Alejandra için.

Çünkü sen ailemize katıldığında, bu kitap sana adandı.

Çünkü sen bize bir armağansın.

Yüzleş benimle, kılıçlar veya güçlü silahlarla

Öyle bir kavgadan korkmam.

Tehdit et beni, lanetler oku yahut kalbimi durdur da

Sonra gör beni. Ben asla yıkılmam.

Ama…

Yanıma gelir ve dizlerinin üstüne çökersen

Tatlı dilinle ve içimi ısıtan fısıltılarınla,

Bana sarılır ve senin için tek olduğumu söylersen,

Belki irkilir ve kaçmak zorunda kalırım

Veya belki de kalır ve sana kalbi veririm–

Onu sakla; sakın parçalama.

Biliyorum ki hiçbir şey sonsuza kadar aynı kalamaz.

Çünkü tehlikeli bir oyundur aşk.

BİR

KESTRA

Kış gelmiş ve beraberinde pelerinimin üstünden bıçak gibi kesen çetin rüzgârları getirmiş, her sabah ayaklarımın altındaki toprağı dondurmaya başlamıştı ve güneş yükselirken bile hava daha da soğumaya devam ediyordu. Gerçi bu terk edilmiş diyarda pek güneş gördüğümüz de söylenemezdi.

Loelle beni Simon’dan ayrılmaya, bildiğim gerçeklikten uzaklaşmaya zorlayarak buraya, Herruh Ormanı’na getirmişti. Buradaki ilk günlerimizde Loelle’le konuşmayı reddetmiş, varlığını kabullenmeye bile tenezzül etmemiştim. Son derece acınası bir hâldeydim.

Böyle bir yerdeyken, başka nasıl bir ruh hâli içinde olabilirdim ki?

Bir nesil önce, Yıkım Savaşı sırasında Lord Endrick bu ormanı lanetlemişti. Ağaçlar ve çalılıklar yapraklarını, hayatlarını kaybetmişti. Artık yenilenmekten ve toprağa umut vermekten, eski görkemli günlerine dönmekten aciz siyah iskeletler hâlinde yükseliyorlardı.

Kış ormana soğuğu getirmişti ama kardan eser yoktu. Baharın geleceğine dair bir umuttan da. Sadece daha çok ebedi çürüme.

Her sabah bu ormandan ayrılmaya çalışıyordum. Ve her sabah, ancak zamanla anlam verebilmeye başladığım görünmez bir bariyer tarafından engelleniyordum. Burada var olan ve bir zamanlar ormana girmeme engel olmaya çalışmış olan yarı-yaşar ruhlar, şimdi de ormanın sınırları dışına çıkmama engel oluyorlardı.

Lord Endrick’in laneti doğrudan ormanı değil; o sırada bu ormanın içine sığınmış olan insanları, ona düşman olan binlerce Halderian’ı hedef almıştı. Bu Halderianlar neredeyse yirmi yıl boyunca, tıpkı ormandaki ağaçlar gibi tamamen ölemeden ama yaşamaktan da umutsuz, hayatla ölüm arasında bir yerde sıkışıp kalmışlardı.

“Onları kurtarabilirsin.”

Loelle’in bana bunu ilk söyleyişi değildi bu; ama bunu her söylediğinde, kendi planları ve amacı hakkında bana daha fazla bilgi veriyordu. Bu sabah ben parmaklarımla kahverengi saçlarımı tarayıp uzun bir örgü hâline getirirken o da arkamda durmuştu. Başımı kaldırdığımda sözlerini tekrarladı, “Bu insanları kurtarabilirsin sen, Kestra.”

“Halderianları kurtarmak neden umurumda olsun ki?” Bu da benim ona her seferinde verdiğim cevaptı. Hayatımın acınası durumda olmasının en büyük nedenlerinden bazıları, Halderianların bana karşı gerçekleştirdikleri eylemlerin bir sonucuydu.

“Benim halkım da burada,” dedi Loelle. “Kendimizi Navan olarak çağırırız. Bize yardım edersen, biz de sana yardım ederiz.”

İşte bu kısım yeniydi. Loelle’in Antora’ya yabancı bir halktan olduğunu ve o halktan bazılarının bu ormanda tutsak olduğunu zaten biliyordum ama Loelle halkının adından ilk kez bahsediyor ve burada olmasının sebebinin onları kurtarmak olduğunu ilk kez açıkça ilan ediyordu. Beni buraya bir tutsak olarak değil, bir hizmetkâr olarak getirmişti. Sinirim tepeme çıkmaya başladı. “Bana ne gibi bir yardımları olabilir ki?”

“Seni buraya getirmemin sebebi bu.” Loelle ellerini omuzlarıma koydu ama omzumu silkerek ellerini kendimden uzaklaştırdım. “Kestra, onlar Lord Endrick’i yenmek için tek şansın.”

“Bu doğru değil.” Sandalyemi geriye iterek ayağa kalktım. “Lord Endrick’i buradan yenmemin hiçbir yolu yok ve halkın sağ olsun, burada ayrılamıyorum da!”

Loelle de ayağa kalktı. “O zaman onlara buradan ayrılmaları için yardım et.”

“Binlerce insanı hayata geri döndürmemi mi istiyorsun benden? Bunu yapmak yıllar sürer.”

“Hayır. Ormanı geri döndürmeni istiyorum.” Ondan uzaklaşmaya başladım ama Loelle arkamdan seslendi. “Doğa çok daha az karmaşık ve lanet, insanları topraktan daha çok etkiliyor. Ormanı geri getirirsen, en azından halkım artık burada tutsak kalmayacaktır.”

Durdum ve geriye dönerek ona baktım. Merakımı cezbetmeyi başarmıştı. “Ama hâlâ yarı-yaşar ruhlar olacaklar.”

Loelle gerçek planının şimdiye kadar açık ettiğinden çok daha fazlasını içerdiğini ima eder gibi gülümsedi. “Evet, oldukları gibi kalacaklar.”

Bunu bir an düşündüm ve sonra cevap verdim. “Darrow’u iyileştirmeme izin ver. Babamın burada olduğunu biliyorum. Onu iyileştirmeme izin verirsen ben de senin istediğini yaparım.”

Loelle’in yüzünde sempati dolu ama geri adım atmaya niyeti olmadığını gösteren bir ifade belirdi. “Önce senden istediğimi yap, sonrasında babanı sana göndereceğim.” Ben cevap vermeyince ekledi, “Bana bu tek günü ver, Kestra. Sonrasında devam etmek istemezsen, senden başka bir istekte bulunmayacağım.”

“Peki devam etmezsem, bu yarı-yaşarlar buradan ayrılmama izin verecek mi?”

“Hayır.”

Homurdanarak kapıya doğru ilerledim. Kapının yanındaki bir kancaya asılı olan pelerinimi sırtıma attım ve dışarı adım attığımda yüzüme çarpan rüzgârla birlikte ürperdim.

Loelle beni izledi ve ufak kulübenin en yakınındaki siyah bir kütüğü işaret etti. Bu ağacın önceden ne ağacı olduğunu anlayamadım. “Bir insandan güç çekebiliyorsan bu ağaçtan da bir laneti çekebileceğini düşünüyorum.”

“Güç çektiğim zaman, ben de daha güçlü bir hâle geliyorum.” Gözlerimi ağacın üstünde gezdirdim. “Bir laneti çektiğim zaman ne olacak peki?”

Loelle iç geçirdi. “Bunun cevabını ikimiz de biliyoruz sanırım. Üzgünüm ama bunun başka bir yolu yok.”

Başta bununla ne demek istediğini ona sormak istedim ama sonra kendi sorularımın cevaplarını zaten bildiğimi fark ettim. Hem de hepsinin… Loelle’in cevap vermeyeceğini bildiğim tek bir soru dışında: Neyi yapmanın başka bir yolu yok?

Bu sorunun cevabını bulmak için tek umudum, yoluma devam etmekti.

Loelle ellerimi tutup kararmış, ölü ağacın gövdesine yerleştirdi ve kulağıma, “Laneti ağaçtan çek,” diye fısıldadı.

İşim ağaca güç vermek değildi. Laneti onun köklerinden, gövdesinden ve dallarından çekerek kendi içime almam gerekiyordu. Önümdeki işe odaklandığımda, Endrick’in laneti ânında damarlarıma aktı ve bedenimdeki tüm boşlukları doldurdu. Lanetin çirkinliğini, içerdiği nefreti ve hayatı, sevgiyi ve umudu, özellikle de beni kontrol altına almaya dair isteğini hissettim. Beni tüketmeye dair isteğini.

Ağacı bırakmaya çalıştım. İçgüdülerim, kendi içime aktardığım şeye karşı isyan hâlindeydi ama o sırada artık ağaca bağlanmıştım ve o içindeki tüm laneti boşaltana kadar yerimden kıpırdamam mümkün değildi.

Bittiğinde yere yığıldım ve Loelle de yanıma çökerek kuvvetimi kazanıp gözlerimi tekrar açana kadar bekledi. Acıyı dindireceğini umarak yerde iki büklüm oldum ve “Bunu tekrar yapamam, Loelle. Endrick o ağaca her ne yaptıysa, o lanet artık içimde yanıyor,” diye fısıldadım.

“Bırak gitsin,” diye cevapladı Loelle. Ve gerçekten o keskin acı giderek dindi ve göğsümdeki minik bir kuyuya, soğuk ve ölü bir noktaya doğru aktı. Loelle’in söz verdiği gibi, birkaç derin nefesten sonra kuvvetim tekrar yerine geldi. Sadece kuvvetli değil ama daha önce hiç tecrübe etmediğim, belki de kimsenin deneyimlememiş olduğu şekilde güçlü hissettim kendimi. Ona bakarak, devam edebileceğimi belirtmek için başımı salladığımda, Loelle gülümsedi. “Yukarı bak.”

Dediğini yaptım ve şaşkınlık içinde ağacın değişmeye başladığını gördüm. Ağacın kurumuş ve kararmış gövdesi kahverengiye döndü, yeniden kusursuzca kabuk bağladı. Dalları serpildi ve hatta lanetlendiği sırada üzerinde olan yapraklar tekrar belirdi. Kış olduğu için yapraklar kısa sürede üstüme doğru döküldü ama yaklaşan baharda bu ağaç mutlaka yeniden yapraklanacaktı.

Bu o kadar güzel, o kadar umut dolu bir manzaraydı ki tüm kötü etkisine rağmen bu uğurda çalışmaya devam etmek istediğimi fark ettim. Tüm mücadelelerden, güçlerimin yol açtığı onca yıkımdan sonra nihayet bir şeyleri iyileştirebiliyor, bu topraklara huzur ve güzel bir geleceğin vaadini sunabiliyordum. Böylece işe koyuldum ve ormanı iyileştirmek için neredeyse bir ay boyunca durmak bilmeden çalıştım.

Her gün bir bölgeden diğerine geçerek, güçten düşene kadar çabalayarak, içimdeki gücü bir boşaltıp bir doldurarak çalışmaya devam ettim. Her gün çalışmaya son verdiğimde yeteri kadar çalışamamışım gibi geliyordu ama yavaş yavaş iyileştirdiğim alanlar birbiriyle bağlanmaya başladı ve orman hayata döndü. Uzaklardan kuş sesleri duyulabiliyordu, toprak yumuşamıştı ve kar tekrar düşmeye başlamıştı.

Hemen hemen aynı haftalarda, Lord Endrick’in lanetinin asıl hedefi olan yarı-yaşar ruhların da varlığını hisseder hâle gelmiştim.

“Bırak onları da iyileştireyim,” diye yalvardım Loelle’e her gün. “Darrow’u iyileştireyim.”

Loelle her gün, “Henüz yapamayız,” diye cevap verdi. Başka hiçbir açıklama yapmadı.

Yine de çalışmaya devam ettim ve işime o kadar odaklanmış hâldeydim ki artık soğuktan etkilenmiyordum. Havanın serinliğini elbette hissedebiliyordum ama bu beni rahatsız etmiyordu. Beni daha fazla rahatsız eden, Loelle’in akşamları yaktığı ateşin ısısıydı. Bu yüzden biraz olsun dinlenebilmek için kapının yanında oturmaya, kapıyı da azıcık aralık bırakmaya başladım.

Akşamlar en zoruydu. Aklım bu saatlerde Simon’a gidiyordu. Hâlâ Halderian Kralı olup olmadığını, Harlyn Mindall’la evlenip evlenmediğini merak ediyordum. Beni bulmaya çalışıp çalışmadığını da.

Sonra, bir sabah Loelle’e, “Simon benim büyüye sahip olmam konusunda yanılıyordu,” dedim.

Loelle başını okumakta olduğu kitaptan kaldırdı. “Öyle mi? Ne anlamda?”

“Büyünün beni yozlaştıracağını düşünmüştü. Ama bu ormana sunabildiğim tüm iyiliği bir düşün.”

Loelle’in yüzüne kederli bir gülümseme yerleşti. “Evet, başka kimsenin yapamayacağı bir şeyi başardın.”

“Darrow’u iyileştirmeme izin ver,” dedim. “En azından bu kadarını hak ettim.”

“Evet, ettin,” dedi Loelle. “Yakında, Kestra. Söz veriyorum.”

Yakında. Yakında babama tekrar kavuşabilecektim.

O zaman kadar, hâlâ yapmam gereken çok işim vardı.

İKİ

SIMON

Kış başlayalı bir ay olmuştu ve hâlâ ne Antora’da ne de başka bir yerde Kestra’nın varlığına dair bir işaret bulabilmiştik. Korak isyanının lideri Yüzbaşı Tenger’in izniyle Trina, Gabe ve başka birkaç Korak, ülkeyi tarayarak Kestra’yı bulmaya çalışıyordu ama onca aramaya rağmen şimdiye kadar Kestra’ya dair en ufak bir ipucuna bile rastlayamamışlardı. Kestra’nın buradan ayrıldığı sırada içinde bulunduğum berbat hastalıktan iyileşme aşamasında olmama ve Halderianların yeni kralı olarak tüm sorumluluklarıma rağmen, ben kendim de vakit buldukça yollara düşüp onu aradım ama ona dair hiçbir ize rastlamadım.

Loelle onu iyi saklamıştı ve bir doktor olarak sahip olduğu yeteneklerin de ötesinde bir büyü gücüne sahipse, muhtemelen bunu kullanmıştı. Kestra’yı hayatta tutacağına şüphem yoktu ama Loelle’in onu neden alıp götürdüğü konusunda en ufak bir fikrim de yoktu. Tek bildiğim, Kestra’nın yokluğunun kalbimde her geçen gün giderek büyüyen bir boşluk yaratmış olduğuydu.

Kestra’yı bulma denemelerimden sonra eve her dönüşümde, Harlyn’i beni ahırda beklerken buldum. Kestra hakkında asla soru sormadı, muhtemelen ne cevap vereceğimi zaten biliyordu.

Bugün bana sorduğu soru, “Kolun nasıl?” olmuştu. Aynı soruyu daha önce de sormuştu ve aslında, “Nasılsın?” diye sorduğunu kavramıştım.

Ona doğrudan bakmadan cevapladım. “Gayet iyi.”

Doğruydu ama yalnızca kolum için. Diğer yandan, ben acınası bir hâldeydim.

Atımdan indim ve Harlyn koluma dokundu. Yaramı inceler gibi yaptı ama ikimiz de biliyorduk ki aslında bana yanaşmak için bir bahane arıyordu.

“Yumuşamamış,” dedi.

“Asla yumuşamayacak,” diye cevapladım. “Bunu biliyorsun, Harlyn.”

Hükümdarlık’la savaşımız sırasında Demirkalp askerleri tarafından işkenceye maruz bırakılan genç bir ejderhaya, bir Rawkyren’e denk gelmiştim. Ejderhayı zalim adamların elinden kurtarmıştım ama o sırada kanı bir şekilde benim kanıma karışmıştı ve şimdi de sağ kolumun altındaki etim, bir ejderhanın pulları kadar sert ve güçlü bir hâl almıştı.

İlk başta Rawkyren, destek almak için pençelerini etime batırmasına karşın kalıcı bir hasar vermeden koluma konabiliyordu. Ama artık bunun için fazla büyümüş, neredeyse Hükümdarlık’ın dev kondorlarıyla aynı boyuta ulaşmıştı ve her geçen gün de daha fazla büyümeye devam ediyordu. Kestra’yı aramaya çıktığım her seferinde o da bana eşlik ediyordu ama ben burada, Nessel’deyken o yaban arazide kendi başına kalıyordu.

Harlyn bakışlarını indirdi. “Bunu biliyorum. Ama yaranın kolunu taşa çevirmekten fazlasını yaptığından korkuyorum. Seni de taşa çevirdiğini düşünüyorum. Bir gün bana bakarken gözlerinde küçümseme dışında bir şey olacak mı?”

Elimi onun elinin üstüne koydum. “Sana küçümseyerek bakmıyorum ama bana Kestra’nın ayrıldığı geceye dair, buradan neden ayrıldığına dair gerçekleri söylemediğini ikimiz de iyi biliyoruz.”

Harlyn’in gözleri yaşardı. “Gerald bunları sana çoktan açıkladı.”

“Öyle mi?” Elimi çektim ve bir adım geriledim. Harlyn olduğu yerde kaldı. Ben ahır kapılarına doğru ilerlemeye başlarken Gerald içeri girdi ve hızlıca eğilerek bana selam verdi. Harlyn’e doğru kaçamak bir bakış attım ve tüm bunların başka bir gizli planın parçası olup olmadığını sorguladım ama Harlyn de en az benim kadar kafası karışmış görünüyordu.

“Benimle gelin, hemen şimdi,” dedi Gerald.

Hemen onu takip etmeye koyulduk. Gerald bizi sürgündeki bir kralın kalesi işlevini gören bu malikânenin arkasındaki bir koridora doğru götürdü. Sürgündeki bu kalede sürgündeki bir kral olarak ben vardım ve çok az tanıdığım bir halkı yönetmeye çalışırken aramızdaki tek bağlantı Harlyn’indi. Gerald bizi Halderianların hâlâ sahip olduğu minik ordunun subaylarıyla önceden buluştuğum bir odanın önüne getirdi. Kapı hafifçe aralıktı ve Gerald içerideki konuşmayı duyabilmemiz için bize bu aralığa doğru yaklaşmamızı işaret etti.

“…ama hoşunuza gitsin ya da gitmesin, Simon bizim kralımız.” Konuşan adamın adı Edgar’dı ve süvari birliği içindeki en iyi subaylardan biriydi. “Biz de ona hizmet ediyoruz.”

“Ama Simon kime hizmet ediyor?” Bunu soran kişi Reese’ti. Süvari birliğinin başında olan kişi oydu. “Bize, halkımıza değil.”

“Efendi Thorne, Simon’ın bunca zamandır beklediğimiz kral olduğu konusunda bizi temin etti. Komutan Mindall da ona güveniyor.”

Sesini tanımadığım üçüncü bir adam söze girdi. “Komutan Mindall sözüne güvenilmeyecek kadar hasta ve ayrıca, Simon’ı desteklemesinin tek sebebi kızının kraliçe olmasını istemesi.”

“Kraliçeye gönüllü bir şekilde hizmet ederdik,” dedi Reese. “Ama Simon onunla evlenmek istediğine dair herhangi bir işarette bulundu mu? Hayır. Bana kalırsa söylentiler doğru. Kral, Vasılolan’a âşık.”

“Eğer öyleyse, tahtından indirilmeli,” dedi üçüncü adam. “Vasılolan’ın bir Dallisor olması, onlardan biri olması zaten yeterince kötüydü. Ama şimdi bir de elinde büyü gücü var ve bu da onun Endrean kanına sahip olduğu anlamına geliyor. Başımızdaki zorba tiranla aynı kana. Kestra Dallisor’un buradan gönderilmesinin gerçek sebeplerine dair söylentiler duydum ve bunlar hayal edebileceğinizden daha bile kötü. Kralımızın kalbinde Kestra Dallisor’a bir parça bile yer varsa, onun da ortadan kaldırılması gerekecektir.”

“Ortadan kaldırılması mı?” diye sordu Edgar. “Bu tahta ihanet.”

“İstediğin gibi isimlendir ama yapılması gereken bu,” dedi Reese. “Halkımızın bu tehlikeli dönemde fikir ayrılığı içinde olmasını göze alamayız.”

Topuklarım üstünde döndüm ellerimi yumruk yaparak uzaklaştım. Gerald ve Harlyn de peşimden geldi ve sonunda odama ulaştık, Gerald kapıyı arkamızdan kapadı.

“Kestra’yı bulmamız gerekiyor,” dedim. “Eğer ona bir zarar verme niyetleri varsa…”

“İyi duymadınız galiba,” dedi Gerald. “Zarar vermeye niyetli oldukları kişi sizsiniz!”

“Onlara Kestra’nın bizim tarafımızda olduğunu kanıtlamamız gerekiyor. Yanıldıklarını onlara göstermememiz…”

“Ama yanılmıyorlar,” dedi Gerald. “Kestra’nın bizden çok Endrick’e benzediği bir gerçek ve onun yozlaşmaya başladığını siz kendiniz de söylemiştiniz. Sizi o konuşmayı duyasınız diye o odanın önüne getirmemin sebebi Kestra’nın iyiliği için değildi. Ben sizi korumaya çalışıyorum!”

Harlyn’e doğru baktım. Gözlerini yere indirmişti. Bana bakmayı reddediyordu.

“Kulaklarınızı iyi açın,” dedi Gerald. “Bu akşam bir ziyafet düzenlendi. Yemek bittiğinde Simon, Harlyn’e evlenme teklif edeceksiniz ve Harlyn sen de bu teklifi kabul edeceksin.”

Harlyn bir şeyler söylemek için ağzını açtı ama Gerald hızla ekledi, “İkinizin de bu şekilde bir evliliğe gönüllü olmadığınızı biliyorum ama olması gereken bu ve öyle de olacak. Bunu yapmayı reddederseniz, inanın bana en geç bir hafta içinde taca yönelik bir kalkışma gerçekleştirilecektir ve öyle ya da böyle bir ölümle son bulacaktır. Bu akşam sizi gördüğümde, kralımızın şerefine kadeh kaldıracağım, Simon ve siz de kadehinizi yeni kraliçenin şerefine kaldıracaksınız. Anlaştık mı?”

