“Siz çağırdınız, ben de geldim.”

***

Kıymetli okuyucularım,

Siz Ruhsal Haritam Tohumdan Çatlamak sevenlere son sayfalarda uygulamanız üzere dört adımdan oluşan, danışanlarıma da verdiğim ödevlerden hazırladım. Kitabınızı bitirince bu ödevleri eksiksiz yapıp ardından kendi olumsuz, negatif kalıplarınızın kolaylıkla dönüştürücüsü olabilirsiniz.

Sihirli bir yolculuk ile çokça mucizeler diliyorum sizlere.

Keyifli okumalar.

Kod Adı: Sabahat

İkinci Bölüm

Bu sabah Sabahat Hanım’ın seansının heyecanı olduğu için alarmımı biraz erkene kurmuştum. Kendisi bana en son nisan ayının son haftasında gelmişti ve ilk seansını gerçekleştirmiştik. O gün kendisi aklıma mıh gibi çakılıp, ruhuma can gibi yapışarak gitmişti. Hem yeni bir dostluğun hem de yepyeni bir dönüşümün ilk adımını nisan ayı içerisinde birlikte, beraberce atmıştık.

Aradan bir ay kadar geçmişti ve bizim ikinci seansımızın randevusu bugündü! Bu ara seansımız, Sabahat Hanım’ın ruhsal kapılarının yeniden bambaşka yerlere aralanıp açılacağı gündü…

Sabahat Hanım’ın hikâyesini Ruhsal Haritam serimin ilk kitabı olan Tohumdan Çatlamak'da son bölüm olarak yazmış ve sizlere spiritüel vaka aktarımında bulunmuştum. Ve hikâyenin söz verdiğim gibi ara seansını Ruhsal Haritam'ın ikinci kitabı olan Danışan Hikâyeleri’ne taşıdım ve de ilk bölüm olarak yeniden dönüşümün süreçlerini kendisinden izin aldığım kadarıyla sizlere aktaracağım. Kendisinin yine izin verdiği sürece bütün seanslarının dönüşüm hikâyelerini yazmaya devam edeceğim.

Artık mevsim güneş ile arkadaşlığını oldukça arttırmış olduğundan yaz sıcağını hissettiren bir zaman dilimde uyanıp camımı açtığımda cıvıl cıvıl kuşların şarkılarını dinliyor, yeşilin en açık, en taze tonunu seyrediyordum. Gökyüzü tüm narinliği ile mavisini, bulutlar ise bütün zarafetini biz insanoğlu için yeryüzüne sergiliyordu.

Ne şahane bir havaydı!

Ve nasıl da her şeyi büyülü bir sabahtı bu!

Ben yaz çocuğu olduğumdan mı bilmiyorum ama şu an kemiklerimde ve iliklerimde hissettiğim güneşin bu zarif dokunuşunu çok seviyorum.

Camın önünde sakin sakin derin nefesler alıp günlük beden terapim ile güne hazırlanma meditasyonumu yapmış, bu şahane güne kendi enerji alanımı da hazırlamıştım. Önce güzelce bir kahvaltı yapıp ardından hazırlanarak, iş yerim Mavizihin’in yolunu tutmuştum.

Sabahat Hanım ile bu defa randevumuz saat 11.00’da idi. Ama ben yine de oldukça erken uyanıp daha zinde gelmeyi planladığım için iş yerime 09.20 sularında gelmiştim. Bu arada Sabahat Hanım’ın bana ilk geldiğinde aldığım notlarıma bakıp dosyasını okudum biraz. Zira üzerinden bir ay geçmişti, biraz hafızamı ve o güne dair yaşadıklarımızı tazeledim zihnimde.

İçimde en az Sabahat Hanım kadar büyük bir heyecan vardı benim de.

Acaba neler olacaktı bu ara seansımızda?

İlk seansta yaşadıklarımızdan dolayı az çok öngörüde bulunabiliyordum. Büyük ihtimal enkarne edilmiş bir ruhun serüveni ile yüzleşecektik. Biraz daha bu ruhunun lügatına inip yaşamakta olduğu bu karmaların kime ait olduğunu, kim, kime miras bırakmış ve bunu nasıl yansıtmış bulma yoluna girecektik. Çünkü elimdeki notlarım, öngörüm ve seansımızın ilk sürecinin toplamı karma yasasına çıkıyordu.

Karma yasası bir hak yasasıdır. Ektiğini biçme hâlidir. İlahi sürecin kişiye yaşattığını yaşatarak (iyi ya da kötü) muhakeme etmesidir. Ayrıca atalardan miras kalabilen, DNA’lardan geçiş sağlayan veyahut kendi yaşam sürecinde oluşturduğun bir hak yasasıdır bu. Şifalanıncaya kadar da evlattan toruna miras gibi geçişleri olan bir yasa ve de ilahi adalettir.

Saat 09.50 sularında telefonum çaldı. Arayan Sabahat Hanım’dı.

Kevser Demet: Alo, merhaba Sabahat Hanım…

Sabahat Hanım: Günaydın Kevser Hanım. Nasılsınız?

Kevser Demet: Çok teşekkür ederim ben iyiyim. Peki, siz nasılsınız?

Sabahat Hanım: Ben de iyiyim Kevser Hanım, teşekkür ederim. Uyuyamadım, galiba heyecan yaptım. Çok erken uyandım bu sabah.

Kevser Demet: İnanır mısınız? Ben de bu sabah aşırı erken uyandım ve erkenden de geldim iş yerine.

Sabahat Hanım: Ben de ondan dolayı aradım, isabet olmuş. Eğer randevu saatimden önce gelmem sorun olmazsa geleyim mi diye soracaktım size.

Kevser Demet: Lütfen gelin, daha iyi olur. Benim de hazırlıklarım bitti zaten ve saatimizin gelmesi için zaman dolduruyordum. Ne iyi ettiniz aramakla. Çayımızı hemen demleyip bekliyorum o hâlde sizi.

Sabahat Hanım: Kahvaltı yaptınız mı Kevser Hanım? Gelirken kahvaltılık poğaça falan alayım fırına uğrayıp.

Kevser Demet: Siz yaptınız mı?

Sabahat Hanım: Sanırım heyecandan oldu, denedim ama hiçbir şey yiyemedim.

Ben de kahvaltısını yapmadığını duyunca tok olduğumu söylemek istemedim. Hem benimle biraz bir şeyler yemiş olur hem de seansa aç girmesini önlemek adına yanıt verdim.

Kevser Demet: Aslında çok erken uyandığım için yapmış olmama rağmen sanki biraz acıkmaya başladım. Zahmet olmayacaksa ve madem birlikte kahvaltı yapacağız, olur tabii yerim.

Sabahat Hanım: Ne seversiniz, size ne alayım?

Kevser Demet: Bir tane kaşarlı poğaça ya da sade açma olabilir.

Sabahat Hanım: Aman siz de Kevser Hanım, bir tane açma ile doyulur mu?

Kevser Demet: Eğer hiçbir şey yememiş olsaydım kesinlikle doyulmazdı. Haklısınız.

Sabah Hanım: Ben yine de iki tane alacağım.

Kevser Hanım: Hay hay, tek şartla, ardından sahile inip onu eritene kadar birlikte koşacağız.

Gülüşüyor, ardı ardına şakalar sıralıyorduk. Evinin yakınlarında bir fırın varmış, sıcak sıcak alıp hemen geleceğini söylerken o sesindeki heyecan ile bana duyduğu güven dolu titreşim yansıyordu. Bu yansıma ise beni çok mutlu ediyordu. Karşılıklı yoğun bir sevgi bağımız oluşmuştu ve kalbi duygular ile her geçen süre içerisinde de pekişiyordu.

Derler ya hani, illa kan bağına gerek yok diye! Can bağı gerçekten daha güçlü oluyor bazen…

Sabahat Hanım: Sizinle seve seve koşarım lafı bile olmaz. Söz.

Kevser Demet: Anlaştık o zaman. Hemen çayımızı demleyeyim de demini alsın siz gelene kadar.

Sabahat Hanım: En fazla yirmi dakikaya orada olurum. Çok öpüyorum.

Kevser Demet: Açtım kollarımı o zaman sarılmak üzere bekliyorum. Görüşürüz…

Hemen mutfağa yönelip çayımızı demlemek üzere işe koyuldum. Bir tütsü de mutfağa yaktım ve her odadan sandal ağacı kokusu mis gibi yükselmeye başlamıştı. Camları da açtım, tertemiz oksijen dolup bahardan dönme yaz kokulu güneş sızıyordu odalara.

Dilimde ise çok eskilerden ve sözlerini zor hatırladığım bir şarkı vardı:

Ben bir garip kuş idim.

Dalına konmuş idim

Ben bir garip kuş idim

Kapına düşmüş idim

Neden bana kışt dedin?

Ben senin olmuş idim

Niçin de bana kışt dedin?

Ben sana gelmiş idim!

Pencereden kuş uçtu

Yandı yürek tutuştu*

Çocukluğumdan kalan bu şarkıyı babam plaklarından dinlerken ben de öğrenmiştim. Keyiflenmiş, şarkıyı az çok hatırlayarak kendimce söylemeye devam ederken, kapının zili çalmıştı. Gelen Sabahat Hanım’dı çünkü zaten beklediğim misafirim de ondan başkası değildi.

Kocaman sarıldık. Elindeki poşetten mis gibi kokular geliyordu. Gerçekten dediği gibi poğaçaları fırından sıcak sıcak koşup yetiştirmişti. Çayımız da artık demini aldığına göre keyifli bir kahvaltı yapma zamanımız gelmişti. Mutfağa geçtik birlikte ve çantasından bir kavanoz yoğurt çıkartıp masaya koydu.

Sabahat Hanım: Ben dün yoğurt yapmıştım, size geleceğim için bu kavanozu özellikle ayrı koyarak mayalanmaya bıraktım. Afiyet olsun. Umarım beğenirsiniz.

Kevser Demet: Çok zarifsiniz, inanın çok kıymetli bu benim için. Kendi elleriyle yapılan, üstelik sevgi ile mayalanmış bir yoğurt uzun zamandır yememiştim. Ellerinize sağlık Sabahat Hanım. Belli ki mutfakta oldukça beceriklisiniz. Vallahi bravo.

Sabahat Hanım: Yok canım, öyle büyük şeyler değil. Eh işte, annemden öğrendiklerim kadar. Biraz da sağdan, soldan, internetten derken ortaya bir şeyler çıkarıyorum. Beğenirseniz lafı bile olmaz ne zaman isterseniz seve seve yaparım. Bunu laf olsun diye de demiyorum, inanın kalben söylüyorum. Çok samimiyim.

