Bu seriye âşık olan okurlara. Bu hikâyelerin hiç ummadığımız şekilde hayata geçmesini sağladınız. Teşekkürler.

1

Reed

“Bu akşam sekizle on bir arasında neredeydin?”

“Babanın kız arkadaşıyla ne zamandan beri yatıyordun?”

“Onu neden öldürdün, Reed? Seni öfkelendirdi mi? Kaçamağınızı babana anlatmakla mı tehdit etti?”

Sorgu odasındayken çenenizi kapalı tutmanız gerektiğini bilecek kadar çok polisiye izlemiştim. Ya çeneni kapalı tutarsın ya da o sihirli kelimeleri söylersin: Avukatımı istiyorum.

Son bir saattir yaptığım da tam olarak buydu.

Reşit olmasaydım, bu şerefsizler yanımda bir yetişkin ya da avukat olmadan beni sorguya çekmenin hayalini dahi kuramazdı. Ama on sekiz yaşındaydım ve bu yüzden sanırım kolay lokma olduğumu zannediyorlardı. Ya da akıl karıştıran sorularını yanımda avukatım olmadan cevaplayacak kadar ahmak olduğumu.

Dedektif Cousins ve Schmidt soyadımla pek ilgilenmiyor gibiydiler. Bazı sebeplerden ötürü bunu canlandırıcı bulmuştum. Bir Royal olduğum için tüm hayatım boyunca her konuda serbesttim. Okulda başım derde girdiğinde babam bir çek yazıyordu ve günahlarımın hepsi unutuluyordu. Kendimi bildim bileli, sırf bir Royal’la işi pişirdiklerini arkadaşlarına anlatabilmek uğruna kızlar benimle yatağa girmek için sıralanıyordu.

Kızların benim için sıraya falan girmesini istediğimden değil. Son zamanlarda değer verdiğim tek bir kız vardı – Ella Harper. Ve onun, elimde kelepçelerle evden sürüklenerek götürülüşümü izlemek zorunda kalmış olması beni mahvediyordu.

Brooke Davidson ölmüştü.

Aklım hâlâ bunu algılayamıyordu. Babamın platin sarı saçlı, servet avcısı kız arkadaşı, ben o günün erken saatlerinde çatı katından ayrılırken gayet de hayattaydı.

Fakat bunu dedektiflere söylemeyecektim tabii ki. O kadar aptal değildim. Söylediğim her şeyi çarpıtacaklarından emindim.

Sessizliğim karşısında sinirleri bozulan Cousins iki eliyle aramızdaki metal masaya vurdu.

“Soruma cevap ver, seni küçük pislik!”

Masanın altında ellerim yumruk hâlini almaya başladı. Ama sonra parmaklarımı gevşemeye zorladım. Burası tepemin atması gereken en son yerdi.

Sessiz bir kadın olan ortağı Teressa Schmidt ona uyaran bir bakış attı. “Reed,” dedi yumuşak bir sesle, “işbirliği yapmazsan sana yardımcı olamayız. Ve biz sana yardım etmek istiyoruz.”

Bir kaşımı kaldırdım. Gerçekten mi? İyi polis kötü polisi mi oynuyorlardı? Sanırım benim izlediğim polisiye dizileri onlar da izlemişler.

“Millet,” dedim umursamazca, “işitme probleminiz olup olmadığını merak etmeye başlıyorum.” Gülümseyerek kollarımı göğsümde kovuşturdum. “Avukatımı istediğimi söylemiştim, yani sorularınızı sormadan önce onun gelmesini beklemelisiniz.”

“Soru sorabiliriz,” dedi Schmidt, “ve sen de bunları cevaplayabilirsin. Bunda kanuna aykırı bir durum yok. Ayrıca bilgi vermek için gönüllü de olabilirsin. Mesela, şu anda bize tişörtünde neden kan olduğunu açıklarsan bu süreci ilerletebiliriz.”

Yan tarafımı kavrama dürtüsünü bastırdım. “Bilgilendirdiğiniz için teşekkür ederim ama ben Halston Grier’ın gelmesini bekleyeceğim.”

Küçücük odaya sessizlik çöktü.

Cousins bariz bir şekilde dişlerini gıcırdatıyordu. Schmidt ise sadece iç çekti. Her iki dedektif de sandalyelerini geriye ittirip tek kelime etmeden odadan ayrıldı.

Royal: 1

Polisler: 0

Benden açıkça ümidi kesmiş olsalar bile o kıymetli vakitlerini ayırıp isteğimi yerine getirdiler. Sonraki bir saat boyunca odada tek başıma oturdum ve hayatım nasıl oldu da bu noktaya geldi diye merak ettim. Bir aziz değilim, hiçbir zaman da öyle olduğumu iddia etmedim. Hayatım kavga etmekle geçti. Gerektiğinde acımasız biriyimdir.

Ama… ben bu adam değildim. Ben kendi evinden kelepçelerle çıkarılacak bir adam değildim. Ben bir polis aracının arkasına tıkılırken kız arkadaşının korku dolu bakışlarını izlemek zorunda kalacak bir adam değildim.

Kapı tekrar açıldığında içime yerleşen klostrofobi beni olmam gerekenden de kaba davranmaya sevk etti.

“Hiç gelmeseydin bari,” diye patladım babamın avukatına.

Elli-bilmem-kaç yaşlarındaki kır saçlı Grier gecenin bir vakti olmasına rağmen takım elbise giymişti. Bana üzgün bir şekilde gülümsedi. “Eh, sanırım birilerinin morali çok yüksek.”

“Babam nerede?” diye sordum, Grier’ın arkasına göz atarak.

“Bekleme odasında. Buraya giremez.”

“Nedenmiş o?”

