Tamisha Draper’a.

Sen kelimenin tam anlamıyla bir kızın isteyebileceği en iyi arkadaşsın… Bitmek bilmez Starbucks buluşmaları ve bu kitabı yaratmaya yönelten sohbetlerimiz için teşekkür ederim.

(Ayrıca evet, Sevgiler, Carter adının senden çıktığının minnetle farkındayım.)

(Ayrıca hayır, Chris Harper, sırf onun kocasısın diye sana bundan pay vermeyeceğim… Hahaha)

GİRİŞ

Carter

Bu saçmalığın başlangıcını hâlâ ensemdeki tüyleri diken diken edecek bir netlikte hatırlayabiliyordum. En azından kendi hayatımdaki başlangıcını.

On yaşımdaydım ve ailem, yani “1100 Joyce Sokağı’ndaki Jamesler” evimizde bir bağış yemeği düzenliyordu. Bin dolarlık tabağımdaki akşam yemeğimin ortasındayken babam gereksiz bir konuşma yapmaya karar vermişti.

Bir doksan üçlük boyu, Amerikalılara özgü mavi gözleri ve hakiki açgözlülüğüyle orada dikilmiş, okulda çocuklar için daha sağlıklı menülere yatırım yapmak istediğini anlatıyordu. Hayatını kurtarmak için bile beladan uzak kalamayacak malum bir çocuk tanıdığından (benden bahsediyordu), daha iyi disiplin fikirlerine yatırım yapılmasına yardım etmek istediğini de söyledi.

Yine de o ideallerden hiçbirine saçmalık etiketi yapıştırılmamıştı. Bir sonraki haricinde. Odadaki bütün sponsorlarına kadeh kaldırdı: “Bu akşam buradaki herkese arkadaşım gözüyle bakıyorum. Eğer arkadaş değilseniz ailedensinizdir ve aile ebedidir. Bunu şu anda söylememin esas sebebi, kendi babamın bana öğrettiği ve bunca yıldır aklımda yer edinen çok önemli bir ders: Bazı insanlar hayatınıza bir amaç için girer, bazıları mevsimliktir, bazılarıysa ömürlüktür.”

Bir alkış tufanı, bir sürü tezahürat ve yürekten gelen, “Çok doğru… çok doğru…” cevapları bir anlığına odayı kapladı. Sonra yaşlıca bir adam benimle aynı seviyeye gelmek için eğildi. “Baban haklı, biliyorsun değil mi? Az önce söylediği her şeyi hatırla.”

“Az önce ne söyledi ki?”

“‘Bazı insanlar hayatınıza bir amaç için girer, bazıları mevsimliktir, bazılarıysa ömürlüktür,’ dedi.” Gülümsedi. “Bunu hem kafanda tutmalısın hem de hayatına mümkün olduğunca sokmalısın.” Göz kırptıktan sonra uzaklaştı.

O zamanlar bilmiyordum fakat babam ve kaypak takipçisi resmen geleceğimi öngörmüştü…

Babam bu konuşmayı yaptıktan birkaç yıl sonra annemle hayatımızdaki “amacını” yerine getirdiğini düşünmüş olacak ki ikimizi de terk etti. Ondan birkaç yıl sonra annem, annelik “mevsiminin” bittiğine ve anne olmaktan yorulduğuna karar verdi. Gerçek tutkusunu duman altı barlarda ve kumarhanelerde bulabileceğini düşündü. “Ömürlük” kısmına gelecek olursak, bunun için düşünebileceğim sadece tek bir kişi vardı…

Dördüncü Sınıf

Carter

Sevgili Bayan Carpenter,

Dün sınıfta yaramazlık yaptığım için üzgünüm. Karaşşıklığa sebep olmak istemedim ve en güzel kalemlerinizi kırdığım için üzgünüm ama Arizona Turner’dan NEFRET ETTİĞİM için üzgün değilim.

O çok çirkin ve çok konuşuyor. Neden beni gönderdiğiniz gibi onu da müdürün odasına göndermediğinizi bilmiyorum. O da cezalandırılmayı hak ediyor. Umarım yarın ölür de onu ya da çirkin metal ağzını artık görmek zorunda kalmam.

Sevgiler,Carter

Gülümsedim ve mektubu anneme verdim, bu defa işe yaramasını ve tekrar yazmak zorunda kalmamayı umuyordum.

Arizona’nın durmadan başımı belaya sokmasından ve bu konuda gülüp durmasından bıkmıştım artık. Derste tüm soruların cevaplarını bildiği için çok akıllı olduğunu sanıyordu ama ben de biliyordum. Özellikle de öğretmenimizin cevap anahtarını nerede tuttuğunu bildiğimden ve her öğle yemeğinde onları çaldığımdan.

Ailem onun ailesini şahsen tanıyordu çünkü her zaman “onunla alay ettiğim” ve “onu ağlattığım” için benim hakkımda toplantılara gitmek zorunda kalıyorlardı fakat başlatanın o olduğunu söylediğimde bana kimse inanmıyordu.

Hep o başlatıyordu…

“Carter…” Annem derin bir nefes alarak başını iki yana salladı. “Bu korkunç bir mektup. Yazdığın son üç tanesinden daha kötü.”

“Nasıl olur? Bu defa Arizona’ya isim takmadım. Sadece ölmesini istediğimi söyledim.”

“Sence ona her çirkin deyişinde hislerini incitmiş olmuyor musun?”

“O çirkin ama.”

“Çirkin değil.” Babam odaya girdi. “Ağzındaki o teller çirkin olabilir tabii ama bütününe bakarsan? Aslında sevimli bir kız.”

“Ciddi misin?” Annem ona dik dik bakınca babam güldü.

“Üzgünüm.” Yanıma gelip sırtıma pat pat vurdu. “Birine çirkin demek güzel bir şey değil, evlat. Ondan ne kadar nefret edersen et. Bu Arizona denen kızın seni etkilemesine izin vermeyi kesmelisin. Bu, bu yıl başını beşinci kez belaya sokuşun.”

“Sekizinci.” Annem onu düzeltti. “Geçen hafta kız salıncakta sallanırken onu aşağı itti.”

Babam bana baktı. “Peki bu defa ne yaptın?”

Cevap vermedim. Onun yerine gözlerimi yere diktim.

“Matematik sınavının ortasında ayağa fırlayıp, ‘Senden nefret ediyorum, Arizona,’ diye bağırmış,” dedi annem. “Sonra zavallı kızın sınav kâğıdını alıp tortop ederek sınıfın karşısına fırlatmış… Iskalamış ve öğretmeninin en sevdiği kalemliğini yere düşürmüş.”

Babam başını iki yana sallayıp iç geçirdi. “Şu kızla konuşmayı kes sadece, tamam mı? Ondan tarafa bakma bile. Ne olursa olsun onu görmezden gelmeyi öğrenmek zorundasın. Zaten içimden bir ses onun senin için ‘ömürlük’ bir insan olmayacağını söylüyor. Sadece mevsimlik, yani yakında gidecektir. Güven bana.”

“En sonunda bu konuda bir yetişkin gibi davrandığını görmek güzel.” Annem mektubumu ikiye böldü ve dikkatini bana çevirdi. “Şimdi otur ve öğretmenin için güzel bir mektup yaz. Arizona içinse daha da güzelini yaz ve artık ona karşı acımasız olmayacağını belirt. Söyleyecek güzel bir şeyler de düşünmeye çalış. Belki her zaman giydiği güzel elbiselerinden bahsedersin, hı?”

Sızlansam da kalemimi alıp yazmaya koyuldum.

Annem “aptal”, “nefret” ve “ölmek” gibi kelimeleri çıkarttırdığı için mektubu doğru şekilde yazmam beş denememi aldı ama gece yarısına doğru en sonunda kusursuz hâle getirmiştim. Sonra kendime bir söz verdim. Yarın mektubumu Arizona’ya verdikten sonra onunla bir daha asla ama asla konuşmayacaktım…

Ertesi gün okuldayken erkenden sınıfa girip özür mektubumu öğretmenimin masasına bıraktım ve gidip en uzak sıraya oturdum. Yani en son sıraya. Sonra ödevimi çıkarıp ders başlamadan önce birkaç matematik sorusunu bitirmeye çalıştım.

Parmaklarımla dört defa yediye kadar saydım ve Arizona’nın yanımdaki sıraya oturduğunu gördüm.

“Günaydın Carter,” dedi.

Onu duymamışım gibi davrandım.

“Carter?” Omzumu dürttü, defterime yirmi sekiz yazdım.

“Merhaba?” Omzumu daha sertçe dürttü. “Carter? Carter?”

“NE?!” En sonunda ona baktım.

“Bugün bana verecek bir şeyin yok mu? Güzel ve önemli bir şey?” Metal koca ağzıyla gülümsedi.

Iyy. Öyle çirkin ki… “Yok.”

“Annen başka bir ‘çok özür dilerim’ notu yazdırmadı mı?” Kollarını göğsünde kavuşturdu. “Çünkü bu sabah telefonda anneme tam olarak öyle söyledi.”

“Annen sağır ve aptal herhalde çünkü ben sana hiçbir şey yazmadım.”

“Ne?” diye fısıldadı. “Lafını geri al yoksa ispiyonlarım!”

“Durma, git ispiyonla!” Omzumu silktim, her zaman yaptığı gibi elini kaldırıp öğretmene şikâyet etmesini bekledim.

Yapmadı. Sadece bana baktı. Sonra cebine uzanıp katlanmış bir kâğıdı sırama attı.

Dün yaptığım gibi buruşturup suratına atmak istiyordum ama onun yerine açıp okudum:

Sevgili Carter,

Dün yaramazlık yapmana ve Bayan Carpenter’ın kalemliğini kırmana sebep olduğum için üzgünüm ama senden NEFRET ETTİĞİM için üzgün değilim. Çok çirkinsin ve çok konuşuyorsun. O yüzden başını sürekli belaya sokuyorum çünkü çeneni kapatamıyorsun ve her şeyi bildiğini sanıyorsun AMA BİLMİYORSUN! Bir gün sana otobüs çarpmasını gerçekten diliyorum çünkü berbatsın. Hem de ÇOK berbatsın.

Olmayan Sevgilerimle,Arizona

O günden sonra çok iyi arkadaş olduk…

1. Şarkı: Boş Alan (3:47)

Carter

Günümüz

Artık sadece seks yetmiyor…

Şu anki sevgilim Emily plajda etrafımda daireler çizerek koşarken başımı iki yana salladım. Parlak kırmızı bikinisinin içinde bana su atarken gülümsüyor ve etraftaki erkeklerin kıskanç bakışlarıyla dikkatlerini üzerine çekiyordu. Ona gülümseyerek karşılık verdiğimde bileğindeki kamerasını durmadan çıkarıp yanıma geliyor ve tepemizden tutarken, “Selfie zamanı! Gelmiş geçmiş en sevimli çift!” diye bağırıyordu.

Dürüst olmam gerekirse, dışarıdan bakıldığında bu kadınla ilgili her şey neredeyse kusursuzdu: Açık yeşil gözleri ve dolgun, yumuşak dudaklarıyla baş döndürecek kadar güzeldi, en suratsız insanı bile gülümseten bulaşıcı bir kahkahası vardı ve mizah anlayışı benimkine epey yakındı. Doğuştan gelen şen şakrak bir kişiliği vardı, bir yabancıyı bile ilk tanışmalarında çok iyi arkadaş olduklarına ikna edebilirdi ve kapalı kapılar arkasında, seks arzusu neredeyse benimki kadar fazlaydı.

Ancak iyi özellikleri burada sona eriyordu ve maalesef ben bunu çok geç öğrenmiştim.

Ciddi şekilde çıkmaya başlamamızdan birkaç ay sonra gerçek karakteri ortaya çıkmaya başlamıştı. İlk olarak, doğuştan gelen şen şakrak kişiliğinin hiç de “doğuştan” olmadığını öğrenmiştim; illegal yollardan temin ettiği ve sıklıkla aldığı Adderall’in yan etkisiydi. İkincisi, birlikte olmadığımız zaman her saat başı bana, “Seni özledim, bebeğim, neredesin?” mesajları atıyordu. Üç dakika içinde cevap vermezsem bana tekrar tekrar mesaj atıyordu: “Öldün mü? ÖL-DÜN MÜ?!” Son olarak da bu ilişkiyi en kısa sürede bitirmek istememin sebebi, yeni ve çok acayip seks fetişiydi. Seksten önce ve sonra odada elleri ve dizleri üzerinde sürünüp kedi gibi miyavlamaktan hoşlanıyordu. Hatta boşalırken bile “miyav” demişti.

Bazı bokluklarla uzun süre başa çıkamazdım…

“Hey, sen!” Emily bana su atıp daldığım düşüncelerden çıkardı. “Ne düşünüyorsun öyle?”

“Bir sürü şey,” diye itiraf ettim.

“Senin hakkında en çok hoşlandığım şey bu, Carter.” Gülümsedi. “Hep derin düşünceler içindesin, derin şeyler düşünüyorsun…” Kamerayı tepemize kaldırdı. “Derin düşünce selfiesi!”

“Tamam…” Fotoğrafı çekene kadar bekledim. “Dönmeye hazır mısın?”

“Neredeyse. Bana beş dakika ver. Açılıp dalgaları son bir defa daha göğsümde hissetmek istiyorum.”

Başımı sallayarak onayladım ve okyanusa girmesini izledim, ona katılmam için beni çağırıyordu ama kendimi gülümsemeye zorlayıp yerimde kaldım. Neden çıktığım kadınların biriyle bile altı ayı aşamadığımı hâlâ düşünüyor, hâlâ merak ediyordum. Neden etraflarında bir saniye daha kalacak kadar güç bulamıyordum kendimde?

“Tamam!” Emily kıyıda yanıma geldi. “Sen de hazırsan artık dönmeye hazırım, Carter. Aklında ne olduğunu biliyorum…” Elini kasığıma dayadı. “Miyav…”

Tanrım…

Elini kasığımdan çekip tuttum ve beraber eve döndük.

“Yarın Everglades’e gitme konusunda ne düşünüyorsun?” diye sordu.

“Sanırım yarın hakkında konuşmalıyız… Aslında konuşacak çok şeyimiz var.”

“Yaa.” Elimi sıktı. “En sonunda içine girmeme izin verip en derin, en karanlık sırlarını anlatacakmışsın gibi geliyor…”

“Benim derin, karanlık sırlarım falan yok.”

