, “eceli geldi öldü işte!” Yalnız son zamanlarda çok zayıflamış, başı da ağrıyormuş… Yabanıl bakışlı kavruk adamı sertçe payladığımı hatırlıyorum. Ölüm olayından sonra bana daha sık gelmeye başladılar. Bu ailelerde, o yıllarda doğmuş erkek çocuklarında Ferit ismine sık rastlanır.

İki hafta sonra çıkıp geldiğinde Uğur’a, Nalan’ı21 yeniden görmek istediğimi çıtlattım. Ağzı kulaklarına vardı namussuzun, “Yakışır doktor abime” diye uzun uzun sırıttı. Ardından çantasından yeni antibiyotik numunesini çıkarıp masama bıraktı. Ve Şengül’le görüşmeye başladık Hâkim.

Çalışmasına izin verdiğim, daha doğrusu yasaklamadığım için bozulmuş gibi davranıyordu. Sanki bir mağazada tezgâhtar, postanede memurmuş gibi, yaptığı işle yaşadığımız ilişkinin alakası yoktu adeta. Elini tutmama bile izin vermez görünüyordu. O dönem iki akşamda bir İzmir’e gidiyordum. Bu gidişler, hevesle yapılan ziyaretler değildi. Bir doktora yakışmayan davranış biçimi beni huzursuz kıldığından, pek de hoşnut olduğumu söyleyemem. Çünkü, nasıl demeli, kız bana nişanlısıymışım gibi davranmaya başlamıştı. Artık geceleri çalışmıyordu. Beş dedin mi işyerinden çıkıyor, sağına soluna bakmadan dosdoğru evine gidiyordu. Evlerinde buluşuyor, mazbut bir akşam yemeğinden sonra çok geç olmadan kalkıp Tepehisar’a dönüyordum. Evde, kız kardeşinden başka bir de abisi vardı. Keçiboynuzu kılıklı, kara kuru, kıvrık biriydi. Sofraya birlikte oturuyor, yavan konuşmalar yapıyorduk. Şahin,22 bir kot atölyesinde makinecilik, inşaatlarda boyacılık yaptığını söylemişti, ama hiç çalışır bir hali yoktu. Ne zaman gitsem sofraya kurulmuş, rakıyı yarılamış, gözleri bulutlanmış bulurdum. Rakı –ve diğer birçok şeyin– parasını kimin ödediğini söylememe bilmem gerek var mı?

Rakıya o zaman alıştım Hâkim. Eskiden de içerdim de, akşamcılık böylece başlamış oldu. Bu uygunsuz ortamı kendime yakıştırmanın başka yolu var mıydı? İki kadehten sonra neşeleniyor, Şahin’in sarhoş muhabbetini dinlemek hoşuma gidiyordu. Konuşurken, alkol ve sigaranın gırtlağında titrettiği hırıltı nedense rahatsız etmiyor, avare ama keyifli bir yaşantının belirtisi olarak ilgimi çekiyordu. Bütün gece bıkmadan kendinden bahsederdi. O, dünyanın en delikanlı adamıydı. Asla yalan söylemez, kimseye madik atmazdı. Hep ona yamuk yapılırdı. Bazen girişip kafa göz kırarken, bazen de neden bilinmez büyüklük onda kalırdı. Hele namus dedin mi, birinciydi. Soru sormadığı ve beni konuşmak zorunda bırakmadığı için palavralarına memnuniyetle katlanırdım. Şengül pek lafa karışmazdı. Sofrada yanımda oturur, abisi bir şey istediğinde sessizce kalkıp getirdikten sonra yanımdaki yerine geçip suskunluğuna kaldığı yerden devam ederdi. Kim derdi ki orospu. Bir süre sonra sırnaşık kız kardeşi sıkılır, mahallenin kızlarıyla çene çalmaya giderdi. Biz de damat-kayınbirader oturur güzel güzel demlenirdik. Gece evden çıkarken, rakının da etkisiyle avuç dolusu harçlık bırakırdım. Bir gece Şengül yemekten sonra işkembe çorbası çıkardı, ama ben bunu tamamen tesadüfe yordum.