Grier kapıyı kapatarak masaya doğru yürüdü. Evrak çantasını masaya bırakıp altın klipslerini açtı. “Çünkü ebeveynlerin çocuklarının aleyhinde tanıklık etmesini kısıtlayan bir yasa yok. Tanıklık ayrıcalığı sadece eşler için geçerlidir.”

Tutuklandığımdan beri ilk defa huzursuz hissettim. Tanıklık mı? Bu işin sonu mahkemeye varmayacaktı, değil mi? Polisler bu saçmalığı ne kadar ileri götürmeyi planlıyordu?

“Reed, nefes al.”

Midem buruldu. Kahretsin. Bu adamın önünde en ufak bir çaresizlik belirtisi sergilemiş olmaktan nefret ediyordum. Ben zayıflığımı belli etmezdim. Asla. Karşısında gardımı indirebildiğim tek kişi Ella’ydı. O kız bariyerlerimi yerle bir ederek gerçek beni görecek güce sahipti. Gerçek beni, tüm dünyanın gördüğü soğuk, duygusuz pisliği değil.

Grier çantasından sarı bir not defteri ve altın kaplama bir dolmakalem çıkarıp karşımdaki sandalyeye yerleşti.

“Bunu çözeceğim,” diye söz verdi. “Ama önce burada uğraştığımız şeyin ne olduğunu bilmem gerek. Soruşturmayı yürüten memurların ağzından alabildiğim kadarıyla, bu akşam sekiz kırk beşte O’Halloranların çatı katına girerken görüldüğün bir güvenlik kamerası kaydı varmış. Yine aynı kayda göre, oradan yirmi dakika sonra ayrılmışsın.”

Gözlerim odayı taradı, kamera ya da kayıt cihazı var mı diye bakındım. Odada bir ayna yoktu, bu yüzden birilerinin bizi gölgeler içindeki bir yan odadan izlediğini sanmıyordum. Yani en azından izlemediğini umuyordum.

Grier şüpheci davrandığımı görünce, “Burada konuştuklarımız aramızda kalacak,” diyerek beni temin etti. “Konuştuklarımızı kaydedemezler. Avukat/müvekkil gizliliği falan filan.”

Yavaşça nefes verdim. “Evet. Akşam çatı katına gittim. Ama lanet olsun, onu ben öldürmedim.”

Grier başıyla onayladı. “Tamam.” Not defterine bir şeyler karaladı. “Daha öncesine gidelim. En başından başlamanı istiyorum. Bana kendinden ve Brooke Davidson’dan bahset. Hiçbir detay önemsiz değildir. Her şeyi bilmem gerek.”

İç çekişimi bastırdım. Harika. İşte eğlence başlıyor.

2

Ella

Royal oğlanlarının odaları malikânenin güney kanadında yer alıyordu, babalarınınki ise diğer kanattaydı, bu yüzden merdivenlerin tepesine vardığımda sağa dönüp pırıl pırıl parke kaplı koridor boyunca koşturarak Easton’ın odasına yöneldim. Kapısını hafifçe tıklatınca cevap vermedi. Yemin ederim odasının ortasında hortum kopsa bu çocuk yine uyanmazdı. Biraz daha sesli bir şekilde tıklattım. Hiçbir ses duymayınca kapıyı itip açtım ve Easton’ı yüzüstü yatağına yayılmış bir şekilde buldum.

Yanına gidip omuzlarını sarstım. Bir şeyler homurdandı.

Tekrar sarstım, panik boğazımda yükselmeye başlamıştı. Nasıl hâlâ böyle uyuyor olabilirdi? Aşağıda az önce kopan kargaşa boyunca nasıl uyumuş olabilirdi?

“Easton!” diye bağırdım. “Uyan!”

“Ne oldu?” diye homurdandı, bir gözünü açarak. “Kahretsin, antrenman vakti mi geldi yoksa?”

Battaniyesini de kendisiyle beraber sürükleyerek yatağın diğer yanına kadar yuvarlandı ve görmek istediğimden daha fazla çıplaklığa maruz kaldım. Yere atılmış olan bir eşofman altını alıp yatağa fırlattım. Kafasının üzerine düştü.

“Kalk,” diye yalvardım.

“Neden?”

“Çünkü kıyamet kopuyor!”

Uykulu bir şekilde gözlerini kırpıştırdı. “Ne?”

“İşler boka sardı!” diye bağırdım ve sonra sakinleşmeye çalışarak kendimi derin bir nefes almaya zorladım. İşe yaramadı. “Benimle Reed’in odasında buluş, tamam mı?” diye çıkıştım.

Sesimdeki kontrol edemediğim endişeyi fark etmiş olmalı ki hiç vakit kaybetmeden yataktan fırladı. Kapıdan çıkmadan önce yine bir anlığına çıplaklığa maruz kaldım.

Reed’in odasına gitmek yerine, geniş koridorda kendi odama doğru koşturdum. Bu ev saçmalığa varan derecede büyük ve güzeldi ama içindeki her şey berbat durumdaydı. Buna ben de dahildim.

Sanırım artık gerçek bir Royal’dım.

Ama hayır, tabii ki değildim. Aşağıdaki adam, bunun gözle görülür hatırlatıcısıydı. Steve O’Halloran. Benim hiç-de-ölü-olmayan babam.

Beni dizlerimin bağını çözmekle ve bir isteri krizine sokmakla tehdit eden ani bir duygu dalgasına yakalandım. Onu aşağıda bıraktığım için kendimi korkunç hissediyordum. Arkamı döndüğüm gibi üst kata kaçmadan önce kendimi bile tanıtmamıştım. Neyse ki Callum Royal da aynı şeyi yapmıştı. Reed’le ilgili o kadar endişeliydi ki, “Bununla şimdi uğraşamayacağım. Steve, sen beni burada bekle,” demiş ve arabasına atlayarak polis merkezine gitmişti.