“Şey, yarın her ne konuşmak istiyorsan Gayle’de yapmasak olur mu?”

“Ne?” Ona bakarken tek kaşımı havaya kaldırdım. “Niye?”

“Çünkü oranın yemeklerini ikimiz de ne kadar sevsek de, oradan nefret ediyorum. Yani orada olmaktan, anlıyor musun?”

“Pek değil…”

“Sanki orası bizim ‘çift mekânımız’ değil gibi geliyor. Her çiftin kendine ait bir ‘Aman Tanrım, burası bizim yerimiz’ dediği bir yeri olmalı. Bu arada lafı açılmışken, yarın Facebook’ta daha fazla fotoğrafımı paylaşmamız gerekiyor. Bugün çektiklerimi yarın paylaşacağım. Şu başlığa ne dersin: ‘Aman Tanrım! Erkek arkadaşım sürpriz yaparak beni kumsala getirdi? #beniseviyor #kıskanmayın #banahepparaharcıyor.’”

“Kumsal bedava…”

Yorumumu dikkate almadı ve boş boş konuşmaya devam etti; en sonunda konuyu sosyal medya hesaplarımızın ne kadar berbat olduğundan bu akşam üstüme binmeyi ne kadar çok istediğine getirdi fakat evime girdiğimiz saniye yatağıma yığılıp uyuyakaldı.

Rahatlayıp buzdolabından bir bira aldım ve tezgâha yaslandım. Yarınki ayrılık hakkında düşünmem gerekiyordu gerçi. Kısa, hızlı ve direkt konu odaklı olmam gerekiyordu.

“Sorun sen değilsin, benim…” “Senin aradığın adam olduğumdan emin değilim…” “Tamam, bak. Konu, şu yaptığın garip kedi şeyi…” Hayır, hayır… bu konuda diplomatik olmam gerekiyordu. Hımm…

Google’da “Birinden Ayrılmanın En İyi On Yolu” başlığını arattım ama ekran değişti ve onun yerine bir arama belirdi. En iyi arkadaşım, Arizona.

“Selam?” diye cevapladım.

“Miyavvvv…” diye fısıldadı. “Miyavv… Miyav!”

“Siktir git, Ari.”

Kahkaha attı. “Şu anda meşgul müsün? Bir şeyi bölüyor muyum?”

“Hiçbir şeyi bölmüyorsun.” Odama girdim ve Emily’nin uyanıp uyanmayacağını görmek için duvara vurdum. “Kumsaldan şimdi döndüm. Emily döndüğümüz an sızdı.”

“Çok fazla kediotu yemiş olmasın? Bana sürekli oluyor.”

“Bu kahrolası aramanın bir amacı var mı, Ari?”

“Var.” Kahkaha attı. “Var.”

“Suratına kapamadan önce paylaşmak ister misin?”

“Tamam… Sanırım bu akşam sonunda Scott’la seks yapmak istiyorum.”

“Tamam. O zaman gidip bu akşam Scott’la seks yap.”

“Hayır, hayır, hayır…” Ses tonu şimdi daha ciddiydi. “Yapsam mı yapmasam mı emin değilim, anlıyor musun? Bazı sinyaller alıyorum…”

“Nasıl sinyaller?”

“Bunun iyi bir fikir olmadığı, doğru zaman olmadığıyla ilgili sinyaller.”

İç geçirdim. Arizona bir adamla yatmayı düşündüğünde her zaman içsel bir değerlendirme seansı yapması gerekirdi. Her şeyi risklerine ve karşılıklarına göre ölçeklendirilirdi. “Öpüşmelerinin yoğunluğundan” tutun, “randevuların ortalama uzunluğu ve kalitesine” ve “uzun süreli ilişki faktörüne” kadar. İnkâr etse de tüm bu saçma faktörleri telefonunda bir çizelge olarak tuttuğunu biliyordum. Ne zaman biriyle çıksa hemen yeni bir çizelge oluşturuyordu.

“Bak,” dedim, “onunla yatmak istemiyorsan yatma. Henüz hazır olmadığını söyle.”

“Söylersem kabul eder mi sence? Sekiz aydır beraberiz.”

“Ne?” Neredeyse biramda boğuluyordum. “Sekiz ay oldu mu?”

“Gördün mü? Konu bu işte, onu buna inandırdığım için bu akşamın o akşam olduğunu hissettiğini biliyorum ama… bilmiyorum. O riske değer mi emin değilim. Yine ağzım yansın istemiyorum…”

“Bekle bir dakika.” Başımı iki yana salladım. “Şu anda neredesin?”

“Scott’ın evinde.”

“O zaman o hangi cehennemde?”

“Kondom almak için eczaneye gitti.”

“En azından iyi niyetli…” Gözlerimi devirdim. “Ciddiyim ama eğer yüzde yüz emin değilsen ona da bana söylediğini söyle. Anlayacaktır.”

“Ya anlamazsa?”

“Anlayan birini bul.”

“Doğru,” dedi. “Sen bu hafta sonu Emily’yle ayrılma konusunu hâlâ düşünüyor musun? Yoksa yürütmeye çalışacak mısın?”

“Hayır.” Yatak odası kapıma doğru yürüyüp, tam bir cevap vermeden önce kapıyı kapadım. “Kesinlikle bitti. Artık bir şeyler hissetmiyorum; bütün tartışmalardan, yaptığı çılgınlıklardan ve her saat başı kontrol ediliyormuşum gibi hissetmekten bıktım artık.”

“Bu, bu yıl dördüncü ayrılığın. Şu sevgililik meselesine biraz ara verme zamanın geldi sanırım.”

“Endişelenme,” dedim. “En sonunda ilişkiye uygun bir adam olmadığımı kabul ettim, yarından sonra bekârlık durumumu açıkça belirteceğim. Zaten hukuk fakültesi başlamadan önce bekâr olup hayatın keyfini çıkarmam gerek.”

“Yani bu yaz orospuluk yapacağını mı söylüyorsun?”

“Onu ima ediyordum.” Gülümsedim. “Arada bir fark var.”

“Hiç de bile y– Ah! Gitmem gerek! Scott arabasını park ediyor, seni yarın ararım. Hoşça kal!”

Telefonu kapadım ve buzdolabından bir bira daha aldım. Tam kapağını kapatıyordum ki bir tabak kafamı sıyırıp kulağımın birkaç santim ötesiden geçti. Duvara çarpıp parçalara ayrılarak yere düştü.

“Ne sikim…” Arkamı döndüğümde kıpkırmızı suratlı bir Emily gördüm. “Derdin ne be?”

“Benim mi?” Kafama bir tabak daha atıp ıskaladı. “Benim mi derdim ne? Asıl senin derdin ne?”

“Şu anda tabakları potansiyel bir cinayet silahı olarak kullanan bir kişi var…”

“Yarın benden ayrılacaksın mısın? Mezuniyetten birkaç gün önce?”

“Eğer evet dersem kahrolası tabaklarımı atmayı kesecek misin?”

Bir tane daha fırlattı ama bu seferki ocağın yanına düştü. “Bu yaz birlikte tatile gideceğimizi sanıyordum! Planladığım bir sürü selfie ve seks vardı ama sen birdenbire her şeyi elinin tersiyle itmek mi istiyorsun? Öylece?” Şimdi her zamankinden daha hızlı konuşuyordu. “Sana sürekli mesaj attığımı biliyorum ama sadece endişelendiğim ve senden çok hoşlandığım için. Gazetecilik okuyorum, o yüzden senin beynini patlatacak hikâyeler görüyorum sürekli… İnsanlar dışarıda her gün ölüyor, Carter. Her gün.”

“Tamam…” Başımı iki yana salladım. “Bugün tam olarak ne kadar Adderall aldın?”

“Kusursuz geleceğimiz bir yana, benden ayrılıyorsun ve ben bunu bir başkasıyla yaptığın telefon konuşmasından öğrenmek zorunda kalıyorum? Bu durum berbat, Carter! Berbattan da öte!”

“Haklısın.” Ellerimi teslim olurcasına kaldırdım. “Bu konuda çok üzgünüm ama evet, yarın senden ayrılacağım. Şey, aslında, şu anda…” Diplomatik yaklaşımın birincisiyle gitmeye karar verdim. “Sorun sen değilsin, benim…”

“Sen şu an ciddi misin?”

İkinci seçeneğe geçtim. “Aradığın erkek olduğumu sanmıyorum.”

Uzun bir süre konuşmayıp bana inanamayarak baktı. Beni kararımdan caydırmaya çalışmamasını umuyordum, aksi hâlde en az diplomatik olan seçeneği kullanmam gerekirdi ve ardından daha fazla tabak gelirdi.

“Aslında var ya…” Elinde kalan tabakları bıraktı ve çantasını omzuna taktı. Sonra bana doğru yürüdü. “Bunu çok önceden anlamam gerekirdi, ruhumu sana açtığım gibi kendi ruhunu bana açmayacağını bilmeliydim.”

“Gece burada kalabilirsin,” dedim. Kabullenmiş olmasına memnundum. “Seni dışarı atacağımı falan söylemedim. Seni yarın evine götürebilirim.”

“Ah! Yani şimdi centilmen mi olmak istiyorsun?!” diye tısladı. “Lütfen! Arkadaşım dışarıda beni bekliyor.”

“Pekâlâ, öyleyse… Yürütemediğimiz için üzgünüm.”

“Üzgün falan değilsin,” dedi bir adım daha yaklaşarak. “Üzgün değilsin çünkü sen gerçekte bir sevgili istemiyorsun, Carter. Asla istemedin ve nedenini bilmek ister misin?” Dudaklarından bir mırlama sesi kaçtı ve bu ilişkiyi sonlandırmanın en iyisi olduğuna daha çok ikna oldum.

“Bana neden diye sor.” Omzumu itti. “Bana neden kahrolası bir sevgiliye ihtiyaç duymadığını sor!”

“Neden bir sevgiliye ihtiyacım yok, Emily?..”

“Çünkü zaten bir sevgilin var… Her zaman vardı…” Beni daha sertçe itti. “Onun adı Arizona Turner.”

Kaşımı havaya kaldırdım, kafam tamamen karışmıştı.

“O yüzden sana da sıçayım, ona da sıçayım. Umarım küçücük, ufak sikin… ”

“Dün üstüne binerken devasa diyordun…”

“Neyse be! Siktir-git-Carter.” Bana omuz attı ve yan kapıya doğru gitti. Kilidi birkaç defa çevirdi, itip çekti.

“Ön kapıdan çıkman gerekiyor,” dedim kıpırdamadan. “Yeni kilitler, unuttun mu?”

“Ah, evet… O konuyu tamamen unutmuşum. Seçtiğin yeni kilitlerin hoşuma gittiğini hiç söyledim mi?” Ön kapıya doğru gidip açtı ve omzunun üzerinden bana baktı. “Çok hoşlandım hem de, çok artistik ve özeller. Onlara ne kadar ödedim demiştin?”

Ona boş boş baktım.

“Tamam o zaman…” dedi ve yine tepesi atmış moduna döndü. “Hoşça kal, Carter James… ve UMARIM SENİ SİKERLER… Tercihen sert ve zımpara kâğıdıyla sarılı bir şeyle!”

Peşinden, kaçınılmaz kapı çarpışı geldi.

Bir şeye zarar vermiş mi, bir yerlere intikam izi bırakmaya çalışmış mı diye görmek için odama gittim ve tabii ki yapmıştı. Duvarımda asılı duran, aileme ait fotoğraflar yerlerdeydi. Hatta masamın çekmecelerini açıp hiç ses çıkarmadan her şeyi etrafa fırlatmayı bile başarmıştı.

Niçin kendime bunu yapıp duruyorum?

Tepem atsa da bu akşamı yalnız geçireceğim için rahatlamış bir hâlde her şeyi yerine kaldırdım, önce fotoğrafları yerine astım.

Bütün kurşun ve tükenmezkalemleri çekmeceye tıkmayı bitirdiğimde cebimdeki telefonumun çaldığını duydum. Yine Arizona’ydı.

“Evet?” Telefonu kulağıma tuttum. “Seksin nasıl yapıldığını sana açıklamam gerekiyor mu? Senin dünyanda epey zaman geçtiğini biliyorum ama gerçekten o kadar zor değil…”

“Scott beni terk etti!”

“Ne?”

“BENİ TERK ETTİ!” Ofladı. “Aslında var ya, yarın sakinleştikten sonra seni arayıp anlatacağım. Emily’nin seni benimle telefon seksi yapmakla suçlamasını istemiyorum.”

“Aslında Emily az önce gitti.” Arabamın anahtarlarını aradım. “Konuşabiliriz.”

“Aman Tanrım, o zaman anlatayım!” Mantıklı konuşmaları orada bitti. Ne zaman bir ayrılığını anlatmaya başlasa önce bir küfür tiradı atardı. “Ne göt ama!”, “Beni hak etmiyordu!”, “Beni özleyecek!” diye konuşurken sonunda mantıklı şeyler söylemeye başlardı.

Adama defalarca “sik kafalı” demesinden sonra, “Ari…” dedim. “Bana neler olduğunu anlat.”

“Doğru…” Derin bir nefes aldı. “Kondomlarla döndü, tam hafiften soyunmuştuk, öpüşüyorduk ve yakınlaşıyorduk. Fazla yakındık… ama o garip sinyaller geri döndü; o yüzden ona durmasını, hazır olmadığımı söyledim. Doğru şeyi yaptığımdan emin olmak için biraz daha zamana ihtiyacım olduğunu söyledim. Sonra dedim ki, ‘Ayrıca Carter da böyle düşünüyo…’”

“Dur, dur, dur…” diyerek lafını kestim, en sonunda araba anahtarlarımı bulmuştum. “Beni mi konuya dahil ettin?”

“Evet, neden etmeyeyim ki? Biriyle yatmadan önce yüzde yüz emin olmam gerektiğini söylediğin şeyi anlattım. Sonra o da, ‘Tamam, buraya kadar. Bitti. Defol git,’ dedi.”

“Sana defolup gitmeni söylemedi, Ari. Abartıyorsun.”

“Söyledi!” Sesi yine çok öfkeli geliyordu. “Aslına bakarsan ben oradan çıkarken, her konuda sana danışmak zorundaysam gidip seni becermemi söyledi.”