Yaz kızım; Uğur, hayırlı bir izdivaca aracılık etmiş olmanın memnuniyet ve güveniyle kendini akrabadan saymaya başlayınca, işime daha çok burnunu sokar oldu. Çıkan her hastanın elindeki reçeteyi kontrol ediyordu namussuz. Yıllar sonra düşündüğümde o günlerde ne çok ilaç yazdığımın ayırdına vardım. Yoksa neden bu kadar uğraşsındı? Aynı firmanın ilaçlarını dengesizce yazmanın yaratacağı sorunları elbette tahmin ediyor, kafamı kuma değil de, giderek çoğalan hastalarıma gömüyordum. Muayenehane dışında olup bitene gözlerimi kapatmak kolayıma geliyordu. Bahçedeki kuyruk uzayıp teneke kutu da dolunca, para önemini kaybediveriyordu, bol bulunan her şey gibi…

Şahin zaman zaman ortadan kaybolurdu.23 Bundan hoşlanmazdım. Böyle akşamlarda sırnaşık kız sokağa çıkamadığı için çemkirir durur, Şengül de her kadın gibi ciddi bir ifadeyle ilişkimizin geleceğini sormaya başlar, alınganlık gösterirdi. O zaman daha çok içerdim. Ayık kafayla inandırıcı olunamıyor. Bir süre sonra, tahmin edeceğin gibi Hâkim, istekler başladı. Buzdolabı, fırın, çamaşır makinesi falan… Hepsini aldım… Aldandığım için değil, kolay para kazandığımdan. Bir beyaz eşya günlük kazancımdan fazla tutmuyordu. Yalnız hepsini tek seferde almıyordum, yoksa ardı arkası kesilmezdi.

Gün geçtikçe, çok tuhaf, Şengül bana kerhanede çalışıyormuş gibi gelmemeye başladı. Sonuçta karşımda oturan bu genç kadın sabahtan beri en az 20 erkeğin altına yatmış olmalıydı. Ama öyle gelmiyordu işte. Bu, tabii, arzu etmediğim bir şey. Ayağa kalkıp mutfağa her yürüyüşünde arkasından bakıp, biçimli poposunu acaba bugün kimler okşadı diye kendimi inandırmaya çalışıyordum. Orası acıyor muydu acaba. Konuşurken, ağzındaki lokmayı çiğnerken; bu küçük ağız acaba hangi işler için kullanıldı diye çabalasam da, gözümün önüne bir türlü getiremiyordum. Getiriyordum da, bunu hep gece yatağa yattığımda başarıyor, ne var ki dumanlı görüntüler beklediğim inandırıcılığı sağlamakta yetersiz kalıyordu. Bir-iki kez geneleve gidip Kızılderili kıyafetiyle müşteri beklediğini görmek istedim, ama nedense her defasında kapıdan döndüm.

Git gel çok yoruluyordum. Zaten geçimsiz olan babamın huysuzluğu çekilmez hale gelmişti. İki sene önce annemin İzmir’de oturan kardeşimin yanına kaçışından sonra bozulan dengesini iyiden iyiye yitirmeye başlamıştı. Zavallı kadıncağızı vefasızlık ve sadakatsizlikle suçlamaktan asla vazgeçmedi. Hiç azalmayan kızgınlığını benden ve hastalarımdan çıkarıyordu. Sıra bekleyen köylü kadınlar çocuklarını, “Doktorun babası geliyor,” diye korkutur oldular. Sıradaki hasta girer girmez, koşup muayenehaneyi mutfağa bağlayan kapıya kulağını dayar, kendisi hakkında mı konuşuyoruz diye dinlerdi. Buzlu camın ardında kıpırdanan gölgeyi yalnız ben değil hasta da fark eder, ben de özür dilemek zorunda kalırdım. Gerçi buna gerek yoktu. Taşra hastaları –ya da genel olarak çoğu hasta– doktor karşısında süt dökmüş kediye döner. O yüzden hekimler dışarıda itibar sahibi birine bile hastanede “sen” diye hitap etmekten çekinmezler. Bana kızıyor, “ilaççı” dediği Uğur’dan nefret ediyordu. Gözümle görmedim ama hastalar kaç defa tekme tokat kovduğunu anlattılar.24 Doğru olup olmadığını bilmiyorum, çünkü hiç bozulmuş hali yoktu namussuzun.

Bu nahoş ilişki çok değil, üç-dört ay sürmüş olmalı Hâkim. Gel gelelim başıma ne işler açtı. Çünkü sürmeyen yalnızca sözde “nişanlılık” durumuydu, yoksa bu işin cefası uzun zaman peşimi bırakmayacaktı.

20 Bu konuda tanıklarımız var sayın Hâkim.

21 Şu Kızılderili Şengül efendim.

22 Abisi dediği sayın Hâkim.

23 Horoz güreştirmekten sık sık içeri alınırmış efendim. Sabıka kayıtları dosyamızda mevcut.

24 Müvekkilim ileride babasından geniş olarak bahsedecektir sayın Hâkim.

*****

DÜŞLER

“Düşler olmasa, uyku denen şey ölümden
farksız olurdu.”