Hissettiğim suçluluğa rağmen Steve’i aklımın gerilerindeki küçük bir sandığa kaldırıp üzerine kilit vurdum. Şu anda onu düşünemezdim. Reed’e odaklanmam gerekiyordu.

Odama girince hiç vakit kaybetmeden kocaman yatağımın altından sırt çantamı çekip çıkardım. Onu her zaman elimin altında bir yerde tutuyordum. Çantanın fermuarını açıp içinde Callum’dan her ay aldığım nakit parayı koyduğum deri cüzdanı görünce derin bir oh çektim.

Buraya ilk geldiğimde, Callum kaçmaya kalkışmadığım sürece bana her ay on bin dolar vereceğine söz vermişti. İlk başlarda Royal malikânesinden nefret etsem de kısa süre sonra sevmeye başlamıştım. Bugünlerde ise başka bir yerde yaşamayı hayal dahi edemiyordum – kalmam için beni nakitle teşvik etmese de buradan ayrılmazdım. Ancak yıllarca parasız yaşadığım için –ve şüpheci doğam gereği– Callum’a artık para vermeyi bırakmasını söylememiştim.

Şu anda bu teşviğe sonsuz bir minnet duyuyordum. Çantamda beni aylarca, hatta muhtemelen daha da uzun bir süre idare edecek kadar para vardı.

Çantamı sırtıma atıp Reed’in odasına koşturdum, aynı anda Easton da koridorda belirdi. Koyu renk saçları yüzlerce farklı yöne dağılmıştı ama en azından üzerine bir eşofman altı geçirmişti.

“Ne haltlar dönüyor?” diye sordu beni abisinin odasına doğru takip ederken.

Reed’in gömme gardırobunun kapısını hızla açıp geniş alana çılgına dönmüş bir şekilde göz gezdirdim. Aradığım şeyi arkadaki alt raflardan birinde buldum.

“Ella?” diye sordu Easton.

Cevap vermedim. Krem rengi halının üzerine lacivert valizi sürükleyişimi izlerken kaşlarını çattı.

“Ella! Kahretsin, benimle konuşur musun?”

Eşyaları valizin içine fırlatmaya başlayınca, çatılan kaşların yerini kocaman açılan gözleri aldı. Birkaç tişört, Reed’in en sevdiği yeşil kapüşonlu, kot pantolonlar, bir çift atlet. Başka neye ihtiyacı olacaktı… Hımm, baksırlar, çoraplar ve bir kemer...

“Neden Reed’in kıyafetlerini topluyorsun?” Easton artık neredeyse bana bağırıyordu ve keskin ses tonu beni içinde olduğum panikten çıkardı.

Elimdeki yıpranmış gri tişört halıya düştü. Durumun ciddiyeti bir kez daha üzerime çullandığında kalp atışlarım hızlanmaya başladı.

“Reed, Brooke’u öldürmekten tutuklandı,” dedim. “Baban şu anda Reed’le beraber polis merkezinde.”

Easton’ın ağzı açık kaldı. “Ne diyorsun sen be?” diye haykırdı. Ve sonra, “Polisler biz yemekteyken mi gelmişler?” diye sordu.

“Hayır, biz Washington’dan döndükten sonra.”

Reed hariç hep beraber akşam yemeği için erken saatlerde Washington’a gitmiştik. Royallar böyle yaşıyordu işte. O kadar zenginlerdi ki Callum’un emrine amade birkaç tane özel uçağı vardı. Uçak tasarlayan bir şirketi olmasının getirisidir belki ama yine de gerçek olmayacak kadar saçmaydı. Bu akşam Kuzey Carolina’dan Washington’a –sadece akşam yemeği için– uçmak delice bir zenginlikti. Reed yarası ağrıdığı için gelmemişti.

Önceki gece rıhtımda bıçaklanmıştı ve aldığı ağrı kesicilerin onu bizimle gelemeyecek kadar sersemlettiğini öne sürmüştü.

Ama demek ki Brooke’u görmeye gidecek kadar sersem değilmiş…

Tanrım. Bu akşam ne yapmıştı?

“On dakika önce oldu,” diye ekledim zayıfça. “Babanın dedektife bağırışını duymadın mı?”

“Hiçbir halt duymadım. Ben… Ah…” Mavi gözleri utançla parladı. “Bu akşam Wadelerdeyken biraz votkaya abandım. Eve gelir gelmez de sızdım.”

İçtiği için ona nasihat verecek enerjim bile yoktu. Easton’ın bağımlılık sorunları çok ciddiydi ancak şu anda Reed’in cinayet sorunu bundan milyon kat daha önemliydi.

Ellerimi yumruk yaptım. Şu anda Reed burada olsaydı onu yumruklardım – hem bana yalan söylediği hem de polisler tarafından yaka paça götürüldüğü için.

En sonunda Easton buz kesmiş sessizliği bozdu. “Sence o mu yaptı?”

“Hayır.” Sesim ne kadar emin çıkarsa çıksın içten içe sarsılmış hâldeydim.

Yemekten döndüğümde Reed’in dikişlerinin patladığını ve karnında kan lekesi olduğunu görmüştüm. Yine de bu suçlayıcı küçük bilgileri Easton’dan gizli tuttum. Ona güveniyordum ama şu anda tam ayık değildi. Her şeyden önce Reed’i korumam gerekiyordu ve kafası dumanlı ya da sarhoşken Easton’ın ağzından ne çıkacağını kimse bilemezdi.

Sertçe yutkunarak görevime odaklandım – Reed’i korumaya. Valize alelacele birkaç parça kıyafet daha atıp fermuarını kapattım.

“Bana neden valiz hazırladığını hâlâ söylemedin,” dedi Easton sinirle.

“Olur da kaçmamız gerekirse diye.”