Kevser Demet: Hiç şüphem yok, vallahi yaparsınız. Cansınız siz can…

Biz demini almış tazecik çayımız ve dumanı üzerinde kahvaltılıklarımızla keyifli bir sohbet eşliğinde yarım saat gibi bir süre geçirdik mutfakta.

Ardından her ikimiz de seans için heyecanlı olduğumuzdan çok da zaman geçirmeden terapi alanım olan, danışanlarımın Sihirli Oda diye isim koyduğu odaya geçtik. Sabahat Hanım’ın hazır olması ve rahatlaması için biraz oyalandım. İlk olarak Halo terapi ile başlayacaktım ve bu terapiye danışanlarımı bikini ile yatırıyorum. Çünkü bu terapi esnasında özel taşlara sahip olan yatak tozlaşarak hücre zarından vücuda nüfus ediyor ve kişiye mineral desteği sağladığı için bikinili olması şart. Aklınıza söyle bir soru geliyor olabilir: “Peki, taş olan bu yatak kışın soğuk olmuyor mu?”

Bu yatak ısı dereceli olmasından dolayı danışanlar kış aylarında asla üşümek gibi bir durumla yüz yüze kalmazlar. Kalmadıkları gibi tam tersine terapi süresinden daha fazla yatakta kalmak isterler. Çünkü yatak sizi bir yandan topraklarken ısısı da iyice gevşeterek beden ve zihinsel olarak muhteşem bir şekilde rahatlama sağlar. Vücudun çıplak olan bölümlerinden ise bu özel taşlar sürekli olarak tozlaşıp hücre zarınızdan içeri mineral desteği olarak geçiş yapar.

İlk kitabım olan Ruhsal Haritam Tohumdan Çatlamak'da Halo terapinin içeriğine oldukça geniş yer verdim, dilerseniz oradan da okuyabilirsiniz.

Sabahat Hanım hızlıca hazırlanmıştı. Ardından yatağa uzandı ve önceki seanstan dolayı deneyimli olduğundan ben söylemeden kendisi nefes çalışmaya başlamıştı bile. Gözlerinden ve her ne kadar sakince almaya çalışsa da nefesini göğüs kafesinden almasından heyecanının büyüklüğü çok belliydi. Hazır olup olmadığını kontrol edip ardından nefes dengesi için aynı nefese ben de senkronize olarak seansımıza başladım.

Yaklaşık on dakika kadar düzenli olarak nefes dengesi yaptık. Artık beden gevşemiş ve zihinsel telaşı neredeyse en aza inmiş durumdaydı. Halo terapinin vücudu topraklaması ve hafif ısı derecesi sayesinde Sabahat Hanım’ı iyice terapinin ileriki sürecine hazırlamıştı. Genel sıralamayla acele etmeden, tek tek dengelemelerini yapıp çakralarını aktifleştirdim. Ardından Hz. dalgası ile bütün vücudunu ve enerji beden katmanlarını yeniden akort ettim. Negatif geçişleri, olumsuz kordonları, kendine ait olmayan alan kopyalarını ve pasif geçişlileri yeniden kontrol ederek kordon bağından kestim. Bakış açısıyla yaratımında bulunduğu, negatif yaratımları bilinçli bilinci ile yeniden yapılandırdık. Neredeyse iki saat kadar geçmişti bile. Ama Sabahat Hanım’a yarım saat gibi geliyordu çünkü kendisi öyle söylüyordu. Her danışanım terapi sonunda bu cümleyi kuruyor genellikle bana. En az üç saat geçirip hepsi de yarım saat gibi hissettiklerini dile getiriyorlar bu odadayken.

Bu süreçleri bitirip şimdi sıra soru cevap gideceğimiz bölüme gelmişti. Sabahat Hanım’a yine kayıt alıp alamayacağımı sorduğumda hiç sorun etmeden izin verdi. Bir önceki terapimizde Sabahat Hanım’ın babaannesinin enkarne edilen ruhunun, karmasını ve ipuçlarını kendisinin yaşam izlerinde beraberce bulmuştuk. Bakalım şimdi bu spiritüel terapi ile nereye yol alacağız ve neleri dönüştürüp bulacağız?

Birkaç kişisel ve özel sorudan sonra bir önceki terapimizin kaldığı yerinden devam etmeye ve devam bölümünü çok az sansürleyip izin aldığım kadarıyla sizlere aktarmaya gayret edeceğim.

Kevser Demet: Sabahat Hanım, bana biraz babaannenizi anlatır mısınız? Kişilik özelliklerini vs.

“Sağ mı? Ölü mü?”

Sabahat Hanım: Babaannem enteresan bir kadınmış! Anlatayım. Annem akşamdan bahçeye leğene çamaşır ıslatırmış, kirleri sabaha kadar çözülsün, kabarsın diye ama babaannem tüm ev halkı uyur uyumaz gidip onların üzerine kakasını yaparmış. Çok eziyet etmiş anneme. Daha ben doğmadan da ölmüş kendisi. Ben ortalıkta yokmuşum bile yani… Annem hamile falan değilmiş. Annemlerin anlattıklarından biliyorum ben de olan olayları.

Kevser Demet: Annenizle aynı evi paylaşıyorlarmış, doğru mu anladım? Gelin kaynana mı oturuyorlarmış?

Sabahat Hanım: Yok hayır, bahçeleri müşterekmiş, evlerin kapısı aynı bahçeye açılıyor ve ortak alan olarak kullanıyorlarmış. Eski evleri bilirsiniz, geneli müstakil ve bahçeli olur. Mahalle kültüründe olan evler. Şimdiki gibi sitelerden değilmiş. Aslında bunların yanı sıra annem hep der ki, “Rahmetli aşırı dürüst ve becerikli kadındı.”

Babaannem çok güçlü, ayakları üzerinde durmayı bilen, kimseye gebe kalmayan ve aşırı dominant olan bir kadınmış. Anneme çok çektirmiş olmasına rağmen annem hep, “Aşırı namuslu, aşırı dürüst kadın,” derdi. Yani kesinlikle kendi başının çaresine bakabilen, kendine yetebilen ve de cabbar biriymiş babaannem.

Annem de hep bana, “Ne çok benziyorsun babaannene,” derdi.

Kişilik özelliklerimi bütün ailem ve babaannemi bilen geniş çevrem hep ona benzetirler. Bunu duymaya çok alışığım ve görünüşüm haricinde resmen babaannemmişim kişilik, karakter olarak. “Boyun posun, yüzün, gözün değil ama huyun, suyun, her hareketin aynı babaannen,” derler. Aslında anlatılan karaktere ben de kendimi çok benzetiyorum bazen. Hatta çoğunlukla desem daha da doğru olur.

Mesela asla kimseye muhtaç olmam. Kendi başımın çaresine her zaman bakmayı bilirim. Dürüstüm, boynumu vuracaklarını bilsem yine dürüst olurum, öyle de kalacağım. Dominant yanım da var, bu da doğru. Hiçbir zaman el avuç açmam, bu kim olursa olsun. Üstelik dikkafalıyımdır ve burnumun dikine gitmeyi severim.

Aslında ya benziyorsun diye diye benzettiler ya da ben gerçekten babaanneme çekmişim. Her kişilik özelliğimi ondan almışım. Ben de her koşulda, her şartta mutlaka çözüm bulurum. Görünüşüm haricinde sahiden aynıyız biz.

Kevser Demet: Kayınvalidesi o kadar eziyet etmesine rağmen sizin de anneniz çok dürüstçe, hakkını yemeden sizlere doğru olarak aktarmış. Annenizin ne kadar kişilikli bir kadın olduğunu gösteren veriler bunlar da. Vallahi bravo. Bu durumu her gelin bu denli sağlıklı yönetmez, yönetemez. Duygularına bir şekilde yenilir. Evlatlarına eziyet yanlarını anlatır, doğruları ve güzellikleri pek dillendirmez.

Sabahat Hanım: Yok hayır, asla annem bize babaannemi kötülemedi, tam tersine içten içe ona hayranlık duyardı ve severdi de. Evet, bu sahiden tuhaf ama öyleydi. Belki babaannem de annemi severdi ama gösteremezdi, kim bilir? Eski zamanlarda bu pek gösterilmeyen duyguymuş ya hani ayıp sayılırmış, belki ondan dolayı o da sevgisini gösteremedi.

Belki de annem dul olduğu içindi ve bunca eziyeti annemin iki çocuklu dul olarak bekâr babam ile evlenmesinden bu denli büyüdü. Çünkü babaannem bu evliliğe asla rıza gösterip kabule geçmemiş. Hazmedemediği bir durum olmuş. Bekâr oğluna iki çocuklu dul kadını almak!

Kevser Demet: Bilirsiniz insanlar üzerinde toplumsal bir baskı kurulur böyle durumlarda ve olayın içinde olan kişiler ise o baskının kurbanı olup gerçek düşünce ile duygularını yansıtamazlar olaylara. Babaanneniz böyle toplumsal bir baskı, toplumsal öğretiler ile hareket etmiş de olabilir. Ardından olayların seyri birbirini takip eder ne yazık ki… Kişi değil toplumsal bakış açısı ve öğretiler yönetir olayları ve bu durum doğruymuş gibi bir kalıba girdiğinden de o kalıbında sürer gider.

Sabahat Hanım: Evet, kesinlikle size katılıyorum. Babam ile annem büyük aşk yaşayarak evlenmişler. Annem dürüstçe dul olduğunu ve iki evladı olduğunu babama tanıştıkları anda söylemiş. Babacığım asla bunu engel olarak görmemiş, üstelik görmediği gibi de direkt bağrına basmış. Daha sonraki süreçlerde de annemin eski evliliğinden olan çocuklarını hiç kendi evladından ayırmamış. O denge hep en doğru şekilde tutulmuş, asla terazinin bir ucu diğerine ağır gelmemiş.

Kevser Demet: Sizin dünyaya gelme süreciniz bu hikâyenin neresinde başlamış?

Sabahat Hanım: Babaannem ölünce annem hamile kalıyor. Ben ortak çocukları olarak ailenin üçüncü ama annemle babamın birinci evladıyım. Çünkü her an tetikte olmaktan, bir şekilde dış etkenler bizi ayırır korkusundan çocuk yapmamışlar. Kısacası çok sonradan olan ortak ve tek çocuklarıyım.

Babaannemin rahmetli olmasının üzerinden altı yedi ay geçmeden annem bir rüya görmüş!

Kevser Demet: Nasıl bir rüya bu? Anlatıldı mı size?