Karin Povlsen

(Öykülerinin tamamını, gece uykusunda
gördüğü düşlerden esinlenerek yazdığını açıklayan
İzlandalı çocuk kitapları yazarı)

Tabii beklenen oldu ve Serap’la aram bozulmaya başladı Hâkim. İhmal ettiğimden yakınıp kafamın etini yiyordu. Benim olmasa da, onun benimle evlenmek niyeti vardı kuşkusuz. O güne kadar mutluluk veren huzurlu piknikler, adamı canından bezdiren söylenme nöbetlerine dönüştü. Serap, aynı Serap, ama kadınlar böyle işte!.. Değişiyorlar…

Yaz kızım; akşam yemekli viziteler devam ediyor, muhteşem haremimle ilgili düşlerim zenginleşerek çoğalıyordu. Yalnızca çağrıldığım evlerdeki gelinlik kızlarla değil, sokakta, bankada, pazarda gördüğüm, aklıma kesen her kadınla ilgili hayaller kurar hale geldim. İşin uzmanı olmuştum. Gece yatağıma, beni bekleyen bu keyifli uğraş için sabırsızlanarak koşuyor, en az iki kadınla ilgili düş kurmadan uykuya dalmıyordum. Sonraları, yavaş yavaş, düş kurmak için gelinlik kızlara gereksinim duymamaya başladım. Gereksinim duyduğum şey, bu namussuzun25 beni alıştırdığı rakıydı. Uyumadan önce sırtımı yatağın arkalığına dayar, iki kadeh rakıyı yuvarlarken tavana bakıp, tatlı tatlı düşlere dalardım.

O günlerde düşlerimin öznesi sürekli değişen, bana farklı hazlar tattıran rengârenk kadınlardı. Çalışkan bir işçi arı gibi çiçekten çiçeğe konuyordum. Bir gece benim için saçını süpürge eden fedakâr bir kadının koynunda huzurla mayışırken, ertesi gece hercai bir hoppanın peşinde koşmaktan yorulmuyordum. Tepehisar sınırlarını çoktan aşmış, dünyaya açılmıştım. Neler vardı neler… Soğuk görünüşlü kuzeyli dilberlerden tutun da, peçesinin ardından kapkara gözleriyle içimi ısıtan Berberî kadınlarına kadar bütün coğrafyayı teker teker elden geçiriyordum. O halde beni hiç düş kurmayan insanlara göre yazılmış yasalarla nasıl yargılarsın Hâkim?

Bu arada Kızılderili’yi de ihmal etmiyordum. Akşamları muayenehaneyi kapattıktan sonra babama görünmeden gizlice çıkıyordum evden. Araba aldığım için söyleniyor, bara pavyona alıştığıma inanıp ağzına geleni söyleyerek canımı sıkıyordu. Teneke kutuda biriken günlük hasılatın bir kısmına el koymasından kuşkulanmaya başladım. Kendi evimizi yapalım diye tutturup, her gün arsa bakmaya çıkıyordu. Başka türlü tasarruf edemeyeceğime kanaat getirmiş olmalı.

Şengül, rahatsız edici bir sahiplenmeyle neden her gün gelmiyorum diye afra tafra etmeye nihayet başlamıştı. Sofraya oturduğumuzda yarım saat boyunca Şahin’le ikisi somurtup duruyor, neden sonra affedip konuşmaya başlıyorlardı. Henüz hesap sormaya cesaretleri yoktu ama, yakında bu da olacaktı.

Günlerden bir gün, on yedi-on sekiz yaşlarında sümsük bir çocuk türedi Hâkim. Karaböcek gibi bir şeydi. Tarikata girmiş, daha da kapılmasın diye Şahin yanından ayırmıyormuş.26 Masada boynu bükük oturur, ağzını bıçak açmazdı. Tekkeye gide gele, nasıl demeli, sürekli bağışlanmak ister bir duruş edinmişti. Örneğin kibrit almaya gidecek olsa bakkaldan bin bir özür dileyecek zannederdiniz. Bakınca insanın affedesi gelirdi. Bu yaşta artık ne günahı varsa, şimdiden önlemini alıyordu demek. Her gittiğimde görüyordum onu. Pis kokması dışında bir zararı yoktu. Kokan, aslında kafasından hiç çıkarmadığı kasketiydi. Çocukta Alopecia universalis27 başlamıştı ve kelini ters taktığı yağlı bir deri kasketle gizlemeye çalışıyordu. Gece boyunca Şahin çocuğa durmadan kaş-göz eder, çocuk da sırıtarak yanıma sokulurdu.