“Kestra nerede?” diye sordum, ilk soruşum değildi bu. “Biliyor musun?”

Gerald da aynı cevabı ilk kez vermiyordu. “Onu bırakın gitsin. O…” Kapı çalındığında Gerald konuşmayı bıraktı ve içeri bir ulak girdi.

Ulak yere kadar eğilerek selam verdi. “Kral için bir mesaj ulaştı.”

Gerald mektubu aldı ve bana uzattı. Okuduktan sonra Harlyn’e verdim. Harlyn mesajı okurken ben de Gerald’a döndüm. “Birilerine atımı ve en az bir haftalık erzak hazırlat. Hemen ayrılıyorum.”

“Daha az önce geldiniz.”

“O yüzden de yolculuğa hazır sayılırım.”

“Size eşlik edecek birilerine ihtiyacınız var, süvariler…”

Bu öneri karşısında neredeyse küçük dilimi yutuyordum ve ahıra doğru işaret ettim. “O süvarilerden mi bahsediyorsun? Onların yardımına ihtiyacım yok.”

Harlyn mektubu bana geri verip, “Seninle geleceğim,” dedi.

Başımı sallayarak onayladım. Ama Gerald, “Mektupta ne yazıyor?” diye sordu.

“Yüzbaşı Tenger nihayet Basil’in yerini belirlemeyi başarmış ama onu Lord Endrick’in elinden kurtarmak için yardımımıza ihtiyacı var.”

“Basil bir aydır onların elindeydi,” dedi Gerald. “Lord Endrick’e Olden Hançeri’ni nereye sakladığını çoktan söylediğine hiç şüphe yok. Burada kalmanız ve yerinizi sağlamlaştırmanız gerekiyor.”

“Endrick o hançeri bulursa, burada sağlamlaştırabileceğim bir yerim de olmayacak. Hiçbirimizin bir yeri olmayacak.” Gerald’ı neredeyse iterek kapının dışına çıkardım. “Atımı hazırlat. Harlyn’le birlikte derhal yola çıkıyoruz.”

ÜÇ

SIMON

Nessel’den Basil’in tutsak olduğu Highwyn’e, normalde rahat bir at yolculuğuyla bir haftada varılabilirdi. Ama hava durumu müsait olursa ve Harlyn’le birlikte hızla at sürüp sadece yolun yarısında mola verirsek oraya bunun yarısı kadar sürede ulaşabileceğimizi umuyordum.

Üstelik bu süre bile uzun sayılırdı.

Rawkyren’i kullanarak belki oraya bir günde ulaşmak mümkündü. Hem nihayetinde onunla uçmayı denemeye niyetliydim ama henüz bunu denememiştim ve hatta mümkün olup olmadığını bile bilmiyordum. Bu yüzden şimdilik at sürmekten başka seçeneğimiz yoktu.

Tenger’in mektubuna göre Basil, Woodcourt’un altında yer alan, Kestra ve benim de bir süre ziyaretçisi olduğumuz zindanlara gönderilmişti. Dibi moloz ve çürümüş öteberiyle dolu, çamurlu bir kuyuya doğru kayarak oradan kaçmayı başarabilmiştik. Kuyu dibinde Woodcourt’un duvarlarının dışına doğru uzanan dar bir tünel vardı ama nereye bakacağınızı bilmediğiniz sürece, onu bulmak neredeyse imkânsızdı. Basil de bizim rotamızı takip etmiş ve nasıl olduğunu düşünmek istemediğim şekilde hayatta kalmayı başarmıştı. Ama o kuyuda bir ay geçirmiş olmasına rağmen tüneli bulamamıştı. Birkaç gün önce zindan gardiyanları onun aslında kaçmamış olduğunu fark etmiş ve onu tekrar yakalamıştı.

Şu anda onun başına neler geldiğini de tahmin edemiyordum. Ama hayalimde canlanan olasılıklar bile beni daha hızlı at sürmeye teşvik etti. Basil’in hayatla bağı oldukça zayıflamış olmalıydı.

Mektubu okumamızın üstünden bir saat bile geçmemişken, Harlyn’le ahırda buluştuk. Başımı hafifçe sallayarak atıma bindim ama Harlyn yerinden kıpırdamadı. Belli ki söylemek istediği bir şeyler vardı. Sabrım çoktan tükenmiş hâlde başımı eğerek ona doğru baktım. “Evet?”

“Cevabım hayır olacaktı,” dedi Harlyn sakin ve titremeyen bir sesle. “Gerald’ın planına uyarak bu akşamki yemekte bana evlenme teklif etseydin, sana hayır cevabını verirdim.” Sonra atının dizginlerini tuttu ve eyere geçti. Ayrılmadan önce bana son bir bakış attıktan sonra, “Basil’i kurtardıktan sonra Nessel’e geri dönmeyeceğim. Kulak misafiri olduğumuz konuşmayı dikkate alacak olursak, sen de dönmemelisin,” diye ekledi

“Harlyn…” diye söze başladım ama Harlyn çoktan atıyla birlikte ilerlemeye başlamıştı bile.

Birkaç saat sonra hava yola devam edilemeyecek denli kararıp soğuyana kadar başka bir şey konuşmadık. Pek çok kişinin sıklıkla tercih ettiği Hepdiyarlar ile Antora arasındaki sınırdan ilerlemektense Antora’nın merkezinden geçerek başkente daha doğrudan uzanan bir yolu tercih etmiştik. Bu rotada ilerlerken Hükümdarlık ordularıyla karşılaşma ihtimalimiz daha yüksekti ama yolculuğumuzun en az bir gün daha kısa sürmesini sağlayacaktı ve bu riski göze almaya değerdi.

İlerlerken bir yandan da Hükümdarlık askerlerine karşı tetikte olmak, aklımdaki diğer endişeleri unutmak için iyi bir bahane sağlıyordu. Ama endişeler sadece geciktirilebilirdi, asla tamamen geride bırakılamazdı. Gece hızla çökerken, yolun yakınında terk edilmiş bir ev ve bitişiğinde atlarımız için minik bir ahır bulduk. Rawkyren o âna kadar gökyüzünde bizi takip etmişti ve şimdi de geceleri çoğunlukla yaptığı gibi, tahminimce avlanmak amacıyla uzağa uçtu. Barınağımız gizli bir saklanma yeri sayılamazdı ama yakından geçen devriyelerin bizim burada yaşadığımızı düşüneceğini ve bu yüzden araştırmaya değecek bir durum olmadığına karar vereceklerini umuyordum.

Ufak bir ateşin üstünde yemek ısıttık ve sonra yer yataklarımızı odanın ortasına serdik. İkimiz de yüzümüzü ateşe vererek kendi düşüncelerimize dalıp gittik. Çizim defterim kucağımda duruyordu ama henüz üstüne tek bir çizik bile atmamıştım.

Sonunda sadece sohbet olsun diye, “Sana Rawkyren’in düşüncelerini duyabildiğimi söylemiş miydim? Bir isim istiyor.”

Harlyn gülümsedi. “Bir isim mi?”

“O şey olarak çağırılmak hoşuna gitmiyor.”

Harlyn başını eğdi ve kıvrık siyah saçları yana düştü. “Aklında ne gibi bir isim var?” Ben omuzlarımı silkince, “Babamın hastalığı kötüleşiyor. Belki onun şerefine…” diye devam etti.

“Rawkyren’in Reddengradlıların inandığı kadar kötü bir yaratık olması ihtimaline karşı, onun adını ödünç almamamız gerektiğini düşünecek kadar babana saygı duyuyorum.”

Harlyn gülümsedi. “Son bir ayı bu ejderhayla birlikte geçirdin. Niyeti kötüleşmeye başlasaydı anlardın.” Ardından aramıza rahatsız edici bir sessizlik çöktü ve Harlyn bu sessizliği dağıtmak için hızla, “Onu kısaca Rawk olarak çağırmaya ne dersin?” dedi. Ben onaylayınca da, “Babam da sana oldukça saygı duyuyor,” diye ekledi. “Hâlâ komutayı elinde tutabilecek kadar sağlıklı olsaydı, süvarilerin kulak misafiri olduğumuz o konuşmalarına ve o tür şeylere asla tolerans göstermezdi.”

“Belki. Ama artık bundan haberimiz varken, hiç duymamış gibi yapamayız. Benimle birlikte Hepdiyarlar’a dönmek gibi bir yükümlülüğün yok ama senin dönmemenin benim güvende olacağım anlamına gelmediğinin farkındasındır umarım.”

Harlyn başıyla onayladı. “Öyle söylemekle aptallık ettim. Elbette döneceğim. Dilerdim ki…” Devamını getirmedi. Sonra bana bir soru yöneltti, “Kestra olmasaydı, aramızdaki ilişki bundan farklı olur muydu?”

Cevabımı çoktan tahmin etmiş olmalıydı ama belki de bunu duymaya ihtiyacı vardı. “Evet, farklı olurdu.”

Harlyn’in eli benim elime değdi ve orada kaldı. “Aramızdaki ilişkinin… zamanla farklılaşması mümkün mü, peki?”

Yavaşça nefes verdim. İşin gerçeği, artık Kestra hayatımda değildi. Hayatta olan tek şey ona dair anılarım, daha önceki hâliyle, ikimizin daha önceki hâllerimizle onu geri kazanma isteğimdi. Harlyn’in farazi sorusu aslında o kadar da farazi değildi. Tanıdığım o Kestra yoktu artık.

Ama yine de… bir yerlerde hâlâ yaşıyordu.

Yüzüm hâlâ ateşe dönükken cevap verdim. “Kalbimi geri kalanımdan ayırmayı başaramadığım sürece, bunun nasıl gerçekleşebileceğini bilmiyorum.”

Harlyn dönerek bedenini iyice bana yaklaştırdı. Ani hareketi karşısında şaşırarak ona baktım ve tam o anda eğilerek beni öptü. İçimden yükselen ilk tepki geri çekilmekti ama bunu yapmadım. Başlarda tek bir öpücüktü ve öyle de kalmalıydı. Ama aklımı başıma toplayamadan önce bu daveti kabul ettim ve ben de onu öptüm.

Bu uzun veya fazlasıyla duygu yüklü bir öpüşme değildi ama buna rağmen, dudaklarımız ayrıldıktan birkaç saniye sonra kalbim hızla çarpmaya devam etti. Ona bakmayı sürdürdüm ama aklımdan neler geçtiğinden ve hatta bir şeyler geçip geçmediğinden bile emin değildim.

Harlyn sadece gülümsedi ve avucunu göğsüme koydu. “Şöyle olacak, Simon. Kalbini ikiye bölmeyeceğim, onu senden çalacağım.”

Bunu söyledikten sonra yatağına uzandı, battaniyesini üstüne çekti ve uyumak üzere gözlerini kapadı.

Bense aynısını yapmadım. Yapamadım. Ateşler küle dönene kadar oturdum ve aklımdaki düşünceleri kalbimdeki duygularla aynı hizaya getirmeye çalıştım. Ama bu kesinlikle imkânsızdı. Hiçbir şeyin anlamı yoktu; hiçbir şey mantıklı değildi. Önümde daha fazla kafa karışıklığı ve kalp ağrısından başka bir şey göremiyordum.

Sonunda yattım ve tekrar yola çıkmadan önce en azından birkaç saat uyuyabilmeyi umdum. Ben uzandığım sırada Harlyn, “Bu son öpüşmemiz olmayacak, biliyorsun değil mi?” diye fısıldadı.

Biliyordum. Sadece bu konuda ne hissettiğimden emin değildim.

DÖRT

KESTRA

Her nasılsa bir günün daha sonunu görebilmiştim ve hissettiğim kadarıyla, bugün bin yıl kadar sürmüş olabilirdi. Zaman takip etmesi imkânsız bir hâl almaya başlamıştı. Gerçekten de tek bir gün müydü bu? Cidden bilmiyordum.

Bir at arabası kullanan Loelle’in yanına oturmuştum. Loelle yoğun kara karşı kalın kürklü palto giyinmiş, altına basit bir gri etek ile üstüne hafif bir pelerin geçirmişti. Elimi uzattım ve kar tanelerinin cildimde dans etmesini izlerken, erimelerinin ne kadar uzun sürdüğünü hayretle seyrettim.

“Bu ormanda savaştan beri hiç kar yağmadı,” dedi Loelle, hafif bir gülümsemeyle. “Kar su demek ve su da hayat. Bunu sen başardın, Kestra.”

“Ormanda zaten su vardı,” dedim, bir Hükümdarlık oropoduyla giriştiği mücadeleden sonra onu iyileştirmek için Simon’ı bu ağaçlar arasına getirdiğim zamanı hatırlayarak. İğrenç oropodlar!

“Lanetlenmeden önceki son anlarında, bu minik göletleri oluşturan halkımdı,” dedi Loelle. “İyileştirme gücüne sahip suların onları da zamanla iyileştireceğini umut ettiler. O sular yaşayanları iyileştiriyor olabilir ama yarı-yaşarlara hiçbir faydaları yok.”

“Onları iyileştirmeme neden izin vermiyorsun?” diye sordum. “Neden sadece ormanı iyileştiriyorum?”

Loelle cevap vermeden, ileride yükselen bir dumanı işaret etti. Dumanın hemen altında bir baca ve ormandaki benzerleri gibi taştan inşa edilmiş minik bir ev duruyordu. “Bu akşam orada uyuyacağız,” dedi Loelle.

“Orada yaşan biri mi var?” diye sordum.

“Navanların hepsi lanetlenmiş değil,” dedi Loelle. “Ve bu özel delikanlı, senin tanışmanı çok istediğim biri.”

Kaşlarımı çatarak sessiz kaldım. Bu özel delikanlı her kimse, Loelle’in ondan bahsederkenki ses tonundan, onun benim özellikle ilgimi çekecek bir delikanlı olduğunu ima edişinden hoşlanmamıştım. Loelle’in bir ay önce benimle Simon’ı geride bırakmam konusunda yaptığı konuşma kulağımda çınladı.

Loelle arabayı henüz kısa süre önce inşa edilmiş gibi görünen ahşaptan bir kanopinin altında durdurdu. Her nedense bu beni rahatsız etti. O ağaçları kesilmeleri için iyileştirmemiştim ben.

“Bana bu özel delikanlıdan bahsetmediğin sürece içeri girmeyeceğim,” dedim Loelle’e.

“Adı Joth Tarquin,” dedi Loelle, sanki bilmem gereken tek şey buymuş gibi. “Bir Navan’ın oğlu.”

“Ve?”

“Ve seninle tanışmaya can atıyor.”

“Öyle mi?” Eğer bilmem gereken tek şey buysa, bu ziyaretten nefret etmek için fazlasıyla sebebim var demekti.

Arabadan indim ve Loelle’i kapıya doğru takip ettim. Loelle kapıyı çaldı ve adını seslendi ki bunun gerekli olacağını daha önce hiç düşünmemiştim. O âna kadar, Herruh Ormanı’nda tamamen hayatta olan tek kişilerin ikimiz olduğunu düşünmüştüm. Belli ki Joth Tarquin üçüncü bir kişiydi. Bu ormanda başkalarının da olup olmadığını merak ettim.

Bir dakika kadar sonra kapı açıldı ve keskin mavi gözlü, uzun saçları bir lastikle arkasında toplanmış bir delikanlı karşımızda belirdi. Simon’ın yaşlarında görünüyordu ama ondan daha uzun ve daha sırım gibiydi. Loelle’e bakarak hafifçe gülümsedi ama benim onun yanında durduğumu fark ettiğinde gülümsemesinin yerini dik bakışlar aldı. Loelle’e hitap ederek, “Sana onu buraya getirmemeni söylemiştim,” dedi.

“Onu buraya getirmeme hazır olmadığını söylemiştin,” diye cevapladı Loelle. “Bu aynı şey değil.”

Gencin dik bakışları tekrar bana yöneldi ve ben de mutlulukla aynı şekilde cevap verdim. “Gidelim,” diye mırıldandım.

“Nereye gidebilirsiniz ki?” Joth gökyüzüne doğru baktı. Kar yağışı yoğunlaşmıştı. Kapıyı ardına kadar açtı. “İçeri girseniz iyi olacak sanırım.”

Loelle hızla gülümsedi ve sanki bu davet samimiymiş gibi içeri daldı. Ben içeri girmeye daha az hevesliydim ve olduğum yerde kaldım. Joth iç geçirdi ve “İçeriyi soğutuyorsun. Gireceksen gir yoksa kapıyı kapatıyorum,” dedi.

Yüzümü buruşturdum ama onun yanından geçip içeri girdim. Loelle çoktan peleriniyle kürklü paltosunu çıkarmış ve kurumaları için ateşin yakınına yerleştirmişti. Bana doğru yürüdü ama ben geriye çekildim. “Ben kendim hallederim.”

“Pekâlâ.” Loelle başını ateşin üstünde asılı bir tencereye doğru salladı. “Bizimle paylaşacak kadar yemeğin var mı, Joth?”

Joth homurdandı ve bir köşedeki ufak masanın üstünden birkaç kâse aldı. Tenceredeki sulu yahniyi kâselere doldurdu ve kaşık olmaksızın bize uzattı. Loelle masaya giderek ikimiz için de birer kaşık aldı ve muhtemelen Joth’un oturmayı tercih ettiği koltuğa yerleşerek, onu benim tam karşımda oturmaya zorladı. Joth sesini çıkarmadan oturdu ama kollarını göğsünde kavuşturdu ve ben yemek yerken hiç ara vermeden dik dik bana bakmaya devam etti.

Bu absürt bir durumdu ve birkaç lokmadan sonra sinirim tepeme çıkmıştı. Kâseyi gidip masaya koydum ve pelerinimi almak için odayı tekrar arşınladım.

“Ayrılamayız,” dedi Loelle.

“Burada kalmayacağım,” diye cevapladım.

“Kalman gerekiyor.”

“Bu çok anlamsız,” dedi Joth. “Bana ondan daha yetkin birini getirmiş olsaydın bile, aklındaki fikir başından beri aptalcaydı.”

“Anlamsız olan ne?” diye sordum. “Neden buradayım ben?”

“Ah, sana söylemedi mi?” Joth ayağa kalktı ve Loelle’e doğru işaret etti. “Seni uyarmadı mı?”

“Ne hakkında?”

Joth ile Loelle birbirlerine imalı bakışlar attılar ama ikisi de cevap vermedi. Ben de pelerinimi omzuma geçirdim ve kapıya doğru yöneldim.

“Az önce söylediğimde ciddiydim.” Loelle beni takip edecekmiş gibi ayağa kalktı. “Burada kalman gerekiyor, Kestra.”

“İşe yaramayacak,” dedi Joth.

Kapıyı açtım ve ardından son bir defa arkama döndüm. “Bana neden burada olduğumu söyleyin yoksa bu beni son görüşünüz olacak.”

Loelle, Joth’un yanına yürüdü ve bir elini onun koluna koydu. “Bu genç, başarının anahtarını taşıyor. Onun yardımıyla Lord Endrick’i yenme konusunda bir şansın olabilir.”

Bu konuşmayı sayamayacağım kadar çok kez geçiştirmiş olan Loelle, sonunda dikkatimi çekmeyi başarmıştı. “Nasıl?”

Joth iç geçirdi. “Kapıyı kapa. İçeriyi soğutuyorsun… yine.”

Tereddüt ettikten sonra yavaşça kapıyı kapadım ama elimi kapı kolundan ayırmadım. “Açıklayın.”

“Açıklayacağım,” dedi Loelle, “ama önce bir test yapmalı ve büyünün onun büyüsüyle uyumlu olup olmadığını görmeliyiz.”

Gerçekten meraklanarak Joth’a baktım. “Büyü gücün ne?”

“Henüz bunu açıklamayacağız,” dedi Loelle. “Üstüne alınma, çocuğum ama halkımızdan sağ kalan az sayıda kişi, gerekli olmadığı takdirde büyüleri konusunda fazla açıksözlü olmamayı öğrendi. Lord Endrick’in bizim varlığımızdan haberdar olmasını istemiyoruz.”

“O zaman büyüsünün benimkiyle uyumlu olup olmadığını nasıl anlayacağız?”

“Ben buna bir cevap verebilirim. Yeteneklerimiz birbirine uyumlu değil,” dedi Joth. “Bu sadece vakit kaybı.”

İtirazlarını son derece açık bir şekilde belirtmişti ve bunu o kadar sık yapmıştı ki ağzından çıkacak sonraki kelimeleri bile tam olarak tahmin edebilir hâle gelmiştim. Ama şimdilik, sadece gözlerimi devirdim ve sorumu Loelle’e yönelik olarak tekrarladım.

Loelle omuz silkti. “Kesin olarak emin olmanın tek yolu büyü güçlerinizi birlikte kullanmanız ama bunu yaparsanız Lord Endrick’in yerimizi belirleyebileceğinden korkuyorum. Bundan daha az dikkat çeken bir yönteme ihtiyacımız var.”

“Ne gibi mesela?”

“Basit bir test var.” Joth elini bana uzattı. Ona doğru yürüdüm ve isteksizce elini tuttum. “Büyünü kullanma. Sadece onun hakkında düşün. Ben de aynısını yapacağım.”

Gözlerimi kapadım ve benliğimi onun içindeki güce doğru uzattım. Ondan kolayca güç çekebilir ve bununla günler boyu rahatça yaşayabilirdim. Bunu yapmanın yanlış olacağının farkındaydım ama tanıştığımızdan beri o kadar sevimsizlik etmişti ki bunu yapma isteği içimde bir yerlerde varlığını hissettiriyordu.

Onu durdurabilirdim.

Rahatsız olarak elimi hızla geri çektim ve Joth da gözleri şaşkınlıkla açarak geriledi. “Az önce beni öldürmeyi mi düşündün sen?”

Onu öldürmek mi? Hayır. Elbette hayır! Evet, belki gücünü emmeyi ve onu günler boyunca yataktan çıkamayacak hâle getirmeyi bir an için düşünmüş olabilirdim ama onu asla öldürmezdim. Ayrıca bunu nasıl sezebilmişti ki?