Sabahat Hanım: Evet, annemin hiç unutamadığı bir rüya olduğundan çok defa dinledim kendisinden.

Kevser Demet: Anlatır mısınız biraz bana da bu rüyayı?

Sabahat Hanım: Elbette… Annem bir gece yatınca rüyasına babaannem gelmiş! Onu görünce çok ağlamaya başlamış. Babaannem demiş ki anneme, “Neden ağlıyorsun?” Annem ise, “Sen öldün ya nasıl geldin yeniden? Onun için ağlıyorum,” demiş. Babaannem ise, “Ne ağlıyorsun ben gittiysem yerime bunu yolluyorum,” demiş. Hani o eskiden duvardan duvara kurulan bezden çingene salıncakları olurdu, bilir misiniz?

Kevser Demet: Evet, gayet iyi bilirim. Ben de Kahramanmaraş’ta büyüdüğüm için orada da oldukça çok kurulduğundan biliyorum.

Sabahat Hanım: İşte babaannem o salıncağın içinde yatan bir çocuk göstermiş ve “Ben öldüysem yerime bunu yolluyorum,” demiş. Annem de babaannemin işaret ettiği salıncağın içine bakmış ve bir bebek görmüş, uyuyormuş. Bu rüyanın üzerinden çok geçmeden annem hamile olduğunu öğrenmiş! Bana hamileymiş. Anlatırdı arada rüyasını ve hep der ki annem, “Rüyamda bana babaannenin gösterdiği o bebek olarak doğdun. Resmen seni daha doğurmadan önce gördüm. Doğumda ise ebe seni ilk tutup yukarı kaldırdığında da bayağı saçlı başlı, inanılmaz bir güzellikteydin. Resmen saçların bağlanacak kadar uzundu ve rüyamda gördüğüm o bebek sendin…”

Kevser Demet: Ne kadar ilginç bir eşleşme olmuş. Peki, babaannenin hayatının kesitlerinden ve anlatılanlardan bildiğiniz kadarını anlatabilir misiniz biraz?

Sabahat Hanım: Evet, aynen öyle Kevser Hanım. Anlatayım, babaannemin oğlu ile arasındaki problemleri çok anlatılırdı ve dedemin hapiste ölmüş olması!

Kevser Demet: Nasıl yani, dedeniz neden hapiste ölmüş?

Sabahat Hanım: Olay şöyle olmuş, benim babam çok tembel bir çocukmuş ve ders çalışmazmış. Babaannem de evlatları okusun, gelecekleri kurtulsun diye çok uğraşmış. Elinden geldiği kadar okutmaya gayret etmiş. Kendisi okuyamadığı için bunun ne demek olduğunu çok iyi biliyormuş. Bir gün evde fasulye ayıklarken ev haklının hepsi de mutfakta imiş. O arada babam yaramazlık yapıyor, babaannem de uslu olmasını söyleyip ders çalışması için onu odasına yönlendiriyor. Tabii babam çok yaramazmış, dinler mi? Hiç takmıyor ve bu duruma öfkelenen babaannem elindeki fasulye ayıkladığı bıçağı babama doğru tutarak üzerine yürüyor. Onu gören dedem ise, “Yapma hanım, bırak o bıçağı, çocuğu korkutuyorsun,” deyip elindeki bıçağı almaya çalışırken, babaannemin orta parmağı koparak kesiliyor! Hemen apar topar hastaneye gidiyorlar ve babaanneme müdahale ediliyor. Doğal olarak polis olaya el koyuyor çünkü ortada bıçakla yaralama var. Polisler dedemi orada tutuklayıp gözaltına alıyorlar. Babaannem ise durumun kaza olduğunu söylese de dedem mahkemelik oluyor. Bu durum en sonunda kamu davasına dönüyor anlayacağınız. Dedem bu davadan ceza alıyor. Babaannem ne kadar mahkemede, “Ben çocuğuma ders çalışmıyor diye kızıyordum ve o an yemek yaptığım için elimde bıçak vardı, eşim ise onu bir kaza olmasın diye elimden alırken bu durum gelişti. Her şey kaza ile oldu,” dese de dedem ne yazık ki kamu davası ile ceza alıyor.

Anlayacağınız dedemin bu olayda hiç suçu yokken durduk yere hapse girmesine neden oluyor. Bunun üzerine dedem suçlanmayı hazmedemiyor ve fazla sürmüyor arası kahrından hasta olup hapis damlarında ölüyor.

Ve o yüzdendir ki babaannem oğlunu yani babamı hiç affedemiyor. Ben de babaannemin babamı hiç affetmediğini, hiç sevmediğini düşünüyorum. Çünkü ailesinin felaketine ve dağılmasına neden olarak görmüş oğlunu hep. Kendisi genç yaşta dul kalmış. Kıt kanaat geçinerek çocuklarını büyütmüş. Zorluklar ile dolu bir yaşam çilesi sürmüş.

Kevser Demet: Aslında burada bir şey paylaşmak istiyorum sizinle Sabahat Hanım. Ölmüş birinin affedemediği her kim varsa onunla yeniden saf sevgiye dönüşene kadar ruhlar eşleştirilir! Birbirine verilir. Bu eşleşmede bazen evlat olarak gelir, bazen sevgili, bazen akraba ve bazen de komşun gibi denkleştirilir. Ta ki bu durum gerçekten saf sevgiye dönüşüp temizlenene kadar da devam eder. Acaba bu karmayı siz şifalandırmak üzere gelmiş olabilir misiniz?

Biraz sessizlik oldu ve irkilerek yeniden anlatmaya başladı Sabahat Hanım.

Sabahat Hanım: Ben bu olayları, bu yaşananları on yıl kadar oldu öğreneli. İlk öğrendiğimde aşırı etkilendim. Benim yaşamıma aşırı benzeyen yanları var! Mesela benim de bu ikinci evliliğim. Tıpkı annem gibi iki çocukla bekâr bir adamla evlendim. Bizim de ortak bir tane çocuğumuz var. Eşim de asla benim çocuklarımdan kendi çocuğunu ayırmadı. Tuhaf olan ise ben de en büyük oğlumla kavgalıyım, on beş yıl kadar oldu doğru düzgün iletişim kurmuyoruz. Arada öyle soğuk bir haberleşme içerisindeyiz.

Görüyor musunuz Kevser Hanım? Aaa konuştukça neler çıkıyor ne kadar benziyor hayatım annemle babaanneme? Biz de eşimle büyük aşk yaşayarak evlendik. Resmen aynı hayatlardan geçmişim. Nerdeyse aynı sınavlar, aynı konular ile. Konuştukça fark ediyorum. Şu an şok içerisindeyim.

Ben resmen saf sevgi ile dönüşmek üzere oğlumla gelinime evlat olarak enkarne edilen babaanneyim...

Bu durumda o zaman asla onaylamadığım gelinimin de hayatını yaşıyorum... Gelinim annem olmuş benim! Gelinimin hor gördüğüm hayatının tam merkezindeyim. Kendi kaderim olarak anlayış göstermediğim durumların aynısını yaşıyorum…

Rabbim çok büyüksün!

Bu nasıl ilahi şekilde tasarlanmış bir geri bildirim? Kimse kimseye laf etmesin, yargılamasın, önce durup ben kimim desin. Sevgi ve hoşgörü ne büyük dönüşümmüş meğer. Net bir şekilde şu an ben mesajlarımı aldım. Çok şükür, bin şükür ya Rabbim…

Sabahat Hanım’ın hayatında ve yaşadıklarında taşların yerine oturduğu bir ara seans yaşıyorduk. Konuştukça kendisi de farkına varıyordu olayların ne denli aynı olduğunun. Sabahat Hanım aslında sevgi ile dönüşüp şifalanmak üzere gelen babaannesiydi! Evlat olarak gelinine gelmiş.

Annesiyle aynı kaderi paylaşması ise geçmişte onu yargılayan ve onun durumunu kınayan, enkarne edilen babaanne olarak aynı duyguyu yaşıyordu. Aynı zorluklardan geçiyordu. Bu durum en ince ayrıntısına kadar nasıl da güzel tasarlanmış ilahi bir sınav verdiriyordu!

Sabahat Hanım kendinin ve yaşadıklarının farkına daha ikinci seansla hızlıca varmıştı. Konuşma sonunda hüngür hüngür ağlayıp sevgiyle her olanı fark edip temizlenmesi için gerekli kabule koşulsuzca girmişti. Böylece bu karmanın diğer evlatlara yansıyıp yıllarca sürmesi de bu şekilde dönüşerek, sonlanıp şifalanmıştı.

Sabahat Hanım’ın özgürleştiği, tamamen taşlarını yerine oturttuğu bu süreçte sizlere her şeyi anlattım. Bundan sonra her seansını kendisi de izin verdiği sürece yine yazmaya devam edeceğim.

Unutmayın, en büyük dönüşüm sorun ettiğiniz olayları gerçekten ve gerçek manasında yargılamadan farkına varmaktır. İçine girip onu anlamak ve özüne inmektir.

Sonsuz ışık ve sevgiyle kalın…

***

ANKARA

Bilkent Center

Kitabımın kitabımın ilk baskısı çıkalı henüz üç dört gün kadar olmuştu. Ankara’ya Bilkent Center’da düzenlenen fuara ben de imza günü etkinliği için yayıncım tarafından davet edilmiştim. Kitap çok yeni çıktığından henüz duyuruları gerçekleşmediği için de katılımcım olur mu diye endişelerim vardı doğrusu.

2018’in 27-28 Ekim aralığında ilk defa Ankara’ya bu etkinlik için gidiyor olacaktım. Bu tarihlerin tesadüften öte bir anlamı vardı benim için. Çünkü hep Anıtkabir’i ziyaret etmek istemiştim ve iki defa tam gidecekken başka nedenlerden uçak biletim her defasında iptal edilmek durumunda kalmıştı. Ulu Önderim Atamı da 29 Ekim gibi çok anlamlı bir günde ziyaret edebilme fırsatı bulacağımdan dolayı heyecanım ikiye katlanmıştı. Endişelerimi bir kenara bırakıp kitabım yeni de olsa bu etkinliğe dâhil olmaya ve Ulu Önderim Atatürk’ü görmeye bu defa gitmeliydim. Ve tereddütlerimden sıyrılıp gitmeye de karar verdim.