Sessizlik.

Aynı anda ikimiz de kahkahalara boğulduk.

Kahkaha atmaya devam ederken, “Alınma ama ilişkide sana katlanmak bir yana, seni asla becermezdim.”

“Benim sana asla katlanmayacağımı söylemek istiyorsun herhalde. Sen sadece sevgililer tarihindeki en kötü sevgili olmakla kalmıyorsun, ayrıca benim tipim de değilsin.”

“Orası bariz.” Telefonumdaki, konuştuğum kişiyi takip etme uygulamasını açtım. “Son derece seksi, doğru yerlerinde kasları ve herhangi bir kadını ilk randevudan sonra yatmaya ikna edebilme kabiliyeti olan biri, nedense senin aklında talihsiz özelliklere sahip.”

“Ciddi misin? Şu anda ağzından çıkanı kulağın duyuyor mu?” Ofladı. “Lütfen. Kayıtlara geçsin diye söylüyorum, benim özelliklerim çok daha iyi ve senin gibi aklı tek tarafa çalışanları ayıklıyor: Akıllıyım, espriliyim ve dilim dışındaki şeylerde de yetenekliyim.”

“En iyi özelliğini unuttun.”

“Hangisini?”

“Alnına işlenen kalıcı, ‘düzüşmekle ilgilenmiyor’ etiketi.”

Kahkaha attı ve kapıdaki hafif tıklamayı duydum.

“Bekle bir dakika.” Telefonu göğsüme dayayıp ön kapıya doğru giderken, gelenin Emily olmadığını umuyordum.

Değildi.

Gözleri kızarıp şişmiş Ari’ydi.

“Emily gittiğine göre geceyi kanepende geçirebilir miyim?” diye sorarak içeri girdi. “Bu saatte eve kadar gitmek mantıklı gelmedi. Aslında Scott’ın beni kovduğunu söylediğimde eve bırakmayı teklif bile etmemene azıcık alınmış olabilirim. Scott’ın evinin buradan o kadar uzak olmadığını biliyorsun.”

“Aslında seni almak için hazırlanıyordum.” Telefonu kapadım.

“Eminim öyledir.” Gözleri kolumu inceledi. “Bir dövme daha mı yaptırdın?” Koluma dokunup parmağını son eklenenin kenarında gezdirdi, gittikçe büyüyen servi ağacıma eklenmiş yeni bir Latince cümle dalıydı. “Ne zaman yaptırdın bunu?”

“Geçen hafta. Yaptırmayı düşündüğümü söylemiştim.”

“Düşünmek, gerçekten yaptırmak demek değildir…” Yine etrafında parmağını gezdirdi. “Hoşuma gitti. Gerçi profesyonel hayatının çoğunu takım elbise giyerek geçirmek zorunda kalacaksın. Kimse kolları dövmelerle dolu bir avukatı işe almak istemez.”

“Sana göre.” Koridordaki dolaptan bir battaniye alıp ona verdim. “Odamı alabilirsin. Ben burada uyurum. Düşünmem lazım.”

“Emily’den nasıl ayrılacağını mı?”

“Hayır, onu hallettim bile. İkimizin konuşmasına kulak misafiri oldu ve sen aramadan önce beni terk etti.”

“Vay be. İkimiz için de ne berbat bir gün…” Kaşlarını çattı ama ânında her zamanki iyimser hâline geri döndü. “Bu cumartesi günü Gayle’de geç kahvaltı yapmak ister misin?”

“Tabii. Öğlen mi?”

“Aslında birde yapabilir miyiz?” Odama doğru gitmeye başladı. “Öğlen bikini bölgesi için ağda randevum var.”

“Neden vücudunda kimsenin görmediği bir kısma ağda yaptırıyorsun?”

“Ben görüyorum.”

“Hımm. Yani bu akşam Scott’la yatmayı ertelemek istemenin gerçek sebebi o muydu? Onun görmesini istemediğin bir çalın olduğu için mi?”

“Ne? Ne dedin sen?”

“Seni tanıyorum, Ari.” Pis pis güldüm. “Ayrıca beni kesinlikle duydun… Gerçek sebebi o mu?”

“Carter…”

“Seni ne zamandır tanıyorum? Beşinci sınıftan beri mi?”

“Dördüncü sınıftan beri.”

“Aynı şey,” dedim, yanaklarındaki hafif kızarıklığı fark ederek. “Bana söyleyebilirsin. Seni yargılamayacağım. Sadece son saniyede ağda yaptırmak yerine düzenli olarak tıraşlı tutmanı tavsiye edecektim.”

“Eğer çalılığım olsaydı,” diyerek gözlerini devirdi, “ki yok, bunu son saniyede biriyle, hele hele de erkek arkadaşımla seks yapmamanın ana sebebi yapmazdım.”

“Güzel,” dedim. “Çünkü çoğu erkek, yani benim gibi erkekler, cidden bunu umursamaz. Sadece sekiz aydır seks yapmadığını bildiğim için, seni boşa para saçmaktan kurtarmaya çalışıyorum. Belki bu hafta sonu ağdaya harcayacağın parayla daha iyi bir vibratör satın alırsın?”

Odamın kapısını çarptı, ben de uykuya dalana kadar kahkahalarla güldüm.

2. Şarkı: En Vahşi Rüyalar (3:54)

Arizona

İkinci yılınızda seçtiğiniz alanın dördüncü sınıfta nefret edebileceğiniz tek konu olacağını niçin size söylemezlerdi? İnsanlar on dokuz yaşındaki birinin, hayatı boyunca yapmak istediği şeyi bilmesini ve kararından mutlu olmasını nasıl bekleyebilirdi ki?

Saçmalık…

Birinci sınıftayken aldığım Küçük İşletme Muhasebesi ve Vergi Hukuku 101 dersleri arasında bir yerlerde, işletmeden, hayatımın kalanında bütün gün ofiste oturma düşüncesinden ettiğimden biraz daha az nefret ettiğimi fark ettim. Herkesten iyi çizelge çıkarıp istatistikleri birleştirebiliyor olsam bile sıkılmıştım. Azap verecek şekilde ve tamamıyla sıkılmıştım.

Yoğun bir vergi hukuku dersiyle başa çıkmak için “Bu alanı sikeyim” kapkekleri yapmaya başlayana kadar hayattaki asıl tutkumu fark etmemiştim. Onları çalışma grubuma getirdiğimde sınıf arkadaşlarım saniyeler içinde mideye indirmişti, o nedenle daha fazlasını yapmıştım. Sonra dallara ayırarak başka şeyler de yaptım.

Başta basit tatlılarda ustalaştım: farklı kapkekler, kurabiyeler ve brownieler. Sonra daha karmaşık tariflere başladım: kremalı ekler, dondurulmuş şerbetli tersyüz edilmiş ayçörekleri, kremayla doldurulmuş waffle’lar.

Ne kadar çok pişirirsem o kadar mutlu oluyordum ama bir gün annem bunu ciddi ciddi düşünmemi önerene kadar aklıma bile gelmemişti. Ona Noel için portakallı sufle yapmıştım ve o kadar çok sevmişti ki kalanlardan komşularına da götürüp hemen denemelerini talep etmişti. Hatta o zamanki erkek arkadaşımı da arayıp çağırmış, biraz almasını istemişti. O da, “Hımm, yenilebilir,” demişti.

Yine de yemek sanatına sevgimi biraz geç fark etmiştim. O yüzden alan değiştirmek yerine işletme okulunda kaldım ama ne zaman boş zamanım olsa kumsaldaki bir numaralı aşçılık okulundan kaçak ders alıyordum: Wellington Aşçılık Enstitüsü.

Her cumartesi ve pazar şehir merkezine gider ve sınıfın en arkasında oturup sanki oraya aitmişim gibi notlar tutardım. Sınıfın gerçek pişirme odalarında buluştukları günlerde, “parasını ödeyen” her öğrenciye bir ocak düşerken de araştırma projesi yapan bir liseli gibi davranırdım.

Şu anda yaptığım şey de tam olarak buydu.

“Notlarınızın kruvasanlarınızın katlarını yapışınıza göre verileceğini unutmayın.” Profesör sınıfın ön tarafından konuşuyordu. “Çıtır çıtır olmalılar fakat çok gevrek olmayacaklar. Yumuşak ancak asla yapış yapış değil… Ayrıca kendi kişisel tasarımınızın bu sınıfta daha önce hiç yaratmadığınız bir şey olduğundan emin olmanız gerekiyor. Önceki ödevlerden birini taklit etmeyin yoksa otomatik olarak ihtar alırsınız.”

Önümde duran kızın hamuru karıştırmasını ve içine biraz şeker katmasını izledim. Hamuru tattı ve başını iki yana sallayıp biraz daha ekledi.

“Hey…” diye fısıldadım ona. “Hey…”

Omzunun üstünden baktı. “Ne var?”

“Ona daha fazla şeker katmak istemezsin.”

“Sen nereden bileceksin, hırsız?”

Gözlerimi devirdim. “Çünkü hâlâ kızartman ve şeker karışımıyla kaplaman gerekiyor, tabii içine şekerli krema eklemeden önce. Eğer daha fazla kullanırsan tadımcıları erkenden şeker hastası edersin.”

Şeker kâsesini bırakıp işine geri döndü, biraz daha görebilmek için yaklaştım.

Malzemelerin listesini yazarken birinin omzuma dokunduğunu hissettim.

“Evet?” Başımı kaldırıp bakmadım. Spesiyal bir hamuru yazmanın ortasındaydım tam. Tam son harfi yazarken not defterim ellerimin arasından çekilip alındı ve kendimi simsiyah giyinmiş bir kadınla yüz yüze buldum. Göğsünde büyük, kalın harflerle “Güvenlik” yazıyordu ve kollarını göğsünde kavuşturmuştu.

“Bugün neler yapıyorsunuz, Bayan Turner?” diye sorarken dudaklarını büzdü.

“Ben, ah…” Boğazımı temizleyip doğrularak oturdum. “Bir kitap raporu hazırlıyorum.”

“Kitap raporu mu?”

“Evet,” dedim. “Okulum için çok önemli bir kitap raporu. Lisem için.”

“Peki sözümona hangi liseye gidiyorsunuz?”

“Pleasant View High.”

“Elli yıldır kullanılmıyor olmasına rağmen oraya mı gidiyorsunuz?”

Siktir. “Ridge View demek istedim…” Daha önce Google’dan bakmıştım.

“Bütün liseler şu an yaz tatilinde. Bu cuma son gündü.” Parmaklarını şaklattı ve kalkmamı işaret etti. “Hadi gidelim. Rutini biliyorsun…”

Ayağa kalkıp not defterimi geri aldım, kapıdan çıkıp koridora girerken onu takip ettim. “Derslere kaçak girip fazladan not almak gerçekten suç mu?” diye sordum. “Burada kime zararım var ki?”

Anahtar kartını kapıdaki gösterge paneline salladı. “Dışarı.”

“Bekle.” Dışarı çıktım. “Eğer sana yirmi dolar verirsem geri dönüp özel cronut için ne tür hamur kullandıklarını bana söyler misin? Belki e-posta adresimi veririm ve sen de bana yollarsın?”

Kapıyı suratıma kapadı.

Off… Not defterimi çantama tıkarken tanıdık bir kahkaha sesi duydum. Başımı kaldırıp baktığımda, Tarifleri Anlamak dersinin öğretmeni olduğunu gördüm.

Kendimi cüretkâr hissederek, “Bunun komik olduğunu mu sanıyorsun?” diye sordum. “Birini dersten atmanın?”

“Çok komik.” Adam bana bakarak daha fazla güldü. “Ayrıca dersten atılmadın, ben bu sabah oraya girdiğini gördüğüm için çıkarıldın.”

“Beni ispiyonladın mı? Benden hoşlanıyorsun sanıyordum… Normalde beni ispiyonlamazsın.”

“Yapmam,” dedi. “Fakat sınav günlerinde bütün bahisler kapanır. Güvenliğe seni attırıp attırmadığımız zamanlar arasındaki farkı göremiyor musun?”

Afallamıştım.

“Aynen öyle,” diyerek omzuma vurdu. “Hepimiz tutkunu takdir ediyoruz ama sınav günleri, gerçekten dersin ücretini ödeyenler için… Artık üniversiteyi bitirdiğine göre seni daha çok göreceğimize inanıyorum?”

Başımla onayladığımda yine kahkaha attı. “Önümüzdeki hafta sonu görüşürüz, Bayan Turner,” dedikten sonra yürüyüp gitti.

“Tutkunu takdir ediyoruz” yorumuyla onurlanarak gülümsedim ve haber beklediğim birkaç aşçılık okulu için ona gayriresmî bir tavsiye mektubu yazdırıp yazdıramayacağımı merak ettim.

Belki bir burs almama yardım edecek bir mektup?

Saatime baktım ve gerçekten parasını ödediğim üniversiteye gitmek için üç saatim olduğunu fark ettim; bugün mezuniyet törenim vardı.

3. Şarkı: Her Şey Çok İyi (3:42)

Arizona

Evvet… Kesinlikle yanlış bir kariyer seçtim…

Reeves Üniversitesi yetkililerinin bu yılki seremoniyi gelmiş geçmiş en sıkıcı tören yapabilmek için gizli bir toplantı düzenleyip notlar aldıklarına resmen ikna olmuştum.

Doktoraya kabul edilenlerin yirmi dakika duyurulmasıyla, üniversitenin iyi özelliklerinin gösterildiği otuz dakikalık videoyla ve beş farklı konuşmacı çağırdıkları gerçeğiyle bunu kanıtlıyorlardı zaten.

Hepsinde düzgünce oturdum, sosyal medya hesaplarımda gezinip zaman öldürdüm fakat günün dördüncü konuşmacısı kesinlikle monoton konuşma konusunda ustalaşmıştı. Her lafından biri, “Sonra hatırlıyorum ki,” “Keşke bilseymişim,” ya da “Bunu uydurmuyorum çocuklar… hahaha”ydı.

Sonrasında izleyicilerden hiç kahkaha almıyordu ama. Sadece sessizlik. Ayrıca horultular.

Tekrar esneyebilmek için ağzımı kapadım ve yanımdaki kız kollarını esnetip başını omzuma yasladı. İznim olmadan.

“Aa…” Ona baktım.

“Efendim?” O da direkt bana baktı.