Çocuğu Tepehisar’a, yanıma vermeye kalktıklarında oyunun sonu geldi. Efendim muayenehanede yatar kalkar, temizlik yapıp, ufak tefek işlerimi görürmüş. Bir gece Şahin ağzındaki baklayı çıkarınca, “Aa, tabii, lafı mı olur,” dedim ve çıkış o çıkış, bir daha o eve ayak basmadım.Yaz kızım; sanık doktor Ferit Özerdem kurtuldum sandığı netameli bir durumdan başına daha büyük bir bela sararak Tepehisar’a dönmüş, yaşadıklarından ders almak bir yana, yalnız geceleri kadınları değil, bütün ömrünü düş kurmakla geçirmek suretiyle başına gelecek olayları sonuna kadar hak ettiği sabit görülerek…28

Düş kurmanın tadına bir kez varınca, insan dur durak bilmiyor. Kapı kapıyı açıyor; bir kadını kendime hayran bırakmak isterken, bir bakmışım tek başına üç kişiye meydan okuyan kahramana dönüşüvermişim. Rakımı yudumlarken, uçak gemisinden zor koşullarda havalanan gözü pek jet pilotu, her maç gol atan acar futbolcu, kansere çare bulan yetenekli doktor gibi çocuksu hayalleri uzun uzun düşlerdim. Bazen hepsi birleşirdi; pilot aynı zamanda gol kralı ve Uzakdoğu dövüş sanatı ustası olurken; büyük bir şair, dünyaca tanınmış yakışıklı bir boğa güreşçisi de olabiliyordu. En çok, haksızlığa uğramış, sonra artık bir şekilde haklılığı tam zamanında ve çarpıcı bir biçimde anlaşılmış olmakla ilgili düşleri severdim. Her defasında iş işten geçmiş olur, bendeniz kırgın, ama gözleri dolduracak denli onurlu bir alınganlığın tadını çıkararak arkamı döner, yoluma devam ederim… Bayılırdım bunlara…

Ama gerçeklerden de kaçamazdım. Üst üste dört gece gitmeyince sabah erkenden Şahin çıktı geldi. Yüzünde yapmacık bir endişe, “Abi meraktan öldürdün bizi,” ayaklarına yattı. Onu Şengül’ün evinde görmek katlanılabilir bir şeydi, ama burada, bana ait güvenli alanda etrafa mikrop saçan zehirli bir yaratıkçasına tedirginlik vericiydi. Hastaların meraklı bakışları arasında koluna girip Belediye Parkı’nın oradaki kahveye sürükledim. Sabah sabah biraz da içkiliydi galiba. Keloğlana hiç değinmeden birbirimizi nasıl mertçe sevip güvendiğimizden konuştuk, kucaklaşıp kucaklaşıp karşılıklı iltifatlar ettik. Uzatıp mesele çıkarmasın diye içini rahatlatıp gönderdim. O gece de İzmir’e gitmeyince, ertesi sabah daha muayenehaneyi açmadan kapıda Uğur’u bekler buldum. Yeni numuneleri göstermeye gelmiş numarası çekerken ağzımı bile aramadı namussuz. Öğlene kadar oyalandı, konuyu hiç açmadı. O gün hep başka başka ilaçlar yazdım, sesini çıkarmadı. O gitti, Serap gelip hastaların yanında uzun uzun ağladı, canımı sıktı. Öğleden sonra vergi dairesinden çağırdılar.

Vergi Dairesi müdürü ve memurlarıyla tuhaf bir ilişkim vardı Hâkim. Müdürün kendisi, ama özellikle İlhan adındaki vergi tahsildarı, namuslu cumhuriyet memurlarındandı ve tahsilat konusunda oldukça vatanseverdiler. Diğer yandan hem kendileri, hem de aileleri doğal olarak hastamdı. Beyanname zamanı daireye çağrıldığımda, iki taraf da nasıl davranacağımızı kestiremezdik. Bana gerçek minnet hisleriyle saygı duymakla birlikte, önünden geçen herkes gibi bahçeden taşan hastaları onlar da görüyorlardı. Ben, ne kadar kazandığımı bilmeden kafadan bir rakam yazıyordum. İki erkek çocuğunu salimen doğurtup kucağına verdiğim memur İlhan, minnet ve vatan borcu arasında bocalar, sonunda çaresiz beyan ettiğim geliri gerçek kabul edip sıkıntıyla imzayı basardı. Doğrusunu isterseniz Hâkim, anlamlı miktarda vergi kaçırdığım söylenemez. Ne kadar kazandığımın hesabını tutmadığımdan, aklımca adil bir beyanda bulunduğuma inanırdım. Kimi köylü vatandaş kutuya para bile atmazdı. Zannediyorum ki Vergi Dairesi elemanları bahçeyi uzaktan kollayıp günde kaç hasta geldiğinin puantajını tutuyor, eh işte her biri ortalama şu kadar ödese doktor beyin yıllık kazancı bu kadar olur, diye tahminde bulunuyorlar, beyan ettiğim gelir epeyi aşağılarda kalınca minnet duygularını kötüye kullandığımı düşünüp içerliyorlardı. Ne var ki çalışma hayatım boyunca bunu hiç belli etmediler… gücenik bir-iki bakış hariç… Hepsini yaz kızım…