Ya da ben de ondan bir şeyler sezinlemiş miydim?

Gözlerimi ona diktim. “Az önce ne oldu?”

“Büyümün varlığını hissettin ve ben de seninkini.”

“O zaman büyüleriniz uyumlu demektir,” dedi Loelle.

Joth, Loelle’in yorumunu elini sallayarak geçiştirdi. “Bunun bir önemi yok. Ona yardım etmeyeceğim.”

Loelle onun fikrini değiştirmek için çaresizce ellerini birbirine kavuşturarak Joth’un yanına yürüdü. “Ama bağlandınız!”

“Bir bağlantı değildi. Sadece onun bir düşüncesini sezinledim. Ve yaşamak isteyen herhangi birinin dikkate almasında yarar olan bir düşünceydi bu.”

“Yardımın olmadan Lord Endrick’e karşı başarısız olacaktır,” dedi Loelle.

“O yozlaşmış,” dedi Joth. “Buraya geldiği anda hissettim bunu. Navanlar asla yozlaşmadı çünkü kendi ırkımız dışından biriyle asla bağlantı kurmadık. Bu türden bir bağlantının bizi nasıl etkileyeceği konusunda da bir fikrimiz yok.”

“Ama onun başarısız olması durumunda neler olacağı konusunda bir fikrimiz var.”

Joth, Loelle’e cevap verirken gözlerini üstümden ayırmadı. “Peki bu hâliyle başarıya ulaşırsa ne olacak? Yozlaşmaya yatkınlara asla güven duymadık ve şimdi de buna başlayamayız.”

Loelle’e hitaben konuşuyordu ama sözleri yüzüme çarpan bir tokat etkisi yaratmıştı. Yozlaşmış mıydım? Simon da bunun aynısını söylemişti. Ama o sırada kendinde değildi ve ben de bunu kolayca geçiştirmiştim. Joth’un sözlerini geçiştirmek için ise hiçbir bahanem yoktu.

Loelle bana doğrudan bakmadan konuştu. “Eğer birtakım sorunlar varsa, bunun tek sebebi haftalardır bu topraklardaki laneti içine çekerek temizlemesi. Onun başına ne geldiyse, halkımıza hizmet ettiği için geldi! Ona en azından bunun için bir borcumuz yok mu?”

“Her şey sona erdiğinde bize ihanet edecektir,” dedi Joth. “Ona borçlu olduğumuz her şeyi bize fazlasıyla ödetecektir. Onun Lord Endrick’ten ne farkı var ki zaten?”

Yeterince dinlemiştim. Kalbim öfkeyle çarparken ayağa kalktım, tekrar pelerinimi aldım ve bu defa doğrudan kapıya doğru ilerledim. Kapıyı ardına kadar açtım, Loelle’in adımı seslendiğini işittim ama dışarı adım attım. Yağan kar artık dizlerime kadar birikmişti. Loelle’in arabası bu karda yol alamazdı – ya da en azından Loelle’in beni takip etmeyeceğini umuyordum.

Loelle kapı girişinden seslendi. “Nereye gittiğini sanıyorsun?”

Nereye gideceğim konusunda bir fikrim yoktu ama ona cevap verdim. “Benim Lord Endrick’le hiçbir benzer yanım yok ve onu yenmek için kimsenin yardımına da muhtaç değilim. Bu işi kendim halledeceğim.”

Kar biraz daha azalıncaya kadar zorla ilerledim ve kar seviyesi bileğime doğru indiğinde daha da hızlandım. Nereye gittiğimin bir önemi yoktu ama Joth ve Loelle’den olabildiğince hızla uzaklaşmak istiyordum. Koşarken etrafımda ruhların varlığını hissettim ve bu bölgeyi tamamen boşaltmalarını yoksa onları iyileştirmeyeceğimi ifade eden belli belirsiz sözler haykırdım. Sadece yalnız kalmak istiyordum. Düşünmek için yalnız kalabileceğim bir yere ihtiyacım vardı.

Beklediğimden daha kısa bir sürede ormanın sınırına vardım. Sonunda bu sık ağaçların ilerisinde uzanan tepeleri ve çayırları görebiliyordum. Pek çok kere ziyaret ettiğim ama içine girmeye nadiren cesaret edebildiğim bu ormanın içinde olmak garip bir histi. Artık Antora gözüme daha yabancı, sanki ilk defa gördüğüm bir yer gibi geliyordu.

Ağaçların seyrekleşerek çayırlara uzandığı orman sınırına vardığımda Demirkalp askerlerinin orman etrafında minik kamplar kurmuş olduğunu fark ettim. Görünüşe bakılırsa uzun bir süredir de buradaydılar. Kamplar gözümün görebildiği kadarıyla sınır boyunca yayılmıştı. Beni mi bekliyorlardı?

Ağaçların gölgesi altına geçtim ve fark edilmediğimi umdum. Kaçmanın en iyi yolunu bulmaya çalıştım. Etraftaki bunca Demirkalp’le tek başıma çarpışamazdım.

Ayrıca kaçmayı başarsam bile nereye gidecektim? Bana kucak açacak, beni kabullenecek hiçbir yer yoktu. Lord Endrick’i öldürmem gerekiyordu ama bunu yapabilecek bir yöntemim yoktu.

“Sizi bekliyorduk, leydim.”

Tanıdık bir genç kız ufak bir çadırdan dışarı çıktığında neredeyse sırtüstü yere düşüyordum. Saçları benimkinden biraz daha açık tondaydı ve her zaman kıskandığım, hatta bana ihanet ettiği için ondan tiksindiğim zamanlarda bile kıskanmaya devam ettiğim doğal bir kıvırcıklığı vardı. Aklıma son gelişinin üzerinden epey zaman geçmişti ama onu asla unutamazdım. Bir zamanlar, onu en yakın arkadaşım olarak görüyordum.

“Celia?” diye fısıldadım.

Celia benim eski nedimem, eski arkadaşımdı. Lav Çayırları’na sürüldüğüm dönemde yanımda o vardı ve beni Koraklara satarak bana ihanet etmişti. Son karşılaşmamızdan beri onun hakkında hiçbir şey duymamıştım.

“Burada olacağımı nereden tahmin ettiniz?”

Celia omuz silkti. “Tahmin etmedik. Ama bu ormandan ayrılırsanız, bunun sadece birkaç belirli noktadan olabileceğini öngördük. Burası da benim görevlendirildiğim bölge. Buradan çıkacağınızı umuyordum. Sizinle konuşan kişinin ben olmam en iyisi.”

“Korakları temsilen mi buradasın?” diye sordum, yerimden ayrılmadan. “Çünkü eğer öyleysen…”

“Bir süre onların yanındaydım,” dedi Celia. “Sonra, geçen sonbaharda Yalnızağaç Kampı’na saldıran Hükümdarlık tarafından esir edildim. Şimdi de Lord Endrick’e bir haberci olarak hizmet ediyorum… bir Demirkalp olarak.”

Sözlerini benimsemeye çalışırken derin bir nefes aldım. Eğer Celia bir Demirkalpse, Endrick eğer isterse onun vasıtasıyla benimle iletişim kurabilirdi. Bunu çok istediğinden de şüphem yoktu.

“Bir haberci olarak hizmet ediyorsun demek?” dedim. “Mesajın nedir?”

“Kralım Lord Endrick siz ihanetinizin bedelini ödemeyi kabul etmeden önce daha kaç kişinin hayatını kaybetmesi gerektiğini öğrenmek istiyor.”

Bu beni şaşırtmıştı ama Celia o kadar sakin konuşmuştu ki Lord Endrick’in onun kalbindeki kontrolünün ne kadar güçlü olduğunu, o anda düşünceleriyle hislerini bile kontrol altında tutup tutmadığını merak ettim.

“Kralın Lord Endrick, ölmesi gereken tek kişi,” diye cevap verdim. “Eğer teslim olursa, diğer tüm hayatlar, seninki de dahil olmak üzere, kurtarılmış olacak.”

Celia sanki bir sese kulak verir gibi gözlerini indirdi ve sonra cevapladı. “Lord Endrick teklifinizi reddediyor. Ne var ki merhametli olduğu için de size farklı bir teklif sunmak istiyor. Ona hizmet etmeye yemin ederseniz, sizin vasıtanızla Hükümdarlık’ı baştan inşa edecek. Siz Woodcourt’un leydisi, Endrick’in başdanışmanı ve Antora’daki en güçlü kadın olacaksınız.”

Bir kaşımı kaldırdım. “En güçlü kadın mı? Lord Endrick olmasaydı, ben zaten bir kraliçe olurdum.”

“Lord Endrick Olden Hançeri’nin elinizde olmadığını biliyor ve onu tekrar ele geçirme şansınız olduğunu da sanmıyor.” Celia tek bir defa göz kırptı; sesi rahatsız edici bir monotonluktaydı. “Ama sizi benimle gelmeye, barış içinde ona katılmaya davet ediyor. Güçlerinizi anlamanıza ve onları kullanmanıza da yardımcı olacak.”

Başımı iki yana salladım. “Beni ona benzetecek herhangi bir şey yapmak gibi bir isteğim yok. Efendine teklifini reddettiğimi söyle.”

Celia’nın gözleri bir anlık panik duygusuyla parladı ve sesi tiz bir şekilde yükseldi. “Reddederseniz, efendime sizi öldürmekten başka bir seçenek bırakmamış olacaksınız. Ama ona hizmet etmeye yemin ederseniz, güçlerinizi elinizde tutmanıza izin verecek ve hizmetiniz için de ödüllendirileceksiniz.”

“Ya sen hizmetin için nasıl ödüllendirildin?” diye sordum.

Celia gözünü bile kırpmadı. “Yaşamama izin verilerek, leydim.”

Bu ifadenin basitliği, onun içinde bulunduğu çaresizliği açık ediyordu. Ama ona yardım edebilirdim. Yardımdan fazlasını da yapabilirdim. İzin verirse onu iyileştirebilirdim. Bir elimi ona uzatarak bir adım öne çıktım. “Kalbini kurtarabilirim, Celia. Seni kurtarabilirim ama benimle birlikte ormana gelmelisin.”

Celia başını iki yana salladı. “Ona istekli bir şekilde hizmet etmek, gereksiz bir şekilde acı çekmekten çok daha iyi. Her iki şekilde de sonunda kazanan o olacak. Lütfen, leydim. Ona teslim olun ve yaşamaya devam edin.”

“Kendi başıma hayatta kalmayı tercih edeceğim.”

“Hayır, leydim. Teslim olmazsanız, bir dakika sonrasını göremeyeceksiniz.”

Etrafıma bakındım ve ormanın sınırında durmakta olduğumu fark ettim. Az ileride, belli ki bunca zamandır saklanmakta olan beş okçu ayağa kalktı ve ellerindeki disk oklarını üstüme doğrulttu. Hepsine birden saldıramazdım ve kendimi bu kadar çok sayıda diske karşı da savunmam mümkün değildi.

Özellikle bir okçu dikkatimi çekti. Benim yaşlarımda, parlak kahverengi gözleri ve uzun, kalın kirpikleri olan bu kızın saçı Simon’ınkiyle aynı renkti.

Simon bir defasında bana küçük bir kız kardeşi olduğunu söylemişti. Bu kız, Simon’ın kardeşi olabilir miydi?

Celia bir elini havaya kaldırdı. “Benimle gelmeniz için yalvarıyorum size, leydim. Antora’nın iyiliği için. Hayatınızı kurtarmanın bundan başka bir yolu yok.”

BEŞ

KESTRA

Birkaç saniyeden uzun süren bir bekleyişten sonra, Celia’nın gerginliği iyice açığa çıktı. Belli ki okçulara bana saldırmalarını emretmek istemiyordu ama mecbur kalırsa da bunu yapacağını iyi biliyordum.

Arkamdan bir ses yükseldi. “Ormana dön, Kestra. Şimdi!”

Arkama döndüğümde Loelle’in Joth’la birlikte arabada olduğunu gördüm. Joth dudaklarını belirgin bir öfkeyle birbirine bastırmıştı ve Loelle’in bedeni de korkudan gerilmişti.

“Teslim olduğunuzu ilan edin ve size kralımıza kadar eşlik edelim, leydim.” Celia’nın gözleri üstümden ayrıldı. “Lord Endrick arkanızdaki iki kişiyi iyi tanıyor. Navanların burada lanetlenmiş olmasının bir sebebi var. Onlar sadece kendilerine hizmet ederler ve bu dünyada ayrı bir yerleri ve amaçları olduğu gibi yanlış bir inanışları vardır. Size şu anda herhangi bir nezaket gösteriyorlarsa bunun sebebi, kendi amaçlarına hizmet etmesidir. Sizden istedikleri her şeyi aldıklarında, sizi bir kenara atacaklar.”

“Bu doğru değil!” dedi Loelle sert bir sesle. “Ormana geri dön, Kestra!”

Celia gözlerini tekrar üstüme çevirdi ve onu dinlemem için yalvaran bir bakış attı. “Sizi buraya zorla getirdiler, leydim. Güçlerinizi kendi amaçları için kullanarak kuvvetinizi tüketiyorlar ve sizi aslında sahip olabileceğiniz her türlü şan ve şereften mahrum bırakıyorlar. Lord Endrick bunları size geri verebilir. Lütfen, benimle gelin. Yoksa bu askerler sizi vurmak zorunda kalacak.”

Bir adım geriledim. Parmak uçlarım hâlâ orman sınırındaydı. Etrafımda yarı-yaşar ruhların dolandığını hissettim. Beni geriye doğru çekmeye çalışıyorlardı ama onların çekişine karşı direndim.

“Benden korkuyor mu?” diye sordum Celia’ya. “Lord Endrick ona neler yapabileceğimi iyi biliyor.”

“Hükümdarlık Lordu hiçbir şeyden korkmaz,” dedi Celia ve sonra acıyla haykırarak iki büklüm oldu. “Lütfen, leydim. Benimle gelmeniz için yalvarıyorum size.”

Endrick, Celia’nın kalbini sıkıştırıyordu. Bunu yapması için mantıklı bir sebep de yoktu – Celia onun emirlerine uymak dışında bir şey yapmamıştı.

“Geriye bir adım daha at,” dedi Loelle. “Sonra yanımızda güvende olacaksın.”

“Ormana dönerseniz, onların esiri hâline geleceksiniz,” dedi Celia. “Ama benimle gelirseniz, Hükümdarlık liderlerinden biri olarak özgürce yaşayacaksınız.” Celia tekrar haykırdı ve Endrick’in ona işkence etmeye devam ettiğini anladım. Bunu neden yapıyordu? “Lütfen, Kestra. Yoksa beni öldürecek.”

Elimi Celia’ya doğru uzattım. “Hayır, sen benimle gelmelisin. Sadece birkaç adım atarsan seni kurtarabilirim.” Okçulara doğru baktım. “Silahlarınızı bırakır ve arkadaşça bana doğru gelirseniz, hepinizi kurtarabilirim.”

“Onlar arkadaşlarımız değil,” dedi Joth. “İçeri girmelerine izin verilemez.”

Onunla tartışmaya başladım ama Celia’dan yükselen yeni bir haykırış, beni dikkatimi tekrar ona çevirmeye zorladı. Celia iki büklüm olmuş, elini göğsüne bastırmış hâldeydi ve acı dolu bir sesle fısıldadı. “Okları atın.”

Bakışlarım hemen kahverengi gözleri Simon’ı andıran kıza kaydı. Kız okunu atarken gözünü bile kırpmadı. Tam o anda Joth’un kolu belime dolandı ve beni geriye doğru çekerek tamamen orman sınırının içine aldı. Diskler az önce durduğum noktada havadaki görünmez bir şeye çarparak patlayıp yere düştü.

“Ne tür bir oyun oynuyorsun?” dedi Joth hırlarcasına.

“Endrick onu öldürüyor. Bırak beni!”

Kendimi Joth’un kollarından kurtardım ve ormandan dışarı koşmaya çalıştım ama az önce beni korumuş olan yarı-yaşar ruhlar şimdi de benim ormandan ayrılmama engel oluyordu. Sınırın diğer tarafından bir çığlık sesi yükseldi ve sonra ortama sessizlik çöktü.

“Celia!”

Onu tekrar görebildiğimde Celia yerde yatıyordu ve bedeni hareketsizdi. Ölmüştü.

“Hayır!” Çaresizlik içinde Loelle’e döndüm. “Onu kurtarabilirsin.”

“Artık çok geç ve bunu yapabilseydim bile, orada okçular beklerken bu mümkün değil.” Daha ciddi bir ses tonuyla ekledi, “Ayrıca sen bu sınıra hiç gelmemiş olsaydın, Celia’nın da kurtarılmaya ihtiyacı olmayacaktı.” Sonra Joth’a döndü. “Kestra’yı arabaya götür ve ormanın içlerine varana kadar da arabadan ayrılmasına izin verme.”

Joth beni neredeyse fırlatırcasına arabanın arkasına doğru ittirdi ve ardından tırmanarak yanıma geçti. Eğer canı kavga istiyorsa, bu isteği yerine gelecekti. Elimi onun koluna doğru uzattım ama beni Celia’ya gitmekten alıkoyan yarı-yaşar ruhlar tarafından tekrar engellendim.

Öfkeyle burnumdan soluyarak bağırdım. “Celia haklıydı. Ben burada bir esirim!”

“Burada hepimiz esiriz!” diye yanıtladı Joth. “Kaçabilmek için tek umudumuz da sensin ama az önce bu şansı yerle bir etmiş olabilirsin. Demirkalpleri gördüğün anda geriye çekilmeliydin. Önceden belki senin burada olduğunu tahmin ediyorlardı ama artık bundan eminler!”

“Eh, burada çok uzun süre kalmaya niyetim yok. Kendi başıma kaçma fırsatını yakaladığım anda buradan gitmiş olacağım.” Dinmeyen öfkemle arabanın yan tarafına yaslandım ve Loelle arabayı ilerletirken ben de kollarımı göğsümde kavuşturdum.

Ormanın sınırı gözden uzaklaştığında Joth, “Seni disk oklarıyla vurulmaktan kurtardığımız için bize teşekkür edebilirsin,” dedi.

“Bize mi? Sana ve yarı-yaşar kölelerine mi? Loelle hepinizi kontrol altında mı tutuyor yoksa? Herkes dururken, bu lanetten kaçabilen tek kişiler neden sadece Loelle’le ikinizsiniz?”

Joth tereddüt etti ama Loelle arkaya bakarak, “Ona gerçeği söylememiz gerekiyor,” dedi.

Joth başıyla onayladı ama eve varana kadar herhangi bir şey söylemedi. Loelle içeri girerken Joth da benimle birlikte arabanın içinde bekledi. Kollarım göğsümde birleşmişti ve Joth’un varlığını kabullenmektense, gözlerimi ağaçlara diktim.

Uzun bir sessizlikten sonra, Joth konuşmaya başladı. “Uzun yıllar önce, Eranbole Denizi’nin diğer tarafında yaşarken babam Navanların kralıydı. Ama büyük bir savaş patlak verdi ve çok azımız sağ kalabildik. Kaçmayı başararak Antora’ya vardık ama kendimizi başka bir savaşın ortasında bulduk. Halkımızı korumayı umarak bu ormana saklandık. Ama Halderianlar da aynı amaçla buraya geldiler. Lord Endrick ormanı lanetlediğinde, bizi de lanetlemiş oldu. O zamanlar oldukça küçüktüm. Annemle benim lanetten kurtulmuş olmamızın tek sebebi, babamın bizi ormanın hemen dışındaki bir yere saklamış olmasıydı. Ama annem halkının kaybettiği her şeyi geri kazanmaya dair vazifesini asla unutmadı.”

“Yani Loelle senin annen, Navan’ın eski kraliçesi.” Loelle’in Brill’deyken kendisine yapılan kötü muamele karşısında neden bu kadar öfkelendiğini birden anlamıştım.

“Unvanların artık bizim için bir anlamı yok. Umurumuzda olan tek şey Navanların sağ kalması ve elbette Halderian yarı-yaşarların da. Annem bir şifacı ama güçleri bu türden lanetlere karşı etkili değil. Bense bir iletişimciyim. Yarı-yaşarlarla konuşabiliyor ve onları işitebiliyorum. Uzaklık veya gürültüden bağımsız olarak.”

Gülümsedim. “Üstüne alınma ama onları lanetten kurtarmak için birini seçecek olsalardı, bir iletişimcinin sahip olduğu güçlerden daha fazlasına sahip olan birini seçerlerdi.”

“Onların kendi dünyalarıyla bu dünya arasındaki tek bağlantıları benim,” dedi Joth, alındığını belli ederek. “Bu bağlantıyı kullanarak ormanı koruma altına aldık. Dışarıdan biri ormana girmeye çalışırsa, karar bana ait. Eğer yarı-yaşarlar birinin iyi kalpli olduğuna, yüreğinde Hükümdarlık sevgisi taşımadığına karar verirse, o kişinin içeri girmesine izin veririm. Eğer girmeye çalışan kişi Hükümdarlık’tan biriyse, ruhlara saldırmalarını emredebilirim.”

“Bu iki karşılamayı da bizzat deneyimledim,” dedim. “Ama benim yozlaşmış olduğuma inanıyorsan bu, ruhların saldırısına son uğrayışım olmayabilir.”

Joth omuz silkti. “Bu mümkün. Ama orman sınırında yaşadıklarına bakılırsa, dışarıda sana yapılacak saldırılar burada başına gelebileceklerden daha kötü gibi görünüyor.”

“Burada yaşadıklarıma dayanarak, sana katılmıyorum.”

“Bu kadar dikkatli olmamızın sebepleri var. Bu akşam elimi tuttuğunda, içinde bana zarar verme isteği olduğunu inkâr mı ediyorsun?”

“O sadece bir düşünceydi, fazlası değil. Eğer sana zarar vermek isteseydim, verirdim.”

“Ben de yarı-yaşarların sana zarar vermesini isteseydim, bunu emrederdim. İşte böyle.” Joth iç geçirdi. “Kesin olan tek bir şey var; o da yalnız başına onun peşine düşersen, Lord Endrick’in sana yapacakları. O kızın sana ne teklif ettiğini duydum.”