“Ee… seni tanıyor muyum? Niçin bana yaslanıyorsun?”

Gözlerini kırpıştırdı.

“Hayır, ciddiyim. Niçin bana yaslanıyorsun?”

“Şşşt!” Daha da yerleşip gözlerini yumdu.

İçimden kenara çekilip onu öylece bırakmak geçti ama duruma ayak uydurmaya karar verdim. Solumdaki kıza baktım, beni çağıran omzuna başımı koyuverdim.

Birkaç dakika sonra, konuşmacı bininci defa “neredeyse bitirdiğini” söylerken telefonum annemden gelen bir mesajla titredi.

Üzgünüm hayatım ama buna bir saniye daha dayanamayacağım. Sahnede yürürken bir sürü fotoğrafını çektim gerçi! Ah! Ayrıca bölüm törenin sırasında da çekmiştim! Partin için evde görüşürüz! Yengeç keklerinden yapacağım! Yedide orada ol!

Sen benim annemsin ve üniversite mezuniyetimden ERKEN mi ayrılıyorsun? Gerçekten mi?

Aslında İKİ SAAT ÖNCE gitmek istedim ama annen olduğum için biraz daha uzun süre kaldım. Seni seviyorum!

Gözlerimi devirdim ama onu suçlayamazdım. Mesaj yazdım: “Ben de seni seviyorum, görüşürüz.” Arenaya bakındım. Dinleyicilerden bazıları da tam olarak annemle aynı fikirdeydi.

Lanet olsun, hatta mezunlardan bazıları da aynı şekilde hissediyormuş gibi görünüyordu.

En azından hâlâ ayağa kalkacak kadar enerjisi olanlar.

Ben ne yapmak istediğime karar veremeden telefonum tekrar titredi. Carter.

Şu anda uyanık mısın?

Uyanığım.

Tekrar mesaj attım.

Bu konuşmayı fazlasıyla ilham verici buldum.

Eğer dikkatini vermeye çalışırsan bugün bir şeyler öğrenebilirsin.

Saçmalık. Zaten herif şu anda ne anlatıyor ki?

Birkaç dakika konuşmacıyı dinledim; dürüst olmam gerekirse, şu anda neden ölü bir japonbalığı hakkında konuştuğunu hiç anlamamıştım ama anlamışım gibi davrandım.

Fırsatları kullanmaktan, korkutucu riskleri denemekten ve bunlardan sadece birinin karşılığını alacağını öğrenmekten bahsediyor.

Çok yalancısın Ari. Ayrılmalısın.

Kalanını dinlemek istiyorum.

O zaman umarım mezuniyet partine gitmek için başka bir seçeneğin vardır çünkü annenin gittiğini gördüm.

Ne? Ben SENİN mezuniyet töreninde sana acele ettirdiğimi hatırlamıyorum. Bütün tören boyunca oturmuştum!

Ben eve dönüş yolu için sana bağlı değildim  Beş dakikan var.

On dakikaya orada buluşuruz.

Omzumdaki konuğumu nazikçe itip doğruldum.

Konuşmacı biraz daha yüksek sesle, “Bazen sadece sonuna kadar kalmanız gerekir,” dedi, sonu gelmeyen konuşması boyunca konuştuğundan daha yüksek sesle konuşuyordu. “Keşke ben gençken bir sürü konuşmanın sonuna kadar kalmış olsaydım… Üniversite mezuniyetimdeki konuşmaların hepsini dinlemiş olmayı kesinlikle dilerdim…”

Ne? Arkamı döndüm, benim hakkımda mı konuşuyor diye görmek için çaktırmadan baktım.

Aynen öyle yapıyordu. Başını salladı ve yerime dönmem için başıyla işaret etti.

“Ne kaçıracağınızı asla bilemezsiniz,” dedi.

Geriye doğru bir adım attım.

“Bu, hayatınızın en önemli konuşması olabilir…”

Geriye bir adım daha attım.

“Ayrıca hayatınız boyunca buna pişman…”

Arkamı dönüp koşarak çıktım, arkamdan sınıf arkadaşlarımın kahkahalarını ve alkışlarını duydum. Koridora çıktığımda arkamı dönüp baktım; diğer öğrenciler de peşime düşmüş, ayaklanmaya katılmıştı.

Üniversite resmen sona erdi…

Kepimi ve cüppemi çıkarıp park alanında Carter’la buluştum. “Beni erkenden çıkardığına göre mezuniyet partime gitmeden önce Gayle’de durmak zorundasın.”

“İçeride oturmak zorunda mıyız?”

“Sorman gerekmesine bile şaşırdım…” Arabaya bindim ve siyah Camaro’sunun üstünü açtıktan sonra hızla lokantaya sürdü.

Gayle kumsaldaki bir numaralı waffle ve tatlı dükkânıydı. Öyle popülerdi ki gezici kamyonetler almışlardı ve okul zamanında kampüste dolaşıyorlardı.

Menüde özel bir şey yoktu; tipik, ev yapımı Amerikan kahvaltısı tarzıyla oldukça basitti aslında. Onu başkalarından ayıran kısmı, 1950 atmosferi ve inkâr edilemez “bu hayatımda yediğim en güzel waffle” tarifleriydi. Yıllar boyunca yerel halk onları şakayla karışık, insanlar geri gelsin diye hamura kokain katmakla suçlamıştı, bu nedenle sahibi teneke kutuların içinde hamurları paketlerken tam önüne “KOKAİN” yazmaya başlamıştı.

Ayrıca Gayle menüde sadece tatlılarına on sayfa ayıran tek restorandı, her hafta yeni seçenekler ve karışımlar ekliyorlardı.

Burada sayısız gece geçirmiş, birkaç randevuya çıkmış ve hatta bir doğum günü partisi bile düzenlemiştim. Fakat ne olursa olsun, hayat başka bir yöne saptığında ve konuşmamız gerektiğinde ya da yapacak daha iyi bir şeyimiz olmadığında Carter’la buluştuğumuz yerdi.

Orada o kadar sık buluşuyorduk ki diğer arkadaşları ona ihtiyaç duyduğunda aramak yerine habersizce orada bitiveriyorlardı.

İçeri girdiğimiz anda garson beyaz patenleriyle önümüze kayarak, “Durun tahmin edeyim,” dedi. “Vanilyalı yoğurt ve çilekli Belçika waffle’ı, üzerine çikolata parçacıkları. Diğer sipariş de çikolatalı yoğurt, fıstık ezmesi, Oreo parçaları ve şekerlemeli waffle kulesi?”

İkimiz de onayladık. Buraya ne zaman gelsek tam olarak aynı şeyi sipariş veriyorduk.

“Oturun,” dedi. “Hemen geleceğim.”

Koya bakan pencerelerdeki bir masaya oturduk, turistlerin her yılki gibi kumsalı ele geçirmeye başlamalarının kusursuz bir manzarasıydı.

“Bunu çok özleyeceğim,” dedim. “Eğer yakın zamanda bir yere kabul edilmezsem Cleveland’daki aşçılık okulunun teklifini kabul etmek zorunda kalacağım. Onların bir kumsalı olduğunu sanmıyorum… Ya da buna benzer bir restoranları olduğunu.”

“Onların pek bir şeyi yok. Orası Cleveland.”

Kahkaha attım. “Hukuk fakültesi için burada kalacak kadar şanslı olduğunu yüzüme vurmasan keşke.”

“Endişelenme. Sana her gün okyanus manzarası fotoğrafı yolladığımdan emin olacağım.”

“İşte siparişleriniz.” Garson tabaklarımızı bıraktı ve Carter’ın tabağından bir kaşık yoğurt aldım.

“Iyy!” Yuttum. “Şunu nasıl yiyebiliyorsun? ‘Çikolata’ ve ‘yoğurt’ kelimeleri asla birbirinin yanında kullanılmamalı.”

O da benim vanilyalı yoğurdumdan bir kaşık aldı. “Vanilyalının da pek güzel bir yanı yok. İçinde hiç aroma falan yok.”

Omzumu silkip ekstra kâsesinden bir oreo aldım, o da benimkinden birkaç parça kiraz cipsi aldı.

Ben onun fıstık ezmesinden azıcık çalarken üniversite basketbol takımından birkaç kişi içeri girdi. Acayip gürültücü ve iğrençlerdi. Carter’ı görünce hemen yanımıza doğru gelip elini sıktılar, birkaç kısa soru sordular ve arada Carter’ın onları çıkardıkları zorlu sezon için tebrik etmesine yetecek kadar zaman bıraktılar. Carter’ın birinci sınıftaki kısa süreli ancak iyi bilinen sezonunu övdüler.

Aslında takım bu yıl berbattı, üniversitenin basketbol tarihindeki en kötü hâllerini yaşıyorlardı. Eski takım arkadaşları bunu asla yüzüne vurmayacak olsa da, yıllar önce ona konulan tanı hakkında yalan söyleyip söylemediğini, her şeye arkasını dönüp gitmek için ön çapraz bağlarındaki sakatlığı bahane olarak kullanıp kullanmadığını merak ettiklerinden emindim.

Çocuklar vedalaşıp gittikten sonra, “Özlüyor musun?” diye sordum.

“Hayran kızları özlüyorum.”

“Hâlâ hayranların var. Sadece farklı türde.”

“Şey, o konuya gelirsek…” Gözleri restorandan çıkan takımı izledi. “Benim kendime ait beklentilerim varken başka insanların beklentilerini üzerime yıkmasını asla sevmedim. Yani hayır. Takımın parçası olmayı hiç ama hiç özlemiyorum.”

“Kesinlikle anlıyorum. Yeri gelmişken, konu özlediğimiz ve özlemediğimiz şeyleri konuşmaya geldi…” Telefonumu çıkardım ve gizli “Uzun süreli ilişki uyumu” çizelgemi açtım. Carter’a bunun gerçekten var olduğunu hiç söylememiştim çünkü bana sildirmenin bir yolunu bulacağından emindim.

“Emily’yle ilişkinde farklı yapabilmeyi dilediğin tek şey ne?” diye sordum.

“Keşke onunla hiç tanışmasaydım.”

“Hadi ama…” Yazmaya başladım. “Bu hep sonraki ilişkimde neyi yapmamam gerektiğini anlamama yardım eder, bu nedenle önce ben başlayacağım. Scott’la benim durumumda, yakınlık konusundaki çekincelerim hakkında onunla çok daha önce konuşmayı deneyebilirdim.”

“Hayır, düzüşmeyi deneyebilirdin.”

“Sen de havlamayı deneyebilirdin.” Patlamıştım resmen. “Belki bir şans vermiş olsaydın Emily’nin miyavlamaları o kadar garip görünmezdi.”

“Aa?” Kahkaha attı. “Sinirine mi dokundum yoksa? Cinsel yönden o kadar bezmiş hâlde misin?”

“Hayır.” Yüzüne jelibon ayıcık attım. “Gerçi aşçılık okuluna gitmeden önce biraz seks yapmak güzel olurdu.”

“O zaman yapsana. Ben o konuda sana yardım edebilirim.”

“Ne?” Ona öldürücü bir bakış attım. “Seninle değil. Aklını mı kaçırdın?”

“Kesinlikle benimle seks yapmandan bahsetmiyorum.” Waffle’ımın son parçasını alıp ayağa kalktı. “Sen benimle başa çıkamazdın.”

Gözlerimi devirdim. “Lütfen ama!”

“Ciddiyim, önümüzdeki birkaç ay içinde iş dışında yapacak pek bir şeyim yok,” dedi, “yani bir erkek bulma konusunda sana yardım edeceğim – üç dört kişi, sadece seks için. Aslına bakarsan, arayışımızı bu akşam mezuniyet partinden hemen sonra başlatıyoruz.”

“Beni ondan da erken ayrılmaya ikna etmeye çalışmayacağına emin misin?”

“Bir şekilde uykuya dalmama sebep olmayı başarmadığın sürece.” Kahkaha atarak beni çekip kaldırdı ve dışarı çıkardı.

Arkamızda güneş batıyordu, park alanından geçerken hayatımın bu parçasını şimdiden özlemeye başladığımı fark ettim.

J

O gece daha sonra…

Kapkekin son parçasını ağzıma tıkıştırıp anneme sarıldım. “Bu akşam bana parti düzenlediğin için teşekkür ederim.”

“Senin için her şeyi yaparım.” O da bana sarıldı. “Bekle bir dakika. Scott nerede? Daha sonra mı gelecek?”

“Şey, o konuda… Yürütemedik.”

“Yaa, üzgünüm tatlım.” Bana anlayışlı bir bakış attı. “Daha iyi birini bulacaksın.”

“Sadece umut edebilirim.” Pencereden dışarı baktım, ailemin geri kalanı ışıkları indirmek ve masayı kaldırmakla meşguldü. “Neyi temizlememi istersin?”

“Kesinlikle hiçbir şeyi,” dedi. “Bu partiyi senin için verdim, yani hiçbir şeye yardım etmen gerekmiyor. Arkadaşlarınla dışarı çık ve gecenin kalanının keyfini çıkar.”

“Sen kimsin ve gerçek anneme ne yaptın? Düzen takıntısı olan ve her şeyin yarım saat içinde temizlenmesinde ısrar eden kadına?”

“Ben fikrimi değiştirmeden önce acele edip çık git buradan.” Kahkaha atıp beni oturma odasına kovaladı, sınıf arkadaşlarımdan birkaçı eşyalarını toplamış gidiyordu.

Lojistik dersinden eski çalışma arkadaşım olan Tina kanepede elini Carter’ın kolunda gezdiriyordu. Gizlemiyordu bile, durmadan kızarıyor ve sonra gülümsüyordu.

Kiraz kırmızısı dudağını ısırırken Carter’a, “Bir ara seninle konuşmak isterdim,” dedi.

“Ben de seninle konuşmak isterdim.” Carter ona şu benim dışımda her kadını etkiliyormuş gibi görünen aptal, etkileyici sırıtışını yolladı.

Odaya girip sınıf arkadaşlarıma geldikleri için teker teker teşekkür ettim, gitmeden önce son birkaç selfie çektik. Tam Tina’ya da teşekkür etmek üzereydim ki aniden kanepeden fırlayıp elimi tuttu ve beni misafir banyosuna çekti.

“Tampona falan mı ihtiyacın var?” diye sordum, kafam karışmıştı. “Soldaki en alt çekmecede.”