25 Bu defaki namussuz, Şahin Kuşçu sayın Hâkim. Ayrıca müvekkilim yanlış hatırlıyor, rakıya ilk Selma Kavikol’un evinde alışmış.

26 Şahin Kuşçu’nun oğluymuş efendim.

27 Vücuttaki bütün kılların dökülmesi hastalığı sayın Hâkim.

28 Şaka yapıyor efendim, müvekkilim adına sayın mahkemenizden özür dilerim.

*****

FORBES CİNAYETLERİ BİR SAPIĞIN
MARİFETİ Mİ?

İZMİR – 6 Aralık 1974 tarihinde Buca Forbes Caddesi üzerinde bulunan Güneş Apartmanı’nda altı kadının öldürülmesiyle ilgili soruşturmadan hâlâ bir sonuç elde edilemedi. Katil ya da katillerin suç kanıtlarını çok iyi sakladıkları ihtimal dahilinde görünse de, ağırlık kazanan görüş bunun sapık bir eylem olduğu şeklinde. Cinayet masasından adını vermeyen bir komiser, kanıt bulunamamasının kimi zaman aniden gelişen plansız cinayetlerde görülebildiğini, sapık katilin şansının da yardımıyla ipucu bırakmayabileceğini ifade etti. Bu durumda maktullerle katil arasında bir ilişki kurmak da imkânsız hale gelmiş oluyor. Öte yandan tek tutuklu sanık Ziya Karagülle’nin durumu hukuk çevrelerinde tartışma yarattı. Dün sabah devam edilen davada, mahkeme Karagülle’yi diğer cinayetlerden delil yetersizliğinden beraat ettirdi. Karagülle’nin avukatı; olayın tek ve bütün bir cürüm olduğunu, müvekkilinin diğer cinayetlerden beraat ettiğine göre sadece karısını öldürmüş sayılamayacağını, bunun hayatın doğal akışına göre imkânsız denebilecek bir tesadüf olduğunu, dolayısıyla bu davadan da beraat etmesi gerektiğini iddia etti ve apartman yöneticisi Sedat Kurt hakkında savcılığa yeniden suç duyurusunda bulunacaklarını sözlerine ekledi. Savcı beraat kararına itiraz ederken dosyayı temyize göndereceklerini açıkladı. Karagülle cezaevine gönderilirken duruşma iki ay sonraya ertelendi.

Vücudumda bir kırıklık vardı Hâkim. Hasta değildim, ama yorgun ve güçsüz hissediyordum kendimi. Hasta bakmak dışında canım hiçbir şey yapmak istemiyordu. Akşam yemekli viziteler gözümde büyüdükçe büyüyordu. Evlerini neden bu kadar çok ısıtıyorlardı? Sıcaktan ve ailenin aşırı ilgisinden ateş basıyor, bütün gece terliyordum. Sıcaktan nefret ederim. Hele sıcak dört duvar arasındaysa, bahaneler üretip kaçtığım hiç de seyrek değildir. Aydınlık bir zihin ve çalışma enerjisi için serin bir ortamın gerekli olduğuna inanırım. Üşüdüğüm zaman kalın giysiler giyer, ama temiz ve serin hava solumaktan asla vazgeçmem. Dolayısıyla beni zora soktukları için bu ailelere için için kızgınlık duyardım. Hasta var diye aldatıyorlardı ve ben de, bile bile, doktor olmanın sorumluluğuna karşı gelemeyerek bu boğucu koşullara katlanmak zorunda kalırdım. Eve dönüp yatağa yattığımda kendimi genellikle bitkin hissediyordum. İki29 kadeh rakı, günün sonunda iyi hissetmem için gereklilik halini aldı. Bu kadarına hakkım olduğunu düşünüyordum. Çakırkeyif olup düşlere dalmadan bitirirsem güne yazık edecekmişim gibi geliyordu.