“Biz derken?”

“Ben ve Reed.” Ayağa kalkıp hızla Reed’in çorap çekmecesinin altını üstüne getirmek için şifonyere gittim. “Ne olur ne olmaz diye hazırlıklı olmak istiyorum, tamam mı?”

Benim uzmanı olduğum tek şey kaçmaya hazırlıklı olmaktı. İş oraya varır mı bilmiyordum. Belki Reed ve Callum birazdan ön kapıdan girecek ve “Her şey açıklığa kavuştu! Suçlamalar geri çekildi!” diyecekti. Belki de Reed kefaletle veya şartlı olarak, ya da adı her ne haltsa, serbest bırakılmayacak ve eve hiç dönmeyecekti.

Ancak bunların olmaması durumunda her an şehri terk etmeye hazır olmak istiyorum. Sırt çantam daima ihtiyacım olan şeylerle dolu olurdu ama Reed benim gibi hazırlıklı biri değildi. O fevri davranan biriydi. Hareket etmeden önce asla düşünmezdi…

Öldürmeden önce?

Bu korkunç düşünceyi bir kenara bıraktım. Hayır. Reed, onu suçladıkları şeyi yapmış olamazdı.

“Siz çocuklar neden bağırıp duruyorsunuz?” dedi, Reed’in kapı eşiğindeki uykulu bir ses. “Sesiniz koridorun diğer ucundan duyuluyor.”

On altı yaşındaki Royal ikizleri odaya girdi. Her ikisinin de bellerine sarılı battaniyeler vardı. Bu ailede kimse pijama giymek nedir bilmez miydi?

“Reed, Brooke’u gebertmiş,” dedi Easton kardeşlerine.

“Easton!” dedim öfkeyle.

“Ne? Kardeşlerime abimizin cinayetten tutuklandığını söylememem mi gerekiyordu?”

Sawyer ve Sebastian şaşkınlıkla nefeslerini tuttular.

“Ciddi misin?” diye sordu Sawyer.

“Polisler onu az önce götürdü,” diye fısıldadım.

Easton biraz huzursuz görünüyordu. “Söylüyorum bakın, aleyhinde ciddi bir kanıtları olmasa onu götürmezlerdi. Belki de bu şey hakkındadır…” Karnının üzerinde bir daire çizdi.

İkizler inanmaz bir şekilde gözlerini kırpıştırdılar.

“Ne? Bebek mi?” diye sordu Seb. “Brooke’un şeytan dölünden Reed’e ne?”

Lanet olsun. İkizlerin konudan habersiz olduğunu unutmuştum. Brooke’un hamile olduğunu biliyorlardı –o korkunç duyuruyu yaptıklarında hepimiz oradaydık– ama Brooke’un öne sürdüğü diğer iddiadan habersizlerdi.

“Brooke, bebeğin babasının Reed olduğunu söylemekle tehdit ediyordu,” diye itiraf ettim.

Birbirinin aynısı iki çift mavi göz kocaman açıldı.

“Ama değil,” dedim kesin bir sesle. “Onunla birkaç kez yatmış ama bu altı aydan daha uzun bir zaman önceymiş. Hamileliği o kadar ilerlememişti.”

“Neyse,” diyerek omuz silkti Seb. “Yani diyorsun ki Reed babamın çocuk gelinini hamile bıraktı ve küçük bir Reed’in ortalıkta gezinmesini istemediği için de kadını mı öldürdü?”

“Çocuk ondan değildi!” diye bağırdım.

“O zaman gerçekten babamdan mıydı?” dedi Sawyer yavaşça.

Tereddüt ettim. “Sanmıyorum.”

“Neden olmasın?”

“Çünkü…”

Off. Bu evin sırları bir okyanusun yarısını doldururdu. Ama ben artık sır tutmaktan bıkmıştım. Bunun hiçbirimize yararı dokunmuyordu.

“Baban vasektomi olmuş.”

Seb gözlerini kıstı. “Bunu sana babam mı söyledi?”

Başımla onayladım. “Siz doğduktan sonra olduğunu söyledi çünkü anneniz daha fazla çocuk istemiş ve bazı sağlık problemleri nedeniyle doğurmaması gerekiyormuş.”

İkizler tekrardan birbirlerine baktılar, sessiz bir iletişim kuruyorlardı.

Easton çenesini ovuşturdu. “Annem her zaman bir kızı olsun istemişti. Sürekli bundan bahsederdi, bir kızın hepimizi yumuşatacağını söylerdi.” Dudakları seğirdi. “Ama kızların beni herhangi bir konuda yumuşattığını düşünmüyorum.”

Öfke boğazımı yaktı. Easton tabii ki bu konuyu da cinselliğe getirecekti. Her zaman yaptığı gibi.

Sawyer boğuk kahkasını elinin arkasında bastırırken Seb açık açık sırıttı. “Diyelim ki Reed ve babam doğruyu söylüyor – o zaman bebeğin babası kim?”

“Belki de bir baba yoktur?” diye öneride bulundu Easton.

“Ama olmalı,” dedim. Ne Reed ne de Callum, Brooke’un hamileliğinden şüphe duyduğuna göre bebek olayı doğru olmalıydı.

“Ama olmayabilir de,” diye üsteledi Easton. “Yalan söylemiş olabilir. Belki de babam onunla evlendikten sonra sahte bir düşük tezgâhlamayı planlıyordu.”

“Pis bir düşünce ama olası.” Seb başıyla onayladı, açıkça görülüyordu ki bu fikre inanıyordu.

“Neden Reed’in onu öldürmediğini düşünüyorsun?” diye sordu Easton bana, mavi gözleri merakla parlıyordu.

“Neden bunu yapmış olabileceğine inanıyorsun?” diye karşılık verdim.