27 Ekim günü, cumartesi sabaha karşı saat 05.00 sularında eşim Ali ile Ankara’ya imza günü etkinliği için İstanbul’dan yola koyulduk. Beylikdüzü’nden İstanbul boğaz köprüsüne bir saat gibi bir sürede varmıştık ve bizim planımız İstanbul’un sabahları oluşan o çetrefilli trafiğine yakalanmadan köprüyü aşmaktı. Öyle de oldu. Artık acelemiz yoktu, daha sakin, keyfine vararak yolculuğumuz Ali’nin şoförlüğünde ilerliyordu. Yaklaşık beş saat kadar sürecek olan yolculuğumuz boyunca her fırsatta gördüğümüz güzel mekânlarda durup bir kahve ve de çay molası verelim diye düşünüyorduk.

Ne yazık ki biz kahvaltı yapacak yer dahi bulamadık. Yol boyunca sisten hiçbir yanımızı göremiyorduk. Benim imza etkinliğim için verilen saat 13.30 ile 17.30 olduğundan yetişiriz, hatta zamanımız bile kalır diye düşünüyorduk. Biz saat en geç 11.30 sularında varacağımızı düşündüğümüz Ankara’ya 13.00 sularında zor ulaşmıştık. Yollar tahminimizden daha yoğun trafiğe sahipti ve aşırı sis vardı. Sisten dolayı görüş mesafesinin neredeyse elli metreye düştüğü anlarda trafik duruyordu.

Saatime baktığımda tam 12.40 olduğunu gördüm ve paniklemeye başlamıştım, ne otele girebilmiştik ne de henüz makyajımı yapmıştım. Üzerimde hâlen eşofmanım, ayağımda spor ayakkabılarım vardı. Ve benim 45 dakika sonra imza günüm için Bilkent Üniversitesinde olmam gerekti. Gecikmiştik ve ben nasıl hazırlanacağımın derdine düşmüştüm. O arada telefonum çaldı, arayan genel yayın yönetmenim Ömer Bey’di. Nerede olduğumuzu sordu ve ben, “Ankara’dayız, geliyoruz,” dedim, o an paniğim iki katına çıkmıştı.

Bulduğumuz her benzin istasyonunun tuvaletini kontrol etmeye başladık en uygun ve temiz yerde giyinmeye ve de makyajımı yapmaya karar vermiştim. Başka seçeneğim de zaten şu koşullarda yoktu. Birkaç tuvalet baktım ve umudumu yitirmeye başlamıştım. Saat ilerliyordu ve benim yarım saat gibi bir sürem kalmıştı. Sonunda Bilkent Üniversitesinin çok yakınlarında bir benzin istasyonunun temiz olduğunu ve makyaj yapmaya uygun da bir yer olduğunu görünce hemen arabanın bagajından malzemelerimi kaptığım gibi bir telaş ile makyajımı yapmaya, kendime çekidüzen vermeye başladım. Toplam beş dakikalık bir süre içinde toparlanmıştım. Sıra kıyafetlerimi nasıl ve nerede giyeceğim sorununa gelmişti.

Dışarı çıktığımda Ali, “Koş mescit var yan tarafta, ben orada giyindim,” diye yön verdi sağ olsun bana da. Mescit içerisine yine hızlı ve de atik hareketlerle girip neredeyse birkaç dakikada giyinme işlemini de bitirmiştim. Dakikalarla ve kendimle yarışıyorken, sanki TV programlarının yarışmasında gibi hissettim o anlar kendimi! Ali hızla arabaya yöneltti beni ve arabanın bagajından ayakkabılarımı verdi, giyinmeme de yardımcı oldu. Hemen arabaya bindik ve beş on dakika kadar sonra imza günü etkinliğinin olduğu alana kolayca vardık.

Genel yayın yönetmenim Ömer Bey, bizi etkinliğin olduğu yerin kafelerinde karşıladı. Biz ilk defa Ömer Bey ile telefonların dışında yüz yüze geliyorduk. Kısa bir tanışma faslı geçirdik ve birer kahve içerek ayaküstü küçücük sohbet ettik. Ardından standımıza doğru hep birlikte yürümeye başladık.

Hava oldukça güneşliydi fakat Ankara’nın o hep anlatılan soğuk ayazı hâkimdi. Güneş dolu bir havada yüzüme buz gibi serinlikteki o soğuk ve rüzgâr esintisi tokat oluyordu adeta. Ankara’nın soğuk sillesi benim de yüzümde iz bırakmıştı. Ayazının tadı ile ben de tanışmıştım nihayet.

Dakikalarla yarıştığım o telaş şimdi yerini huzura bırakmıştı. Kitabı görüp standımıza gelen o yüce ruhlar ile sarılmanın heyecanına bırakmıştım ben de kendimi. İlk günümdü ve kitabım baskıdan çok yeni çıkmıştı, hatta hiç kimse tarafından ne içeriğim ne de adım biliniyordu. Ben de diğerleri gibi ilk defa orada dokunuyordum kitaplarıma. Matbaadan çıkıp direkt etkinlik alanına taze taze gelmişti.

Sanki sihirli mucizeler yine benimleydi. Standımıza hep güler yüzlü sakin ruhlar geliyor, imzalı kitap istiyorlardı. Her biriyle sarılıp ruhsal kontağımı oluşturuyordum ve sarıldıkça yine çoğalıyordum. Doğrusu o gün benim de tahminimin üzerinde bir katılım oldu, nice özel ruhlar ile sarıldım ve de tanıştım. Çok şanslıydım. Kalbim bedenime sığmıyordu, öylesine büyümüştü ki her zerrem kalp çarpıntımla sarsılıyordu. O anın büyüsü kitabının ilk imza günü oluşundan mı yoksa gelen okuyucuların frekansından mıydı bilemiyorum. Her sarıldığım okuyucunun tüm zerresini bendimde hissediyordum. Mutluluğun sarılmak kadar kolay ve ulaşılır olduğunu bir kez daha bu özel gün sayesinde deneyimliyordum.

Son dakikalara doğru standımıza narin, bir o kadar da ürkek bir kadın yaklaştı, o günlük imza etkinliğim de bitmek üzereydi. Ay dolu o gözleri beni anında en derinine kadar çekmiş ve canıma yapışmıştı bakışları. Nasıl da zarif bir kuğu gibi duruyordu karşımda. Ömer Bey yanıma getirerek, “Kevser Hanım, Neşe Hanım’la tanıştınız mı?” dedi. Facebook’ta okuma etkinliklerimizi yapmak üzere Ömer Bey ile yayınevimizin kitaplarını tanıtmak için aralarında önceden anlaşmışlar. Kısaca bu konu hakkında da bilgi verdiler bana.

Neşe Hanım ile bir an sessizce bakıştık, gözlerinin içi gülüyordu adeta. Ve ben direkt birkaç adım daha yaklaşarak kocaman gülümseyip kollarımı açtım ve “Sarılalım mı?” dedim. Büyük bir çarpışma ile sanki yılların özlemi birikmiş içimizde, öyle hasret dolu bir sarılma oldu…

Sımsıkı sarılmanın ardından hararetli bir sohbet başladı ikimizin arasında. Bir insan ancak bu kadar candan olurdu, bir ayna kadar ancak bu denli güzel yansırdı karşısındakine. İsmi resmen kişiliğine yansıyordu, adı gibi neşe saçıyordu. Nasıl da dupduruydu ruhu! Saatlerce sarılıp sessizce o akışta kalabilirdim. Kendime rastlayıp bana denk gelmiştim adeta.

Mutsuz bir geçişte olduğunu hissediyordum ve ruhsal dünyası oldukça karışıktı ama bedenine can veren ruhu bir o kadar da yüceliklerle doluydu. Zihinsel karışıklıkları dışında hiçbir paniği yoktu. Çene kıvrımlarından taşan o şahane gülümsemesi ile ay dolu gözleri, Neşe Hanım’ı saatlerce seyredilesi kılıyordu. Neşe Hanım, gözlerime bakıp sükût dolu sesi ile “İlk sizin kitabınızla ile etkinlik başlatmak istiyorum müsaade ederseniz,” dedi. Çok sevineceğimi söyledim ve o güne ait bir anı olsun diye birkaç poz fotoğraf çekildik. Sosyal ağlardan da ekleşerek bu dostluğun temelini sağlamca pekiştirmiştik…

Aradan on ya da on beş gün kadar geçmişti sanırım. Neşe Hanım telefonla aradı beni ve okuma etkinliğine başlamak üzere okuyucu grubunu oluşturduğunun bilgisini verdi. Beni de etkinlik grubu içine ekleyip ekleyemeyeceğini soruyordu. Çok sevineceğimi ve okuyucuların ne düşündüklerini hatta bu grup içerisinde oluşacak soruları direkt cevaplayacağımı düşününce daha bir heyecan duyacağımı belirtim kendisine. “Olur tabii,” dedim. Ekleyebilirsiniz.

Etkinlik grubu o hafta oluşturuldu ve ben böylesi bir enerji deviniminin oluşacağını tahmin bile etmemiştim. Bir okuma grubu bu denli mi uyumlu ve enerji dolu olurdu? Neşe Hanım on kişilik bir okuma etkinliği oluşturmuştu.

Bu etkinlikte her kişi okuduğu kitabı yine kitabın kapak görseli eşliğinde yorumluyor ve insanlara bu eser ne kattı ne hissettirdi ve tavsiye ediyor mu etmiyor mu bunu geniş bir post ile birden fazla okuma grubunda, kitap kurtlarının takip ettiği sayfalarda paylaşıyorlardı. Okuma etkinliği sürecinde kafalarına takılanları yahut ayrıntıyı daha da genişletmek istedikleri yerleri Messenger grubunda soruyorlar ve her soruyu on kişilik bir ekip içinde paylaştıklarından diğer okuyucular da vereceğim cevaplardan daha da aydınlanıyorlardı.

Bu süre zarfında okuma grubu içerisinde bulunan Eylül Hanım, bana özel pencereden, gruptan bağımsız olarak bir mesaj yazdı. Birkaç özel ve de kişisel durumunu benimle paylaşmasının bir mahsuru var mı diye soran nazik bir mesaj attı. Kitabımı bir çırpıda okuduğunu ve şu anki sıkıntılı durumuna benim yardımcı olacağımı düşündüğünü söylüyordu.

Nasıl hayır diyebilirim ki?

Eylül Hanım’ın mesajını okuduğumda otomatik bir hareket sergileyerek Facebook profil resmine baktım hemen. İlk dikkatimi çeken şey, inci gibi parıldayan dişleri, gür saçları ve güneş parıltısını andıran gülümsemesiydi. Yansıdığı fotoğraf karesinden adeta ışıldayan bir ruh görüyordum. İçime ılık bir akışla daha o gün kaynadı kendisi. Hiçbir şey tesadüf değildir dedim içimden. Acaba hangi kanalına yol olacaktım ya da bana kendisi ne öğretecekti?