“Hayır.” Gülümsedi. “Sana arkadaşın hakkında bir şey sormak istedim.”

“Carter mı?”

“Evet.” Sanki Carter duyabilecek bir yerdeymiş gibi sesini alçalttı. “Onunla çıksam bana kızar mıydın?”

“Niye kızayım ki?”

“Çünkü şey… Geçmişte muhtemelen bir şey yaşadığınızı ve senin hâlâ gizli duyguların olduğunu düşünüyorum, yani…”

“Gizli duygularım falan yok,” diyerek lafını kestim. “Biz hiç öpüşmedik. Hatta sarıldığımız zamanlar bile nadirdir… Benim hakkımda tam olarak ne zamandır böyle düşünüyorsun?”

“Mesele o değil.” Elini sallayarak konuyu savdı. “Mesele şu: Onunla çıkmak istiyorum ve arkadaş olduğumuz için bunun sorun yaratmayacağından emin olmak istiyorum.”

Biz arkadaş değildik. Çalışma partneriydik.

“Benim için hiçbir sorun yok,” dedim. “Aslında benim iznime falan ihtiyacın yok. Çıkma teklifini bana değil de ona etsen?”

“Kocaman bir aleti olduğunu duydum.” Sesini yine alçaltmıştı. “Gerçekten edepsiz ve sert sekse düşkün olduğunu da… Doğru mu?”

“Ben nereden bileyim be?”

“Ah, hadi ama…” Bana imalı bir bakış attı. “Aletini hiç ellememiş olamazsın ya da şöyle bir bakmışsındır…”

“Ellemedim de bakmadım da.”

Yalanımı yakalamaya çalışırmış gibi yaklaşımını değiştirdi. “Bizim okulumuzda bile değil, Arizona. Yine de onu sürekli bizim kampüste görüyorum.”

“Bizim okuldan birkaç kızla çıktığının farkında mısın? Bunun için başka bir iyi sebep daha…”

“Yani yüzde yüz emin olmak için soruyorum, bana birbirinizi hiç denemediğinizi mi söylüyorsun?”

“Az önce ‘denemek’ kelimesini gerçekten cinsel anlamda mı kullandın?” Buna inanamıyordum. “Bana bak, biz hiç seks yapmadık, birbirimizi denemedik. Bu konuda bana güvenebilirsin. Ayrıca asla ama asla yapmayacağımızı söylediğimde bana güvenmelisin.”

Birkaç saniyeliğine bana baktı, sanki söylediğim her şeyi geri alıp almayacağımı anlamaya çalışıyormuş gibiydi, ardından gülümsedi. “Çok tatlısın!” Bana sarıldı – ciddiyim, kollarını etrafıma doladı ve öyle sıkı sarıldı ki öksürmeye başladım. “Çabucak bir soru soracağım ama… Sen bilirsin diye düşündüm. En sevdiği renk ne?”

“Mavi, deniz mavisi.”

“Bildiğim iyi oldu.” Kapıyı açarken bana göz kırptı. “Beni dışarı çıkardığında elbisemin altına giyeceğim tanga rengi için aklımda bulunsun.”

Buna karşılık olarak kullanmama yetecek bir göz devirme hareketi yoktu, o yüzden sadece gülümsedim ve onu oturma odasına doğru takip edip Carter’a son birkaç cümle etmesini bekledim. Telefon numarasını verdi ve sanırım kulağına, “Seni becermek için sabırsızlanıyorum,” diye fısıldayıp ona son bir şehvetli bakış attıktan sonra gitti.

Carter kapıyı onun arkasından kapatırken, “Güzel partiydi,” dedi. “Gitmeden önce evin hangi kısmını temizlemen gerekiyor?”

“Hiçbir yerini. Annem yardım etmek zorunda olmadığımı söyledi. Sadece gecemin tadını çıkarmamı söyledi.”

“Öyle söylemiş olmasına imkân yok.” Duvara yaslandı. “Söyle de neresiyse sana yardım edebileyim. Eğer acele edip bitirirsek son içkilerden önce seks kurbanını aramaya başlayabiliriz.”

“Ben ciddiydim, Carter!” Annem mutfaktan seslendi. “İkiniz de gidebilirsiniz!”

Daha fazla sorgulamadı. “Bardan bara mı gezelim?”

“Kesinlikle.” Dışarı çıkıp arabasına bindim, radyo istasyonunu değiştirdim ve Tina hakkındaki birkaç sorusunu cevapladım.

Park alanında yer ararken, eğer fikrini değiştirip Tina’yla (ya da bu yaz herhangi biriyle) ciddi olmaya karar verirse kız Emily’ye benzemesin diye En İyi Arkadaş Tanrıları’na dua ettim. Onlardan birine daha katlanamazdım…

Carter’ın en iyi arkadaşı olmak zaten riskli bir bölgeydi. Carter bizi tanıştırdığı anda bütün kız arkadaşları otomatik olarak şüpheleniyordu. Carter bakarken bana gülümsüyorlardı ve arkasını döndüğü anda dik dik bakıyorlardı. Carter ne zaman benimle telefonda konuşsa her zaman konuşmanın ortasında, “Hayır, ciddiyim. Sadece en iyi arkadaşım,” diyordu. Genellikle birden fazla kez.

Ayrıca ilişkilerinde neredeyse her seferinde bir ültimatom da oluyordu: “Arizona’yla mı çıkıyorsun, BENİMLE mi?”

Biz kesinlikle “sadece arkadaş”, sadece kahrolası arkadaş olsak da (insanlar neden bunu göremiyordu?!) Carter’ın geri adım atıp benimle bu kadar sık konuşmamasına aldırmazdım çünkü aylar sonra sonuç hep aynıydı: Başka bir ayrılık daha. Neyin yanlış gittiğini konuşmak için yapılan başka bir telefon konuşması daha. Sonraki deliyi bulana kadar verilen başka bir mola daha.

Aslında sonraki kız arkadaşıyla oturup konuşabilmeyi dilerdim. “Hey, sen aptalca bir şey düşünüp asla olmamış ve asla olmayacak bir şey için onu suçlamaya başlamadan önce muhtemelen içini rahatlatacak birkaç gerçeği sana söyleyeyim:

1. Ona karşı bir çekim hissetmiyorum. HEM DE HİÇ. Bu heyecanın sebebini anlamıyorum, üzgünüm.

2. Onu ‘becermekle’ ilgilenmiyorum. HEM DE HİÇ. Beni tatmin edecek kadar harika seks yapıyorum ve biriyle birlikte değilsem, ünlülerin fantezilerini kurarken vibratörüm gayet iyi hizmet ediyor. O DEĞİL. #GerçekHikâye

3. Bir keresinde, on sekiz yaşındayken bir havuz partisinde beni çıplak gördü ve bana HEMEN kıyafetlerimi giymem için yalvardı, yalvardı yahu. Yani, evet, o da bana karşı bir çekim hissetmiyor. Artık ikimiz hakkında herhangi bir suçlamada bulunmayacağına söz verebilir misin?”

Elbette potansiyel bir kız arkadaşla oturup konuşmanın meseleyi azaltmaktan çok daha fazla şeye sebep olacağından emindim, o yüzden bu enkaz tiplere ayak uyduruyordum. Bir gün psikopat olmayan birini bulmasını umuyordum.

“Hey, Ari?” Dakikalar sonra Carter elini yüzümün önünde salladı.

“Ne?”

“Arabadan bu akşam çıkmayı düşünüyor musun?” Kapımı açmıştı. “Yoksa yazın kalanı boyunca vajinanı parmaklamayı tercih edeceğine mi karar verdin?”

Gözlerimi devirip dışarı çıktım ve Margaritaville’e doğru giderken onu takip ettim.

Sattıkları en güçlü birayı söyledim ve mekânı inceledim. “Bu, ‘sadece seks’ için birini bulma meselesi işe yaramazsa Cleveland’a gitmeden önce yüzde yüzlük bir adam bulur muyum sence?”

“Fazlasıyla şüpheliyim.” Gülümseyerek barın ahşabına yaslandı. “O zamana kadar üç ayın var ve bir erkeğe fikrini değiştirdiğini söylemeden önce en az sekiz ay bekletiyorsun.”

“Ben ciddiyim.” Omzunu yumrukladım. “İyi, samimi bir adamla tanışmak ve bir defalığına her şey kusursuz ve doğruymuş gibi hissetmek harika olurdu, anlıyor musun? Baştan o doğru sinyallere ve hislere sahip olunca, uzun süreli bir ilişkide nasıl ilerleyeceğimi düşünerek endişelenmem gerekmezdi.”

“Ânında aşktan falan mı bahsediyorsun?”

“İlk görüşte aşktan bahsediyorum.”

“Öyle bir bok yok,” dedi. “Anlık bir ilgi üzerine inşa edilen herhangi bir ilişkinin sonu başarısızlıktır. Güven bana, ben bunun örneğiyim.”

“Sen erkek orospusu olmanın örneğisin.” Biramı yudumladım. “İkisi aynı şey değil.”

“Eğer erkek orospusu olsaydım geçtiğimiz iki yılda altı kız arkadaşım olmazdı. Altı, Ari.”

“Altı kız arkadaş, beş tek gecelik ilişki, dört ‘yatağımda bir kız var ve adını bilmiyorum’ sabahı, üç ‘hassiktir, seks bok gibiydi’ gecesi ve bir…”

“Armut ağacındaki keklik mi?”

“Hayır. Bir ‘Lütfen Ari, gelip beni buradan al.’ Fakat senin tahminin de epey yakındı.”

“Çetelesini tuttuğunu bilmiyordum…”

“Çünkü tutmayı çok kolay hâle getiriyorsun.”

“Bunu aklımda tutacağım.” Gözlerini devirdi. “Hey, şuraya bak.” Pipetiyle işaret etti. “Şu adama ne dersin? Seninle birkaç gece geçirmek ister gibi görünüyor.”

Bahsettiği adama baktım: Kısa kollu beyaz bir tişört ve bej ayakkabılarıyla uyumlu bir pantolon giyiyordu.

“Sevimli…” Ona tekrar baktım. “Gerçi benim tipim olduğunu sanmıyorum.”

“Acayip şekilde senin tipine benziyor. Herif yıllardır kimseyi becermemiş gibi görünüyor.”

Kahkaha attım. “Hayır, sağ ol. Şuna ne dersin?” Komple mavi giyinmiş birini işaret ettim.

“Ayakkabı koleksiyoncularından nefret ettiğini sanıyordum.”

Gözlerimi ayakkabılarına indirdiğimde başımı iki yana salladım. Ayakkabı delisi biriyle çıktıktan sonra, o ayakkabıların sadece ayakkabı takıntısı olan biri tarafından giyilebilecek özel bir tür olduğunu biliyordum.

“Ah, bekle biraz…” Carter gülümsedi. “Bir hayranın var gibi görünüyor. Soluna bak.”

Yavaşça dönüp baktığımda siyah tişört ve kot pantolonlu bir adamın bana gülümsediğini gördüm. Başını yana eğdi, sanki Carter ile aramızdaki ilişkiyi anlamaya çalışıyordu.

Ânında kayarak uzaklaştım ve çocuk bana gülümseyip elini hafifçe salladı.

Carter, “Gidip onunla konuş,” dedi.

“Şşşt! Benimle konuşmayı kes! Birlikte olduğumuzu düşünebilir…”

“Eğer gidip onunla konuşursan düşünmez, Ari. Tanrım…”

Adama bakmaya devam ederken tereddüt ettim, sonra Carter’ın beni koltuğumdan ittiğini hissettim.

“Git.” Beni kovaladı. “Sen de beni birine karşı çekici gösteriyor değilsin.”

Başımı iki yana salladım ve siyah tişörtlü çocuğa doğru yürüdüm, her adımla kızarıyordum. Yakından on kat daha iyi görünüyordu.

“Selam…” Gülümseyerek inci gibi beyaz dişlerini gösterdi.

“Selam…”

“Gözümü dikip baktığım için üzgünüm,” dedi. “Erkek arkadaşın seni durmamı söylemen için mi yolladı?”

“O benim erkek arkadaşım değil.”

“Bunu duyduğuma sevindim.” Tekrar gülümseyerek elini uzattı. “Ben Chris.”

“Arizona.”

“Tanıştığıma memnun oldum…” Parmaklarımı nazikçe okşadı. “Aslında birkaç sarhoş arkadaşımı eve götürmek için buradayım sadece fakat… seninle yarın ya da önümüzdeki hafta buluşmak isterim. Daha sessiz ve daha az kalabalık bir yere ne dersin?”

Başımla onayladım, basit bir dokunuşuyla bile nutkumun tutulmasına sebep olmuştu.

“Numaranı alabilir miyim, Arizona?” Yavaşça elimi bıraktı ve telefonunu cebinden çıkardı.

“555-9076…” Gözlerimi onunkilerden ayırmadan telefonumu çıkarmayı başardım. “Seninki?”

“Şu anda seni arayan numara.” Telefonum bilinmeyen bir numara tarafından arandığında sırıttı. “Seni yarın kesinlikle arayacağım.” Beni baştan aşağı süzdükten sonra geriye doğru adım attı. “Seninle tanışmak çok güzeldi.”

“Seninle tanışmak da öyle.” O, kalabalıkta kaybolana kadar kök salmışım gibi durdum, sonra da yerime geri döndüm.

“Ee?” Carter hesabı kapamak için barmene işaret verdi. “Nasıl gitti?”

“İyi, gerçekten iyi. Sadece birkaç kelime konuştuk ama yarın beni arayacak.” Kendimi sersemlemiş küçük bir kız gibi hissediyordum. “Bana dokunduğunda kesinlikle bir şeyler hissettim, güçlü bir şeyler.”

“Sana şimdiden zührevi hastalık bulaştırdıysa bu oldukça kötü bir işaret.”

“Çok korkunçsun!” Kahkaha attım. “Ben yokken kendine yeni bir kurban buldun mu?”

“İki dakika içinde mi? Hayır ama bu yaz tatilinin bir noktasında biriyle yatmanı garantileyeceksek bu akşam birkaç randevu daha koparmamız gerektiğini fark ettim.” Bahşişi barın üzerine bırakıp elimi tuttuktan sonra beni kalabalığın içinden geçirdi ve dışarı çıkardı. “Birkaç bara daha gitmeliyiz.”