“O kızın adı Celia ve benim arkadaşımdı!” Kalbim Celia’nın kaybıyla öylesine ağırlaşmıştı ki Joth’un sözlerini zar zor idrak edebiliyordum. Keşke geriye gidip, onunla geçirdiğim son anları yeniden yaşayabilme şansım olsaydı. Benimle gelmesi için daha fazla çaba sarf ederdim. Ona yardım edebilirdim. Neden orada öylece durmuş, iki dünya arasında donup kalmıştım ki?

Joth içimdeki çalkantıdan ya haberdar değildi ya da bunu umursamıyordu. Sadece omuz silkti. “Peki. Celia’nın teklifini duydum. Endrick’in asla sözünde durmadığını sen de iyi biliyor olmalısın.”

“Bu, burada kalmam gerektiği anlamına gelmiyor. Ormandan çıkmanın başka bir yolunu bulabilirim.”

“Artık yerin keşfedilmişken, Endrick’in ne tür emirler vereceğini sanıyorsun? Demirkalplerin içeri girmesine engel olmak için orman sınırına yarı-yaşarlar yerleştireceğim ama Endrick ormanı çoktan kuşatmış durumda. Kaçmayı başaramayacaksın.”

“Bu sözleri daha önce de duydum ve sonunda kaçmayı hep başardım.”

“Peki ya sonra? Elinde Olden Hançeri ve arkanda bir ordu olmadan ve anladığım kadarıyla, dışarıda sana yardımcı olabilecek herhangi bir arkadaşın da yokken ne yapmayı planlıyorsun? Ormanı iyileştirmek için yardımına ihtiyacımız olabilir ama senin de bize ihtiyacın var. Bırak da yozlaşmanın etkisini azaltmanın bir yolunu bulmaya çalışalım ya da daha iyisi onu iyileştirmenin bir yolunu. Ardından belki beraber çalışma konusunu tekrar gündeme getirebiliriz.” Bir elini bana uzattı. “Belki sen soğuğu hissetmiyor olabilirsin ama ben hissediyorum. Benimle içeri gel, lütfen.”

Geriye, orman sınırına doğru baktım ve gücüm tükenmeden önce kaç tane Demirkalp askerine karşı koyabileceğimi merak ettim. Muhtemelen hayatımı riske etmeye değecek kadar değildi.

Pes ederek Joth’u küçük evine doğru takip ettim. İçerisi sıcak olmalıydı ama benim ihtiyacım olan şey sıcaklık değildi.

Daha güçlü olmaya ihtiyacım vardı. Aklım bir kez daha Celia’ya gitti ve büyüm daha güçlü olsaydı bile, onu korumayı yine de başaramayacağımı fark ettim. Lord Endrick’in savunmamı imkânsız kılacak bir büyü gücü vardı. Bunun da sadece tek bir çözümü vardı.

Lord Endrick’in büyüsünü ele geçirmeliydim.

Bu da Olden Hançeri’ni bulmam gerektiği anlamına geliyordu. Hem de hemen.

Bunu Celia ve o Demirkalpler için yapacaktım. Ve daha güçlü olsaydım kurtarmış olabileceğim diğer herkes için.

Şimdilik, Joth’un evine girdim, bir duvarın yanına çöktüm ve Lord Endrick’in ne kadar kötü bir canavar olduğunu düşündüm.

Sonra Joth’a, benim de en az onun kadar kötü biri gibi göründüğümü düşünmemeye çalıştım.

Sonra ilk defa, Joth’un haklı olup olmadığını sorguladım. Belki de öyleydim.

Belki bundan sonra öyle olacaktım.

ALTI

SIMON

Şafakla beraber Harlyn’le tekrar yola düştük; o zamana kadar iyi yol almıştık. Harlyn önceki gece aramızda geçenler konusunda tek kelime etmedi ki bu benim de işime geldi. Ejderha, Rawk, üstümüzde uçuyordu ve her zamanki gibi çevremizdeki topraklara dair algısını ben de içimde sezinledim. Rawk beladan kaçınmak için ne zaman rota değiştirmemiz gerektiği konusunda beni sıklıkla uyarıyordu.

Öğleden sonra atlarımızı dinlendirmek için Irathea’da mola verdik. Atlar yemek yer ve su içerken Harlyn’le konuştum. “Eğer bu hızda ilerlersek, Yüzbaşı Tenger’le bu akşam buluşma ihtimalimiz var.”

“Bu güzel.” Harlyn’in sesinde bir dalgınlık vardı. Aklı başka yerdeydi.

“İyi misin?”

Bir süre, Harlyn’in beni duyup duymadığını merak ettim. Ama sonunda bir fısıltıdan biraz daha yüksek bir sesle cevapladı. “Kestra hakkında sana söylemediğim bazı şeyler olduğuna inanıyorsun. Belki de haklısın.”

O kadar hızla ona döndüm ki Harlyn irkildi. “Neler biliyorsun?”

Harlyn derin bir nefes alarak cevap verecek cesareti toplamaya çalıştı ve ardından bana bir soru yöneltti. “Kestra’nın nerede olduğunu bilsen ne yapardın?”

Sinirim tepeme çıkmaya başladı. “Tüm bu süre boyunca, bunu biliyordun ve…”

“Bildiğim bir şey yok,” dedi Harlyn. “Ama birkaç gün önce Gerald’ın Loelle’den bir mesaj aldığına şahit oldum. Bir ulak tarafından sesli olarak iletildi ama mesajın çoğunu duyamadım.” Sonra hızla ekledi. “Ama Gerald, ulaktan Loelle’e bir yanıt iletmesini istediğinde, ulağın o lanetli yere geri dönmeye niyeti olmadığını söyleyerek reddettiğini biliyorum.”

“Herruh Ormanı,” diye mırıldandım. Şu anda durduğumuz noktadan en fazla yirmi beş kilometre uzaktaydı. Atla bir saatlik mesafe. Kestra’nın orada olup olmayacağını Trina’yla birlikte biz de sorgulamıştık. Arayışımızın erken günlerinde, Trina herhangi bir yaşam belirtisi var mı diye ormanın dış sınırlarını bile kolaçan etmişti. Ama içeri girmeye çalıştığı her seferinde yarı-yaşarlar tarafından engellenmişti. Trina’nın içeri girmesine izin verilmiyorsa, Kestra’nın kesinlikle içeride olamayacağına karar verilmiş ve ardından Koraklar arayışa ülkenin diğer köşelerini tarayarak devam etmişti. Bu kararlarını asla sorgulamamıştım ve hatta Herruh Ormanı şimdi bile bana Kestra’nın saklanma ihtimali olan bir yer gibi görünmüyordu.

Daha önce Kestra’yla birlikte iki defa o ormanın içinde bulunmuştum. İlk seferinde, Kestra’nın varlığı yarı-yaşarlar arasında belirgin bir gerginliğe yol açmıştı. İkinci sefer ise onu öldürmeye çalışmışlardı.

Başımı iki yana salladım. “Bu doğru olamaz. Loelle olsun ya da olmasın, o ruhlar Kestra’nın ormanda barınmasına asla müsaade etmezler.”

“Belki tanıdığın Kestra’nın barınmasına müsaade etmezler.” Harlyn diliyle dudaklarını ıslattı. “Ama ruhlar onun büyüsünü sezinlerse ve… o büyüye ihtiyaçları varsa, bu bir şeyi değiştirir miydi?”

İnledim ve bu kadar açık bir şeyi aklıma bile getirmemiş olmaktan dolayı kendime kızdım. Kestra kesinlikle yarı-yaşarların tamamını iyileştirecek güce sahip değildi ama bunu denemeyi aklına koymuş olmalıydı. Özellikle de Darrow’u, babasını iyileştirmeyi deneyeceğine şüphem yoktu.

“Kestra o ormanda, Harlyn. Haklı olduğuna şüphem yok.”

Bu da beni berbat bir karar almak zorunda bırakıyordu. Burada, Irathea’dayken, Herruh Ormanı’na gidebilmek için rotamızı değiştirmemiz gerekliydi. Basil’i kurtarmak üzere Highwyn’e doğru devam edersek ormandan tamamen uzaklaşacaktık.

Harlyn hayal kırıklığımı sezmiş gibiydi. Ben sanki gözlerimi öylece dikip bakmak karar almamı kolaylaştıracakmış gibi bir o yöne bir diğer yöne doğru bakarken, Harlyn de bir şey söylemeden beni izledi.

“Eğer onun peşinden gitmek istiyorsan, ben de seninle gelirim. Ya da Basil’i kurtarmak üzere yola devam ederiz. Tercih senin.”

Aklım kendiyle savaş hâlindeyken, parmaklarımı saçlarımda gezdirdim. Kestra’yı kaybetmişken Basil’i kurtarmanın ne anlamı vardı ki? Ama bunun tam tersi de doğruydu. Sadece Basil bizi Olden Hançeri’ne ulaştırabilirdi. Hançeri ise sadece Kestra kullanabilirdi.

Karmakarışık olan yalnızca düşüncelerim de değildi. Kestra’yı seviyordum ya da kısa süre öncesine kadar sevmiştim. Ama onu tekrar bulduğumda, artık farklı biri hâline gelmiş olacaktı.

Üstelik bu kargaşaya bir de Harlyn eklenmişti. Halderian tahtındaki hak iddiamı güçlendirecek, her anlamda en mantıklı eş tercihi olan Harlyn.

Atlarımızla ilgilenen seyis onları yanımıza geri getirdi. Seyisin işini hızla inceledikten sonra Harlyn lafa girdi. “Atlarla ormana doğru ilerleriz ve…”

“Herruh Ormanı’ndan mı bahsediyorsunuz?” Seyis boğazını temizledikten sonra, “O yerin yakınlarında ne işinizin olabileceğinden emin değilim ama şu anda oradan uzak durmanız gerektiğini söyleyebilirim,” diye ekledi.

“Neden?” diye sordum.

Seyis bize doğru bir adım attı ve sesini alçalttı. “Bugün erken saatlerde, dün akşam oradan geçmiş olan bazı yolcuların atlarını değiştirdim. Pek çoğu gibi onlar da Limsnehri’nin yakınında kamp yapmayı planlamışlar.”

“Ee?”

“Sonuçta tüm gece at sürmeleri gerekmiş. Bana canlarını kurtardıkları için şanslı olduklarını söylediler.” Seyis devam etmeden önce etrafa bakındı. “Lanetin ormandan kalkmakta olduğunu düşünüyorlar. Ağaçların çoğu tekrar hayata gelmiş ve kuşlar ormana girip çıkıyormuş. Ormanın üstüne kar yağıyormuş. En az bir nesildir hiç görülmemiş bir şey bu.”

Harlyn merakla açılmış gözlerle bana baktı. Bu Kestra’nın ormanda olduğuna dair bir kanıt niteliğindeydi ama Loelle’e yardım etmesine anlam verememiştim… Tabii belki karşılığında Loelle de bir şekilde Kestra’ya yardım ediyor olabilirdi. Bu mümkün müydü?

“Oraya gitmemiz gerekiyor,” dedim ve Harlyn de başını sallayarak onayladı.

“Beni dinlemediniz mi?” dedi seyis. “O yolcular canlarını zor kurtarmış. Orman, Hükümdarlık askerleri tarafından kuşatılmış durumda. Civarda yaşayan halk, lanet ortadan kalkarsa bariyerin de ortadan kalkacağına inanıyor. Eğer bu doğruysa, askerlerin içeri girip ormanı kalıcı olarak yok edeceğine şüpheniz olmasın. O ormanın yakınlarına bile giderseniz, mutlaka yakalanırsınız.”

Kalbim hayal kırıklığıyla buruldu ve Harlyn de bu hâlimi anlayarak teselli etmek için elini koluma koydu.

“O yolcular ormanın içine giren bir yola denk gelmiş olabilirler mi?” diye sordu Harlyn.

Seyis burnundan nefes vererek güldü. “Ormanın içine mi? Ormanın sınırını aşmak için bile deli olmak gerekir, özellikle de bir zamanlarki hâline geri dönmeye başlamışken. Hem hayır; söylediklerine bakılacak olursa, kralın ordularının büyük kısmı orada konuşlanmış hâlde. Kralın en yakın arkadaşı bile olsam yine de o yerin yakınına sokulmazdım.”

Adama teşekkür ettikten sonra kararımızı tartışmak üzere en yakındaki yol ayrımına doğru ilerledik.

Gözlerim batıya doğru çevrildi. Ama bu defa Harlyn söze girdi. “Eğer o askerleri geçebilmemizin herhangi bir yolu olduğunu düşünseydim…”

Lafını tamamlamadı ve yüzümü ona çevirdim. Sabrımı zar zor kontrol altında tutuyordum. “Ne olurdu? O askerleri geçebileceğimizi düşünseydin, ne yapardın?..”

“Ormana gitmemizi önerirdim.”

“Neden? Vasılolan olduğu için Kestra’yı korumak amacıyla mı? Yoksa beni Kestra’dan korumak amacıyla mı?”

Harlyn başını eğdi ve parmaklarıyla atının yelesini taradı. “Kestra’yı savaşırken gördüm. Eğer o askerler karşısına çıkarsa, kendini koruma konusunda tamamen yetkin olduğunu ikimiz de iyi biliyoruz.” Harlyn bu noktada gözlerini yüzüme kaldırdı. “Eskiden onu sevdiğini biliyorum. Bir ay kadar önce Nessel’den ayrıldığında, kalbini ya kırdığını ya da yanında götürdüğünü biliyorum. Ama aynı zamanda biliyorum ki –ve bunu sen de iyi biliyorsun– içindeki büyü bir tür zehir ve er ya da geç onu sana ve muhtemelen tüm halkımıza karşı kullanacaktır. Evet, Simon; eğer Kestra’nın peşinden gideceksen, ben de seninle geliyorum. Seni ve tüm Halderianları ondan korumak için.”

Harlyn bir cevap vermemi bekledi ama ona söyleyecek bir sözüm yoktu. Her ne kadar aksini diliyor olsam da, söylediği her şey doğruydu. Atımın dizginlerini kavradım ve onu kuzeye doğru çevirdim. Harlyn’e başımla işaret ettim ve birlikte Basil’i kurtarmak üzere başkente doğru yola çıktık. Eğer başarılı olursak Basil, Olden Hançeri’nin yerini bizimle paylaşacaktı ve Yüzbaşı Tenger o hançeri yozlaşmış bir Vasılolan’a vermeyi reddedecekti. Bunun da farkındaydım.

Basil’i kurtardıktan sonra, Tenger’in bir sonraki emri Kestra’nın öldürülmesi olacaktı.

YEDİ

KESTRA

Fazla karşı koymadan Joth ile Loelle’i eve doğru izledim. Hayatımın kontrolünü tekrar elime geçirmeye kararlıydım. Bu yüzden, söylemem gerekenleri söyledim, laneti bana bulaştırmasına rağmen Loelle’i halkına bahşedilmiş bir nimet olarak övdüm. İhtiyacım olduğu kadar uzun bir süre boyunca Herruh Ormanı’nda kalma fikrini kabullenmiş görünmek için elimden geleni yaptım; ne var ki aslında gerçek, bunun tam tersiydi.

Gece boyunca aklım Joth’un evin hemen dışındayken söyledikleriyle çalkalanıp durdu. Loelle’in planı büyük oranda anlam kazanmaya başlamıştı, amacıysa hâlâ belirsizdi.

Loelle’in istediği gibi ormanı iyileştirmeye devam ettim. Her gün Endrick’in lanetinden daha fazlasını bedenime çektim. Yozlaşmışlığını da.

Dışarıdaki buz gibi havayı artık hissetmememin sebebi de bu yozlaşmışlıktı çünkü içim artık buz kesmişti. Kalbimde bir boşluk yaratarak somutlaşan ve oradan her tarafıma yayılan, sert bir soğuktu bu.

Bundan korkmalı, Loelle’den beni ondan kurtarması için bir çare bulmasını istemeliydim ama bunu yapmadım.

Çünkü artık onu tanımıştım ve anlayabiliyordum. Yozlaşma, herkesin düşündüğü gibi bir şey değildi.

Beni zayıf düşürmüyor ya da yıkıma uğratmıyordu; daha ziyade zayıflıklarla beslenerek daha güçlü bir hâle geliyordu ve ben de bunun sonucunda güçleniyordum. Yozlaşma sadece zayıf bir taşıyıcının içinde evrimleşen güçlü bir büyüydü ve taşıyıcıyla bu güçlü büyüyü birbirine bağlayarak, her ikisinin de tek başına olabileceğinden daha mükemmel bir şeyin yaratılmasını sağlıyordu. Buza tahammül edebiliyordum çünkü ben buzun kendisi hâline gelmiştim. Bir fırtınanın içinden rahatça geçebiliyordum çünkü kendim bir fırtına hâline gelmiştim ve giderek daha güçleniyordum.

Simon olsa buna itiraz ederdi ama yanılıyor olurdu. Beni sevdiğini söylediği zaman dahil olmak üzere, hemen her konuda yanılmış olduğunu artık rahatça görebiliyordum. Belki bir zamanlar kaçırdığı Kestra Dallisor’u, ailesine ve kralına ihanet etmeye zorladığı o kızı gerçekten sevmiş olabilirdi. Hatta belki Vasılolan hâline gelen, kaderinde Lord Endrick’i öldürmek yazılı olan o kızı da sevmiş olabilirdi.

Ama artık her kim isem, Simon’ı son görüşümden beri her ne hâline gelmişsem, artık o kız değildim. Artık… ben kendim değildim.

Dürüst olmak gerekirse, kim olduğumu bilmiyordum.

Bir şifacı belki. Ve bir yok edici. Bu ikisi tek ve aynı şeydi. Büyüyle başka bir yerdeki gücü yok ederek güç verebilir ya da kaynağını yok ederek belli bir gücü kendi içime alabilirdim. Bir şey almadan bir şey vermem mümkün değildi ama vermek zorundaydım.

Yine de giderek artan bir biçimde almak istiyordum.

Hayatım Loelle’in elinde değildi. Onun ve Joth’un beni hedeflerini gerçekleştirmek için bir araç olarak kullanmalarına izin vermeyecektim. Kendi başımın çaresine bakmam gerekiyordu çünkü bunu benden başka kimse yapmayacaktı.

Bu düşünceyle birlikte, içimdeki soğukluk da iyice yayıldı ve verebileceğim tek kararı vermiş olduğum konusunda beni temin etti. Olden Hançeri’ni bulacaktım ve ardından Lord Endrick’le tekrar bir araya gelecektik. Bu defa laneti kökünden yok edecektim. Lord Endrick’i yok edecektim.

“Kestra, ne yapıyorsun? Kanın akıyor!”

Aşağı baktım ve fark etmeden yakındaki bir masanın üstünden Loelle’in bıçağını almış ve keskin tarafından tutmuş olduğumu gördüm. Ben bıçağı masaya geri koyarken Loelle de yanıma koşturdu ve yine masanın üstünde duran bir bez parçasıyla elimi sarmaya koyuldu.

“O bıçakla ne yapıyordun?” diye sordu Loelle.

Bunun cevabını ben de bilmiyordum ve ne yaptığımın farkında olmamak beni korkuttu. Bıçağı elime alışıma dair hiçbir şey hatırlamıyordum ve aklım yerinde olduğu sürece, kesinlikle onu keskin tarafından kavramazdım.

Loelle elimi sargılamayı tamamladı ve bezi bir iğneyle sıkıca tutturdu. Sonra ateşi beslemeye gitti ve iki odun attıktan sonra gelip yanıma oturdu. Oturduğu yerde sabırla benim bir açıklama yapmamı bekledi. Ama bir açıklamam yoktu.

Sessizlik içinde dakikalar geçtikten sonra, “Simon’ın kız kardeşi sanırım bir Demirkalp. Celia’nın arkasında duran okçulardan biri olduğunu düşünüyorum,” dedim.

Loelle derin bir nefes aldıktan sonra cevap verdi. “Simon’ın kız kardeşi Rosaleen’i tanıyorum. Celia’yı da tanıyordum ve başına gelenlere şahit olduğun için üzgünüm. Ama yüzümüzü ileriye dönmeliyiz yoksa Celia’nın fedakârlığı boşa gidecek. Senin de günlerdir yaptığın tüm o fedakârlıklar, başarılı olamazsak hiçbir anlam ifade etmeyecek.”

Bakışlarımı kaçırdım ve Vasılolan hâline geldiğim andan itibaren içimde sakladığım bir gerçeği nihayet dillendirdim. “Başarılı olacağım, Loelle. Çünkü başarılı olmam gerekiyor. Ama başarımın meyvelerini görebilecek kadar hayatta kalabileceğimi sanmıyorum. Bir süredir yaşadığım değişikliklerden sonra sağ kalma umudum yok.”

Uzun bir duraksamadan sonra Loelle fısıldadı. “Seni uyarmış olmam gerekirdi.”

“Onu Kral Gölü’nün yakınındaki nehirden kurtardığımda Simon beni uyarmaya çalıştı zaten. Onu dinlemedim. Seni de dinlemezdim.”

“Ama o değişikliği artık hissediyorsun.”

“Evet. Bir süredir, buraya gelmeden önce bile hissedebiliyordum. Ama fark edemediğim şuydu ki…”

“Endreanlar –senin halkın– için yozlaşma genellikle yavaş işler, beş altı yıl veya daha uzun bir sürede ortaya çıkar. Sendeyse bir hafta içinde gerçekleşti. Nasıl bu kadar hızla ilerleyebildi?”

Başımı iki yana salladım. “Bilmiyorum.”

“Bence biliyorsun.” Loelle gözlerini kırpıştırdı ve sonra fark edilir derecede daha yumuşak bir sesle sordu. “Brill’den kaçtığın sırada, o saray nasıl havaya uçtu?”

Gözlerimi kaçırdım. “Bunu açıkladım zaten.”

“Hayır. Gerçekten açıklamış sayılmazsın. O olay sırasında yakınlarda olduğumu sana söylemiştim ve patlamadan kısa süre sonra seni koşarken gördüm. Ama saray nasıl patladı?” Ben cevap vermeyince Loelle ekledi, “Lord Endrick de sarayda, senin yanında mıydı?”