Omuz silkti ve bana bakmak yerine ikizlere döndü. “Brooke aileyi tehdit ediyorduysa, yapmış olabilir. Belki de kavga ettiler ve bir kaza oldu. Bir sürü açıklaması olabilir.”

Midemdeki rahatsızlık hissi gittikçe artmaya başlıyordu. Easton’ın öylesine tarif ettiği bu sahne… olası görünüyordu. Reed’in dikişleri açılmıştı. Üzerinde kan vardı. Ya o…

“Hayır,” diye hıçkırdım. “O yapmadı. Ve artık bu konuda konuşmamızı istemiyorum. O masum. Konu kapanmıştır.”

“O zaman neden şehirden kaçmaya hazırlanıyorsun?”

Easton’ın sessiz sorusu havada asılı kaldı. Acı dolu bir feryadı yutkunarak bastırıp ellerimle gözlerimi ovuşturdum. Haklıydı. Bir yanım çoktan Reed’in suçlu olabileceğine karar vermişti. Onun valizini ve sırt çantamı kaçmaya hazırlamamın sebebi bu değil miydi?

Sessizlik uzayıp gitti, ta ki altımızdan bir yerden gelen belirgin ayak seslerini duyana kadar. Royalların yatılı çalışanları olmadığı için aşağıdan gelen hayat belirtisiyle oğlanlar aniden gerildi.

“Ses ön kapıdan mı geldi?” diye sordu Seb.

“Döndüler mi yoksa?” dedi Sawyer.

Dudağımı ısırdım. “Hayır, ön kapı değildi. Şeydi…” Boğazım yine tıkandı. Tanrım. Steve’i unutmuştum. Kahretsin, onu nasıl unutabilmiştim?

“Neydi?” diye üsteledi Easton.

“Steve,” diye itiraf ettim.

Hepsi bana bakakaldı.

“Steve aşağıda. Reed’i götürdükleri sırada birden kapıda belirdi.”

“Steve,” diye yineledi Easton, biraz sersemlemişti. “Steve Amca mı?”

Sebastian boğuk bir sesle. “Ölü olan Steve Amca mı?”

Dişlerimi sıktım. “Ölmemiş. Ama Yeni Hayat’taki Tom Hanks gibi görünüyor. Voleybol topu yok gerçi.”

“Siktir.”

Easton kapıya doğru harekete geçince bileğinden tutup onu geri çekmeye çalıştım. Bunu yapacak gücüm yoktu ama temasım onu duraklattı.

Bir anlığına beni incelemek için başını yana eğdi. “Aşağıya inip onunla konuşmak istemiyor musun? O senin baban, Ella.”

Paniğim tüm gücüyle geri geldi. “Hayır. O sadece annemi hamile bırakan adam. Şu anda onunla uğraşamam. Ben…” Tekrar yutkundum. “Kızı olduğumu fark ettiğini sanmıyorum.”

“Ona söylemedin mi?” diye bağırdı Sawyer.

Başımı yavaşça iki yana salladım. “Biriniz aşağıya inip… Bilemiyorum… Onu misafir odasına falan götüremez misiniz?”

“Ben yaparım,” diye cevapladı Seb hemen.

“Ben de seninle geliyorum,” dedi kardeşi de ânında söze girerek. “Bunu görmem gerek.”

İkizler kapıya koşturunca arkalarından seslendim. “Çocuklar, ona benden bahsetmeyin. Ciddiyim, şu an buna hazır değilim. Callum’un eve dönmesini bekleyelim.”

İkizler birbirine, upuzun bir diyaloğu bir saniyeye sığdıran o bakışlardan birini daha attı.

“Tamam,” dedi Seb ve sonra ikisi ölü-olmayan-amcalarını karşılamak için hızla merdivenlerden aşağıya indi.

Easton bana yaklaştı. Bakışları gardırobun yanındaki valize kaydı ve sonra da yüzüme kilitlendi. Bir anda elimi tuttu ve parmaklarını benimkilere kenetledi. “Kaçmıyorsun, küçük kardeş. Bunun aptalca bir fikir olduğunu biliyor olmalısın.”

Birbirlerine kenetlenmiş parmaklarımıza baktım. “Ben işim kaçmak, East.”

“Hayır. Sen işin savaşmak.”

“Sevdiğim insanlar için savaşabilirim. Mesela annem, Reed ya da senin için ama… savaş kendi kapıma dayandığında bunda başarılı olamıyorum.” Altdudağımı sert bir şekilde dişledim. “Steve neden burada? Ölü olması gerekiyordu. Ve nasıl oluyor da Reed’i tutuklayabiliyorlar?” Sesim çılgınca titriyordu. “Ya bunun için gerçekten hapse girerse?”

“Girmeyecek.” Elimi sıktı. “Reed geri dönecek, Ella. Babam her şeyi halledecektir.”

“Ya halledemezse?”

“Halleder.”

Ama ya yapamazsa?

3

Ella

Uykusuz bir gecenin ardından kendimi ön bahçeye bakan oturma odasında buldum. Evin ön cephesini kaplayan devasa pencerelerin altına yerleştirilmiş pelüş bir divan vardı. Kendimi minderin üzerine atıp bakışlarımı pencerelerin ötesindeki çember şeklindeki araba yoluna odakladım. Telefonum kucağımdaydı ama tüm gece ve sabah boyunca hiç çalmamıştı. Ne bir arama ne de bir mesaj vardı. Hiçbir şey yoktu.

Hayal gücüm çığrından çıkmış, her türlü senaryoyu kurgulamıştı. Reed hapiste. Reed sorgu odasında. El ve ayak bilekleri zincire vurulmuş. Soruları cevaplamadığı için bir polis tarafından dövülüyor. Mahkemeye kadar hapiste mi kalması gerekirdi? Tüm bu tutuklama, suçlama ve dava sürecinin nasıl işlediğini hiç bilmiyordum.