İçimden tüm ilahi işleyişin mesajlarına ve yardımlaşmanın alma ve de verme dengesine uymaya rızam var ya Rabbim dedim. İkimizin de uygun olduğu bir saat diliminde eğer isterse telefonla da bizzat görüşebileceğimizi bildiren bir cevap yazarak samimice geri bildirimde bulundum kendisine. Yazarak iletişim zira zor olur diye düşündüm. Çok geçmeden bu şahane kadından o kadar açık ve anlaşılır bir dil ile durum belirten geri bildirim gelmişti ki beni hiç yormadan, hâlini, derdini, bir çırpıda açıklamıştı bile.

Eylül Hanım Bursa’da oturduğunu, bir evladı olduğunu ve eşinden ayrı ailesiyle kaldığını yazıyordu. Kendisi özel bir bankada mevduat bölümünde çalıştığını ve de tüm gücü ile olanaklarını henüz lisede olan kızına harcadığını da belirtmişti. Mümkünse kızı için bir randevu istiyordu. Bu sayede bizim de yüz yüze tanışma fırsatımız oluşacağından memnuniyet duyacağını söyleyen nezaket dolu mesajını okuyordum. Cümleleri ve kelimeleri öyle sıcak ve de samimiydi ki bu anne ile kızını çok merak ediyordum.

Ben ise üzülerek aşırı yoğunluğumun olduğu o dönemde yakın zaman içerisinde kendisine verebileceğim seans aralığının olmadığını söyledim. Öylesine üzülmüştü ve hayal kırıklığına uğramıştı ki yazılarından cevaplarına yansımıştı. Bana yansıtmasa bile bunu anlayabiliyordum. Ben de gerçekten çok üzülmüştüm, uzak yerde olmasalar akşam saatine randevu verecektim. Eylül Hanım beni gerçekten anladığını da hissettirecek kadar yüceliklerle dolu bir ruhtu. “Kısmet,” dedi son cümlesinde, gönül koyup sitem etmedi.

Aradan bir saat geçti geçmedi ertesi gün randevusunda resmen bir mucize oluştu ve şehir dışından gelecek başka bir danışanım cenazelerinin olmasından dolayı kendi seansını iptal etti. Ben de sevinçle Eylül Hanım’a, bugüne ve saat dilimine uygunluk dereceleri varsa seansı hemen onlara yazdırabileceğimi ilettim.

Bu iptali duyunca ilk olarak bu anne ile kız geldi aklıma. Oysaki birden fazla kişi yakın zamanda randevu açığı oluşursa kendilerine dönmemi tembihlemişlerdi. Ne yalan söyleyeyim, ilk aklıma Eylül Hanımlar geldi. Demek ki ilahi işleyişin mesajıydı bana bu. O kadar fazla gelmeyi talep etmişti ki enerjisiyle kendisi oluşturdu randevuyu aslında ve ben de başkasını alamazdım. Bugün onların kısmetiydi ve nihayetinde hemen ertesi güne oluşan açıklığı o şahane anne ile kızına verdim.

O sabah çok erken uyandım yeni güne. Kalbimde atlar tepişiyordu adeta. Aşırı merakla bekliyordum Eylül Hanım’la kızı Masal Su’nun bana gelişini ve içinde barındırdığı ilahi mesajları. Saatime baktım ve alarm çalmasına az bir zaman kalmıştı, yeniden uyumasam da olur dedim kendime. Randevumuz saat 10.00’da olduğundan ben de henüz 08.05’te uyanmış olmanın genişliğini kullanabilirdim. Kahvaltımı yaptım, hazırlandım ve biraz erken çıktım evden. Asistanım yeni işten ayrılmıştı ve benim henüz bir asistanım olmadığı için de ön hazırlıkları yapacak vaktim olmuştu. Evime beş dakikalık mesafede olan iş yerim Mavizihin’e hızlıca gelmiştim. Yolumun üzerinde bulunan Yonca Fırın’dan mis kokulu taze kurabiyeler de almıştım ikramlar için.

İlk olarak seans odama girip danışanlarımın Sihirli Oda diye isim taktıkları o büyülü odamın hemen tütsüsünü yaktım. Sandal ağacı tütsüm raks ederek kokusunu her bir köşede dans ettirmek üzere salınıyordu. Çayımızı da demledim ve kendi odama tam yeni geçmiştim ki kapı çaldı.

Kapıyı açtığımda Eylül Hanım’ın sağında ve tam karşımda bana bakan büyülü bir ormandan gelen sihirli ve de narin bir prenses duruyordu! Sütten beyaz bir ten, yuvarlak bir çehre, kehribar rengi bir çift göz bana her zerresiyle gülümsüyordu. Su gibi duru derler ya, tam da öyleydi işte. Ruhuma akan bu su gerçekten de adını yaşatıp yansıtıyordu.

Eylül Hanım gözlerimin içine bakarak çene kıvrımından taşan koca bir gülümsemeyle, “Merhaba Kevser Hanım,” dedi.

“Merhaba, hoş geldiniz,” dedim ve sağında duran kızına bakıp, “Bu benim kızım Masal Su,” dedi.

Kocaman bir sarıldık Masal Su ile ve enerjilerimizi harman ettik sarılırken de. Ardından içeri buyur ettim ve yeni demlediğim çayla sabah gelirken aldığım kurabiyeleri ilk olarak ikram edip daha sonra sohbetimizin bölünmesini engelledim.

Anne ile kızı tam karşımda oturuyorlardı ve her ikisi de odanın içine enerji akımı doldurmuştu adeta. Bu denli samimi, sade, sıcak ve enerji dolu olmaları beni daha bir keyiflendirmişti. Bir yandan çayımızı yudumluyor, bir yandan tanışma sohbetini ilerletiyorduk. Danışanlarıma geniş zaman ayırdığımdan önümüzde dört saat gibi yarım bir gün vardı neredeyse. Çok da acele etmiyordum açıkçası. Önce bu ruhların gönlüne değmeliydim, kalp bağımızı oluşturma niyetindeydim.

Masal Su, aniden sohbete giriş yaptı. “Çok heyecanlıyım Kevser Hanım, annem beni size getirmek için ikna etmeye çalışıyordu günlerdir ve ben erteliyordum hep. Ta ki bir hafta önce okuldan gelince annemin zorla Tohumdan Çatlamak kitabımın son bölümündeki kod adı Sabahat olan danışanınızın hikâyesini okutana kadar! Anne hemen randevu al lütfen, benim Kevser Hanım’a gitmem lazım derken buldum kendimi, bunu çok istedim o an biliyor musunuz?” diye devam etti konuşmasına. “Annem madem kitabı okumuyorsun bari sadece şu son bölümü oku diye diretmese bana inanın gelmeye niyetim de yoktu. En başta zoraki iki göz attım, sonra hızla olayın en içine kadar girdiğimi, bir solukta okuduğumu fark ettim kitabınızı. Ardından geriye dönüp birkaç bölüm daha okudum heyecanla ve merakla. Beni anlayacak, bana yardım edecek kişinin siz olduğunuzu resmen yüreğimin derininde hissediyordum artık,” dedi.

Bana sonsuz güvenle bakan bu kehribar rengindeki gözleri önce sıcacık sevgiyle sarmak gerekti. Öyle canıma değmişti ki evladım olsa ancak bu kadar sevgi duyardım kendisine. Ayağa kalktım, “Çayları tazeleme mi ister misiniz?” diye sordum. Masal Su gözleri ile ışıl ışıl bakıp resmen, “Boş ver çayı, haydi seansa geçelim,” diyordu sanki. Ben de Eylül Hanım’a taze bir çay verip onu yan odaya, bekleme salonuna aldım. Biz Masal Su ile baş başaydık artık. Kollarımı kocaman açıp tekrar sarıldım ve “Haydi sen de hazırsan başlayalım,” dedim. Daha sıkı sarılan bu defa Masal Su oldu tabii. Genel olarak onu neyin mutsuz ettiğini sordum ve bana hangi duygu onu gelmesi için tetikledi, hangi durumu ile baş edemiyordu, en çok bunları merak ediyordum. Kendisi perdesizce ve dürüstçe her şeyi anlatacak kadar cesur davrandı o gün. Laf cambazlığı yapmadı asla, ne hissediyorsa ve neden mutsuzsa öyle güzel aktarıyordu ki devleşti adeta karşımda. Masal Su anlaşılmadığından ve bu kadar net olmasına rağmen onu anlayamayanlardan yorgundu. Bunun ne demek olduğunu iyi kavramıştı daha 16 yaşında ve olanca gücüyle bana anlaşılır oluyor, beni hiç yormuyordu. Zira kendisi fazlasıyla yorgundu…

Bir insana kitap sattığınız zaman, ona yalnızca kâğıt, mürekkep, zamk ve cilt satmış olmazsınız.

O insana bir dünya satmış olursunuz.

(Christopher Morley)

Cümlesi geçiyordu zihnimden o an ve Masal Su ile bu karşılaşmamızı düşünüyordum. Bizi buluşturan ilk imza etkinliğimde sarıldığım ve o an tanıştığım Neşe Hanım’ın yeryüzü melekleri gibi bize vesile oluşunu ve etkinlik oluşturup kitap yollanışını ve de annesinden kızına ulaşan kitabımı düşünüyordum.

Bir mesajla, ilahi işleyiş nasıl da sisteme hizmet ediyordu. Seans randevusu yokken başka seansın yerini hızla doldurmuş olmaları vs. daha birçok ışıktan ipler ile bağlar sayabilirim.

Masal Su başka bir dünyaya kapılar aralamanın, ben ise bu ilahi mesajın içeriğinin peşindeydik. Acaba ikimiz de nelere şahitlik edecektik, heyecanlı ve meraklıydık.

İlk olarak değerler tablosuna baktım ve minik bir değerlendirme yaptım, ardından seans için Sihirli Oda’ya geçmek üzere hareket ettik. Okulda ve geniş çevresinde çok hiçlenmiş ve ötekileştirmeye başlanmış. Gerçekten aynı frekansa ait olmadığı bir ortamda negatiflere maruz kalarak enerji alanı büzülüp daralmış. Çaresiz bırakılmış ve hasta ilan edilmiş, hâlbuki tertemiz bir ruhtu kendisi…

Önce Halo terapi ile güzelce toprakladım, kırk beş dakika sürdü bu ve ardından enerji beden temizliklerini, çakra bölgelerinin Hz. dalgasını ve de aktivasyonunu ayarladım. Meridyenlerinde ne kadar kırılma varsa onları eşitledik birlikte. Çok özel sırlarını paylaştı orada benimle ve bunu her ne kadar izin verse de buradan yazmayacağım. Fazla özele girmeden anlatacağım.