“Daha önce dediğim gibi, o patlamaya ben yol açmadım. Sarayı bana öfkelenen Lord Endrick patlattı.”

“Neden o kadar öfkeliydi?” Loelle derin bir nefes aldı. “Kestra, saraydan kaçmadan önce Lord Endrick’le fiziksel bir temasın oldu mu?”

Tereddüt ettim ve buraya geldiğimden beri sıkça yaptığım gibi, o dakikaları tekrar aklımda canlandırdım. Lord Endrick öldürmek amacıyla elini bana uzatmıştı ama ben onu kavramış ve onun gücünü çekerek kendimi iyileştirmiştim. Bu temas, aramızda bir al-ver döngüsü başlatmıştı ve o döngüyü ilk olarak kim kırarsa, o kişi için ölümcül sonuçlar söz konusu olabilirdi.

Başımı kaldırıp Loelle’e baktım. “Sanırım ondan yozlaşmamamın imkânsız olacağı kadar fazla güç çektim.”

“Sonra da burada bir ay geçirdin ve onun lanetini bir kez daha kendi içine çektin.” Loelle iç geçirdi. “Burada yaptıklarının Vasılolan olarak başarıya ulaşmakta tek şansın olduğunu düşünüyorum. Ama yine de bunun için son derece üzgünüm. Bir süredir yozlaşmayı iyileştirmenin bir yolunu arıyorum.”

“Yozlaşmanın iyileştirilmesini istemiyorum.” Loelle’in gözlerinin endişeyle açıldığını gördüm ama bu tepkisi için bir gerekçe yoktu. “Yozlaşma beni Lord Endrick gibi kötü biri hâline getirmiyor. Her şeyi daha açıkça görebilmemi, hayattaki ufak tefek şeylerin ötesini görebilmemi ve aslında önemli olan tek şeyin ne olduğunu anlamamı sağlıyor.”

“Peki nedir o önemli olan şey?”

“Güç! Lord Endrick’in yaptığı gibi insanları kontrol etmek ve onları daimi bir korku içinde bırakmak amacıyla değil ama Antora halkına aslında sahip olmaları gereken türden bir hayatı geri kazandırmak için kullanılacak bir güç. Savaşa, hastalığa ve yoksulluğa karşı kullanılacak bir güç. Endrick’i yenersem, bunları Antora’ya verebilirim, Loelle!”

Loelle başını iki yana salladı. “Bu dediklerini yapamazsın ve yapmamalısın da. Senin tek görevin Lord Endrick’i yenmek; ardından halk nasıl yönetilmek istediğine kendisi karar verecek.”

Şimdilik bu tartışmayı uzatmadım. Sadece teoride kalan bir şey için onunla münakaşa etmenin bir anlamı yoktu. Ne var ki Endrick’i öldürdükten sonra hayatımın izleyeceği rotayı şansa ya da bana hiç de dostane yaklaşmamış olan bir halkın kaprisli isteklerine bırakamazdım. Loelle’in haberi olsa da olmasa da birtakım planlar yapmam gerekiyordu.

Ama o günlerin gelebilmesi için Lord Endrick’i yenmeliydim. Yeni yeni anlamaya başladığım kadarıyla Loelle’in beni buraya getirmesinin sebebi de buydu.

“Ona karşı nasıl başarılı olabilirim?” diye sordum.

“Lord Endrick artık büyü gücüne sahip olduğunu biliyor ve gücünün sınırları hakkında da bir fikre sahip olmalı. Kendi başına ona yaklaşman söz konusu değil. Bunun için bir orduya ihtiyacın olacak.”

Bir orduya ihtiyacım olacaksa, o orduyu Koraklar temin edecek değildi. Yüzbaşı Tenger kesinlikle benim yerime başka bir Vasılolan’ın geçirilmesi için planlar yapmış olmalıydı.

O ordu Reddengrad’dan da gelecek değildi. Kral Gölü’nde en ağır kayıpları onlar vermişti. Basil onlara komuta etmek için hâlâ hayatta olsa da Hükümdarlık tarafından esir tutuluyordu.

Brill de yardımıma gelmeyecekti. Saraylarının patlaması konusunda tamamen beni suçlayıp suçlamadıklarını bilmiyordum ama o patlamaya bir şekilde müdahil olduğumu tahmin etmiş oldukları da kesindi.

Peki ya Simon? Benden nefret eden Halderianları arkasına alıp yardımıma gelir miydi? Düşman oldukları ırkın kanını taşıdığım, yarı Enderean olduğum için benden nefret eden. Düşman oldukları Hükümdarlık klanı tarafından evlat edinilmiş olduğum için benden nefret eden. Sonra Trina’nın ya da belki Simon’ın müstakbel eşi Harlyn Mindall’ın sahiplenmiş olması gereken bir pozisyonu sahiplendiğim, Vasılolan olduğum için benden nefret eden Halderianları.

Hayır. Simon yardımıma gelmeyecekti ve gelmesini de istemiyordum. Onun Kızıl Taht üstünde hiçbir hakkı yoktu. Endrick’in ölümünden sonra o tahtı sahiplenmeye hakkı olan biri varsa o da…

Bendim.

Sör Henry artık hayatta değildi ve bu da beni Woodcourt’un leydisi ve tahtın da vârisi yapıyordu.

“O zaman yalnızım demektir,” diye mırıldandım.

Loelle elimi ellerinin arasına aldı. “Hayır, leydim. Arkanda, savaşta peşinden gelecek büyük bir ordun var. Ve o ordunun komutanı da…”

“Joth Tarquin.” Gözlerim şaşkınlıkla açıldı. “Joth buradaki ruhlarla iletişim kurabiliyor. Ama bu işe yaramayacaktır, Loelle. Eğer savaş sırasında Joth’la ben bir şekilde ayrı düşersek…”

“Ayrı düşmeniz olasılığı neredeyse kesin. Ama eğer büyüleriniz uyumluysa ve güçlerinizi birleştirmeyi başarırsanız, Joth savaşta senin yapabildiğin her şeyi yapabilecek ve sen de Endrick’in öldüremeyeceği çünkü içlerinde öldürülebilecekleri kadar hayat olmayan bir orduyu komuta edebiliyor olacaksın.”

“Büyülerimiz uyumluysa derken ne kastediyorsun?” diye sordum.

“Bu sorunun cevabını bulmak için buradayız.”

Arkamdan Joth’un sesi yükseldi. “Eğer bu plan işe yararsa, o zaman sen ve ben birlikte Endrick’in sonunu getireceğiz.”

SEKİZ

SIMON

Harlyn’le birlikte Highwyn’e vardığımızda saat oldukça geç olmuştu. Rawk muhtemelen çok uzaklarda değildi ama etrafımızdaki yüksek binalar ve dar sokaklar yüzünden ejderhayı gökyüzünde göremiyordum. Sokaklar, gecenin bu saati için bile sıradışı bir şekilde sakindi. Normalde devriye gezen askerlerden kaçınıp durmak zorunda kalacağımı sanmıştım ama belki de askerlerin çoğu Herruh Ormanı’na gönderilmişti ve geçen sonbaharda verdikleri kayıplar da göz önüne alınırsa, Endrick’in devriye gezmekle görevlendirecek kadar askeri olmayabilirdi. En azından durumun bundan ibaret olduğunu umdum.

Korakların Highwyn’in merkezine yakın bir konumda, başkentte bulunmamızı gerektiren durumlara karşı Hükümdarlık’a sadık birinin evi olarak tasarlanmış minik bir üssü vardı. Güvenlik sebebiyle bu üste nadiren aynı anda iki veya üç kişiden fazlası bulunurdu ama aldığım son habere göre küçük kız kardeşim Rosaleen burada görevlendirilmişti. Ne kadar seviyor olsam da onu tekrar görme düşüncesi içimde karışık duyguların uyanmasına yol açtı. Son görüşmemizin üstünden neredeyse bir yıl geçmiş ve bu süre içinde hayatım tamamen değişmişti. Onun hayatı da öyle. Annemizin ölüm haberini alıp almadığını ve ölümünün neden ve nasıl gerçekleştiğinden bir haberi olup olmadığını bilmiyordum. Ona bir mektup yazmayı her denediğimde, fikrimi değiştirip, buruşturduğum kâğıdı bir kenara fırlatmıştım. Annemin başına gelenler, yüz yüze anlatılması gereken bir şeydi.

“Sen iyi misin?” diye sordu Harlyn. Hemen cevap vermediğimi görünce, “Yani, iyi olmadığını görebiliyorum. Yardım edebileceğim bir şey var mı?” diye ekledi.

“Senden istediğim tek şey, gerçekler.”

Sessiz kalma sırası şimdi ona gelmişti ve konuşmadan atlarımızı sürmeye devam ettik.

Sığınakta şimdi iki veya üç kişiden çok daha fazlası bulunuyordu. Evin içindeki ışık en azından altı kişinin gölgesini duvara düşürmüştü. Biz yaklaşırken, adı aslen Hugh olan ama bizim Dev olarak çağırdığımız iri bir Korak bizi karşılamak için hemen dışarı çıktı. Dışarıyı gözetlemekle görevlendirilmiş olmalıydı.

“Geleceğinizden emin değildik ama ikinizi de görmek güzel.” Dev, Harlyn’in atından inmesine yardım etti ve Harlyn yere ayak basarken Dev de, “Atlarınıza yem ve su vereyim, siz de içeri girin. Sabah vakti bir kurtarma operasyonu için planı nihayetine erdirmeye çalışıyorlar,” dedi.

Ona teşekkür edip atımdan indikten sonra çantamı aldım, ardından Harlyn’le birlikte kapıyı yavaşça açtık ve içeri girerken kendimizi tanıttık. İçeride bizi tanımayan birinin olması ihtimalini düşünerek kimseyi endişelendirmek istemedim.

“Simon!” Bizi karşılamak için koşan ilk kişi Trina oldu ve bana sıkıca sarıldıktan sonra geriledi ve Harlyn’i süzdü. Önceden aralarında dostane bir ilişki vardı ve bu yüzden Trina’nın onu bu şekilde soğuk karşılamasına başta anlam veremedim. Belki de bunun sebebi Trina’nın kısa süre önce Kestra için geliştirmeye başladığı güçlü sadakat duygusuydu. Loelle, Kestra’yı götürdüğünde Trina da oradaydı. Hatta o… rotası belirsiz yolculuğun büyük bir bölümünde Trina onlara eşlik etmişti. Trina, Kestra’nın uzaklaştırılması planında Harlyn’in de parmağı olduğuna inanıyordu ve bu soru, Harlyn’in tam olarak cevaplamadığı sorulardan sadece biriydi.

Ardından Gabe bizi selamladı. Onu son gördüğümde, Hükümdarlık’tan yadigâr berbat yaralara rağmen iyileşmeye çalışıyordu. Ama şimdi, bir parça yorgun dursa bile her zamanki hâline geri dönmüş görünüyordu. Kestra’yı arama işinde Trina ve Gabe’den daha fazla efor sarf eden kimse olmamıştı.

Gabe, Harlyn’i Trina’ya göre biraz daha sıcak karşıladı ve sonra Basil’i kurtarma planını tartışmak üzere bizi arkadaki bir odaya davet etti.

Yüzbaşı Tenger odadaydı ve üstüne Woodcourt’un haritası yayılmış bir masanın başında duruyordu. Tenger bana baktı, sonra Harlyn’in de farkına vardı ve onu gördüğüne memnun olarak başını salladı.

“Zamanında yetişebileceğinizi düşünmemiştik,” dedi Tenger. “Ama yardımınız kesinlikle işimize yarayacaktık.”

“Biz de yardım etmek niyetindeyiz,” dedim. “Ama önce kız kardeşimi görmek istiyorum. Hâlâ bu üste mi görevli?”

Tenger gözlerini kaçırdı ve ortada yanlış bir şeylerin olduğunu ânında anladım.

Sesimi alçalttım. “Kız kardeşim nerede?”

Trina koluma dokundu. “Birkaç hafta önce Rosaleen devriye görevindeydi ve o görevden asla dönmedi. Hükümdarlık tarafından ele geçirildiğine inanıyoruz. Hâlâ hayatta olduğunu ama artık bir Demirkalp olduğunu düşünüyoruz.”

Göğsüm sıkıştı ve Harlyn’in elimi tuttuğunu zar zor fark edebildim. “Nerede olduğunu biliyor muyuz?”

Trina başını iki yana salladı ama gözlerinde derin bir hüzün vardı. O ve Rosaleen geçmişte defalarca yan yana mücadele vermişti.

Tenger dikkatimi çekmek için boğazını temizledi. “Her zamanki gibi, Simon, en iyi plan Hükümdarlık’ı alt etmek. Yardım etmeye hâlâ niyetli misin?”

Dişlerimi sıktım ve başımı eğerek onayladım. Yeni öğrendiğim korkunç haber karşısında bu kadar duyarsız kalmasına sinirlenmiştim ama haklı olduğunu da biliyordum. Hükümdarlık’ın alt edilmesi, kaybettiğimiz dostlarımızın kurtarılması için en iyi plan olmasının yanı sıra elimizdeki tek plandı.

Tenger harita parşömenini eline aldı. “Kesin olarak emin olduğumuz sadece birkaç konu var.” Woodcourt kısmını işaret etti. “Basil bir şekilde bir ay boyunca sağ kalıp saklanmayı başardığı zindanların dibindeki kuyudan çıkarıldı. Durumunun son derece kötü olduğunu ve bu yüzden Hükümdarlık’ın her zamanki gibi, bilgi almak için işkenceyi göze alamayacak durumda olduğunu da biliyoruz. Sorgulamak için onun sağlığını biraz daha düzeltmeye çalışıyorlar. Ama aynı zamanda kabul etmemiz gerekiyor ki bu kadar zayıf düşmüş ve muhtemelen aklı başından gitmişken, Basil’in Olden Hançeri’nin nerede olduğunu onlara söyleme ihtimali de yüksek.”

“Şu anda nerede olduğunu biliyor muyuz?” diye sordum.

Tenger başıyla onayladı. “Buraya gelmiş olmanız da bu yüzden önemli. Basil, Woodcourt’un içinde bir yerlerde ama tam olarak nerede olduğu bilgisine ulaşamadık. Sör Henry’nin ölümünden sonra hizmetkârlar Woodcourt’u terk etti ama malikâne Hükümdarlık tarafından hâlâ kullanılıyor. Aramızda Woodcourt’u en iyi bilenler Trina’yla sensin. Bu yüzden aramayı sizin yönetmeniz gerekiyor. Kalan herkes ise size destek vermek üzere yanınızda olacak.”

Harlyn öne eğildi. “Woodcourt’un Hükümdarlık tarafından kullanıldığını söyledin. Bu ne anlama geliyor?”

“İçerideki asker sayısından emin değiliz ama birkaç gün öncesine göre daha az sayıda asker olduğunu biliyoruz. Yani en azından bu iyi bir haber. Ama güçlü bir savunma beklemeliyiz. Belki bizden bir kişiye karşılık beş Demirkalp kadar.”

Harlyn bana bakarak gülümsedi. “Bu iç rahatlatıcı. Bundan daha zorlu olacağını düşünmüştüm.”

Tenger’in sert bakışlarındaysa mizahtan eser yoktu. “Bu şakaya gelecek bir konu değil. Bu görev sırasında kayıplar vermemiz mümkün, hatta kuvvetle muhtemel ve daha kötüsü, Basil’i sağ çıkarmayı bile başaramayabiliriz.” Tenger yüzünü gruptaki diğer kişilere çevirdi. “Önceliğimiz Basil’in Olden Hançeri’ni nereye gizlediğini öğrenmek. Bu bilgi, onun sağ kalmasından daha önemli ve hatta sizin sağ kalmanızdan bile daha önemli.” Tenger gözlerini bana çevirdi. “Hatta bir kral için bile.”

“Kalan herkesle birlikte ben de sizi takip edeceğim,” dedi Gabe, “ama her birimizin beş Demirkalp askerini alaşağı etmesinden daha nitelikli bir plana ihtiyacımız var.”

Trina’nın gözleri taş kadar sertleşmiş koluma kaydı. Aklından geçenleri biliyordum ve benim de aklımdan aynıları geçiyordu.

“Bir planım olduğunu söyleyemem,” diye söze girdim, “ama test edilmeye hazır bir Rawkyren’im var.”

“Ne yapabiliyor?” diye sordu Dev.

“Dürüst olmak gerekirse, ben de bilmiyorum. Ama düşünsel olarak birbirimize bağlıyız ve ne yaparsak yapalım, Rawkyren’in de bunun bir parçası olmak istediğine dair güçlü bir sezgim var.”

Trina ayağa kalktı ve Tenger’in Woodcourt haritasını işaret etti. “Senin o ejderhanın faydalı olabilmesi için, Demirkalpleri dışarı çekmemiz gerekiyor.”

“Ejderhanın onlara saldırıp saldırmayacağından nasıl emin olabiliriz?” diye sordu Tenger.

Harlyn bir ona bir bana baktı. “Rawk, Simon’ı koruyacaktır. Simon’ı yem olarak kullanın. Demirkalpler onu canlı olarak ele geçirmek isteyecektir. Bu sırada da ejderha saldıracaktır… muhtemelen.”

Bu plan kalbimin teklemesine sebep oldu. Bu türden bir planın nasıl yürüyeceği konusunda gerçekten bir fikrim yoktu. “Muhtemelen. Önerin için teşekkürler, Harlyn.”

Harlyn bana doğru eğildi ve yanağımı öptü. İçerideki kimsenin gözünden kaçmayacak bir jestti bu. “Ben de tam yanında olacağım.”

“Bu kadar kısa süre içinde yapabileceğimiz en iyi plan bu sanırım,” dedi Trina. “Ne zaman ayrılıyoruz?”

Tenger elini bir disk okuna uzattı. Muhtemelen bunu Demirkalplerin birinden çalmış olmalıydı. “Hemen şimdi.”

DOKUZ

SIMON

Şimdiye kadar Rawk’la olan iletişimim hep pasif kalmıştı. Onun konumundan ve ne yaptığından hep haberdardım ve eminim ki o da benden haberdardı. Ama ondan herhangi bir talepte bulunmayı asla denememiştim. Bunun mümkün olup olmadığını bile bilmiyordum. Rawkyrenler ejderha cinsinden geriye kalan son türdü. İçlerinde hayatta kalmalarını sağlayacak kadar vahşi bir yan vardı, bu yüzden onun bana doğrudan itaat etmesini beklemiyordum. Bunu ancak umabilirdim ve şimdi de yanıma gelmesini daha önce hiç olmadığı kadar çok umuyordum. Hayatım kelimenin tam anlamıyla buna bağlıydı.

Düşüncelerimizi paylaştığımız için, ona Basil’in kurtarılması ile ilgili ilk ve en önemli adım hakkında bir düşünce gönderdim: Demirkalplerin Woodcourt’tan dışarıya çekilmesi. Civardaki tüm Koraklar çoktan ellerinde disk oklarıyla pozisyonlarını almıştı ve malikâneden çıkmaya başladıkları anda Demirkalpleri yere sereceklerini umut ediyordum.

İki Korak dışında hepsi oradaydı. Trina, Tenger’le birlikte Basil’i bulmak ve onu dışarı çıkarana ya da malikânenin yönetimini ele geçirene kadar onu hayatta tutmak üzere içeri girecekti.

Harlyn hemen yanımda duruyordu ve kalan herkes yerini aldıktan sonra kulağıma, “Rawk’ın geleceğinden emin misin?” diye fısıldadı.

Sanki ona cevap verircesine, Rawk o anda üstümüzden uçtu. Gümüşi kanatları onu son görüşümden beri daha da genişlemiş gibiydi. Neredeyse hemen önümdeki bir bahçeye kondu ve bu bir sorundu. Demirkapler dışarı çıktığı sırada Rawk’ı koruyabileceğim bir konumda duruyor olmam gerekiyordu.

“Sanırım oraya konmasının sebebi seni korumak,” dedi Harlyn, hafif bir gülümsemeyle.

“Eh, ben az sonra olacakları biliyorum. O ise bilmiyor. Beni takip et.”

Harlyn’le sol tarafa doğru yöneldik. Dev ve Gabe bahçenin yan kenarında saklanmıştı ve onlara da nereye doğru ilerlediğimizi işaret ettim. Ama ben ne kadar hızla yer değiştirirsem değiştireyim, Rawk da her seferinde benim önümde kalacak şekilde pozisyonunu değiştirdi.

“Ben gizlenmek üzere diğerlerinin yanına gidiyorum,” dedi Harlyn. “Sana kendine dikkat etmeni söylerdim ama belli ki Rawk işleri kontrol altında tutuyor.”

Harlyn sadece birkaç adım atmışken ilk Demirkalp grubu kapıda belirdi. O tarafı isteğim kadar net göremiyor olsam da on kadar Demirkalp askeri saydım. Gabe ve Dev birkaç disk oku fırlattı ve Demirkalpler oklardan saklanabilecekleri yerlere doğru koşturup malikâneye yardım çağrısında bulundular.

Savaşmama izin vermesi için Rawk’a düşünceler göndermeye çalıştım ama yolumdan çekilmediği için ona doğru koşturdum ve o sırada beni korumak için kanatlarını iki yana açtı. Bir kanadının ucunu kavradım ve ileriyi daha iyi görebilmek için arka bacağına tırmandım ama kavradığım kanadını sallayarak beni sırtına doğru fırlattı ve o anda düşüncelerini sezdim. Uçmaya hazırlanıyordu.

Hayır. Uçmaya hazırlanıyorduk. Bunun düşüncesi bile midemin kasılmasına sebep oldu ama bu ânın er ya da geç geleceğini biliyordum. Dişlerimi sıktım ve çaresizce tutunabileceğim bir yer arandım ama Rawk’ın pulları kılıcımın metalinden bile sert ve pürüzsüzdü.

“Düşeceğim!” diye uyardım Rawk’ı ama sözlerim onun uçmaya başladığı anda savurduğu bir kükremenin altında kaybolup gitti. Havalanmasıyla birlikte ona isabet edecek bir siyah diskten de kaçınmıştı. Ama belki de o diskin çarpışı onun için bir sorun oluşturmayacaktı. Bu yükseklikten baktığımda, az önce bulunduğumuz noktanın hemen etrafında yere saçılmış disklerin durduğunu görebiliyordum. Disklerin hiçbiri onun pullarını aşmayı başaramamıştı.