Tek bildiğim, Reed ve Callum’un yokluğu uzadıkça moralimin daha da bozulduğuydu.

“Günaydın.”

Tanıdık olmayan bu erkek sesini duyunca neredeyse divandan düşecektim. Bir an için eve hırsız girdiğini ya da dedektiflerin arama yapmak için geri geldiğini sandım. Ancak dönüp kapıya baktığımda Steve O’Halloran’ın orada dikildiğini gördüm.

Sakallarını kesmiş, üzerine bir kumaş pantolon ve yakalı tişört giymişti. Bu hâliyle bir evsizden çok, Royallarla birlikte gittiğim Astor Park özel okulundaki öğrencilerin babalarına benziyordu.

“Ella’ydı, değil mi?” Yüzünde temkinli bir gülümseme vardı.

Hemen başımla onayladım ve telefonumu yüzüstü koyarak pencereye döndüm. Onun etrafında nasıl davranacağımı bilemiyordum.

Dün gece Easton ve ikizler Steve’le uğraşırken ben odamda saklanmıştım. Ona kendimle ilgili ne uyduracağımı bilemiyordum çünkü yaparken öldüğü iddia edilen planör uçuş sporundan önce annemden aldığı mektubu ya da beni hatırlamadığı aşikârdı.

Easton uyumaya gitmeden önce yanıma uğrayıp bana Steve’in yeşil misafir odasında kaldığını söylemişti. Yeşil bir misafir odası olduğunu ya da o odanın nerede olduğunu bile bilmiyordum.

Felç edici bir endişe duygusu kaçıp saklanmak istememe neden oldu. Saklanıyordum zaten. Ancak beni yine de bulmuştu ve babamla yüzleşmek, okuldaki yüzlerce kötü kızı geri püskürtmekten daha ürkütücüydü.

“Şey, Ella. Biraz kafam karıştı.”

Sesinin ne kadar yakından geldiğini fark edince irkildim. Omzumun üzerinden tekrar bakınca sadece birkaç adım uzağımda durduğunu fark ettim.

Topuklarımı divanın minderine bastırarak, hareket etmemek için kendimi zorladım. O sadece bir adamdı. İki bacağı, iki kolu olan bir adam. Ölmek üzere olan bir kadından uzun zamandır habersiz olduğu kızı hakkında bir mektup almış ve o kadınla çocuğunu araştırıp bulmak yerine bir maceraya çıkmış bir adam. O türde bir adam.

“Beni duydun mu?” Sesi artık daha şaşırmış çıkıyordu, sanki onu duymazdan mı geliyorum yoksa duymakta zorlanıyor muyum anlayamıyormuş gibiydi.

Kapıya umutsuz bir bakış attım. Easton neredeydi? Ve Reed neden evde değildi? Ya hiç eve dönmezse?

Boğazımı yakan saf panikle neredeyse boğuluyordum. “Seni duydum,” diye mırıldandım nihayet.

Steve daha da yaklaştı. Bu sabah kullandığı sabunun ya da şampuanın kokusunu alabiliyordum. “Dün akşam taksiden indiğimde neyle karşılaşacağımı bilmiyordum ama…” Sesi iğneleyici çıkmaya başlamıştı. “Kesinlikle bunu beklemiyordum. East’in bana söylediğine göre Reed’i tutuklamışlar sanırım?”

Başımla bir kez daha onayladım. Ve nedense Easton’a “East” demesi beni rahatsız etmişti. Lakabını bir yabancının ağzından duymak yanlış gelmişti.

O bir yabancı değil. Onları doğduklarından beri tanıyor.

Yutkundum. Evet, sanırım tanıyordu. Sanırım Royallara yabancı olacak biri varsa o da bendim, Steve O’Halloran değil. Galiba Callum bir seferinde bana Steve’in bütün oğlanların vaftiz babası olduğunu söylemişti.

“Ancak kimse bana senin kim olduğunu söylemeyi akıl etmedi. Biliyorum uzunca bir süredir yoktum ama Royal malikânesi yıllardır bekâr eviydi.”

Sırtımdan bir ürperti yükseldi. Hayır. Tanrım, hayır. Bu konuşmayı şu anda yapamazdım. Ancak Steve’in açık mavi gözleri yüzümde gezindi. Bir cevap bekliyordu ve ona bir şeyler vermem gerektiğini biliyordum.

“Ben Callum’un vesayetindeyim.”

“Callum’un vesayeti,” diye inanamayarak tekrarladı.

“Evet.”

“Annenle baban kim? Callum’un arkadaşları mı? Onları tanıyor muyum?” diye sordu merakla, biraz da kendine.

İçimden bir panik yükseldi ancak şansıma, aniden araba yoluna giren siyah arabayı fark edince cevap vermek zorunda kalmadım.

Geri döndüler!

Koltuktan fırladım ve tam iki saniyede hole vardım. Bitkin bir Callum ve aynı derecede yorgun görünen Reed içeriye girdi ancak bizi görünce ikisi de oldukları yerde kaldı.

Reed döndü. Canlı mavi gözleri yavaşça benimkileri buldu ve bakışlarımız kilitlendi.

Kalbim önce tekledi, sonra da çılgın gibi atmaya başladı. Tek kelime etmeden kendimi kollarına attım.

Beni yakaladı, güçlü ellerinden birini saçlarıma gömerken diğerini de belime doladı. Ona yapıştım, göğsümü göğsüne, bacaklarımı da bacaklarına bastırdım, sanki onu böyle basit bir kucaklamayla güvende tutabilirmişim gibi.

“İyi misin?” diye fısıldadım göğsünün soluna doğru.

“İyiyim.” Sesi kısık ve moralsizdi.

Gözlerime yaşlar battı. “Korktum.”