Seansımız yaklaşık 3 saat kadar sürdü ve artık daha dingin bakıyordu bana. Terapinin dışında biraz da anlaşılır olmanın rahatlığıydı bu. Tekrar benim odaya geçtik, biraz kurabiyelerden atıştırmasını rica ettim. Zira kan şekerinin düşmüş olma ihtimali bir hayli fazlaydı. Halo terapide fizik beden topraklanırken kan şekeri düşebilir çoğu kişide ve baş dönmesi yaşanabiliyor. Danışanların hepsine atıştırmalıklar ve bol su veririm genelde. Her daim el altında biraz şekerleme ve de su bulundururum.

Seansımızın bitiminden sonra Masal Su’ya nasıl olduğunu sordum. “İyiyim,” dedi. Annesi elbette çok merak ediyordu neler olduğunu ve annesini odaya almak üzere izin istedim, böylece Eylül Hanım da bize katıldı. “Masal Su gayet iyi, merak etmeyin,” dedim. “Zaten belli yüzünden, çok mutlu ve de sakin görünüyor,” dedi. Sonra Eylül Hanım’la sohbete başladık, daha derin konular açılmıştı ve onunda hayatının hiç de kolay olmadığını net bir şekilde hem görüyor hem kendisinden bizzat duyuyordum. Bir atasözü vardır bilirsiniz sizlerde, ana bahtı kız bahtı derler.

Aslında Eylül Hanım da çok genç yaşta yaşadığı talihsiz olayları deneyimli olduğundan kendi kızı yaşamasın diye çırpınan bir anneydi. Fakat korkusu kızının üzerinde çekim yaratmış, bizzat film sahnesi gibi sıralamayla şu an aynı yaşlarda kızı da annesinin korkusunu ve çekimlerini yaşıyordu. Bunu net görüyordum zaten konuşmalarında da açık ve samimi oluşları da beni destekliyordu. O günlük birkaç ödev verip danışanıma bunu sürekli yapmasını rica ettim. Bize ayırılan zamanımız bitmişti ve oğlumu okuldan alma saatim gelmişti. Yeniden sımsıkı sarılıp tekrar görüşmek, sürekli aktif iletişimde olmak üzere ayrıldık.

Aradan neredeyse bir hafta kadar geçmişti ve Eylül Hanım’la biz arada akşamları mesajlaşıyor, kızı Masal Su’nun gidişatı ve de evde oluşan yeni güzel durumları konuşuyorduk. Anne olarak gayet memnundu seansımızdan ve kızının pozitif yaklaşımlar sergileyerek sorunlarına çözüm odaklı yaklaşmayı öğrenmeye başladığını söylüyordu yolladığı mesaj iletilerinde. Ben ise Eylül Hanım’a sıklıkla ne olursa olsun sakin kalmasını öneriyor ve onun evdeki terapisti olmasını öğütlüyordum. Biz anne ile ekip oldukça Masal Su daha bir hız kazanıyor ve okulda da başarısını yeniden eline almaya başlıyordu. Böylece Masal Su kaybettiği özgüvenini hem yeniden kazanıyor hem de değersizlik duygusunu yeniyordu. Masal Su mutlu ve zihnen sakin kaldıkça geniş çevresi de hızla düzeliyordu. Çünkü karşılıklı atışmalara yer vermiyor, vermediği gibi pozitif çözümlerle kişileri ters köşe ederek her gün biraz daha kazanıyordu. Aradan tam bir ay kadar geçmişti ve yeniden bana gelmek istediğini, bu defa bizzat kendisi iletişime geçerek talep etmişti. “Ara seans için çok sabırsızlanıyorum,” diyordu. Hemen en uygun zaman içerisinde kendisine ara seans için randevu oluşturduk.

Şifalanmayı reddedenlerden daha çok şifalanmayı isteyenler benim her zaman önceliğimdir. Bunu da buraya küçük bir itirafım olarak iliştireyim. Çünkü hızla düzelen bir bireyin hızına hız katmak bana da motivasyon oluyor. Karşılıklı zaman hırsızlığı yapmıyoruz. Bazıları parasıyla değil mi gibi düşüncelerle aylarca gelip gidiyor bana. Değil efendim, o durum öyle değil işte! Çok kişi bilir seanslarını bizzat ben iptal ederim. “Siz boşuna gelmeyin, paranıza yazık, benim de zamanıma,” diyerek danışanlarıma direkt söylerim. Ben sisteme hizmet edenlerden olmayacağım. Ben insanlara dokunmak ve yardımcı olmak için son nefesime kadar çabalayacağım. Şifalanmaya rızası olan ve dönüşmeye açık ruhlar hele ki benimle ekip olmayı bilenler her zaman önceliğim olacaktır. Çünkü en çok onların ihtiyacı vardır dönüşürken şifalanmaya ve şifalanırken çoğalmaya…

Onlar artık olmuşlardır zaten, kozalarından çıkmak için çabalıyorlardır.

Ve bilirim ki kozalarından çıkınca çoğalıp nice ruhlara da yardımcı olacaklardır.

Şahane bir sabaha uyanmıştım ve bugün Masal Su kızın ara seansı vardı. Ona yeniden sarılacağım ve tertemiz enerjisi ile ben de arınacağım için ayrıca mutluydum bu sabah. Kendisini hem çok seviyor hem de kızım gibi görüyordum. Mis gibiydi. Pırıl pırıldı. Dupduru bakıyordu. Ben onu çok yeni tanısam da gerçekten aşırı özel bir yer edinmişti kalbimde. Kehribar rengi gözleri ile öyle güzel bakıyordu, öyle sevgi ile akıyordu ki görün isterdim. Ama hayat ne yazık ki bu masum yavruya oldukça asık suratını göstermişti. Hiç kimseye güveni yoktu. Sevildiğinden emin değildi. Fakat kendisi farkında olmasa da en çok da bu yanları ile gelişmişti, çok güzel seviyor ve sevdiklerine güven veriyordu.

Zaten hep böyle değil midir?

En az olduğumuz yerden çoğalmaz mıyız?

Hayat ne denli acımasız yanları ile gelirse gelsin hep o acıdan beslenmez miyiz?

Bizi küllerimizden doğurup, yeniden var edip, eğitip güçlendirmez mi?

Şerlerin ardı hep bir hayır ve öğreti değil midir?

Sabır ne kadar büyükse heybemiz o kadar sevinç ve ödül ile doluyor yaşam diye anlam kazanan bu hayat.

Sözlerin büyü, niyetlerin mühür olduğu şu yaşamda…

Kendi bakış açımızla ve zihin hareketimizle oluşan düşünceler bize kaderimiz olarak yansıyor. Bundan dolayı her ne yaşarsanız yaşayın o olayın içinde kalmayıp sıyrılmayı ders edinin kendinize. Kötü ve negatif durumlarınızı düşüncelerinizde genişletmemeye gayret edin. Çünkü zihin ne düşünürse onu bize aynalayarak bedenimize ve yaşamımıza hizmet ediyor. Genişletecekseniz güzel anılarınızı genişletip o anları sürekli düşünün. Mutlu olduğunuz her ayrıntıya tek tek yeniden seyahat edin. Düşüncelerinizi böylece pozitif tutarak zihni sürekli mutlu olduğuna inandırabilir, bu alanı genişletebilirsiniz. Ardından titreşiminiz bu yönde artarak çoğalacağı için her geçen gün mucizelerinize eşlik ederek bu duruma bizzat kendiniz şahitlik edeceksiniz. Kendiniz için ilk olarak yapacağınız ve en kolay yolu olan dönüşüm, negatif düşüncelerinizi yakaladığınız her anda zihninizden bunu süpürmekle defedip temizlemeye başlayabilirsiniz.

Unutmayın! “Mucize de şifa da dönüşüm de yine sizsiniz.”

Saatimiz tam 10.00 sularındaydı, hiç gecikmeden randevusuna gelmiş bulunan danışanımla bugünün startını vermeye ben de artık hazırdım. Ve her ikimiz de oldukça heyecanlı ve de meraklıydık sonuçlar için.

Bakalım bu ara seansın bize dönüşümü ve hediyeleri nelerdi?

Hangi alanları temizleyip hangi kalıplarımızı özgürleştirecektik?

Artık seans seyrini daha iyi bilen Masal Su kızımız direkt kendi başlatmıştı seansını. İlk olarak değerler tablosunu yeniden doldurup bana teslim etmişti. Değerler tablosunun formunu bana uzatırken omuzlarını içeri çekerek gamzelerini belirten bir gülümseme ile yüzüme bakıyordu. Gerçekten ilk geldiği tablo ile bu doldurduğu seçeneklerde dağlar kadar fark yaratmıştı. Bunu onun dönüşüme açık oluşuna ve kendi azmine borçluyduk aslında. Kendi rehberi olmaya rızası vardı. Üstelik çabası çok aşikâr bir şekilde ortadaydı. Asla şımarıkça kendini dibe çekmiyordu. Bu istikrarı, bu çabası beni daha da keyiflendirip kendisine alan olmaya meylimi arttırıyordu.

Sorduğum sorulara doğru cevaplar vererek hızla bizi sonuca götüren Masal Su, duygularını aktarırken çok ustaca cümleler kuruyordu. İlk sorumda daha cevap olarak, en büyük eksikliğinin onu kabul etmeyen babası olduğunu ve kabul görülmeyişinin onda arayışlar yarattığını daha da iyi ifadeler ile bana aktarmaya başlamıştı.

Annesinin âşık olduğu adama güven dolu bir gecede sevgisini teslim ettiği bir aşkın meyvesi olduğunu fakat babası Masal Su’nun varlığını kabul etmeyip annesi ile de evlenmediğini anlattı uzunca bana. “Bunu anlamıyorum,” diyordu. Haklıydı da…

Annesinin yıllardır korktuğu ise kızının kendisiyle aynı kaderi yaşamasıydı! Fakat bu korku çekimler yaratarak çekim yasasını da devreye sokmuştu. Masal Su’nun flörtü olan erkek arkadaşı tarafından baskı ve de ısrarla aynı durumu yaşaması onun da yaşamında vuku bulmuştu. Ağlayarak anlatmaya devam ediyordu yaşadığı her ayrıntıyı. Susturmadım içinden zehri aksın diye. Bu yüzden mi peki intihar ettin diye sorduğumda, “Evet,” dedi.

Kevser Demet: Annen biliyor mu peki bunu?

Masal Su: Hayır, nasıl söylerim, yıkılır kadın.

Kevser Demet: Peki, bu bir tecavüz müydü, zorla mı sahip oldu sana?