Rawk bahçelerin üstünde keskin manevralarla daireler çizdi ve normalde bu benim sonum olabilirdi ama görünüşe göre sertleşmiş olan kolum bana Rawk’ın sırtına durabilecek güç ve dengeyi sağlıyordu. Keskin dönüşlerinden birinin tam ortasında, Rawk altımızda bize saldırmaya hazırlanan Demirkalpleri neredeyse küle döndürecek kadar sıcak bir ateşle püskürtü. Bir başka asker grubu evden çıktı ve daha saldırmayı bile başaramadan diğerleriyle aynı kaderi paylaştı.

“Bu kadarı yeter!” diye bağırdım Rawk’a. O âna kadar kız kardeşimi görmemiştim ama içeride olması muhtemeldi.

Woodcourt’un saçaklarının birinin altında tek bir asker saklanmıştı ve hâlâ hayattaydı. Tir tir titremekte olduğunu buradan bile görebiliyordum. Asker ayağa kalktı ve bana doğru seslendi, “Teslim olursak yine de can vereceğiz. Kaçmamıza izin verir misiniz? Bu, sağ kalmak için tek şansımız olabilir.”

Tenger yakınlardaydı ve onun ne tür bir emir vereceğini çok iyi biliyordum. Bu yüzden hızla yanıtladım; “O zaman içerideki herkesi buradan olabildiğince uzağa götür. Ondan sonra içeride bulacağımız herhangi birinin kaderi, bizim elimizde olacak.”

Adam, mümkün olabileceğini düşündüğümden daha büyük bir hızla bir şeyler haykırarak Woodcourt’tan içeri koşturdu. Birkaç saniye sonra, özellikle de bu kadar yüksekteyken, Demirkalplerin sanki hemen arkalarında şimşekler çakıyormuş gibi hızla malikâneyi boşalttığını gördüm.

Dev, Gabe ve Harlyn gizlendikleri pozisyonlardan koşturup malikâne içindeki bahçeleri incelemeye başladı. Rawk bölgenin güvenli olduğuna karar verdiğinde, yakındaki bir duvarın üstüne kondu. Sırtından atladım ve tekrar yere ayak bastığım için rahatlayarak odaları araştırmak üzere malikânenin doğu kanadına doğru koşturdum.

Lily Dallisor’un odası arka taraftaydı ve içerideki hiçbir şey yerinden oynamamış gibi görünüyordu.

Sör Henry Dallisor’un dairesi ise koridorun karşı tarafındaydı. Önüme gelen ilk kapıyı açtım. İçerideki berraktaşlar ısıtılarak aydınlanmış olmasına karşın, içeride kimse yoktu. Dumanı tüten birkaç kupa ve yarıda bırakılmış bir iskambil oyunu da askerlerin odayı hızla terk ettiğine işaret ediyordu.

Biraz daha ilerledikten sonra, Trina ve Tenger bahçelerden içeri açılan kapıdan odaya girerken ben de Sör Henry’nin yatak odasının kapısını açtım. Basil duvar kenarındaki bir yatakta yatıyordu ve o kadar zayıflamış ve rengi o kadar solmuştu ki yüzünün kemikleri belirginleşmişti. Açık sarı saçları kir içindeydi ve başının bir tarafına doğru yapışmıştı, bilekleri yatağın iki ucuna bağlanmış hâldeydi ki kaçmayı denemek için fazla güçsüz olduğu bu kadar açıkken bu çok gereksizdi. Hatta çoktan ölmüş bile olabilirdi. Gözleri kapalı, bedeni kıpırtısızdı.

Basil’in yanına önce Trina ulaştı ama dokunmadan önce duraksayarak onu inceledi. Yüzünde anlayışlı bir ifade belirmişti ki bunu iyi anlıyordum ama yüzü tanımlamakta zorlandığım başka duyguları da yansıtıyordu. Bu Trina’nın daha önce nadiren gördüğüm bir yanıydı; insanlara göstermeyi tercih ettiği güçlü kadın imajından çok daha yumuşak bir yanı.

Trina sonunda Basil’in üstündeki çarşafı geri çekti ve kollarıyla çıplak göğsü üstünde morlaşmış çürükleri gözler önüne serdi. Trina elini onun kalbinin üstüne koydu ve gergin birkaç saniyenin ardından, “Hâlâ hayattaysa bile çok uzun sürmeyecek,” dedi.

Tenger, Basil’in yüzüne doğru eğildi ve “Dostların yanında, Sör Basil. Bize Olden Hançeri’nin nerede olduğunu söylemen gerekiyor,” dedi.

Basil’in gözkapakları titreşti, bedeni hafifçe kıpırdandı ve sonra tekrar bilincini kaybetti. Kıpırdadığı sırada boynunun iki yanında da çürükler olduğunu gördüm. Hükümdarlık ona işkence etmişti ama onlara Olden Hançeri’nin yerini söylemediğini tahmin ettim; yoksa hâlâ hayatta olamazdı.

Trina bir şeyler söylemeye davrandı ama sonra gözleri irice açıldı ve adımı haykırdı. Neredeyse tam arkamda, bir dolabın içinden bir Demirkalp askeri dışarı fırladı. Kılıcı önce sağ koluma indi ve ben daha ona karşı koyamadan önce bedenimin yanına doğru ikinci bir darbe savurdu. Ona karşılık vererek omzunu yaraladım ve bu defa bahçe kapısına doğru koşturdu. Tenger onu izledi ve bahçenin içinde gözden kayboldular. Birkaç saniye sonra Dev, “Onu yakaladım!” diye seslendi.

Trina benimle Basil arasında, ortada bir yerde durmuştu ve dikkatini nereye vermesi gerektiği konusunda kararsız kaldığı belliydi. “İyi misin?”

Başımla onayladım ve elimi yaramın üstünde tutarken destek almak için duvara yaslandım. “Basil’le ilgilen.” Benim hayatım tehlikede değildi. Basil’inkiyse tehlikedeydi.

“Ona yardım edebilecek misin?” diye sordu Tenger.

Trina, Basil’e baktı ve sonra başını iki yana salladı. Tenger bu defa gözlerini bana çevirdi. “Lütfen bana Kestra’nın nerede olduğunu bildiğini söyle. Ona ihtiyacımız var.”

Kalbime bir düşünce saplandı ve o kadar net bir düşünceydi ki bu, kaynağını iyi biliyordum. “Bilsem bile, onu Basil’i kurtarması için zamanında buraya getiremeyiz.” Bahçeye bakan pencereden, dışarıdaki ejderhanın kanadını salladığını gördüm. Tenger’e bakarak gülümsedim. “Ama sanırım ejderham onu zamanında buraya getirebileceğine inanıyor.”

Bu birkaç kelimenin ardından Rawk havalandı ve güneye doğru uçmaya başladı. Tahmin ettiğim gibi, Herruh Ormanı’na doğru.

Kestra’ya doğru.

ON

KESTRA

Joth’u şüpheyle süzdüm ama kalbim güm güm atmaya başlamıştı. Eğer büyümüz uyumluysa, eğer bu işe yararsa derken ne demek istemişti? Ne işe yararsa?

Loelle sağlam olan elimi sıktı. “Konuşmanız için ikinizi yalnız bırakayım. Bundan sonra olacaklar artık tamamen sana bağlı.”

Ne demek istediğini sormaya yeltendim ama Loelle yapması gereken “önemli bir şeyler” olduğuna dair muğlak bir bahaneyle çoktan dışarıya doğru yol almaya başlamıştı. Bu yüzden sorumu Joth’a yönelttim. “Şimdi yapılması gereken nedir?”

“Endrean büyüsü –senin büyün– benim halkımın büyüsünden farklı. Navanlar kendi yeteneklerini birleştirme ve bir diğerinin gücünü yükselterek tek bir benlik hâlinde hareket edebilme yetisine sahiptir. Ama daha önce de açıkladığım gibi, bunun başka ırktan biriyle yapılması daha önce hiç denenmedi.”

Gözlerimi devirdim. “Yani büyülerimiz birleşirse, o zaman sen benim güçlerimi kullanabileceksin ve ben de seninkileri kullanabileceğim, öyle mi?”

“Evet. Sen ve ben bağlantı içinde kaldığımız sürece… teorik olarak bu mümkün.”

“Yani bu bağlantı kalıcı değil?”

“Navanlar arasında kalıcıdır.” Joth iç geçirdi. “Büyülerin birleştirilmesi oldukça mahrem bir deneyimdir. İki kişinin birbirinin düşünceleri ve duygularını paylaşmasına olanak verir. Aralarındaki bağ oldukça güçlenir… iki kişi arasında kurulabilecek en güçlü bağ hâline gelir.”

“Bunu yapmayacağım,” dedim. “Birbirimizi tanımıyoruz ve birbirimize hoş duygular beslemediğimiz de ortada.”

Joth gülümsedi. “Benim için beslediğin bir duygu varsa, onun ne olduğunu tahmin edebiliyorum. Önceki davranışlarım için özür dilerim. Annemin büyülerin birleştirilmesinin sonuçlarına aldırmadan ikimizi de bunu yapmaya zorladığını hissettim.”

“Ne gibi sonuçlar? Aşktan mı bahsediyorsun çünkü…”

“Güçlerin birleştirilmesinin aşkla bir alakası yoktur ama sıklıkla arada bir aşkın doğmasına yol açar çünkü seni büyünü birleştirdiğin kişiden daha iyi tanıyacak ve sana daha yakın olabilecek başka kimse yoktur.” Ben bir yorumda bulunmayınca Joth devam etti, “Annem bu fikri ilk defa, seni Herruh Ormanı’na getirdikten hemen sonra öne sürdü. Ben de seninle aynı sebeplerden dolayı bu fikri reddettim ama şimdi fikrim değişmeye başladı. Celia’nın ölümünün seni sarstığını iyi biliyorum ve doğru olduğunu düşündüğün şekilde hareket ettiğinin de farkındayım. Yani belki de içinde, seninle birlikte yol alabileceğimiz kadar iyilik hâlâ mevcuttur.”

Gözlerimi devirdim ve bu tatsız iltifatın arkasından ne gelebileceğini merak ettim. Bugün kimsenin ölümüne yol açmadığım için beni tebrik mi edecekti? Ya da Endrick’in lanetiyle yüz hatlarımın aydınlandığını mı söyleyecekti? Joth’un kendisi de yakıcı sözleri de ilgimi çekmiyordu.

Joth kızgınlığımı hissederek, “Bağlanlanma fikrine alışmam bile bir ayımı aldı. Sana da aynı süreyi verebilmek isterdim ama Hükümdarlık belli ki burada ne yaptığından haberdar; yani zamanımız kalmadı. En azından güçlerimizin birleştirilip birleştirilemeyeceğini test edebiliriz.”

Bu konuda ben de şüpheliydim. “Bu testi yapmayacağım. Başka bir yolunu bulurum.”

Joth bir cevap vermeye yeltendi, sonra başını yana eğdi ve şaşkınlıkla dolu bir sesle, “Bir ziyaretçin var,” dedi.

Kaşlarımı havaya kaldırdım. Bu nasıl mümkün olabilirdi?

Joth başka bir şey söylemeden kapıya yürüdü. Loelle kapının diğer tarafında bekliyordu. “Hazır ol,” diye mırıldandı Joth ona. “Küçük bir huzursuzluk olduğu mesajını aldım.”

Sonra kapıyı ardına kadar açtı ve ânında odada yeni birinin varlığını hissettim. Sıcak ve sevgiyle dolu, tanıdık birinin varlığını.

“Darrow?”

Onu göremiyor veya işitemiyordum ama orada olduğunu biliyordum.

“Nerede duruyor?” diye sordum.

Joth yana doğru işaret etti. “Hemen yanımda. Sana bakıyor, Kestra.”

Gözlerime yaşlar doldu ve Darrow’un duruyor olması gereken noktaya doğru döndüm. Joth’a hızlıca bir bakış attıktan sonra, “Onu iyileştireceğim,” dedim.

“O buradaki diğer ruhlardan farklı,” dedi Joth. “Farklı bir şekilde lanetlendi, bu yüzden… daha maddesel. Buna rağmen babanı hayata döndürmek sandığından daha zor olacaktır. Sadece senin verebileceğinden fazlasına ihtiyaç duyacaktır.”

Bununla nereye varmak istediğini hemen anladım. “Ama sen ve ben bağlantı içinde olursak, o zaman bunu yapabilirim. Plan bu, öyle mi?” Joth tereddüt etti ve ona doğru bir adım attım. “Bunu yapmaya zorlanmayı reddediyorum!”

“Onu buraya ben getirmedim! O kendisi…” Joth tekrar başını yana eğdi. “Bekle. Yanlış olan bir şeyler var.” Joth kapıya doğru yöneldi ama Loelle hızlı davranıp kapıyı ondan önce açtı.

“Sesler geliyor,” dedi Loelle. “Oropod sesleri. Ormana girmişler!”

Joth elini kaldırarak sessiz kalmamızı işaret etti ve gözlerinde giderek artan bir endişe ifadesiyle dışarıya kulak verdi. “Hükümdarlık orman sınırını aştı. Onları durdurmak için elimizden geleni yapıyoruz ama sayıları o kadar fazla ki onları ancak yavaşlatabiliriz.”

“Kestra’yı buradan uzaklaştırmamız gerekiyor,” dedi Loelle.

“Babam olmadan asla!” Bu konuda geri adım atmayacaktım. “Yapmamız gereken nedir? Seninle hemen bağlantı kurmaya hazırım.”

“Bu şekilde olmaz,” dedi Joth. “Bunu reddediyorum.”

Uzaklardan bir oropod çığlığı yükseldi. Uzaktan ama yeterince uzaktan değil. Loelle yüzünü buruşturduktan sonra kolunu bana uzattı. “Babanı hayata döndürmek için ihtiyacın olanı al,” dedi. “Acele et!”

Elimi uzattım ve Joth da bana Darrow’un elini elimin üstüne koyduğunu söyledi. Bunu cildimde olmasa bile kalbimde zaten hissetmiştim. Elimden geldiğince hızla Darrow’a enerji gönderdim ve avucumda bir sıcaklık hissetmeye başlarken Darrow’un imgesi de giderek daha belirgin bir hâle geldi. Loelle’den güç çekerek ona enerji vermeye devam ettim ama gücüm hızla tükeniyordu ve Loelle’den çok fazla hayat enerjisi alma ihtimali de beni dehşete düşürüyordu.

Babamın solgun imgesi, bir sisin içinden beliren biri gibi giderek somutlaştı. Gözlerinde hayat ışığını gördüğüm anda dizlerim boşaldı ve Loelle’i de bıraktım. Loelle tamamen bayılmadan önce Joth onu havada yakaladı. O Loelle’i yatağa doğru götürürken, Darrow da yanımda diz çöktü, parmaklarıyla yanağıma dokundu ve sonra bana sarıldı.

“Seni yaşayan gözlerle bir daha asla göremeyeceğimi düşünmüştüm,” diye fısıldadı.

Yanaklarımdan yaşlar akıyordu ama içim ona sarılamayacak içim boşalmıştı. Sadece, “Üzgünüm,” diyebildim. Bunu neden söylediğimi bilmiyordum ama sadece söylemem gerektiğini hissetmiştim.

Bir başka çığlık karanlığı yardı ve bu öncekinden farklı bir sesti. Darrow ayağa kalktı ve koşarak kapıyı araladı.

“Diğerlerini buraya çağırdım.” Joth benim silahlarımı üstüne takmaya başladı. “Evi olabildiğinde uzun süre koruyacaklardır ama bu kaçmamıza yardımcı olmayacak.”

“Aramızdan en azından biri için bir kaçış yolu var gibi görünüyor,” dedi Darrow, kapıyı genişçe açarak. “Sanırım o kişi sensin, Kestra.”

Kapının hemen diğer tarafında bir ejderha duruyordu ve Lord Endrick’in hizmetindeki dev kondorlardan çok daha büyüktü. Gümüş rengi pulları en iyi aynalardan bile daha berraktı. Kocaman gözlerinde bir zekâ pırıltısı vardı ve Simon’ın bana baktığı zamanlarda olduğu kadar yoğun bir hisle üzerime odaklanmıştı. Ejderha sanki bir binici bekliyormuş gibi çömelmişti.

Loelle de yattığı yerden ejderhayı görmüş olmalıydı ki bir kolu üzerinde doğruldu. “Nessel’den ayrıldığımızda Trina da bizimleydi. O sırada Simon’ın bir Rawkyren’i kurtardığından bahsetmişti. Sizce bu…”

“Beni bulması için hayvanını gönderdi,” diye fısıldadım. “Sanırım üstüne binip buradan uzaklaşmam bekleniyor.”

“Yalnız gidemezsin,” dedi Loelle. “Bu kadar zayıfken, ölümüne doğru yol alman işten değil. Sen de ona eşlik etmelisin, Joth.”

“Benim yerime babasını tercih edecektir,” dedi Joth.

“Ama büyü gücü olan birine ihtiyacı var,” dedi Loelle. “Onunla git.”

Gözlerimi Darrow’a çevirdim ve o da her zamanki gibi sevgiyle gülümsedi. “Hükümdarlık’a karşı bir savaş kapıda,” dedi. “Ve ben de orada olacağım. Söz veriyorum.”

“Artık gitmelisiniz,” dedi Loelle. “Eğer Demirkalpler daha yakına gelirse, ruhlar onları bir süre uzakta tutabilir ama sonsuza kadar değil.”

Bu ayağa fırlamam için yeterliydi. Joth’un yardımıyla sendeleyerek Rawkyren’in yanına gittim, sırtına geçtim ve sonra havalanmaya hazırlık olarak Joth’ın kollarının beni sıkıca sarmaladığını hissettim. Havalanmamız o kadar ani oldu ki sanki midem boğazıma kadar yükselmiş gibi hissettim ve sonra ağaçların üstünden aşarak gittikçe daha da yükseğe havalandık. Ve bundan kısa bir süre sonra, tamamen bitkin düşerek uyuyakaldım.

ON BİR

KESTRA

“Highwyn’in üstünden geçtik.” Joth uyanmam için beni dürterken gözlerimi açtım. Doğruldum ve kendimi öncekinden daha iyi hissettiğimi fark ederek şaşırdım. Joth’un omuzlarıysa onu son görüşümden beri daha da düşmüş gibi görünüyordu. Uçarken bana sıkıca sarılmış olduğu için, onun gücünden bir parçasını kendime çekmiş olabileceğimden şüphelendim.

O bıçağı elimle tuttuktan sonra Loelle’in avucuma sardığı bezi çekiştirdim. Kesik çoktan iyileşmişti ki bu da Joth’dan güç çekmiş olduğumu kanıtlıyordu. Giderek zayıf düşmüş olmasına karşın, beni sıkıca tutmaya devam etmişti.

“Highwyn mi?” Ejderhanın bizi Nessel’in güneyine, Simon’ın normalde olması gereken bölgeye doğru uçuracağını tahmin etmiştim. Eğer Simon Highwyn’e geldiyse, bunun tek bir sebebi olabilirdi.

“Basil’in kurtarılması için,” diye mırıldandım. Basil ya kurtarılmış ya da kurtarılmaya muhtaç hâlde olmalıydı. Veya belki de onu kurtarmayı başaramamış ancak Olden Hançeri’nin yerini saptamış olabilirlerdi.

İlk ihtimalin söz konusu olmasını umuyordum. Ya da en azından Basil’in hâlâ hayatta olmasını. Basil’e hak ettiği gibi her zaman nazik davranmamıştım. Buna karşın o her zaman beni kollamıştı ve şimdi çaresizce onun hayatta ve güvende olmasını istiyordum.

Ejderha kısa bir süre sonra alçaldı ve altımızdaki yollarla binaları tanımaya başladım. Özellikle de eski evim, Woodcourt’u. Bir zamanlar bahçe olan yerde şimdi uzun bir yanık izi vardı ve etrafta cesetler yatıyordu. Bu da ejderhanın işi olmalıydı.

Ejderha malikânenin arka girişine yakın bir noktaya kondu ve önce Joth yere indi, ardından bana inmem için yardım etti. Trina dışarı çıkarak adımı seslendiğinde daha ayaklarım toprağa yeni basmıştı.

“Basil burada mı?” diye sordum.

Neden buraya geldiğimi anlamam üzerine Trina’nın gözleri bir an için şaşkınlıkla açıldı. “Hayatını kaybetmek üzere. Ona yardım edebilir misin?”

“Başka birine yardım ettiği için hâlâ kendine gelmeye çalışıyor,” dedi Joth.

“Sen de kimsin?” Trina, Joth’un sesindeki korumacılığı sezinlemişse bile buna sinirlenmiş olduğu kesindi.

“Elimden geleni yapacağım,” dedim. “Beni ona götür.”

Trina bize yol gösterdi ve Woodcourt’un doğu kanadına, ebeveynlerimin dairelerine doğru ilerledik. Bir yandan koşarken, “Simon, o da…” diye başladım.

“Burada ama şu an yarasını sardırıyor. Ciddi bir şey değil,” diye ekledi Trina hızla. “Seni en kısa zamanda görmek istediğinden şüphem yok.”

O sırada Sör Henry’nin dairesine yaklaşmıştık. Koridorda bir an duraksadım; içeri girme düşüncesi beni sarsmıştı. Woodcourt’a dönmüş olmak yeterince kötüydü ve bunun en büyük sebebi zoraki karşılaşmalarımızda bile, beni evlat edinen babamın bana karşı sergilediği davranışlardı. Odasına girmeme bile nadiren izin verilmişti. Odası onun için bir nevi benden kaçış sığınağıydı. Ama eğer Basil içerideyse, şimdi oraya girmem gerekiyordu.

Derin bir nefes aldım ve kapıyı açtım. Beni karşılamak için ayağa kalkan Yüzbaşı Tenger’le karşılaştığımda üvey babamla ilgili düşüncelerim ânında geride kaldı. Tenger kibarca başını eğerek selam verdi ama ona karşılık vermedim. Başımı eğdiğim anda neler yapabileceğinden emin olamıyordum ve hatta bana, beni buraya getirtecek kadar güvenmiş olmasına bile şaşırmıştım.