“Biliyorum.” Nefesini kulağımda hissettim. “Her şey yoluna girecek. Söz veriyorum. Hadi yukarıya çıkalım, sana her şeyi açıklayacağım.”

Reed’in verdiği sözü duyan Callum, “Hayır, açıklamayacaksın,” dedi ters bir şekilde. “Kimseyle konuşmak yok, tabii Ella’yı tanık yapmak istemiyorsan.”

Tanık mı? Tanrım. Polisler tanıklarla görüşüyordu ve Reed bana her şeyin yolunda olduğunu mu söylemeye çalışıyordu?

Arkamızdan bir başka ayak sesi geldi. Reed beni bıraktı ve hole giren uzun boylu sarışın adamı görünce gözleri fal taşı gibi açıldı.

“Steve Amca?” dedi pat diye.

“Reed.” Steve başıyla selam verdi.

Callum, babama döndü. “Steve, Tanrım, ortaya çıktığını unutmuşum. O lanet ânı hayal ettiğimi sanıyordum.” Bakışları Steve’le aramızda gidip geldi. “İkiniz tanıştınız mı?”

Başımı çılgınca evet anlamında salladım ve gözlerimi kocaman açarak tüm bu baba-kız olayının ortaya çıkmasını istemediğimi belli etmeye çalıştım. Callum kaşlarını çattı ancak Steve konuşmaya başlayınca dikkati dağıldı. “Siz geldiğiniz sırada tanışıyorduk. Ve hayır, hayal görmüyordun. Kurtuldum.”

İki adam bir an için birbirlerine baktı. Sonra ikisi de bir adım öne çıkıp ortada buluştu ve birkaç dostça sırt sıvazmalayı da içeren, erkeklere özgü bir şekilde kucaklaştılar.

“Lanet olsun, evde olmak çok güzel,” dedi Steve eski dostuna.

“Buraya nasıl geldin?” diye cevap verdi Callum, dehşete düşmüş gibiydi. “Son dokuz ay boyunca hangi cehennemdeydin?” Yarı kızgın yarı şaşkın bir sesle konuşmaya devam etti, “Seni bulmaları için arama kurtarma çalışmalarına beş milyon dolar harcadım.”

“Uzun hikâye,” diye itiraf etti Steve. “Neden bir yere oturmuyoruz, böylece sizi neler olduğuna dair aydınlatabili–”

Merdivenlerden gelen ayak sesi konuşmasını böldü. En küçük üç Royal ikinci katın merdiven sahanlığında göründü, mavi gözleri ânında Reed’e kenetlendi.

“Geri dönecek demiştim!” diye bağırdı Easton basamakları çifter çifter inerken. Saçları yataktan yeni çıkmışçasına fena hâlde dağınıktı ve üzerinde baksırdan başka hiçbir şey yoktu ama bu, Reed’i kendine çekip hızla kucaklamasına engel olmadı. “İyi misin, kardeşim?”

Reed, “İyiyim,” diye homurdandı.

Sawyer ve Sebastian da gruba katıldı ancak bakışları babalarına odaklanmıştı. “Polis merkezinde ne oldu?” diye sordu Sawyer.

“Şimdi ne olacak?” diye araya girdi Seb.

Callum iç çekti. “Bir arkadaşımı yataktan kaldırdım –tanıdığım bir yargıç– bu sabah Reed’i kefaletle salmak üzere geldi. Yarın sabah Reed’in pasaportunu mahkeme kâtibine teslim etmem gerekiyor. Bu sırada biz de bekleyeceğiz. Steve senin bir süre daha burada kalman gerekebilir,” diyerek babamı bilgilendirdi. “Senin dairen şu anda olay yeri olarak kapatılmış.”

“Ne? Yoksa biri sevgili karımı mı öldürdü?” diye sordu Steve duygusuz bir sesle.

Şaşkınlıkla sıçradım. Steve’in karısı Dinah, korkunç, zehirli bir kadındı ancak onun öldürülmesiyle ilgili böyle espri yapabildiğine inanamıyordum.

Callum da inanamamış olacak ki sert bir şekilde, “Bu şakası yapılacak bir konu değil, Steve. Hayır, Dinah değil ama Brooke öldü. Ve Reed şu an, onun ölümünde parmağı olmakla suçlanıyor haksız yere,” dedi.

Reed parmakları benimkilerin etrafında sıkılaştı.

“Brooke mu?” Steve’in kaşları saç çizgisine kadar havaya kalktı. “Bu nasıl oldu?”

“Başından darbe almış,” dedi Reed soğukkanlılıkla. “Ve hayır, bunu ben yapmadım.”

Callum oğluna kötü bir bakış attı.

“Ne?” diye kükredi Reed. “Bunlar gerçekler ve benim gerçeklerden korkum yok. Dün akşam Brooke’tan telefon aldıktan sonra oraya gittim. Hepiniz gitmiştiniz, ben de kendimi iyi hissediyordum ve gittim. Tartıştık. Sonra oradan ayrıldım. O sırada Brooke mutsuz ancak gayet hayattaydı. Hikâye bu.”

Peki ya dikişlerin? diye bağırmak istedim. Peki ya yemekten döndükten sonra karnında gördüğüm kan?

Kelimeler boğazıma dizilerek şiddetle öksürmeme neden oldu. Easton nihayet konuşmaya başlayana kadar bir an herkes bana baktı.

“Pekâlâ, hikâye buysa ben uyarım.”

Reed’in ifadesi karardı. “Bu hikâye değil, gerçek.”

Easton başıyla onayladı. “Dediğim gibi, ben kesinlikle varım, kardeşim.” Gözleri grubun yeni üyesine kaydı. “Neyse ben zaten Steve Amca’nın hikâyesini duymayı yeğlerim. Yeniden dirilmek ha? Ne adam ama.”