Şahin ve Uğur o hafta bir daha görünmedi. Namussuz herif, o kılıksız deyyusla bir olup dolaplar çeviriyor olmalıydı.30 O kadar bitkindim ki Hâkim, boş vermişliğim son safhasına varmıştı. Bir sürü reçeteye Uğur’un ilaçlarını doldurdum, arsa alsın diye babama istediği parayı verdim, gelip ağlamasın diye Serap’a pahalı çiçekler yolladım, yeter ki canım sıkılmasın. Ama gene de sıkılıyordu. Geceyi bekliyordum. Rakıyı daha kadehe dökerken rahatlamaya başlıyor, içtikçe gücüm yerine geliyordu. Geçen her gece, düşünü kurduğum yüzlerce kadın birleşiyordu. Yaz kızım…

Artık kimden ödünç aldıysa, Şengül pazartesi öğleden sonra kucağında bir bebekle çıkageldi. İlişkiye girmediğimi ve üç ay içinde çocuk sahibi olunamayacağını ben elbette biliyordum, ama hastalar nereden bilecek? Bahçeden ağlama sesi ve bağrışmalar duyunca hemen anladım çevirdikleri dolabı. Bunca yıl edindiğim itibarı bir çırpıda iki paralık edeceklerdi. Taşrada –ve her yerde– insanlar rezaletlere inanmaya bayılır. Teneke kutuda ne varsa eline sıkıştırıp güç bela başımdan savdım savmasına ama, peşimi uzun zaman bırakmayacaklardı. Haftada bir gün, –Şahin deyyusu uzakta, bakkalın önündeki ıhlamur ağacının kuytusunda sigara içerek beklerdi– kucağında her defasında bir başka bebekle kapıya dayanıyor, haracını almadan adım atmıyordu. Hüzünlü Kızılderili gitmiş, yerine çirkin ve şirret bir yosma gelmişti. Bir taraftan da babamı idare etmek zorundaydım. Öfkesinden köpürüyordu. Bahçeden gelen en küçük patırtıda, acaba Şengül mü diye dışarı fırlıyor, aman babam duymasın diye alelacele parayı verip başımdan savıyordum. Ağlama sesi Şengül’e ait olabileceği gibi, gelen Serap da olabiliyordu. Onun derdi para değil, alyanstı. Sırada bekleyen köylü kadınlarının arasına oturur, yana yakıla beni ne çok sevdiğini anlatıp desteklerini arardı. Alyans olmasa da, rahatlatıcı sözler verip o günlük paçayı kurtarıyordum. Gece olmasını sabırsızlık ve özlemle bekliyordum. Neyse ki her gün mutlaka gece oluyordu.

Bir başka namussuz da kardeşim. Benden iki yaş küçük. Uğur’dan farkı görünüşte iyi aile babası olması. Okumadı, küçük yaşta işlere girdi çıktı, benden aldığı “sözde” borçların tamamını batırdı, sonra artık ne haltlar çevirdiyse para kazanıp iyi bir evlilik yaptı. Özgüveninden hep nefret ettim, çünkü bu beni yanında değersiz hissettiriyordu. Oysaki ben bir hekimdim. Sıradan bir tüccara kıyasla çok daha itibar sahibi olmalıydım. Ama nedense yanında tersi oluyordu işte. İzmir’de edindiği çevre, kendini saydırışı, düzgün bir aileden güzel karısı ve iki çocuğuyla örnek aile yaşantısı beni eziyordu. Kısa zamanda Ticaret Odası’na, Belediye Meclisi’ne falan seçildi. Bununla birlikte yemediği halt kalmazdı Hâkim. Kaç defa evime sevgililerini getirip karısını aldattığını bilirim. Ben de, karısı duyar da evliliği bozulur inşallah diye göz yumardım. O ve gül gibi karısı bana hep kusurluymuşum gibi davranırlardı. İhtisas yapmayışım, taşrada yaşamam, hâlâ evlenmemiş olmam, açıkça söylemeseler de çocuksu hayalciliğim, onların gözünde başarısızlıktı ve bunu açık açık hissettirmekten geri kalmazlardı. Elimden tutar havalarda baş-göz etmeye kalkmalarına sinir olurdum. Babam haberi uçurmuş tabii… Sadık31 da, aman paralar gidiyor diye koşup geldi. Sözde Uğur’u iyi tanırmış, ne mal olduğunu bilirmiş, muayenehanenin yanına yaklaştırmamalıymışım, gerekirse tanıdıklarını devreye sokarmış vesaire vesaire… Bu lakırdılar kendimi daha kötü hissettirmekten başka işe yaramıyordu. Gerçekten endişelendiği için değil, yermek için fırsat bulduğuna sevinir gibiydi. Haftada bir gelip sinirlerimi bozup gidiyordu. Ne var ki Sadık’ı görünce babam sakinleşir, bu beni daha da sinirlendirirdi. Hayat adamı pozlarında, “Abi, sen bu kafayla daha çok tokat yersin!” demesi yok mu, çileden çıkardım. “Biliyor musun, annem de çok üzülüyor” dediğindeyse, yatırıp dövmemek için zor tutardım kendimi. Madem öyle, anlatmasana anneme namussuz! Bir keresinde inat olsun diye Şengül’e çok para verdim de, kızın ağzı bir karış açık kalmıştı.