“Geldiğin için teşekkürler,” dedi Tenger.

“Basil bir şeyler söyledi mi?” Tenger başını iki yana salladığında, “O zaman bizi yalnız bırakın. Bunu yapmak için yalnız kalmam gerekiyor,” diye ekledim.

Bu tam olarak doğru değildi. Yalnızlığa ihtiyacım yoktu ama yalnız kalmak istiyordum. Özellikle de Tenger’i etrafımda istemiyordum.

“Trina burada kalacak…” diye söze girdi Tenger.

“Yalnız kalmam gerekiyor dedim!” diyerek parladım.

Joth, Tenger ile Trina’yı kapıya doğru yönlendirmeye başlamıştı ve ikisi de ona kim olduğunu soruyordu. Herkes dışarı çıktığında Joth kapıyı arkasından kapattı ve beni Basil’le baş başa bıraktı.

Odadaki berraktaşı ısıtarak ışığının artmasını sağladım ve sonra derhal işe koyuldum. Basil’in yanaklarıyla gözleri çökmüştü ve boynu o kadar incelmişti ki başını nasıl dik tutabildiğini merak ettim. Bir elimi kalbinin üstüne koyduğumda, kalbinin hafifçe, isteksizce attığını ve her atışın bir öncekinden daha yavaş gerçekleştiğini hissettim. Hayatının son dakikalarını yaşıyordu.

Basil’le bağlantı kurduğum anda keskin bir nefes aldı; içinden bir yanı bunu sezinlemiş, neler olup bittiğini anlamış gibiydi. Endrick ona fiziksel olarak işkence etmişti ama aynı zamanda anlamadığım türden manevi bir işkence de söz konusuydu. Bu işkence onun ruhunu çarpıtmış, şu an kendi bedenimde bile hissettiğim türden bir acıya neden olmuştu. Onu kurtarmak istiyorsam bu acının olabildiğince fazlasını kendime almam gerekiyordu.

İşe kalbiyle başladım ve her bir atışı dengelenene kadar ona güç verdim. Henüz hayati tehlikeyi atlatmamıştı ama ikimizin de iyiliği için, ona tek seferde alabileceğinden fazlasını vermek istemiyordum.

Sonra içindeki lanetin bir miktarını kendi içime çektim ki bu da benim içimde ancak zaten orada olan buzdan başka hiçbir şeyin kapatamayacağı delikler açtı. İşime devam edebilmemin tek yolu içimdeki buzun genişlemesine izin vermekten geçiyordu ama bundan sonra daha fazlasını yapamayacaktım.

Asla içimdeki gücün yarısından fazlasını harcamamam gerekiyordu.

Dinlenmeye geçmişken Basil’in yanı başındaki bir masanın üstünde bir tas ve bez durduğunu gördüm. Bezi ıslattım ve nazikçe Basil’in yüzünü sildim, ardından ağzına birkaç damla su damlattım.

Bundan sonra ona biraz daha güç aktardım ve göğsünün derin nefeslerle kalkıp inişini izledim. Kaburgalarından bazılarının kırılmış olduğunu hissettiğime oldukça emindim ama belki de sadece hırpalanmışlardı. Ama onları Loelle’in yapabileceği gibi tamamen iyileştirmem söz konusu değildi. Ben sadece ona hayata devam etmesini sağlayacak gücü verebilirdim.

Ona güç vermeye devam ettim ve zayıfladığımı hissettim; özellikle de Darrow’a yardım etmemin üstünden çok vakit geçmemiş olduğu için. En sonunda bırakmam gerektiğini anladım yoksa içimde ona verebileceğim hiçbir şey kalmayacaktı. Başımı yatağının yanına yasladım ve uyuyakaldım.

Sabahın oldukça erken saatlerinde, saçlarımın üstünde bir el hissettim. İrkilerek doğruldum ve Basil’in beni izlediğini gördüm. Güçsüzce ve hafifçe gülümsüyordu ama en azından gülümseyebiliyordu. Belli ki uyanık kalmaya çabalıyordu ve konuşmakta da zorluk çekiyor gibiydi.

Bir bardağa uzandım ve ona biraz daha su uzattım. Basil birkaç yudum aldı ve sonra, “Olden Hançeri,” diye fısıldadı.

“Onlara nerede olduğunu söyledin mi?” diye sordum. “Biliyorlar mı?”

Basil’in gözleri sağa doğru kaçındı ve korkuyla parıldadı ama tekrar bana baktığında başını hafifçe iki yana salladı.

“Nerede olduğunu söyleyebilir misin?”

Basil başını eğerek onayladı ve bana yaklaşmamı işaret etti. İstediği gibi yaptım. Başı tekrar yastığa düştü ve bir an için uykuya dalmış olduğunu düşündüm ama sonra ağzından çıkan iki kelimeyi duydum: Lily’nin mezarı.

ON İKİ

SIMON

Kestra’nın vardığı ânı net olarak anlamıştım. Rawk’ın gelişini ve Woodcourt’un arkasındaki avluya konuşunu, sanki hafifçe göğsüme konmuş gibi hissetmiştim. Ama bundan daha da önemlisi, Kestra’nın yakınlarda olduğunu hissedebiliyordum. Ayağa kalkıp onu karşılamaya yeltendim ama Harlyn ellerini omuzlarıma koyarak beni koltuğa geri ittirdi. “Yaranı sarmam gerekiyor. Yoksa onu karşılarken her tarafına kan akıtmak mı istersin?”

Harlyn o anda bana olması gerekenden daha fazla şefkat gösteriyordu ve bu da sadece hissettiğim suçluluk duygusunun artmasına sebep oldu. Ama belki bu şefkatinin sebebi de onun kendi suçluluk duygusuydu.

Omzumu sararken, hissettiği suçluluk duygusu artık kaldıramayacağı seviyeye gelmiş olmalıydı ki konuşmaya başladığında, sözcükleri sanki önceden prova etmişçesine tek ve uzun bir nefesle sıraladı. “Kestra’yla konuşmadan önce sana söylemem gereken bir şey var. Onun Nessel’den ayrıldığı akşamla ilgili. Yapılan planın bir parçası değildim. Ama o plandan haberim vardı.”

Bir cevap vermemi bekledi ama göğsüm sıkışmıştı ve konuşma konusunda kendime güvenemedim. Eğer ağzımı açarsam, peşinden gelecek olan tartışmadan ikimizin de pişmanlık duyacağından emindim.

Sonunda Harlyn konuşmaya devam etti. “Kestra odana geldi ve kolundaki enfeksiyonu, seni nasıl hasta ettiğini gördü. Kestra’yla ben konuştum. Onu ayrılmaya ben ikna ettim.”

“Peki ona ne söyledin?” Bunu düz bir sesle sordum. O anda elimden gelenin en iyisi buydu.

“Sana yardım etmek istiyordu ama ona izin vermedik. Çünkü yardımının sana neler yapabileceğini biliyorduk.” Harlyn duraksadı. “Ona doğru olmayan hiçbir şey söylemedim ama söylediklerimin canını yaktığından da şüphem yok.”

Önce ona bir cevap vermedim, hatta aklımı konuşabileceğim kadar toplamayı bile başaramadım. Tüm bu zaman boyunca bu bilgiyi benden özellikle saklamıştı. Defalarca sorduğum ve hatta benden bir şeyler sakladığında özellikle ısrarcı olduğum hâlde. Kestra buraya gelmemiş olsaydı, bana bu kadarını bile söyleyip söylemeyeceğini merak ettim.

“Bunları bana neden daha önce söylemedin?” diye mırıldandım.

“Seni korumak için.” Harlyn sargıyı bitirdi ve sonra önümdeki koltuğa oturdu. “Daha önce söylediklerimde samimiydim, Simon. Kestra’ya o zaman güvenilemezdi. Seni ne kadar seviyor olursa olsun. Şimdi de güvenilemez. Benim burada olma sebebim kralımı korumak. Bu, onu kendisinden korumam gerektiği anlamına gelse bile.”

“Bunu yapmaya hakkın yoktu!”

Harlyn öfkelendiğimi fark ettiyse bile bunu umursamadı. Gereğinden daha sakin bir ses tonuyla cevapladı. “Bunu yapmakla yükümlüydüm. Bir gün bunu anlayacağını umuyorum.” Kendini haklı çıkaracak başka ne söyleyebileceğini düşünürken dudağını ısırdı ama sonunda ekleyecek herhangi bir şey bulamamış olacak ki söylediği tek şey, “Diğerlerinin yanına dönsek iyi olur,” oldu.

Bu istediğim son şeydi ama eğer bu akşam Kestra konusunda birtakım tartışmalar yapılacaksa, benim de orada olmam gerekiyordu. Bu yüzden Harlyn’le birlikte küçük yemek odasına geçtik. Korakların büyük kısmı çoktan toplanmıştı. Gabe’in yanındaki bir iskemleye oturduktan hemen sonra, Tenger ve Trina yanlarında bizim yaşlarımızda, siyah saçlarını arkasında toplamış, bana bir parça Gabe’i anımsatan bir gençle birlikte odaya geldi. Ama bu gencin gözleri Gabe’inkilerden daha keskin ve daha koyu renkteydi ve görünüşe göre içerideki herkesi hızlıca değerlendirmeye başlamıştı. Ben de onu inceledim ve hangi silahı kullanmayı tercih ettiğini merak ettim. Antora’da herkesin bir silah tercihi vardı ama bu genç Antora’nın şiddetle dolu hayatına alışkın birinin beden yapısına sahip görünmüyordu. Elleri becerikli görünse bile, bir savaşçı veya çiftçiye ait olamayacak kadar yumuşaklardı ve daha üst bir sınıfa dahil olabilecek kadar iyi giyimli de değildi. Bu gencin kimliğini gerçekten merak etmiştim.

“Bu da kim?” diye sordum.

“Adı Joth Tarquin,” dedi Tenger. “Loelle’i tanıdığını iddia ediyor.”

Joth yüzünü buruşturdu. “Aslında iddia ettiğim şey Loelle’in annem olduğu. Beni Kestra’yı korumam için onunla birlikte buraya gönderdi.”

Bu dikkatimi çekti. “Kimden korumak için?”

Joth tüm odaya doğru işaret etti. “Hepinizden.” Ardından gözlerini tekrar Tenger’e çevirdi. “Sen şu yüzbaşısın. Onu öldürmek ve yerine…” Trina’yı işaret etti, “onu geçirmek istiyorsun, değil mi?”

“Plan bu değil,” dedi Trina ama ben Joth’un söylediklerinin hiç değilse bir kısmının o planın parçası olduğunu biliyordum. Yozlaşmış büyüsüyle öngörülemez bir güç hâlini almışken, Tenger Kestra’nın buradan ayrılmasını göze alamazdı. Tek soru Trina’nın da bu plana dahil olup olmadığıydı.

Joth sonra gözlerini bana çevirdi. “Sen de Simon’sın. Onu hâlâ seviyor musun?”

Bu soru ciğerlerimdeki havanın boşalmasına sebep oldu. Duygularımı Kestra’nın kendisinden başka kimseye ilan etmemiştim. Duygularımın artık ne durumda olduğunu kendim bile bilmiyordum ve Kestra’nın bana karşı duygularındansa kesinlikle emin değildim.

“Onu görmek istiyorum,” dedim ve bunu bir talep olarak dillendirdiğim için ânında kendime kızdım. Sanki Joth’un iznine ihtiyacım varmış gibi.

Joth bana aldırmadan yüzünü Harlyn’e çevirdi. “Sen de Simon’ın evlenmesi planlanan kızsın. Bunun henüz gerçekleşmediğini varsayıyorum.”

Harlyn cevap veremeden Tenger söze karıştı. “Bizim hakkımızda, bizim senin hakkında bildiğimizden fazlasını biliyorsun gibi görünüyor. Sen ve Loelle hangi ırktansınız? Endrean değil misiniz?”

Joth yüzünü buruşturdu. “Biz Navanlarız. Veya savaştan sonra dağılan halkımızdan geri kalanlarız.”

“Büyü yeteneğiniz mi var?” diye sordu Harlyn.

“Evet ama büyümüz Endreanlarınki gibi yozlaşmış değil. Öyle ya da böyle aynı amaç uğruna çalıştığımız için size söylemem gereken bir şey var. Kestra’nın kendisinin bile bundan henüz haberi yok. Gerekli olmadığı sürece onu endişelendirmek istemedim.”

“Evet?” Tenger kollarını göğsünde kavuşturup bir adım öne çıktı.

“Kestra’yla birlikte o ejderhanın üstünde uçarken…”

“Benim ejderham,” diye araya girdim.

Joth bana dik bir bakış fırlattı. “Kestra’yla birlikte Simon’ın ejderhası üstünde uçarken, orman ile Highwyn’in ortalarında bir yerlerde, başkentin hemen dışında bir ordunun doğudan ilerlediğini gördüm. Bayrakları beyaz ama neredeyse şeffaftı ve savaşa hazır görünüyorlardı.”

“Brill,” dedi Tenger ve sonra sakalını sıvazladı. “Ne kadar yakındalar?”

“Gün içinde burada olacaklardır,” dedi Joth. “Düşman mı yoksa müttefik olarak mı geliyorlar?”

“Bilmiyorum.” Tenger bana Joth’a daha fazlasını söylememem için uyarı dolu bir bakış attı. Sanki söylermişim gibi.

“Bundan neden Kestra’ya bahsetmedin?” diye sordu Trina. Belki de Tenger’in uyarı dolu bakışını kaçırmıştı.

Joth kollarını göğsünde kavuşturdu ve duvara yaslandı. “Loelle’in açıklamasına bakılacak olursa, Kestra’nın çok az müttefiki ve ondan da az dostu olduğu açık. Gördüğüm ordunun kime ait olduğunu öğrenmeden önce onu endişelendirmek istemedim. Sizin Brill’le ilişkinizi bilemem ama Kestra’ya dost olmadıklarını iyi biliyorum.”

Bu yeterince doğruydu.

“Kestra’nın burada dostları var ama onun hakkındaki gerçeği de bilmemiz gerekiyor. İçindeki yozlaşma yayıldı mı?” dedi Tenger.

Joth tereddüt ettikten sonra cevapladı. “Herruh Ormanı’ndaki laneti iyileştirmenin bedeli yüksek oldu. Yozlaşma elbette onu etkilemiş durumda.”

Oturduğum yerde doğruldum. “Bunca süredir laneti kendi içine mi alıyordu? Bize dostluk konusunda vaazlar veriyorsun ve bunca zamandır Kestra’ya yaptığın şey bu mu?”

“Ona yaptığımız şey, Vasılolan olarak başarıya ulaşması için onun en büyük şansı. Belki de tek şansı. Hem Loelle’in yozlaşmayı iyileştirmek için bir planı var. Eğer Kestra sağ kalırsa…” Niyet ettiğinden fazlasını söylemiş gibi birden durdu. Sonra boğazını temizledi ve devam etti. “Basil’le ilgilenmeyi tamamladıktan sonra Kestra’nın bitkin olacağından şüphem yok. Aranızdan kimsenin o odanın yakınlarına gitmesini istemiyorum. Giderseniz, bundan haberim olacak.”

“Bu senin verebileceğin bir karar değil,” dedi Tenger. “Basil’i biz kurtardık ve ondan almamız gereken bir bilgi var. Burada yönetim Korakların elinde, senin değil…”

“Basil’in veya sizin yönetiminizi elimde tuttuğumu iddia etmiyorum,” dedi Joth. “Ama Kestra’nın güvenliği benim yükümlülüğümde ve aranızdan kimseye güvenmiyorum. Bu yüzden o odadan uzak duracak ve buna karşı çıkarsanız da bedelini ödeyeceksiniz.”

Gabe itiraz etmek üzere ağzını açtı ama ben Joth’a bir soru yönelttim. “O zaman odayı bu gece sen mi koruyacaksın?”

“Evet. Kestra ayrılmaya hazır olduğunda da buradan güven içinde uzaklaşmasını sağlayacağım. Hiçbiriniz bizi durduramayacaksınız.”

“Bunu denemeyi bile düşünmeyiz,” dedim, etrafımdakilerin yüzünde beliren şok ifadesine rağmen. Kestra’nın korumasını bir başkasına devretmenin, sadece bir yabancıya değil ama bize ortalık elemanıymışız gibi emirler yağdıran bir yabancıya devretmenin kulağa nasıl geldiğinin farkındaydım. Harlyn bile beni dürttü ve bu gence güvenmek için bir sebebimiz olmadığını belirtti. Ama ben zaten ona güvenmiyordum.

Ama Tenger’e daha da az güveniyordum. Burada kalırsa Kestra’nın başına gelecekleri iyi biliyordum. Yaralı olduğumdan, onu korumak için de fazla bir şansım olamazdı ve korunması için etrafımdaki başka kimseye de güvenemezdim. Bu kibirli gençten bir şeyler ummak her ne kadar can sıkıcı olsa da Kestra’nın buradan sağ salim ayrılması için en büyük fırsat muhtemelen bu genç adamdı.

Joth belki de hakkıyla kazandığını hissettiği türden bir anlaşmaya varmışız gibi bana bakarak başını salladı. “Belki de onu seviyorsundur, Simon. Çünkü onun kendi iyiliği için senden uzakta olması gerektiğini kabullenerek, en saf türden bir sevgi gösterisinde bulundun. Ona göz kulak olacağıma dair sana söz veriyorum.”

Ellerim yumruk hâlini aldı ama ben bir cevap vermeden Joth odadan ayrıldı.

“Kestra’nın bu herifle herhangi bir yere gitmesine izin veremeyiz,” dedi Trina, kapı kapanır kapanmaz.

“Elbette veremeyiz. Kestra, Basil’i iyileştirdikten sonra Olden Hançeri’nin yerini ondan öğrenecektir.” Tenger dikkatini bana çevirdi. “Aramızdan en fazla sana güveniyor. Biz hançeri ele geçirene kadar onu burada tutmalısın.”

Sonra da onu öldüreceklerdi. Kes’in hayatı için bir çözüm bulmak istiyorsam, onlarla işbirliği içinde olmalıydım. Bu yüzden başımı sallayarak onayladım ve “Basil’in odasının dışında nöbet tutacağım,” dedim.

“Bunu yaparken Joth’un yoluna çıkmamaya çalış.” Tenger benim itiraz etmeye hazırlandığımı görünce ekledi, “Onunla çarpışabilecek durumda değilim ve bu akşam her ne olursa olsun, konu Kestra’nın aranızdan kimi tercih ettiği değil. Bunu aklından çıkarma.”

Harlyn’in elini omzumda hissettim. “Odanın dışında seninle beklememe izin ver,” dedi.

Ama başımı iki yana salladım. “Kes’le son konuştuğunda ona yeterince zarar verdin. İkimiz de ikinci bir konuşmanın işleri ancak daha kötü bir hâle getireceğini iyi biliyoruz.”

Harlyn omuz silkti. “Aynı zamanda ikimiz de biliyoruz ki ben orada olsam da olmasam da bu akşam işler bir şekilde yolunda gitmeyecek. Beni kimsenin göremeyeceği bir yerde saklanacağım ama senden çok uzakta da olmayacağım.”

Başımı sallayarak onayladım. Çünkü işin gerçeği, Kestra’yla konuşma konusunda gergindim. Harlyn haklıydı. Bu çok ama çok uzun bir gece olacaktı.

ON ÜÇ

KESTRA

“Lily’nin mezarı.”

Basil’in öncekinden daha derin ve sakin bir uykuya dalmadan önce sarf ettiği iki kelime işte buydu.

Benim de gücümü toplamak için zamana ihtiyacım vardı ki bu da bana onun bu sözlerini değerlendirme fırsatı verdi. Basil’in Olden Hançeri’ni annemin mezarına gömme fikri gerçekten dâhiceydi. Birileri hançerin orada olabileceğinden şüphelenmiş olsa bile üvey babam onun huzur dolu uykusunun bozuntuya uğratılmasına asla izin vermezdi. Sör Henry pek çok duygudan yoksun olsa da karısını gerçekten büyük bir aşkla sevmişti.

Zaman geçtikçe gücümün yerine geldiğini hissettim ve bu da gidip hançeri almam gerektiği anlamına geliyordu.

Pelerinimi Joth’un evinde unutmuştum ama şimdi yanımda olmasını isterdim. Dışarısı soğuk olduğu için değil –bunun benim için bir önemi yoktu– ama pelerinimin kıvrımları arasına saklanma fikri, bu yerden pelerinimin başlığı başımdayken, kimse kimliğimi fark etmeden ayrılma fikri çok çekiciydi. Bu mümkün olmasa bile, en azından görünüşümde biraz değişiklik yapmam mümkündü. Annem elbiselerinden bazılarını daima babamın dolabında bulundururdu. Bir tanesini çıkardım. Çok süslü sayılmazdı ama üzerimdekinden daha güzel ve kesinlikle daha temizdi. Kahverengi, pamuktan eteğim ile ceketimin beline de kırmızı bir kuşak geçirdim ve ardından saçlarımı düzgünce toplayıp bağlamak için babamın eski tuvalet masasına geçtim. Her yanım gecenin kalanını burada geçirmek ve uyumak için isyan hâlindeydi. Sadece gözlerimi kapayıp hiçbir şey düşünmemek veya rüya bile görmemek istiyordum. Sadece biraz huzur. Ama bunun gerçekleşmesi mümkün değildi.

Huzur denilen şeyin ne olduğundan bile emin değildim artık.

Sonra göğsümün ortasındaki o soğuk bölge beni kapıya doğru ilk adımı atmaya sevk etti ve bana kimseye güvenmemem için sessiz bir uyarı sundu. Gücümü tazeledi ve kararlılığımı pekiştirdi.

Basil’in yanağına hızlı bir öpücük kondurdum ve “Teşekkürler,” diye fısıldadım. Benim için yaptıklarına karşılık olarak, hançeri saklamayı başarmış olmasına ve bu sırrı korumak için çektiği tüm acılara karşılık olarak bu fazlasıyla minik bir jestti ama onun için daha fazla yapabileceğim bir şey yoktu. Sonra çizmelerimi giydim ve elimden geldiğince sessizce kapıdan dışarı çıktım.