Masal Su: Hayır, tecavüz diyemem fakat çok baskı kurdu üzerime, onu reddedemedim. Her şey baskı ile oldu. Okulda da en yakın kız arkadaşımla paylaşmıştım bu olanları, o da gidip herkese anlatmış ve artık bu yüzden okulda durumum ayyuka çıktı. Her gün ağlatıyorlar, dalga geçiyorlar, öğretmenlerin kulağına gidecek korkusu ise beni derslerden iyice uzaklaştırdı, konsantre olamıyorum derslerime. Bundan dolayı her geçen gün notlarım düşüyor ve çaresiz kaldığımı düşündüğüm o an intihar girişiminde bulundum, sebebim sadece buydu aslında. Annem içerisinde olduğum durumumu bilmiyor çünkü. Sizinle denkleşmem benim mucizemdi, iyi ki varsınız Kevser Hanım. Annem iyi ki kitabınızın okuma etkinliğine katılmış ve iyi ki bana ısrarla okutmuş…

Kevser Demet: Annen ile bu durumu paylaşman seni daha da rahatlatır, bunu yapmak ister misin? Ya da daha önce hiç anlatmayı denedin mi?

Masal Su: Aslında evet. Konuşmak, anneme anlatmak beni ruhen özgürleştirir. Bunu biliyorum ve farkındayım ama cesaret edemedim.

Kevser Demet: Peki, ister misin ben bunun için sana yardımcı olayım? Annen ile aranda bu köprüyü kurayım ve size zemin hazırlayayım ama ben değil sen anlatacaksın. Bunu ister misin Masal Su?

Masal Su: Aslında çok iyi olur. İsterim Kevser Hanım. Lütfen bana bu konuda yardım edin. Annem ile her şeyimi paylaşırım normalde ve asla yalan söylemem. O da çok iyi bilir her şeyimi sansürsüz paylaştığımı. En büyük dert ortağım zaten kendisi olmuştur bunca zaman. Fakat bu durumumu bilse yıkılır, kahrolur korkusundan diyemedim. En çok sakındığı durum bu iken anne korktuğun başıma geldi diye nasıl derim? Ben sustukça dibe indim. Annem ise benim artık değiştiğimi, ergenlik triplerim olduğunu düşünüyor. Hâlbuki çok kez dilimin ucundan döndürdüğüm ne çok cümlelerim oldu. Anne zordayım, yine tut ellerimden demeyi ne çok istedim. Ne çok ağladım ondan gizli gizli ve ne çok gözyaşlarımla yastıkları ıslattığımı bir bilse...

Terledim sanıyor her defasında. Yastığımdaki o ıslaklığın ter olduğu düşünüyor. Terletmeyen kılıflar, terletmeyen yastıklar alıyor. Ama yine de o yastıklar terletiyor!

Ah. Ahh. Kevser Hanım. O bana ben ona kıyamıyoruz. Artık çok geç, ben her şeyi mahvettim. Tek korkum ya okuldan çağırır da hocalarım anneme söylerse diye her gün korkarak gidiyorum okula ve bundan dolayı bu okulu bırakmak istiyorum. Annem ise, “Zaten iki ay sonra okulun tatil olacak, seneye de stajın başlayacak ve sen sadece iki gün okulda olacaksın. Neden beni üzüyorsun? Neden okul değiştirmek istiyorsun?” diyor. Tabii haklı durduk yere ve iki ay sonra yaz tatiline girecekken neden gitmek ister ki insan okulundan? Ah! Bir bilse, bir duysa kızının sustuklarını…

Sınıf içinde de kızlar beni artık direkt dışlıyorlar. Alay ederek manalı gülüşmelerde bana söz söylemeden güya dolaylı yolla sataşıyorlar. Erkekler ise beklenti içinde çirkince salyalarını akıtıp psikolojik bir baskı kuruyorlar üzerime. Resmen baskı altındayım. Ama ispat yok. Çünkü her eylemleri sinsice ve göz temasıyla. Köşeye sıkışmış gibiyim, çok mutsuzum. Önceden beni tanısanız, ben hayat dolu, cıvıl cıvıl bir kızdım Kevser Hanım. Bu olayın duyulması ve bu durumu yaşamış olmam her şeyimi altüst etti. Çıkamıyorum işin içinden. Belki bir arkadaşım olsa onunla dertleşirim, paylaşırım, azaltırım derdimi ama en güvendiğim arkadaşım ilk paylaştığım anda koşup gitmiş, anlatmış tüm okula. Artık arkadaşım olsa dahi güven de duymuyorum ne kızlara ne erkeklere. Sanki topraksız kalmış bir ağaç, bir çiçek gibiyim. Kök filizlerimde tutulu kalan son toprak kalıntılarıyla bağlanmışım gibi hayata... Sökülüp atılmışım da bir kenarda sessizce solmayı bekliyor son yapraklarım. Biri gelip silkelese köklerimde kalan son toprak kalıntılarım da dökülüp, nefessiz kalıp öleceğim gibi hissediyorum kendimi.

Kevser Demet: Bu kadar hırpalama kendini Masal Su. Bu durum evet erken ve doğru olmayan bir şekilde vuku bulmuş ama bunlar senin kararların, kimsenin verdiğin kararlarınla seni yargılamasına izin vermemelisin. Üstelik inan bu büyüttüğün durum o kadar da devasa değil. Bunu yenebilirsin. Sadece annen bir an evvel bilmeli diye düşünüyorum. Başka yardım gerektiği durumlar oluşursa ilk imdat dediğin anda ardında dağ olur, güven bana. Dilersen annenle görüşür ben de anlatırım fakat senin onunla konuşman doğru olacağı için seni annene yönlendiriyorum. Ben hızla bir şekilde ortam oluşturup annen ile kahve içmek için zemin hazırlayacağım. Ardından onu biraz bu konu hakkında üstü kapalı bilgilendirip seninle konuştuğunda hazırlanmış, paniksiz olmasını sağlayacağım. Gerisi seninle annen arasında kolaylıkla akıp gidecek ve sen de özgürleşeceksin. İnan bana.

Masal Su: Bunu yapacağım Kevser Hanım, en kısa zamanda hem de. Çok yıkılacak, çok hayal kırıklığına uğrayacak ama yapacağım.

Kevser Demet: Okulda da derslerine asılmalısın, seninle dalga geçenlere yine vereceğin en güzel cevap başarı olur.

Masal Su: Deneyeceğim Kevser Hanım, söz veriyorum size…

Kevser Demet: Ben sana güveniyorum Masal Su. Çok da seviyorum. Senin harika bir geleceğin var önünde ve biz ileriki yıllarda başarı öyküsü ile dolu yaşamında sürekli seninle iletişim içerisinde olacağız. Bizzat yanında olup her başarında sana sarılmak, gururlanmak için hep var olacağım. Yardıma ihtiyacın oluğunda yine yanında ilk olanlardan olacağım. Bu da benim sana sözüm olsun. Hem rehberin hem ablan olarak her zaman hayatında kalacağım. Tabii sen de istersen?

Masal Su: İstemez miyim Kevser Hanım, elbette buna çok sevinirim. Umut oluyorsunuz, abla oluyorsunuz, sizi ben de çok seviyorum. Size ilk geldiğim andan bu zamana ben de aslında bayağı düzeldim. O ilk geldiğimde asla bu kadar hızlı bu durumun içinden çıkabileceğimi düşünmüyordum. Artık daha güçlü hissediyorum ve her şeyin üstesinden gelebileceğim ümidi yeşeriyor ruhumda. Sizinle konuşmak ve terapiye gelmek ise ayrıca iyi geliyor bana. Toparlanacağıma inanıyorum ve bunu yapacağım. Anlaşılmak ne güzel ve konuşabilmek özgürce…

Bizim o gün terapimiz daha bir güven dolu seyrettiğinden ve Masal Su onu anladığıma ve de yargılamadığıma emin olunca çok daha verimli geçmişti. Gerçekten hızla dönüşmeye ve üzerindeki toprağı atıp kafasını güneşe kaldırmaya gayret gösteren bir filizdi Masal Su. Şifalanmaya can atıyordu. Çıkış yolunu görünce hızla koşmaya başlamış gibi depar atıyordu adeta. Bu durum beni mutlu ettiği gibi ruhumu besliyor ve çene kıvrımıma da tatlı bir gülümseme olarak yerleşiyordu. İkimiz de gayet mutluyduk bu süreçten ve pozitif şekilde yol almaktan.

O günlük sımsıkı sarılıp vedalaştık ve bir dahaki randevuyu ne zamana almalıyım diye soruyordu. Ben yapması gerekenleri ve ödevlerini verdim, ayrıca iletişimde olacağımız için şimdilik net tarih vermeyeceğimi söyledim. Amacım gidişatını görüp durumuna göre oluşturmaktı yeni randevuyu. Sürekli olarak bana geleceği bir durum içerisinde olmadığını göstermeye çalışıyordum aslında. Sen sorunlu değilsin, seni sorunlu ilan etmişler ve sen de bu rolü kabul etmişsin diye dolaylı olarak mesaj vermekti amacım.

Kevser Demet: Annene selam söyle, en kısa zamanda kahve içmek için onu ayrıca arayacağımı da ilet olur mu?

Masal Su: Başüstüne Kevser Hanım, elbette ileteceğim selamınızı.

Aylardan mart olmuştu ve benim İzmir’de nisan aralığında gerçekleşecek TÜYAP Kitap Fuarı’na katılıp katılmayacağımı soran bir mail aldım yayıncımdan. Çok sevinerek memnuniyet duyacağımı bildiren bir geri dönüşte bulundum. Heyecanlanmıştım açıkçası bu davete. Nice yeni insanları tanıyıp kimlerle sarılıp denkleşecektik? Hangi ilahi mesajlara yol olacaktı bu davet? İzmir için gerçekten çok heyecanlıydım ve müthiş bir çekim yaşıyordum o şehre doğru… Derken Masal Su’nun annesi yazdı Facebook’tan tam da konunun üzerine.

Eylül Hanım: Nasılsınız Kevser Hanım?

Kevser Demet: Çok teşekkür ederim Eylül Hanım, ben iyiyim. Sizler nasılsınız? Ben de bu aralar sizinle kahve içme ihtimalimizi düşünüyordum, uygun olma durumunuz nedir acaba? Masal Su nasıl, her şey yolunda mı evde? Bir hafta geçti bana geleli, biz sürekli iletişimdeyiz fakat bir de anne gözüyle evde size yansıması nasıl onu sorayım. İki gece önce iletişimdeydik yine ve gayet keyifli yansıyordu.