Yıllar geçtikçe Sadık ve gül gibi karısı, tersini arzular görünseler de, günün birinde evlenirim diye ödleri kopmaya başladı. Babam İzmir’den arsa alıp bir kalfayla anlaşmıştı ve bilin bakalım parasını kim karşılayacaktı…

Uğur namussuzu üç-dört hafta ortalıkta görünmedi. Belki geldi de, Sadık’ın Mercedesini fark edip görünmeden tüydü. Bir de onunla uğraşmayayım diye reçetelerde oyunbozanlık etmedim. Sonra bir sabah, hiçbir şey olmamış gibi ortaya çıktı. Aramızda böyle bir olay yaşanmamış, Şengül’ü bana o tanıştırmamış gibi aptalları oynadık. O daha iyi oynuyordu, bendeki kırgınlık azalsa da hiç geçmedi. Biraz da korkuyordum galiba. Korkum, bana fenalık edeceklerinden değil, rahatımın kaçacağındandı. Yorulmuş hissediyor, sansarlarla savaşacak gücü kendimde bulamıyordum. O gün de bir aksilik çıkmadan güneşin batması benim için yeterliydi. Şirketten kovulup İstanbul’a taşınıncaya kadar ilaçlarını yazmayı sürdürdüm. Haraç ödeme işiyse, bir sene sonra ikisi birden hapse düşene kadar devam etti.32 Sonraları tek tük imzasız tehdit mektupları aldım, üzerinde durmayınca arkası kesildi. O günleri acı bir eziklik duygusuyla anımsarım Hâkim.

29 Daha sonra artacak efendim.

30 Affınıza sığınarak sayın Hâkim; namussuz herif: Uğur Mızrak, kılıksız deyyus: Şahin Kuşçu.

31 Sadık Özerdem, kardeşi efendim.

32 Şahin Kuşçu ve Şengül Yılmaz’dan söz ediyor efendim. Şahin Kuşçu, aslında Şengül Yılmaz’ın dostuymuş. İkisi bir olup Şahin Kuşçu’nun karısını ortadan kaldırınca cezaevine girmişler.

*****

KIRMIZI İMPALA

“Panda tek renk olsaydı, bu kadar sever miydiniz?”

Chengdu Panda Üretim Merkezi Müdürü

Vet. Dr. Yue Wong Su

(Yeni doğan yavruyu görüntülemek isterken

anneyi huzursuz eden gazetecilere hitaben)

Yeni arabam bir harika. 62 model Kırmızı İmpala. Üstü açılıyor. Sekiz silindir gürül gürül bir makine. Gören, dönüp bir daha bakıyor. İçinde kırkbeşlik çalan pikabı bile var. Yazdan kalma sıcak bir sonbahar günü. Koltukların bej renkli derisi güneşin altında buram buram kokuyor. Arabanın üstünü açmış, muzaffer komutan edasıyla Kordonboyu’nu33 turluyorum. Gözümde koyu renk gözlükler. Boynuma doladığım ipek fuların uzun kuyruğu, gurur nişanesi misali arkamda uçuşuyor. Ulaşılmaz görünüyor olmalıyım. Ulaşılmamalıyım. Ağır ağır sürüyorum arabayı. Acelem yok. Fındık sekiz motorun vakur homurtusu, kaldırımda yürüyenleri rahatsız etmek bir yana hayran bırakıyor. Kızlar birbirlerini dürtüp beni işaret ediyorlar. Bir kadın görseler de kızacaklar ama, yan koltuktaki boşluk onları çileden çıkarıyor. Dönüp bakmıyorum bile. Hiçbirini kendime layık bulmuyorum. Hep onu arıyorum, bulamayınca, kendi başıma kalmak istiyorum.