Basil’in odasından ayrıldığımda malikâne sessizlik içindeydi, koridor ise duvarlarda bırakılan birkaç mumun yaydığı ışık dışında karanlıktı.

Joth kapının hemen dışındaki bir iskemlede oturuyordu. Odadan çıktığım anda ayağa kalktı ve alelacele nasıl olduğumu sorduktan sonra elini sırtıma koyarak beni Woodcourt’un dışına doğru ilerletmeye çalıştı. Daha üç adım atmıştık ki arkamızdan Simon’ın sesi yükseldi. “Kes, bekle!”

Afallayarak geri döndüm ve Simon’ı karşımda buldum. Üstünden çok uzun zaman geçmiş gibi hissetmeme rağmen onu son gördüğümden beri hiç değişmemişti. Belinin sarılması için gömleğinin düğmeleri yarısına kadar açık bırakılmıştı ve siyah saçları öncekinden biraz daha uzundu. Muhtemelen ben odadan çıkmadan önce nerelerde oturup beklediyse, darmadağın olmuştu. Kahverengi gözleri tamamen bana odaklanmıştı.

Midem düğümlenmiş gibi hissettim ve ne yapmam veya söylemem gerektiği konusunda hiçbir fikrim yoktu; bu yüzden sadece ona bakmakla yetindim. Bir noktada, Joth kulağıma eğilerek, “Biraz uzaklaşıp konuşmanıza izin vereyim ama seni bu insanlardan hiçbiriyle yalnız bırakmayacağım,” diye fısıldadı.

Bu beni harekete geçirdi. “Kendi başımın çaresine kendim bakabilirim.”

“Yine de yakınında olacağım.” Joth koridorun ilerisine doğru gitti. Ne var ki durduğu yerden bizi hâlâ görüp işitebileceği düşünülürse, bu hareketinin hiçbir anlamı yoktu.

Simon bana bir adım daha yaklaştı ve Joth’un bulunduğu tarafa doğru sinirli bir bakış attı. Sonunda gözleri tekrar bana odaklandı ki bu pek sevindirici sayılmazdı çünkü belli ki ne yapması veya ne söylemesi gerektiği konusunda onun da bir fikri yoktu.

Beni hâlâ sevip sevmediğini merak ettim. Ben onu hâlâ seviyor muydum? Onu gerçekten sevmiş miydim? Kalbim bunu onaylıyor gibiydi. Deli gibi çarpmaya başlamıştı.

Elimi Simon’ın sargısına doğru uzattım. “Yaran konusunda yardımcı olabilirim.”

Simon benden kaçındı. “Teşekkürler ama hayır.”

“Loelle burada olsaydı, onun yardımını kabul ederdin ama.”

“Bir zamanlar kabul edebilirdim. Ama onun büyüsü… seninkinden farklı.”

Elimi geri çektim. “Üstünde herhangi bir büyü kullanırsam senin de yozlaşacağını mı düşünüyorsun?”

Cevap vermeden bana bakmaya devam etti ama gözlerinde hüzünlü bir ifade vardı. Evet, düşündüğü şey tam olarak buydu.

“Basil nasıl?” diye sordu Simon sonunda.

“Yaşayacak… Benim yüzümden yozlaşsa da.” Sesimde hafife alınamayacak bir kızgınlık hâkimdi.

“Güzel.” Simon yeri tekmeledi. “Peki ya sen nasılsın… dün akşamdan sonra? Bitkin olduğuna şüphem yok.”

“Ben de yaşayacağım.”

“Güzel.”

Güzel. Düştüğümüz seviye işte buydu. Her şey güzeldi. Bunun ikimiz için de yeterli olabileceğinden şüpheliydim.

Bana doğru bir adım attı ama karşılığında ben de bir adım geriledim. “Sana Olden Hançeri’nin yerini söyledi mi? Şimdi de onu almaya mı gidiyorsun?”

“Gitmem gerekiyor, Simon.”

Arkamı döndüm ama Simon konuşmaya devam etti. “Nessel’den ayrıldıktan sonra seni çok aradım, Kes. Ama senden hiçbir iz bulamadım.”

Ona bakmadan cevap verdim. “Beni bulman ne kadar zaman aldı?”

“Seni ve şu gölgeni Rawk buldu. O kim? Muhafızın mı yoksa seni Loelle’e geri götürmekle görevli bir zorba mı?”

“Hayır.”

“O zaman kim o?”

“Görevimi tamamlamama yardımcı olacak kişi.”

“Bizim burada olmamızın sebebi de bu. Sana yardımcı olmak.”

“Öyle mi?” İşte şimdi yüzümü tekrar ona döndüm ve tiksintiyle burnumdan nefes verdim. “Peki Tenger’in beni öldürmesine yardımcı olman ne kadar sürecek?” Simon irkildi ve ben de ekledim, “Ona bunun için yardımcı olacak mısın?”

“Hayır, onun bunu yapmasına asla müsaade etmeyeceğim!” Simon bana doğru bir adım attı. “Ama durumun daha kötüye gitmeden önce bir şeyler yapılması gerekiyor. Yozlaşma seni hâkimiyeti altına almadan önce.”

“Sen kim oluyorsun da bir şeyler yapılması gerektiğine karar verebiliyorsun? Ben iyiyim, Simon. Gittikçe güçleniyorum. Artık Lord Endrick’i yenebilirim!”

“Peki ya sonra?” Simon bir cevap bekleyerek kollarını iki yana açtı.

“Sonra Yüzbaşı Tenger’in beni öldürmekle görevlendirdiklerini de durduracağım. Yoluma çıkan herkesi durduracağım.”

“Onları durduracağım derken ne demek istiyorsun?”

Cevap vermeme kalmadan Harlyn köşeden belirdi ve Simon’a seslendi. Beni gördüğünde donup kaldı ama sonra Simon’a hitap etti. “Konuşmamız gerekiyor, Simon.”

Simon gözlerini benden ayırmadan Harlyn’e cevap verdi. “Şimdi olmaz.”

Harlyn ayağını yere vurdu, bir eli belindeki bıçak kınına gitti. Görmezden gelinmek hoşuna gitmemişti.

“Olden Hançeri’ni almaya gidiyorsan, seninle gelmeme izin ver,” dedi Simon bana.

Şimdi de ben Simon’a doğru bir adım attım ve ne Harlyn ne de Joth’un bizi duyamayacağı şekilde sesimi alçalttım. “Gerçekten yozlaşmış olduğuma mı inanıyorsun?”

Simon dudaklarını birbirine bastırdı ve başıyla onayladı.

“O zaman benimle ilgili ne yapılması gerektiğini düşünüyorsun?”

Simon’ın gözlerinde acı dolu bir ifade belirdi ve bakışlarını kaçırdıktan sonra fısıldayarak cevap verdi. “Önüne çıkan herkesi durduracağını söylerken ne demek istiyorsun?”

“Ne demek istediğimi iyi biliyorsun, Simon. Bunca yıldır neden bir Korak olarak mücadele verdin sen? Antora’nın özgürlüğü için, değil mi? Sonunda ben bunu başarabilecek konumdayım, hem de krallıktaki başka hiç kimsenin yapamayacağı şekilde. Yozlaşmanın içimde büyüyen bir kötülükten ibaret olduğuna inanıyorsun ama yanılıyorsun.” Hemen ardından da nihayet Simon’a duyması gereken gerçeği açıkladım. “Büyü hakkında yanılıyorsun. Benim hakkımda yanılıyorsun. Beni asla sevmedin.”

Bu son sözlerim onu sarsmıştı. Bunu yüzündeki ifadeden anlayabiliyordum.

“Konuşmamız gerekiyor, Simon,” diye tekrarladı Harlyn. “Brilller sandığımızdan daha yakında.”

Buna cevap olarak, Simon ona doğru iki adım attı ama sonra fikrini değiştirdi ve tekrar bana hitap etti. “Hayır, Kes, bu doğru değil. Bir zamanlar, içinde Antora’ya huzur sağlamak için gereken her şeye sahiptin. Ayrıca büyü konusunda yanılan kişi de sensin. Büyü asla bu topraklara özgürlük getirmeyecek. Sadece daha fazla yıkım ve ölüm getirecek.”

Başımı yana eğdim. “Belki. Ama bu benim ölümüm olmayacak.”

“Simon!” Harlyn devam edemeden Woodcourt civarında gerçekleşen bir patlamayla birlikte yer sarsıldı. Bir şeylerin yıkıldığını duydum ve bunun malikânenin etrafını çeviren duvarlardan biri olduğunu tahmin ettim. Hükümdarlık neden buraya saldırıyordu ki?

Simon tekrar konuştuğunda, bu defa yüzündeki ifade tamamen değişmişti. “Saldıran Brill, Kes. Buradan ayrılman gerekiyor.”

Joth kolumu kavradı ve beni bir yöne doğru çekiştirdi, Simon’la Harlyn de aksi yöne doğru koşturdu.

“Çoktan gelmişler bile,” dedim Joth’a. “Nasıl ayrılacağız?”

Joth’un gülümsemesi, yaklaşmakta olan bir şeye karşı hevesli bir sabırsızlıkla doluydu. “Birkaç dakikamız daha var sanıyorum.”

O an anladım ki Joth bizi ormandan buraya kadar takip eden ruhlara çoktan emir vermişti. Biz dışarı çıkana kadar, Brill içeri giremeyecekti.

Beni durdurmak için çok geç kalmışlardı.

Sabah olduğunda, Olden Hançeri’ni elimde tutuyor olacaktım. Lord Endrick ise son günlerini yaşıyordu.

ON DÖRT

SIMON

Kestra ayrıldıktan hemen sonra bir pelerini kaptığım gibi atımı hazırlamak üzere ahıra yöneldim. Brill’le yüzleşmeden önce Kestra ve Joth’u takip etmeye niyetlenmiştim.

“Herkesi uyandır,” dedim Harlyn’e. Harlyn koşarak tekrar malikâneye girdi ve herkesi alarma geçirdi.

Tenger çoktan ahıra gelmiş ve atına binmişti bile ama beni görünce başını iki yana salladı. “Ne olup bittiğini bilmiyorum ama bir güç bizi bloke ediyor. Brill’le karşılaşmak için dışarı at sürmeyi denedim.”

Yılmaz bir şekilde atıma bindim ve ileriye atılması için topukladım ama atım sadece bir adım attıktan sonra şaha kalktı ve kapıdan uzaklaştı. Tekrar denedim ve tekrar aynı sonucu aldım.

“Joth Tarquin!” dedi Tenger. “Bu onun büyüsünün işi olmalı.”

Atımdan indim ve Woodcourt’a geri koşturdum, malikâneden dışarıya uzanan en yakın kapıdan dışarı çıkmaya yeltendim. Ama başarısız oldum. Yolum bloke edilmişti. İleri adım atmaya çalıştığımda geçişime izin vermeyen görünmez… bir şey hissettim.

Bir küfür savurarak kollarımla görünmez barikata bir darbe savurdum. Sertleşmiş olan sağ kolum, barikatın içine doğru sol koluma göre daha fazla girdi ve geri çektikten sonra kolumu inceledim. Kolum bu hâle geldikten sonra, Rawk’ın etimi onunla daha uyumlu işlev görmesi için dönüşüme uğrattığını varsaymıştım. Ama bundan fazlası söz konusu olmalıydı. Sağ kolum Woodcourt’u çevreleyerek bloke eden şey her neyse, ondan daha güçlüydü.

Kolumla ilgili gerçekleri daha iyi anlamak ve başka ne gibi beceri veya güçlere sahip olabileceğini keşfetmek istiyordum ama şimdi Kes’i bulmalıydım.

Harlyn koşarak arkamdan geldi. “Şimdiye kadar buradan hayli uzaklaşmış olmalı. Onu kaybettik.”

“Ama Rawk onu bulabilir.” Gözlerimi kapadım ve düşüncelerimle Rawk’ın yerini saptamaya çalıştım. Highwyn’in eteklerindeydi ama ondan ne istediğimi biliyordu ve bu doğrultuda hareket etmeye başladığını sanki onun yanındaymışım gibi açıkça hissedebildim.

“Tamam. Rawk onu buldu diyelim. Sonra ne olacak?” diye sordu Harlyn.

“Rawk, Kestra’nın peşinden gitmiyor. Beni almaya geliyor.”

Harlyn beni ahıra doğru takip etti ve cevaplamaya zamanımın olmadığı sorular sordu. Bildiğim tek şey Rawk’ın yakınlarda olduğuydu ve sonunda yere konduğunda Harlyn ile Tenger’e seslendim. “Eğilin.”

Rawk ahıra doğru ateş püskürttü ve alevler başta bariyeri aşamasa da az sonra bir alev parçası ahır duvarında bir delik açmayı başardı. Bu ufak bir delikti ama yeterliydi.

“Harekete geçin, şimdi!” diye bağırdım, bir yandan Rawk’a doğru koşarken. Rawk yere doğru eğildiğinde sırtına atladım ve ardından o da havaya sıçradı.

Rawk beni gece göğüne taşırken, bu defaki uçuş öncekinden daha kolay geldi. Aşağıda Brill ordusunu gördüm. Bizim ayrılmamız nasıl engelleniyorsa onların da Woodcourt sınırlarına girişi engellenmişti. Ordu belki bin asker gücündeydi ve bildiğim kadarıyla bu sadece ilk dalga olabilirdi. Kesin olarak emin olduğum tek şey, Kestra’dan intikam almak üzere burada olduklarıydı. Bu yüzden Endrick’in sarayına değil de Woodcourt’a saldırmışlardı.

Şimdi Endrick’in sarayı üstünden uçuyordum. Nöbetçilerin hemen dikkatini çektik ve bize disk okları fırlattılar ama Rawk yükseldi ve zaten diskler onun için fazla bir tehdit oluşturmuyordu. Sonra askerlerden bazılarının kondor binicilerinin alarma geçirilmesini haykırdığını işittim. Bu beni endişelendirdi. Rawk, kondorlardan daha iriydi ve ağzından ateş püskürtebiliyordu ama Endrick’in çok fazla kondoru vardı.

Bu yüzden Rawk’ı Kestra’yı aramak üzere hızla uçmaya teşvik ettim. Hangi yöne gitmesi gerektiği konusunda hiçbir fikrim yoktu ama bu gerekli de değil gibiydi. Görünüşe göre Rawk hangi yöne uçması gerektiğini zaten biliyordu.

Highwyn’in üstünden uçtuk ve hava o kadar incelmişti ki her nefes alışımda zorlanıyordum. Ama en azından Kestra ile Joth’un bizi göremeyeceği veya takip edildiklerini fark etseler bile Joth’un bizi durduramayacağı kadar yüksekteydik.

Sonunda onları görmeyi başardım. Atlarını yan yana ve olabildiğince hızla sürüyorlardı. Kestra’ya baktım. Öylesine kararlı bir şekilde at sürüyordu ki herhangi birinin takipte olabileceği düşüncesi aklından bile geçmiyor gibiydi.

Üstelik onu takip eden sadece ben değildim.

İlk kondorlar, kulak tırmalayan çığlıklar savurarak sarayın arkasındaki kafeslerinden gökyüzüne fırladılar. Ama benim peşimden uçmadılar. Benim yerime Kestra’yı hedef aldılar. Kestra’nın üstüne doğru V şeklini alarak uçan yedi dev kuş. Kestra’nın hemen yanında at süren Joth başını iki yana salladı. Ahırlardan ayrılmamıza engel olan o gücü her neyse, burada işe yaramıyor gibiydi. Bu da bana onun gerçek yetenekleri konusunda ilk ipucunu verdi.

Bu konuyla daha sonra ilgilenecektim. Şimdilik, ilk düşüncemle birlikte Rawk kondorların üstüne doğru uçtu. Uzun gümüşi kuyruğu arkasında bir ok hâlini almış, gözleri bir şahininki gibi avına odaklanmıştı. Biz yaklaşırken kondorların kanatları gerginlikle titreşti ama binicileri onları Kestra’ya odaklı tutmaya çabaladı.

Kondorlardan ilki ok mesafesine girdiğinde, binicisi bir disk oku çıkardı ve okun cebine bir disk yerleştirdi. O Kestra’ya nişan alırken ben de ona nişan aldım. Seslendirilmemiş emrimle birlikte, Rawk hızla ileri atıldı, kolayca kondorların üstünden geçti ve bunu yaparken gökyüzünü ateşle yıkadı.

Alevler ve duman arasından kondorların kanatlarının dengesizce çırpındığını gördüm ve aşağı düşen binicilerin çığlıklarını işittim. Ardından artık serbest olan kondorlar tehlikeden kaçmak üzere gökyüzünde yükseldi. Gitmelerine izin verdim. Odaklandığım tek şey Kestra’ydı.

Endrick hâlâ peşinden oropodları gönderebilirdi ama en azından Kestra bir hayli mesafe katetmişti. Çok uzaklara gitmesi gerekmediği sürece, Olden Hançeri’ne ulaşma ihtimali oldukça yüksekti.

Basil hançeri çok uzağa saklamış olamazdı. Bunu yapmak için zamanı olmamıştı ve hançeri Kestra’nın kolayca ulaşabileceği bir yere saklamayı tercih etmiş olmalıydı. Tabii Hükümdarlık’ın da dokunamayacağı bir yere.

Veya dokunmak istemeyeceği. Havadaki konumumdan, Kestra’nın nereye gittiğine dair iyi bir fikir edinebiliyordum. Eğer haklıysam, Basil hançeri saklamak için mükemmel bir yer seçmişti.

Ben üstünden uçarken Kestra dik dik bana baktı. Atını daha hızlı ilerlemeye teşvik etti ama atların bundan hızlı koşması mümkün değildi. Yerdeyken beni onu izlemekten alıkoymak için yapabileceği hiçbir şey yoktu ve onu takip etmemin birtakım sonuçları da beraberinde getireceğini iyi biliyordum.

Çünkü yere konduğum anda, Kestra yoluna çıkan herkesi durduracağına dair sözlerini benimle örneklendirecekti.

Çünkü onun yoluna çıkmak üzereydim.

ON BEŞ

KESTRA

Simon kondorlarla çarpışarak onları uzaklaştırmayı başardı ki bu iç rahatlatıcıydı. Bunun için ona minnettar olabilirdim. Tabii eğer bunu sırf kendi amacına ulaşmak için yaptığını bilmeseydim – bize yetişmek için.

O üstümüzden uçtuğu anda Joth bana, “Hançerin nerede gömülü olduğunu bilme ihtimali var mı?” diye seslendi.

Başımı iki yana salladım ama ben de içten içe merak etmiştim. Simon başka ne amaçla üstümüzden uçup ileri gitmiş olabilirdi ki?

Üstümüzdeki ağaçlar onları göremeyeceğimiz kadar sıklaşıncaya dek ejderhayı izledim. Altında böylesine büyük bir canavar varken, Simon bana karşı avantajlı olduğunu ve er ya da geç ona teslim olacağımı düşünüyor olmalıydı ama yanılıyordu. Eğer Simon beni durdurmaya niyetliyse, buna pişman olacaktı.

Ağaçlar arasından çıktığımızda, bazıları Antora’nın kendisi kadar eski ve savaşlarla dolu uzun geçmişimiz nedeniyle çok sayıda mezar taşıyla dolu olan Hükümdarlık mezarlığına vardık.

“Simon büyünün ancak daha fazla savaşa yol açabileceğini düşünüyor,” dedim. “Buna katılıyor musun?”

Joth bana baktı. “Ben izlediğimiz yolun sonunda sadece tek bir ölüm görüyorum ve bu iyi bir şey.”

Lord Endrick’in ölümü.

Bu elbette iyi bir sonuç olacaktı ama sonrasında yaşanacak her şey onun yerine kimin geçeceğine bağlıydı. O kişi Antora’yı en başından beri olması gereken ülke hâline getirebilecek biri olmalıydı. Belki de tahtı adının hakkıyla, kan hakkıyla ve üstlendiği görevle kazanacak bir kraliçe.

Ben.

Mezarlık içinde annemin mezarına doğru at sürmeye devam ettik ama patikanın son kıvrımında atımı durdurdum ve Joth da yanımda durdu.

Simon doğrudan önümüzde duruyordu ve ejderhası da annemin mezarının üstüne konmuştu.

Ellerim öfkeyle yumruk hâlini aldı. “Annem pis yaratığının üstünde durduğu yerde yatıyor. Sadece saygıdan dolayı bile…”

“Burada bulunmanın amacı üvey annene saygı göstermek değil. Hançer burada gömülü, değil mi?”

“Hançerim burada gömülü. Sen ona dokunamazsın.”

“Evet, sen de birlikte çalışabilmemizin bir yolunu bulana kadar ona dokunamayacaksın.”

Güldüm. “Yüzbaşının niyeti bu sayılmaz ama, değil mi? O hançere ulaşacağım, Simon. Önce senin ve ejderhanın üstünden geçmem gerekse bile.”

“Büyün onun pullarını aşamayacaktır.” Simon elini uzattı ve gözlerindeki ifade yumuşadı. “Konuşabilir miyiz, lütfen?”

“Konuştuk ya.”

“Evet ama söylenecek daha çok şey var. Lütfen, Kes.”

Gözlerimi onun eline diktim. “İçindeki yaşam enerjisini çekip alabilirim.”

“Veya bir zamanlar arkadaş olduğumuzu hatırlayabilirsin. Umut ediyorum ki hâlâ arkadaş olduğumuzu.”

Oflayarak atımdan indim. Ama bunu yaparken, Simon’ın benden istediğini mi yapacağımdan yoksa ona bana güvenmesinin sonuçları konusunda bir ders mi vereceğimden ben de emin değildim.

“Bir hile bu,” diye uyardı Joth.

Belki öyleydi ama buna hazırlıklıydım. Ya da hazırlıklı olduğumu sanıyordum. Simon’ın elini tuttum ve o da parmaklarını nazikçe parmaklarıma doladı.

“Baş başa konuşmamız daha iyi olur,” dedi Simon.

“Kesinlikle