“Ne? Niye? Bir tane buldum işte, yarın beni arayacağına söz vermiş birini. Sadece elime dokunduğunda bile gerçek bir kıvılcım oluşturdu. Orada söylediklerimin hiçbirini duymadın mı?”

“O sadece bir adam, Ari.” Başını iki yana salladı. “Bir. Yarın seni gerçekten arayacağını kim bilebilir? Sırf yapacağını söyledi diye ona güveniyor musun?”

“Şey, evet…”

“Yani tamamen yabancı birinin sana söylediği her şeye inanacaksın?”

“Bir kıvılcım vardı, Carter… ‘Beni kesinlikle arayacak,’ dedirten bir kıvılcım.”

“En azından beş ek seçeneğe ihtiyacın var.” Arabasının kapılarını açtı ve içeri girmemi işaret etti. “Şu anda sahip olduğun en büyük sorun bu. Gerçekten birileriyle çıkmalı ve güya bir kıvılcım hissettiğin ilk kişiye bütün umutlarını bağlamayı kesmelisin.”

“Bu her zaman yaptığım bir şey değil… En azından beni ilk kez öpene kadar bekliyorum.” Kahkaha attım. “Öpüşme değerlendirmesi konusunda epey iyiyimdir, bilirsin. Bir adamın ağzını kullanış şekliyle onun hakkında bir sürü şey söyleyebilirim.”

“Eminim söyleyebilirsin.” Arabayı çalıştırıp birkaç sokak ötedeki daha popüler bir bara sürdü. “Bir telefon ihtimaliyle şu anda gözlerinde yıldızlar parıldıyor. Öpüldükten sonra nasıl göründüğünü görmek istemem.”

“Bir gün kaydedip sana video atarım.”

“Lütfen yapma.” Bana bir bakış attı, park edecek bir yer bulurken kahkaha atıyordu. “Eğer şu herifle tanıştıktan sonra göründüğün tipine benziyorsa asla öğrenmek istemiyorum. Şimdi, boş alanlara gözlerini dikip bakmaya başlamadan önce arabadan çık, böylece vajinanın tam olarak ihtiyaç duyduğu şeyi nasıl tavlayacağını gösterebilirim.”

“Gerçekten mi? Sana ne kadar derinlere daldığını söylemiş miydim hiç?”

“Hayır.” Arabadan çıkarken gülümsedi. “Fakat bunun tek sebebi, hiç düzüşmemiş olmamız…”

Beşinci Sınıf

Carter

Sevgili Carter

Dawson Meade III hakkında ne söylediğin umurumda değil. İlk öpüşmem onunla olacak ve diş tellerimi UMURSAMAYACAK. Bana âşık olup sevgilisi olmamı isteyecek. Sonra sen kıskanacaksın çünkü öpülmenin nasıl bir his olduğunu hâlâ bilmiyor olacaksın.

Nasıl olduğunu okuldan sonra söylerim.

İçtenlikle öpülen,Arizona

Sevgili Arizona,

İlk öpüşmeni umursamıyorum ama Dawson’ın kusurlu olduğunu ve herkesi öpeceğini bilmelisin. Geçen hafta onu aynada kendini öperken gördüm. Güven bana, diş tellerini umursayacak. Hâlâ güzel değiller.

Ayrıca kıskanmayacağım çünkü ilk öpücüğümü bugün Rachel Ryan’dan alacağım. Fransızlar gibi yapacağımızı söyledi.

Nasıl olduğunu okuldan sonra SANA ben söylerim.

İçtenlikle İLK öpülen,Carter

Arizona notumu top yaptı ve zil çalarken bana gözlerini devirdi.

Defterimi kapayıp onu dolabına kadar takip ettim. Okuldan sonra hep orada buluşurduk.

“Şu telleri ağzından hiç çıkaracak mısın, Ari?”

“Niye umurunda ki?”

“Çünkü Dawson’dan başka kimse sevgilin olmak istemeyince ağladığını duymak istemiyorum… Tellerin yüzünden.”

Daha kötü olamayacaklarını düşünmüştüm ama bazen yemek yiyebilmek için onlara renkli bantlar sokuşturuyordu. Bazen ona açlıktan ölmesinin daha iyi olacağını söylüyordum.

“Rachel’la ikiniz buluşma yeri seçtiniz mi?” diye sordu.

“Evet, spor salonunun dışındaki ağacın orada buluşacağız. Dawson’la sen?”

“Futbol takımının tabelasının arkasındaki park alanında yapacağız,” dedi. “Sence gerçekten diş tellerimi umursar mı?”

“Değişir… Sence Rachel gerçekten saçımı umursar mı?”

“Saçının nesi var?”

“Geçen hafta bana kaşındırdığını söyledin.”

“Kaşındırıyordu.” Dolabının kapağını kapadı. “Çünkü omzumda uyuyakaldın.”

“Ah, evet…” Hatırlamıştım. Geçen hafta fen dersi sırasında birbirimize not uzattığımız için cezaya kalmıştık. Oraya birlikte gittiğimiz her seferinde yaptığım gibi omzunu yastık olarak kullanmıştım.

“Ari, sence biz…” Durdum. “Sence biz…”

“Bence biz ne?”

“Yani… İkimiz de bugün öpüşeceğimize göre, önce ilk öpücüğümüzü test etmeli miyiz sence? Birbirimizle? Böylece dürüst olabiliriz ve düzeltilmesi gereken ne varsa düzeltiriz, ne dersin?”

“Aslında ben de sana aynı şeyi soracaktım…” Derin bir nefes verdi. “Eğer bunu yaparsak zamanı geldiğinde ikimiz de o kadar gergin olmayız.”

“Tamam, güzel. Beni takip et.” Koridorda peşimden gelmesini işaret ettim. Kimsenin gelmediğinden emin olmak için iki tarafa da baktım. Temizlik malzemesi dolabını açıp onu içeri çektim.

O kitaplarını merdivene bırakırken ben de kapıyı kilitledim.

“Tamam…” Gerçekten gergin görünüyordu. “Nasıl başlamalıyız?”

“Şey, önce…” Önünde durup ayakkabılarımızın birbirine değdiğinden emin oldum. Sonra babamın ne zaman annemi öpecek olsa yaptığı şeyi yaptım, bir tutam saçını kulağının arkasına sıkıştırdım.

“Şimdi, üç deyince öpeceğiz.” Boğazımı temizledim. “Bir…”

Gözlerini kapatıp ellerimi tuttu.

“İki…”

“Bekle! Bir şeyi unuttum!” Cebinden dudak kremi çıkarıp dudaklarına sürüverdi. “Şimdi sayabilirsin.”

Üff! Kızlar…

Gözlerimi devirip başladım. “Tamam, tekrar başlıyorum… Bir… İki…” Gözlerimi yumup öne doğru eğildim. “Üç…”

Dudaklarımızı birbirine bastırıp saniyelerin geçmesine izin verdik, bekliyorduk. Bir şeyi bekliyorduk.

Filmlerdeki gibi değildi. Hiç de bir şey olduğu yoktu.

Ari dudakları hâlâ benimkilere yapışmış bir hâldeyken, “Iı… Ne kadar süre böyle kalmalıyız, Carter?” diye sordu.

“Bilmem… Belki beş saniye daha?”

“Tamam… Olur…”

Beşe kadar sayıp geri çekildi.

“Ee…” dedi. “Tellerimi fark ettin mi? Dudaklarım çok yapış yapış mıydı?”

“Telleri fark etmedim ama onun yanına gitmeden önce dudak kremini sürdüğünden emin ol. Peki ya ben? Alnım seninkine değdiğinde kaşındırdı mı?”

“Hayır. Normaldi ama Rachel’ı öperken içinden say, sesli yapma.”

“Tamamdır.” Kitaplarını alıp ona verdim. Kapının kilidini açıp kolu çevirdim ama ben itemeden açılıverdi.

“Bu da ne!” Okulun hizmetlisi, bazen ceza sırasında temizliğe yardım etmemizi isteyen adam bir bana bir Ari’ye baktı. “Aslında biliyor musunuz… Konu siz ikinize gelince bilmek bile istemiyorum. Dışarı çıkın. Hemen.”

Ari, “Bir şey yapmıyorduk!” diye bağırdı.

“O zaman acele edin ve ben herkese yaptığınızı söylemeden önce dolabımdan çıkın.”

İkimiz de oradan çıkıp ayrı yönlere koştuk. İlk öpüşmemiz için o Dawnson’a, ben de Rachel’a…

4. Şarkı: Hüzünlü Güzel Trajik (4:13)

Carter

“Bayan ve baylar,” dedi Siyasal Bilimler’in dekanı mikrofona doğru, “lütfen gecenin son onur öğrencisini alkışlayalım, Carter James!”

Küçük sahneye çıkıp ödülümü –önünde “Yılın Öğrencisi” yazan gümüş bir plaketi– kabul ederken gürültülü bir alkış patlayıverdi.

Bu akşam, benim bölümümdeki en iyi öğrenciler için düzenlenen, mezuniyet sonrası özel bir törendi. Her nedense, görevliler diğer törenlerden günler sonra yapma fikrinin harika olduğunu düşünmüşlerdi. Ayrıca ünlü bir otelin çatı katında yapmanın da akıllıca olduğunu düşünmüşlerdi, böylece sıkıldıkça arkadaki kumsal manzarasına bakıp dikkatimizi onlara veriyormuş gibi davranabiliyorduk.

Konuşmacı, “Bölümümüzün en iyi yirmi öğrencisini onurlandırmaya geldiğiniz için hepinize çok teşekkür ederiz,” diye devam etti. “Bu akşam onurlandırdığımız öğrencilerimizin her birinin hukuk fakültesi sınavından 177 ila 180 tam puan arasında puanlar aldıklarını da bilmelisiniz.”

Daha fazla alkış koptu.

Saatime baktım.

“Gitmeden önce tatlı büfesine uğrayın, hukukta heyecan verici kariyerlerinize başladığınızda lütfen bizimle temasa geçtiğinizden emin olun!”

Yine alkışlar başladığında doğruldum ve tatlı büfesine yöneldim, okuldayken gerçekten konuştuğum birkaç sınıf arkadaşımla vedalaştım.

“Vay vay, Carter James değil mi bu…” Gri saçlı bir adam önüme çıkarak yolumu kapadı. “Ne farklı bir dönüşüm geçirdin, değil mi?”

“Pardon?”

“Süperstar atletten süperstar öğrenciye.” Gülümsedi, sağ bacağıma baktı. “Sakatlanman ne fena oldu. Sanırım sen hiç sakatlanmamış olsaydın takım kesinlikle iyi yerlere giderdi. Sözümona sakatlık…”

Yumruklarımı sıktım, takım elbise giydiğime memnundum. Eğer birini yumruklamam gerekirse kumaş pek de bağışlayıcı olmazdı.

Adam bir karşılık beklemeden konuşmayı sürdürdü. Bu kampüsteki her işe yaramaz fanatiğin zaman zaman merak ettiğini bildiğim şeyi doğruluyordu. “İkinci bir görüş için başka bir doktora gidemez miydin sence? Gittiğin doktor en iyisi değildi. Okul seni test yaptırman için New York’a yollamayı bile teklif etti. Ayrıca rehabilitasyon da önerdiler, değil mi?”

“Öyle.”

“Yani, beni yanlış anlama. Her sömestir dekanın listesine girmen ve hukuk sınavından 177 ve üzeri alman…”

“Ben 180 aldım.”

“Doğru.” Boğazını temizledi. “Şey, bu etkileyici, evlat ama iyi yerlere gelebilirdin. Michael Jordan çok önemli bir final maçına gripken çıktı. Lanet olsun, gelmiş geçmiş en iyi pivotlardan biri olan Willis Reed kırık uylukkemiğiyle oynadı. Kırık. Birçok oyuncu seninle aynı sakatlığı yaşadı, yani neden en azından denemediğini anlamıyorum.”

“Artık bitirdin mi?” Yumruklarımı aşağıda tuttum.

“Ailen kararın hakkında ne düşündü?” Durmayacaktı. “Onlarla hiç konuştun mu ki? Eminim baban asla…”

“Siktir git.” En sonunda patladım. “Benim hakkımda bir bok bildiğin yok ve kendi hayatımla ilgili verdiğim bir kararı anlayıp anlamaman umurumda değil. Kendi hayatını yaşa.”

“Sadece diyorum ki…”

“Eğer devam edersen söyleyecek pek bir şeyin olmayacak,” dedim gözlerimi kısarak. “Bu takım elbisenin seni kandırmasına izin verme.”

Bana tam anlamıyla şok içinde baktı.

“Ayrıca kayıtlara geçsin diye söylüyorum,” derken geriye bir adım atarak kendime alan verdim, “Michael Jordan gripken oynadığında kahrolası profesyonel bir sporcuydu, ben değildim. Evet, Willis Reed gelmiş geçmiş en iyi pivotlardan biri fakat durmadan sakatlandığı için emekli olmak zorunda kaldı, değil mi?”

Hiçbir şey söylemeden öylece bana baktı, o yüzden yürüyüp uzaklaştım. Sınıf arkadaşlarımdan hiçbiriyle konuşmakla ya da tatlı büfesine uğramakla uğraşmadım. Eve gitmek istiyordum çünkü böylece gerçekten yanında olmak istediğim insanlarla beraber olabilirdim.

Arabama binip müziği sonuna kadar açtım, o piç kurusunu ve düşüncelerini kafamdan atmak için çok uğraştım ama kaçarı yoktu. Her şey sanki antika bir film şeridindeymiş gibi önümde oynamaya başladı – kare üstüne kare.

Beş yıl önce LSAT’e girmeyi ya da akademik yolda ilerlemeyi düşünmek zorunda bile değildim, ülkedeki en iyi basketbol takımına sahip okullardan birine seçilmiştim. Lise üçüncü sınıftayken basketbol oynamaya başlamış “beklenmedik fenomen” ya da “inanılmaz yetenek”tim.

Dışarıdan bakıldığında o konuda gerçekten tutkulu gibi görünüyordum. Ülkenin dört bir yanındaki üniversitelerin koçlarıyla konuşmuş, son yılımdaysa zaten yetenekli olan takımımı eyalet şampiyonluğuna götürmüştüm fakat dikkati sadece acımın yönünü değiştirmek için kullanıyordum. Çok iyi tanıdığım acıyı.