Uzun zamandır hep şunu düşlüyorum: Beni mutlu edecek kadın günün birinde aniden karşıma çıksın… Bunu Allah yapsın… Hayal bu ya, gizli işaretlerle ima ederek değil, açık açık, “Ferit kulum, düşlediğin kadın budur, al sana armağanım olsun” desin. Tam istediğim gibi, beni mutlu edecek sevgiliyi imal edip gözümün içine soksun ki, kafamda kuşku muşku kalmasın. Mümkünse bana görünüversin, ben de, “yanıltıcı rastlantılara mı aldanıyorum” diyerek vesveseye kapılmayayım. Hep bunu düşlüyorum. Kadını tarif edemiyorum. Dini minyatürlerdeki Hazreti Muhammed tasviri gibi yüzü yok. Bu onu gizemli olduğu kadar çekici de kılıyor. Güzeller güzeli İmpalamla şehir dışına sapmışım. Otomatik vites ve havalı34 direksiyonun keyfini çıkararak gaza yükleniyorum. İki yüz beygir güç beni koltuğa gömüyor. Deniz kenarında kıvrıla kıvrıla uzayan manzaralı bir yoldayım. Hız, rüzgâr ve yosun kokusu başımı döndürmüş. Canım sıkkın, başımdan geçen başarısız ilişkilerden sonra ümitsiz ve boş vermiş durumdayımdır. Son ayrılışımın üzerinden uzun zaman geçmiştir. Hüzünlü bir müzik yalnızlık duygularımı depreştirmektedir. Bu hüzün bir bakıma keyif vericidir de. Tatlı bir sızı gibi. Kendimi bir filmde başrol oynar hissetmekteyimdir. Dudaklarımın arasında sigara, ağır ağır sürmekteyimdir arabayı. Ve mucize gerçekleşir…

Birden, gözüme bir kadın ilişir. Rüzgârda uçuşan bembeyaz elbisesiyle yolun kenarında duruyor. El etmiyor, ama beni beklediğini biliyorum. Yavaşlıyorum. Sağa çekerken yerdeki çakılları ezen lastiklerden kararlı bir hışırtı işitiliyor. Tam yanında duruyorum. Bu ıssız yerde gökten indirilmişçesine çevreye yabancı duruyor. Gözümü ondan alamıyorum. Aynı anda hem nahiflik, hem de çekicilik barındıran bir hali var. Bunu kaç kadın başarabilir? Tek söz etmeden kapıyı açıp arabaya biniyor. Söylemesine gerek yok ama, düşün zenginleşmesi bakımından “o, benim,” diyor. O an içimi büyük bir mutluluk kaplıyor. Bir anda hem güçlenmiş, hem de hafiflemiş hissediyorum. Baş döndürücü bir duygu bu. Adeta mutluluğun sihirli formülü.

Ben kalakalınca, zarif bir el hareketiyle “gitmiyor muyuz” dercesine yolu işaret ediyor, canım benim… Ona bir de isim koydum: Rüya… Direksiyondan vitesi cakalı bir tavırla kaldırıp yola koyuluyorum. Araba bir kısrak gibi öne atılırken, rüzgâr saçlarımızı uçuşturuyor. Zeytin ağaçları arasındaki yılankavî bir yoldan deniz kenarına doğru kıvrıla kıvrıla iniyoruz. Sonbahardayız, ama ilkbahar kokuyor. Arabayı hızlı sürdüğümden, Rüyam dizlerini göğsüne çekip kollarını kavuşturmuş. Esirgeyici duygularım kabarıyor, çok kırılgan, ah canım, kıyamıyorum. Yavaşlayıp elini tutuyorum. Rahatladığını hissediyorum, ne güzel, bana bakıp gülümsüyor sevgilim…

Gene de içim rahat değil. Bir işaret daha bekliyorum. O da oluyor. Allah bana görünmüyor ama, içimi alışılmadık bir ferahlık kaplamaya başlıyor. Giderek bütün vücuduma yayılan serinletici bir ateş. Daha önce hiç tatmadığım değişik duygularla kendimden geçiyorum. Yanarken serinliyorum. Artık nasıl oluyorsa, mutluluğu eklemlerimde hissediyorum. Ayağa kalksam yürüyemeyeceğim. Kesinkes tanrısal bir güç. Hafiften yağmur çiseliyor. Arabanın üstünün açık olması dert değil,