Eylül Hanım: Çok şükür Kevser Hanım, her gün daha iyi oluyor ve enerjisi daha da yükselerek hızla düzeliyor. Terapiniz Masal Su üzerinde gerçekten çok etkili oldu, tekrar teşekkür ederiz size.

Kevser Demet: Bunu duyduğuma sevindim ve çok mutlu oldum, ben teşekkür ederim, en kıymetli hazinenizi bana güvenip teslim ettiğiniz için. Ee ne zamanlar uygun gününüz, sizinle bir kahve içip sohbet etmek üzere ofisime davet etmek istiyorum.

Eylül: Memnuniyet duyarım Kevser Hanım, ikimize de en uygun bir aralıkta bunu yapmayı ben de çok isterim. Eğer size de uygun olursa bu cumartesi öğlenden sonra gelebilirim.

Kevser Demet: Hemen yarın ilk iş minik bir yer değiştirme için danışanımdan rica edip size bildireceğim bu durumu Eylül Hanımcığım.

Eylül Hanım: Anlaştık o hâlde…

Kevser Demet: Çokça sevgi ve iyi dileklerimle…

Eylül Hanım: Görüşürüz.

Ertesi gün iş yerine geçtiğim an cumartesi öğlenden sonra randevumuz kimde diye bakmak oldu ilk işim. Şahane bir hostes danışanım vardı, meğer onun ara seansıymış. Hemen aradım kendisini ve uçuşa yetiştiğini söyledi, trafikteymiş, araç kullanıyormuş. Ben de çok vaktini almadan kısaca durumu belirttim ve randevuyu başka tarihe kaydırma imkânımızı sordum. O da tesadüf bu ya Hong Kong için uçuş verilmiş, “Zaten döndüğümde jet-lag olurum, bana da uyar Kevser Hanım,” dedi. O zaman diğer haftaya yazdığımı belirttim randevusunu, fazla meşgul etmeden iyi uçuşlar dileyip kapattım telefonu. Asistansız ilerliyordum ve hâlen ruhu ruhuma yansıyan biri gelmemişti ilanlardan ama nedense hiç de yorulmuyordum. Derken ben direkt Eylül Hanım’a dönüş yapıp cumartesi için uygun olduğumu bildirdim ve bunun üzerine sözleştik.

O akşam Masal Su kıza hem nasılsın diye hem de cumartesi annesi ile buluşacağımızı bildiren bir mesaj attım. Geç dönüş yaptı ve beklerken gerçekten içim sıkıldı. Bir terslik vardı, bunu hissettim.

“Tamam, Kevser Hanım teşekkür ederim bilgi verdiğiniz için.” yazan bir cevap attı bana.

Artık emindim bir şey olmuş ve canı gerçekten sıkıldığı bir anın içerisindeydi Masal Su. Tekrar yazdım ve aramamı isterse ya da konuşmaya ihtiyacı varsa görüşebileceğimizi belirttim.

“Merak etmeyin Kevser Hanım, sadece biraz üzerime geldi okulda arkadaşlarım, o duygu ile baş edemeyince tutamadım kendimi ağladım biraz. Şimdi daha iyiyim, uyurum zaten az sonra. Siz annemle konuşunca ben de vakit kaybetmeden zaten her şeyi anlatacağım,” diye geri bildirimde bulundu.

Derken cumartesi geldi çattı, Eylül Hanım’la buluşmuştuk ve koca bir demlik çay eşliğinde derin bir sohbetin içine çekilmiştik biz o gün. Eylül Hanım’la sohbet etmeye başladığımızda konumuz ilk olarak onun hayatı ve yaşadıkları üzerine kendiliğinden oluşmuştu. Benim en baştan beri bu ailede sevdiğim şey aşırı dürüst ve net cevaplarla sonucu kolaylaştırmaları oldu hep. Hem ne istediklerini biliyor hem de şifalanmaya oldukça açıktılar. Eylül Hanım dalgın bir bakışla çayını yudumladı ve başladı anlatmaya. Ben de sessizce hiç sözlerini bölmüyor, çayımı yudumluyordum. O anlatıyordu, ben dinliyordum.

Eylül Hanım: Kevser Hanım ben 16 yaşlarımda bir adamı çok sevdim ve onunla plansız bir şekilde, aniden gelişen bir cinsel birlikteliğim oldu. Benden birkaç yaş büyüktü, ikimiz de okuyorduk, öğrenciydik. Gözüm hiçbir şey görmüyordu, çok âşık olmuştum. Hani derler ya başında kavak yelleri esiyor diye, tam da öyleydim desem yeridir. Tabii gencim, çok toyum, ne kendimi korumayı biliyorum ne de hamile kalacağımı düşündüm. Sonra regl olmadığım birkaç ay ve karnım ağrıyor, midem bulanıyor, tuhaf şeyler yaşıyorum. Hiç hamile olduğum düşüncesi gelmiyor bile aklıma. Uykuya düştüm ve aşırı derece uyuyorum, ağırlık vardı sanki göz kapaklarımda. Derken annem bu durumumdan dolayı endişelenip hemen beni doktora götürdü! Annem doktor ile konuşurken bir ara bayılıyor gibi oldu, kötü bir hastalığım var zannettim uzaktan annemi izlerken. Annem ağlayarak yanıma geldi, koca bir tokat attı, neye uğradığımı anlamayacak kadar tertemizdi ruhum ve kalbim. Çok toydum, cahildim…

İnsanların kötü yüzünü, fırsatçılığını ben o tokattan sonra öğrenmeye başladım. Çünkü annem hamile olduğumu söyleyip babası kim diye sorduğunda çok utanmış ve de yerin dibine girmiştim. Ama âşıktım ve sevdiğim adam ardımda durur diye düşündüğüm için anneme hemen evlenirim lütfen babama söyleme diye yalvarıyordum. “Ara hemen gelsin, bu işi duyulmadan hızlıca çözmeliyiz. Yakında karnın da büyür, el âleme rezil oluruz,” dedi.

Aradım ve âşık olduğum adama titrek ve de heyecanlı bir ses ile hamile olduğumu söyledim. Telefonu yüzüme kapattı! Oysa annem seninle tanışmak üzere davet ediyor diyecektim. Diyemedim…

Aradan üç ay kadar geçmiş ve ben bu hamileliği sonlandıracak süreci çoktan aşmış bulunmaktaydım. Annem alelacele başka bir şehre taşıdı bizi ve her ne kadar benim tarafımdan kırılmış, hayal kırıklığı yaşamış olsa da koruyup kolladı, laf söyletmedi o an. Ben ise olay sonrası tüm hayatımı kızıma adadım, asla bir daha hiçbir erkeğe âşık olmayı bırakın yakın arkadaşlık dahi kurmadım. Tüm kemiklerim ayrı ayrı kül ufak olmuştu ve kalbimin atışını bile hissetmez olmuştum. Duygu durumum nötr, hiç his yoktu benliğimde. Bundan sonraki hayatımda evlenmeden ve kızımı üvey babaya maruz bırakmadan büyütecektim. Kendime bu sözü verdim. Kararlar aldım. Asla evlenmedim de. Zira yeterince incinmiştim, bir tek yıkımı daha kaldıracak gücü bulamıyordum kendimde. Denemeye bile hiç cesaretim yoktu. Şimdi el bebek gül bebek büyüttüğüm kızım ise gözümün önünde eriyince çok korkuyorum Kevser Hanım ya onu koruyamazsam ya benim gibi onu da incitenler olursa diye paranoya yaşıyorum! Aklımı yitirecek gibi oluyorum.

Eylül Hanımların bana ilk geldiklerinde seansımızın en başında aile karması ile alakalı bir durum olduğunu tespit etmiştim. Ve olay böylece kısa sürede netleşmişti, hem kafamda hem dosyamda. Şimdi nasıl derdim karşımda boncuk boncuk ağlarken kızın da tam olarak senin yaşadığın olayın içerisinde diye? Korkusunun şu an gerçek olduğunu ve kızının da kendisinin yaşadığı o buhranın içerisinden geçtiğini… Nasıl söylerdim?

Çaylarımızı tazeleyip az kafasını dağıtmasını sağlayıp ardından ya Masal Su bu durumda kalsaydı sizin tavrınız ve olayı yönetmeniz nasıl olurdu diye bir soru yönelttim. Önce gözlerini kocaman kocaman açıp bana bakarak, “Allah korusun!” dedi.

Ardından biraz sustu, uzaklara daldı gözleri. Derin derin iç çekti.

Eylül Hanım: Ben de annem gibi kızımın ardında olurum ama kızım inşallah benim bahtımı yaşamayacak. Ben çok ezildim ailem ve yakın çevreme. Çok da utandım. Kızımı ezmelerine asla müsaade etmem. Tamam, annem de beni korumak için kan ağlayarak şehir değiştirdi ama her gün de kan kusturdu. Babamı söylemiyorum, yaptıklarını anlatmıyorum bile. Yeniden yeşerecek bir çiçektim belki fakat beni kuruttu, kökümden söküp attı. Her an, her dakika hatamı hiç unutturmadan en harlı cehennemlerde yaktılar. Yakmaya da devam ediyorlar. Ben kızıma bunu yapmam, yapamam. Kıyamam Kevser Hanım. Ama Allah korusun asla kızım benim yaşadığım o hayal kırıklığını yaşamasın. Ben kızımı kucağıma aldığımdan beri böyle dua ediyorum.

Ben minik de olsa zihnine, düşüncelerine bunu çapalamıştım ve kendi kendine sorular soruyor, cevaplıyordu farkında olmadan. Ya olursa ya da olmuşsa diye. Sürekli kendine verdiği cevaplar ile de kızının yaşadığı, yaşayacağı her ne olursa olsun ardında duracak bir anne olduğunu gösteriyordu hem bana hem de kendine. Bir nevi yaşayacaklarının provasını yapıyordu o an farkında olmadan. Zira insan en çok incindiği yerden ve eksik olduğu alandan gelişiyor. Eylül Hanım da oldukça gelişmiş bir empatiye sahip ve de bu olaylarda karşındaki kişiye nasıl davranılmasını bildiği için kızına oldukça sevgi, şefkat ve de anlayışla yaklaşacaktır. Bu konuda içim çok rahat, her ne kadar korksa da vereceği tepki oldukça dirayetli, bilinçli ve bilgece olacaktır. Yıllardır içinde büyüttüğü korkuyla yüzleşmiş olup yüzünde ve de ruhunda tokat etkisi yaratsa da bunun hiç de dünyanın sonu olmadığını birlikte yaşayarak göreceklerdi. Bu ve benzeri durumlarda