Antrenman için her gün fazladan saatler harcamamın sebebi oyunumu geliştirmek değil, hiçbir şey düşünmek istemememdi. Maç kaybettiğimizde ya da kritik bir atışı kaçırdığımda yıkılmış ve hayal kırıklığına uğramış gibi görünürdüm ama aslında umurumda bile değildi.

South Beach Üniversitesi’nin tam spor bursunu kabul ettiğim için kendimi biraz suçlu bile hissettim, oynamak istemediğimi biliyordum ve medyanın üzerimdeki dikkati ilk yılımda en üst seviyeye ulaştı.

Ancak sezonun dördüncü maçında ön çapraz bağımı kopardım ve baş etme mekanizmam saniyeler içinde benden alındı. Aniden ve hızla başlayan ilgi, bir anda bitivermiş gibiydi.

Evet, doktor bana yoğun bir rehabilitasyonla yeniden oynayabileceğimi söylemişti, iyileşmem altı ila sekiz ay kadar sürebilirdi ve sonra iyi olacaktım. Ancak onun yerine, bana “Bir daha spor müsabakalarında asla oynamamalı” tanısı yazmasını istedim. Üniversiteli sporcu hayatını yaşamaya bir gün daha katlanamayacaktım. Kendimi yeni baş etme yöntemleri bulmaya zorlamak zorunda kalmıştım.

Artık arayacak bir ailem olmadığından –onları sadece arada sırada hatıralar hayata getiriyordu– sırtımı arkadaşlarıma yasladım.

Sadece arkadaşlara.

Josh vardı; en yakın erkek arkadaşım, şu anki ev arkadaşım ve neredeyse her şeye bir bahanesi olan, kardeşlik birliği kültürüne takıntılı biriydi. Eski takım arkadaşım Dwayne vardı; yakında profesyonel bir sporcu olacaktı ve ilk kurada seçilecekti, kampüsteki basketbol maçları için bana hâlâ bilet getiriyordu. Elbette tüm bu süre boyunca yanımda olan Arizona vardı. “Tartışmaya Açık Doktor Tanısı” ile ilgili gazeteleri okumama asla izin vermemişti, herkes beni bıraktığında bile hep yanımda olmuştu, o en iyi dostumdu. Ne olursa olsun güvenebildiğim yegâne insandı. Ayrıca nedenini bilmem ama ödül töreninden en sonunda eve döndüğümde mutfağımda duran tek kişiydi.

İçeri girdiğimde, “Mezuniyet partini sadece dört kişiyle mi kutlamak istedin?” diye sordu. “Buraya kolaylıkla yüz kişiyi getirebileceğini biliyorsun, bir de sadece kadın hayranlarını sayıyorum.”

“Cinsel yönden çekici olmam seni öldürüyor, değil mi?”

“Kulağa ne kadar saçma geldiğine takılmadan ‘cinsel yönden çekici’ diyebilmen beni öldürüyor sadece.”

Gülümsedim. “Eğer alçakgönüllü olsam benden daha çok mu hoşlanacaktın?”

“Eğer dürüst olsaydın daha çok hoşlanırdım.” Kahkaha attı, Josh ve Dwayne eve o anda girdi. Her zamanki gibi basketbol istatistiklerini konuşuyorlardı.

Dwayne etrafına bakınarak, “Sadece üçümüzü davet ettiğin konusunda ciddi miydin?” diye sordu. “Arizona’dan başka kız yok mu?”

“Bunda bir sorun mu var?” diye sordum.

“Hayır.” Josh omzunu silkip tezgâhın üzerine bir torba bıraktı. “Bu hafta fazlasıyla kalabalık on partiye gittim, sanırım bu akşam ufak bir grupla takılmayı tercih ederim. Şey, Arizona haricinde. O konuda Dwayne’den yanayım. O burada olmadan da idare edebiliriz, burada yaşadığım için de oyumu onun gitmesinden yana kullanıyorum.”

Arizona ona ortaparmağını kaldırdı.

Josh torbanın içinden altılı bira paketini çıkarıp bana uzatırken, “Sana pasta aldım, Carter,” dedi. “Bu akşam resmî bir kutlama isteyeceğini düşündüm. Artı, daha sonra birkaç dilimin üzerinde kullanmak için ihtiyaç duyacağım alkolüm de var. Kardeşlik birliği kankalarımdan birkaçıyla birlikte YouTube’da gördüğümüz bir deneyi yapmak istiyoruz.”

“Tabii istiyorsundur.” Kutunun kapağını kaldırdım, parlak mavi pastanın üstünde yazanı görünce başımı iki yana salladım. “‘Tebrikler, oğlunuz oldu’ mu?”

“Mezuniyet pastaları bitmişti.” Omzunu silkti. “Hiç yoktan iyidir, değil mi? ‘Tebrikler, kızınız oldu’ yazanı almamı mı isterdin?”

Arizona ve Dwayne kahkahalara boğuldu, ben de elimde olmadan onlara katıldım.

Kendi altılı biramı kaptım ve dışarıya çıkmaları için işaret verip onları takip ettim, bahçe kapısını geçip kumsala gittim. Hepimiz ayrı hayallerin peşine düşmeden önce bu son yazımızdı ve bu gamsız hayata biraz daha tutunmak istiyordum. Biraz sorumsuz davranmaktan bir göz devrilmesi ve kampüs güvenliklerinin hafif azarlamasıyla kurtulabildiğim hayata. Arkadaşlarla saatlerce restoranda oturarak, boş boş şeylerden konuşarak geçirdiğim hayata. Kumsalın birkaç sokak ötede olduğu bir hayata.

Ancak Arizona kumda yanıma oturup her zamanki gibi Josh’la didişmeye başladığında bu yazla ilgili bir şeylerin şimdiden farklı olduğunu fark ettim. Fakat tam olarak ne olduğunu henüz söyleyemiyordum…

J

Birkaç gün sonra…

Yatak odamın kapısını kapadım ve babamın vefat ilanını belki de milyonuncu kez okudum. “Ardında her şeyden daha çok sevdiği bir oğul, eski bir eş (her zaman ‘en iyi dostu’ olarak bahsettiği bir kadın) ve bir nişanlı bıraktı…” sözlerinde duraksadım. “Her zaman en iyi dostu olarak bahsettiği kadın” kısmı sinirlerimi zıplatıyordu.

Ben altıncı ve yedinci sınıfın arasında bir yerlerdeyken ortadan kaybolmuştu, doğum günü partilerimden biri ile ergenliğe girdiğim zaman arasında. Resmî bir bilgilendirme, neden gittiğini söylediği resmî bir konuşma falan yoktu; bir sabah annemle uyanmıştık, yıllık tatilimizin ardından tazelenmiş bir hâldeydik ve babamın eşyalarının gittiğini fark etmiştik.

Onu bir sonraki görüşümüzde televizyondaydı, büyük bir ünlünün boşanma davasını almıştı. Ondan sonraki görüşümüz gazetelerde olmuştu, ülkedeki en büyük grup davalarından birini kazanmıştı. Onu son görüşümüzse cenazesindeydi; yeni, fazlasıyla genç nişanlısı alkol aldıktan sonra direksiyon hâkimiyetini kaybetmişti.

Adamın hakkını vermem gerekiyordu, annemin boşanmada isteyebileceğini düşündüğü her şeyi ona vermişti: nafaka, çocuk desteği, devremülkler ve birlikte satın aldıkları iki tatil evi. Doğum günü ve bayram kartlarını hiç aksatmadan yollamış ve arada sırada onu ziyaret etmemiz için uçak biletleri göndermişti; asla kullanılmayan uçak biletleri, tabii.

Beni haftada bir arar ve her zamanki soru listesinden sorular sorardı: “Bu hafta nasılsın oğlum?”, “Notların nasıl?”, “Annen yaz ligi basketbol takımına katıldığını söyledi. Nasıl gidiyor?”, “Arizona nasıl? Hâlâ en iyi arkadaşın o mu?”…

Bir gün, sanırım yedinci sınıftayken, saçmalıklarından bunaldım. Listesinden sorduğu soruları keserek sordum. “Bizi neden terk ettin?”

“Ne dedin, evlat?”

“Dedim ki…” Sesim titremedi. “Neden bizi terk ettin?”

Hemen cevap vermedi, sadece sessizlik vardı. Birkaç dakikanın ardından telefonu kapamayı düşündüm ama sonra konuşmaya başladı.

“Mutlu değildim. Sadece senin iyiliğin için idare ediyorduk… Sen liseye gidene kadar birlikte kalmamız gerekiyordu ama ben cidden… yapamazdım ve bunu ona da söyledim… Daha net olup eskisi gibi hissetmediğimi söylemeliyim, sanırım o yüzden ‘sadece arkadaş’ kalmalıyız.”

“Bu duyduğum en aptalca bok–”

“Ağzından çıkana dikkat et.” Bağırdı, sesi buz gibiydi. “Benden dürüst olmamı istedin, ben de dürüst oluyorum…” İç geçirip bir kez daha duraksadı. “Yeni biriyle hiç tanışmadım ya da annen olmadan nasıl biri olduğumu hiç bulamadım. Sorun da buydu. Birbirimize tutunduk ve sonuç olarak birbirimizi boğduk.”

“Gittiğin için onu mu suçluyorsun?”

“İkimizi de suçluyorum,” dedi. “Bir adamla kadının çocukluktan kırklarına ve sonrasına kadar âşık kalabilmesi mümkün değil. Hiç gerçekçi değil.”

“Yani onu sekreterinle aldatman çözüm müydü?”

Sessizlik.

“Okul nasıl?” Konuyu tamamen değiştirdi. “Arizona? Şu telleri hâlâ takıyor mu?” İlişkimizi kurtarmak için harcadığım son çaba da bu olmuştu. O yüzden vasiyetinde bana bıraktığı şeyi öğrendiğimde epey şaşırmıştım. Üniversite fonu, bir güven fonu ve yatırım portföylerinden birkaçına ek olarak bana kumsalda bir ev bırakmıştı.

Bana verildiğinde asla kullanmayacağıma yemin etmiştim ve hatta bir emlakçıyla temasa geçerek satışa çıkarmıştım. Fakat evin South Beach Üniversitesi’nin yakınında olduğunu öğrendiğimde fikrimi değiştirip ikinci sınıfın sonunda oraya taşınmıştım.

Kalabalık kampüs hayatından ve kumsaldaki partilerden kaçmak için ihtiyaç duyduğum bir sığınaktı. Bu sebeple bir seferde üçten fazla insan davet etmiyordum. O yüzden burada parti verme fikrinden hoşlanmıyordum fakat bu yaz için parti verme konusunda Josh beni gittikçe ikna ediyordu. Hatta önceki günkü özel mezuniyet sonrası partimizin ardından onunla bu konuda bir toplantı yapmam için yalvarmıştı.

İç geçirerek babamın vefat ilanını katladım ve masamdaki çekmecenin gerisine koydum.

Odamdan çıkıp mutfağa ilerledim, Josh ve erkek cemiyeti evinden beş arkadaşı barda oturuyordu.

“Hepiniz takım elbise mi giyiyorsunuz?” Gri ve siyah takım elbiselerini süzdüm.

“Bu bir iş toplantısı, değil mi?” Josh bir dosya çıkardı.

“Sen ev arkadaşımsın.”

“Bunun için sana sonsuza kadar minnettar olacağım,” dedi. “Düşünüyorum da, çoğu kısmında oldukça iyi anlaştık. Değil mi? Kirayı hiç geciktirmedim.”

“Kira yok ki.”

“Fakat olsaydı asla geciktirmezdim.”

Gözlerimi devirip bir bira aldım. Bu uzun bir toplantı olacaktı.

“Ayrıca bence,” diye devam etti, “sen istemeden arka bahçeyle çok iyi ilgilendim. Ayrıca ne zaman bitirsek buzdolabının hep su ve protein içecekleriyle dolu olduğundan ve misafirlerimin asla çok fazla kalmadığından emin oldum. Şimdi bunların hepsini düşününce, burada parti vermemize neden izin vermediğine dair üç iyi sebep göstermeni istiyorum.”

“Sana on tane söyleyebilirim.”

“Dinliyorum.”

“Birincisi, iki yanda da komşularımız var, gürültülü partilerden gerçekten hoşlanmayan ve daha önce polisi aramakla tehdit etmiş komşular.”

“Onlarla konuştuk bile.” Gülümsedi. “Bizim parti vereceğimiz hafta sonu burada olmayacaklar.”

“Eğer parti verirseniz,” diye düzelttim. “İkincisi, eşyalarımın sarhoş yabancılar tarafından parçalanmasını istemiyorum.”

“Bir geceliğine, nakliye kamyoneti kiralamayı planlıyoruz, bütün mobilyalarını ve televizyonlarını içine yükleyeceğiz. Ertesi gün hepsini geri yerine koyacağız.”

“Üçüncüsü, nasıl sayı sayacağını bilmiyorsun. Geçen hafta elli kişinin geleceğini düşündüğünü söyledin bana fakat bu sabah ‘gizli’ bir Facebook daveti gördüm ve üç yüz kişinin geleceğini söylüyordu.”

“Üç yüz yetmiş beş.” Yanındaki çocuk öksürdü.

“Tamam, öyleyse…” Biramdan büyük bir yudum aldım. “Bok verirsiniz.”

“Hadi ama, Carter. Adamım…” Josh ayağa kalktı. “Sanki alanın yok değil ya, herkes içeride olacak diye bir şey yok. İnsanların yarısını içeride yarısını dışarıda tutmayı planlıyoruz.”

“Hayır.”

“Jöle havuzları ve kaydıraklara karşı azıcık bile ilgin olmadığını söyleyemezsin. Kendi arka bahçende ıslak tişört yarışması yapıldığını düşünsene. Bu, gençliğimizde verdiğimiz son büyük parti olabilir. Gençliğimizi böyle hatıralarla korumak zorundayız yoksa evlenip katlanamadığımız çocuklarımız olduğunda en azından, ‘Hey, bir zamanlar hayatımı seviyordum be,’ diyebiliriz, anlıyor musun?”

“Konuşmadan önce hiç düşündüğün oluyor mu yoksa aklına geleni direkt söylüyor musun?”

“Aslında ikisinden de biraz,” derken gülümsüyordu. “Yalvartma işte.”

“Neden kendi kardeşlik evinizde parti veremiyorsunuz?”

“Şey… O konu…” Boğazını temizledi. “Geçen sömestir yaşanan birkaç olayın ardından, Epsilon Chi’nin beş yıl boyunca kampüste parti vermesi yasaklandı.”

“Yani bu bokluğun burada parti yapmana izin vermemi sağlayacağını mı sanıyorsun?”

“Hayır ama birkaç dakika önce yapacağımızı söylediğimiz her şeyi yaparsak ve sana sekiz yüz dolar teklif edersek kabul edersin diye düşündüm.”

“Kesinlikle doğru düşünmüşsün.” Bira şişemi çöpe attım. “Anlaşma tamam.”

Gözlerini devirip kravatını çıkarırken cemiyet kardeşlerine beşlik çaktı. “Tamam, her şeyi halletmek için iki haftamız olduğuna göre, bu hafta sonu bize yardım eder misin? Tiki meşaleleri, biraz ot ve jöle almak, alkol depolamaya başlamak için birkaç defa gidip gelmemiz gerekecek. Meşale parçalarını taşımak için dört kişi gerekiyor gerçi. Güya kırılganlar… ve birkaç gün içinde onları almamız gerekiyor. Yani arabanla bizi alarak yardım etmek istemezsen…”

“Ben yapamam. Ari sürebilir.”

“Ari mi?” Josh’ın gözleri büyüdü. “Arizona olan Ari mi?”

“İkimizin tanıdığı başka Ari mi var?” Ona baktım. “Evet, o Ari.”

“Ahbap, bana arabanı kullanmam için hiç izin vermiyorsun.”

“Yani?”

“Ari bir kız.”

“Sen de bir erkeksin. Hangi cinsiyetlerde olduğunuza karar verdiğimize göre burada işimiz bitti mi?”

“Demek istediğim şu: Neden senin en iyi erkek arkadaşın olan ben, lise üçten beri en iyi arkadaşın olan ben, ikimizin resmen paylaştığı evde kahrolası bir ev partisi vermek için yalvarmak zorunda kalırken Arizona senin arabanı sürüyor?”

Başımı iki yana salladım. Josh, hiç aksatmadan ayda bir kere Arizona’yla ilgili bir konu açardı. Küçük bir çocuk gibi neden onu değil de Arizona’yı seçtiğimi sorardı.

“Bana cevap vermeyecek misin?” Josh başını iki yana salladı. “Bir de niye herkesin ikinizin düzüştüğünü düşündüğünü merak ediyor musun gerçekten?”

“İlk olarak,” dedim tepem atarak, “başkalarının ne düşündüğü umurumda bile değil. Düzüşüyor olsaydık bile, ki düzüşmüyoruz, kimseyi alakadar etmezdi. İkincisi, arabam düz vites ve eğer düz vites kullanmasını bilseydin sana vermekten mutlu olurdum ama süremiyorsun. Değil mi?”

“Ah, evet…” Yüz ifadesini gizlemeye çalıştı. “Doğru. Unutmuşum… Yarın Ari kesinlikle sürebilir. Hiçbir sorunum yok. Bu konuşmayı yaptığımıza memnunum.”

“Aynı şekilde. Sekiz yüz doları partiden bir hafta önce istiyorum.” Onu ve arkadaşlarını bırakıp odama döndüm.

Perdeleri açıp okyanusa baktım, insanlar kumsalda gece yürüyüşü yapıyordu. Ari’nin arkadaşı Tina’yı daha sonra seks yapmak için aramam gerektiğini hatırlayıp telefonumu çıkardım ve Arizona’dan gelen bir mesaj olduğunu gördüm.

Göt olmaya hazır ol! Chris denen çocuk (sana kıvılcım olduğunu söylemiştim!) bu akşam beni filme götürüyor. Al sana!

Onunla seks yapman gerekiyordu, Ari. Randevuya çıkman değil. (Göt olmadım.)

Evet, şey… Bazılarımız seks yapmadan önce birbirini tanımak isteyen NORMAL insanlarız! Hepimiz sen ve Tina gibi hızlı olamadığımız için üzgünüm.

Tina’yla henüz seks yapmadık.

Kaldırmakta sorun mu yaşıyorsun?

Yoğun saatlerde köprüden geçmekte sorun yaşıyorum.

Şey, eminim yarın başarılı olursun. Randevumdan sonra waffle için buluşalım mı? On gibi?

On bir gibi.

Harika. Orada görüşürüz.

5. Şarkı: Kıvılcımlar Uçuyor (3:23)

Carter

Konu: Tina.

Arkandan ne söylediğini öğrenmek ister misin?

–Ari

Konu: Ynt: Tina

Hayır ama acele edip çabucak buraya gelmeni ve şu işi hemen bitirebilmeyi isterdim. Bugün öğlen çıkacağını sanıyordum? (Zaten niye hâlâ çalışıyorsun ki? Doğru düzgün gittiğin yok ve müdürün senden nefret ediyor…)

Sevgiler,

Carter

Konu: Ynt: Ynt: Tina

Arkadaşlarına telefonda konuştuğu en edepsiz/en seksi ağızlardan birine sahip olduğunu anlatıyordu ve sonunda onu “aklı başından gidinceye kadar düzmeni” sabırsızlıkla bekliyormuş. (Burada neden hâlâ çalışıyorum ben de bilmiyorum… Çözmem için bana bir saniye ver.)

Gerçekten arabayı benim sürmem mi gerekiyor?

–Ari

Konu: Ynt: Ynt: Ynt: Tina

Tina saçmalığına yapacak yorumum yok.

Evet. ACELE ET.

Sevgiler,

Carter

Arabamın yolcu koltuğunda arkama yaslandım, Josh ve iki arkadaşıyla birlikte marinada Ari’yi beklemeye devam ettim. Bugünün çabucak geçeceğini umuyordum, üçüyle birkaç saatten fazla baş edip edemeyeceğimden emin değildim.

Josh, “Kardeşlik birliğimizde özel bir esrar kulübü başlattığımı anlattım mı sana?” dedi.

“Hayır…” Ânında Ari’ye bir tane daha “acele et” e-postası attım ve dikiz aynasından ona baktım. “Daha şimdiden fazla ot mu kullandın? Senin için bile erken değil mi?”

“Kayıtlara geçsin, fazla ot kullanmak diye bir şey yok,” dedi. “Asıl konuya gelecek olursak, yeni son sınıflara ot rüyalarımı önümüzdeki yıl öldürmemelerini ve başarılarımın yaşamasına izin vermelerini anlatmayı kendime görev edindim.”

“Dur şunu doğru anlayayım: Yasadışı uyuşturucu reklamı yapan gizli bir kulüp kurmaktan dolayı mutlusun? Sen vali olmak istemiyor musun?”

“Tamam, öncelikle o esrar; hap değil. Bitki yahu,” dedi savunarak. “Bu bok topraktan bitiyor, kahrolası bir havuç gibi.”

“Peki ya yan etkileri?” Kendi kardeşlik birliğinden biri karşı çıktı. “Uyarılar?”

“Ne uyarısı? Bitki seni rahatlatabilir ve fazlasıyla sakinleştirir, huzur verir, mutlu eder mi? Ah, evet.” Gözlerini devirdi. “Yan etkileri resmen ölümcülmüş. Esrar; glokomu tedavi ediyor, körlüğe yardım ediyor ve yasadışı olmasının tek sebebi belli. Hükümet yasal yaparsa vergi kesmesi zor olur çünkü insanlar kendi mallarını arka bahçelerine ekmeye yeltenebilir, hükümet bunu biliyor.”

“Buna gerçekten inanıyor musun yoksa şu anda gerçekten kafan mı iyi?” diye sordu diğer arkadaşı. “Senin için cidden endişelenmeye başlıyorum…”

“Ha!” Josh kahkaha attı. “Güven bana, vali olduğumda –birinci sınıfta yaptığım bütün haltları kayıtlarımdan sildirdikten sonra– otu Amerika’da yasallaştırmak bir numaralı amacım olacak.”

Düz bir sesle, “Kokaini yasallaştırmak da ikincisi mi olacak?” diye sordum.

“Siktir git, Carter. Dediğimi dinle…”

Hiç zahmet etmedim. Gözlerimi yumup koltuğumda arkama yaslandım.

Bir daha Josh’ın parti vermesine yardım etmeyi kabul etmeyeceğim. Asla…

“Şuna bakın,” diye fısıldadı oğlanlardan biri. “Şunu kesinlikle becerirdim.”

“Hem de nasıl.” Diğeri kahkaha attı. “Resmen on üzerinden yirmi.”

“On dokuz buçuk… O ukala ağzı yüzünden yarım puanı kırılır. Bir keresinde ona kampüste rastlamıştım.”

“Burada görünüşten bahsediyoruz, tavırlardan değil.”

“Öyleyse ona elli derim…”

İkisi kahkaha attı, ben de kimden bahsettiklerini görmek için gözlerimi açtım ama gördüğüm tek kadın, bize doğru yürüyen Ari’ydi.

Pembe, sıfır kollu bir tişört ve kot giymiş, dikkat etmeden yürüyordu. Dünya umurunda değildi. Uzun, kahverengi saçları rüzgârla dalgalanıyordu ve nedendir bilinmez ama gözlerimi ondan alamadım.

Marinada diğer tarafından geçip giden adamların çoğu da benimle aynı şeyi hissediyor gibiydi. Ya ikinci defa dönüp bakıyorlardı ya da tek bir seferde, birkaç saniyeliğine hayranlıkla onu izliyorlardı.

Ari omzunun üzerinden birine bağırmak için döndüğünde arkadaki çocuklardan biri, “Evvet,” dedi. “Kesinlikle arkadan da becerirdim.”

Normalde onlara çenelerini kapamalarını söylerdim ama zihnim şu anda Ari’yle meşguldü. Bugünden önce neden ona hiç ikinci defa dönüp bakmadığımı merak ediyordum. Dördüncü sınıftayken (ağzında metaller varken) bile, her zaman onun sevimli olduğunu düşünürdüm. Hatta güzel. Fakat bize doğru yürüyen kadın ondan daha fazlasıydı. Çok daha fazlası…

Aslında yaklaştıkça yüz hatları güneş ışığı altında daha çok belirginleşiyordu: Dolgun ve kusursuz dudakları, elanın en açık tonundaki badem biçimli gözleri ve arka koltuktaki hayranlarını neredeyse çıldırtan bir gülümsemesi vardı.

Ne sikim oluyor?..

En sonunda arabaya geldiğinde kapının kolunu çekti ve inledi. “Ciddi misin, Josh? Bunu önemli bir noktaya değinmek için mi yapıyorsun?”

“Evet,” diyerek öne doğru eğilip kapının kilidini açtı. “Yetişkin adamları bekletip duramazsın, eğer öğlen çıkacağını söylüyorsan öğlen çıktığından emin olsan iyi edersin.”

Ari gözlerini devirip sürücü koltuğuna oturdu ve her zamanki gibi onu görmezden geldi. Bana, “Arabadaki tek yetişkinler biz olduğumuza göre…” derken arabanın motorunu çalıştırdı. “Şey… Merhaba? Niye bana öyle bakıyorsun? Yüzümde bir şey mi var?”

“Hayır…” Yüzümü karşıya doğru çevirdim. “Sadece düşünüyordum.”

“Hangi konuda?” Sesi endişeli geliyordu.

“Sana sonra söylerim.”

“Emin misin? Gerçekten şey görünüyorsun…”

“Hey!” Josh araya girdi. “Bu, günlük en iyi arkadaş ve onların gündelik yaşamları bölümünü bölmekten nefret ediyorum ama almamız gereken parti eşyaları var.”

“Neyse.” Ari yavaşça hareket etti. “Carter sana, ben aşçılık okuluna gitmeden önce biriyle yatmama yardım edeceğini söyledi mi?” derken benden tarafa dişlerini göstererek gülümsedi. “O gerçek bir arkadaş. Tanıdığım birilerinin aksine.”

“Hayatımın yarısında seninle büyümedim, tamam mı? Sana hiçbir şey borçlu değilim. Aslına bakarsan…”

Seslerini dışarıda bıraktım. İkisi bir hiç hakkında bile saatlerce tartışabilirdi, sebebi de canlarının istemesi olurdu. Neyse ki her zaman çoğu kısmında beni dışında tutarlardı.

Şu andaysa tartışarak dikkat dağıtmalarına her zamankinden daha çok minnettardım.

Ari’ye tekrar bakmak için soluma döndüm; son birkaç dakikanın hata olmasını, garip bir hayal olmasını falan umuyordum. Şu anda ona karşı böyle bir çekim hissedebilmemin imkânı yoktu, dudaklarının tadına bakabilmek için kenara çekmesini söylemek istiyor olamazdım. İki dudağının da.

Aklımdan geçen şu sıfır kollusunu yırtmak, kot şortunu çekip çıkarmak ve onu arabamın kaputuna yatırmakla ilgili düşüncelerin mümkün olan en kısa sürede silinmesi gerekiyordu…

Siktir siktir siktir…

6. Şarkı: Soluksuz (3:49)

Arizona

Bir benzin istasyonuna girdim ve çığlık atmamak için dilimi ısırdım. Arka koltukta Josh ve kardeşlik birliğinden arkadaşları varken daha ne kadar gidebilirdim emin değildim, eğer bir kez daha sürüşümle ilgili şikâyet ettiğini ya da “tiki meşalesi” lafını duyacak olursam aklımı kaybedecektim.

Josh’ın birliğinin niçin bir parti daha vermeye yeltendiğini anlamıyordum. Gerçekten iyi bir partinin nasıl verildiğini bildiğini kabul ediyordum fakat kitaptaki her kuralı nasıl bozacağını da biliyordu. Geçen yılki “Unutulmaz” temalı partiye katılanların yarısı polislerden kaçmıştı. Ondan önceki yıl, “Efsanevi Deneyim” arka bahçede çıkan yangınla sonuçlanmıştı ve bu yılki “EPİK” temalı parti için aklında ne olduğunu düşünmek bile istemiyordum.

Arabayı park eder etmez motoru durdurdum ve dışarı fırlayıp dükkâna girdim. Sakinleşmeliydim. Gerçek anlamda.

Mırıldanarak koridorlarda gezindim ve hâlâ gidilecek yolumuz olduğu için biraz abur cubur aldım: Twizzlers, Cheetos ve ek olarak