“Evet, dün gece bize hiçbir şey anlatmadı,” diye söylendi Sebastian, babasına bakarak. “Seni beklemek istedi.”

Callum bir kez daha iç çekti. “Neden mutfağa gitmiyoruz? Bir fincan kahveye ihtiyacım var. Polis merkezindeki kahve yüzünden midem yanıyor.”

Hepimiz Royal ailesinin reisini, buraya taşındığım an âşık olduğum o kocaman, modern mutfağa doğru takip ettik. Callum kahve makinesine yönelirken grubun kalanı masada toplandı. Diğer normal pazar günlerinden biriymiş gibi oturuyorduk; sanki Reed’in cinayetten tutuklanmadığı, ölü bir adamın okyanusun derinliklerinden çıkıp kapımızda belirmediği bir pazar gibi.

Fazlasıyla gerçeküstüydü. Bu olanları aklım almıyordu. Hiçbirini.

Yanımdaki sandalyede oturan Reed elini dizime koydu, beni mi yoksa kendini mi rahatlatmak içindi bilmiyorum. Belki de ikimizi birden rahatlatıyordu.

Easton sandalyesine yerleşir yerleşmez hemen konuya girdi. “Eh, artık bize neden ölü olmadığını anlatacak mısın?” diye sordu babama.

Steve hafifçe gülümsedi. “Bu konuda mutlu mu yoksa üzgün müsünüz hâlâ anlayamadım.”

İkisi de değil, diyecektim neredeyse. Tepkimi son anda dizginledim ama gerçek buydu. Steve’in yeniden ortaya çıkması her şeyden daha kafa karıştırıcıydı. Ve belki biraz da korkutucuydu.

“Mutluyuz,” dedi ikizler aynı anda.

“Tabii,” dedi Easton onlara katılarak.

“Nasıl oluyor da hayattasın?” Bu kez soran Reed’di. Sesi sertti ve sanki ne kadar gergin olduğumu biliyormuş gibi, eli sakinleştirici bir şekilde bacağımda geziniyordu.

Steve sandalyesine yaslandı. “Dinah size küçük seyahatimiz hakkında ne anlattı ya da hiç bahsetti mi bilmiyorum.”

“Planör uçuşuna gittiniz ve her iki emniyet kemeri de koptu,” dedi Callum masada bize katılırken. Steve’in önüne bir fincan kahve bırakıp yerine oturdu ve kendi fincanından bir yudum aldı. “Dinah yedek paraşütünü açabildi. Sense okyanusa düştün. Cesedini aramak için dört hafta harcadım.”

Steve’in yüzünde çarpık bir gülümseme belirdi. “Ve dediğine göre beş milyon dolarını. Bana gelince cimriliğin mi tuttu, ihtiyar?”

Callum bunu eğlenceli bulmamıştı. İfadesi bir uçurumun yüzeyi kadar sertleşti. “Kurtarıldıktan sonra neden hemen eve dönmedin? Tanrı aşkına, dokuz ay oldu.”

Steve titreyen elini çenesinde gezdirdi. “Çünkü birkaç gün öncesine kadar kurtarılmamıştım.”

“Ne?” Callum dehşete düşmüş görünüyordu. “O zaman bunca ay hangi cehennemdeydin?”

“Hastalıktan mı yoksa yetersiz beslenmeden mi bilmiyorum ama her şeyi hatırlayamıyorum. Tonga’nın yaklaşık üç yüz elli kilometre doğusundaki küçük bir ada olan Tavi’de kıyıya vurdum. Tehlikeli derecede susuz kalmıştım ve haftalarca bilincim gidip gidip geldi. Yerliler bana baktılar, daha erken gelecektim ama adadan ayrılmanın tek yolu, yılda iki kez gelip adadakilerle ticaret yapan bir balıkçı teknesiydi.”

Konuşan kişi baban, dedi beynim. Yüzüne bakıp kendimden izler aradım ama göz renklerimiz dışında hiçbir şey bulamadım. Gözlerim dışında anneme çekmiştim, onun fiziğini ve saçlarını almıştım. Ben Maggie Harper’ın genç ve mavi gözlü versiyonuydum ancak annemin görünüşü Steve’de hiç yer etmemiş olacak ki beni tanıdığına dair hiçbir sinyal vermiyordu.

“Görünüşe göre adalılar, Asya’da tatlı olarak satılan bir tür martı yumurtası topluyorlarmış. Balıkçı teknesi beni Tonga’ya götürdü ve oradan da yalvar yakar Sydney’e dönebildim.” Yüzyılın abartıdan en yoksun açıklamasını yapmadan önce kahvesinden bir yudum aldı. “Hayatta olmam bir mucize.”

“Sydney’e ne zaman vardın?” diye sordu Sebastian.

Babam dudaklarını büzerek düşündü. “Hatırlamıyorum. Üç gün önce olabilir?”

Callum araya girdi. “Ve bizi arayıp hayatta olduğunu haber vermeyi düşünmedin mi?”

“Halletmem gereken meseleler vardı,” dedi Steve dişlerini sıkarak. “Seni arasaydım uçağa atlayıp gelirdin, biliyorum ama aradığım cevaplara ulaşmadan dikkatimin dağılmasını istemedim.”

“Cevaplar mı?” diye sordu Reed, sesi öncekinden de sert çıkmıştı.

“Planör gezisine öncülük eden rehberin ve eşyalarımın peşine düşmeye gittim. Pasaportumu, cüzdanımı ve kıyafetlerimi geride bırakmıştım.”

“Rehberi bulabildin mi?” Easton da kendini hikâyeye kaptırmıştı. Hepimiz kaptırmıştık.

“Hayır. Tur rehberi aylardır kayıpmış. Çıkmaza düşünce Amerikan büyükelçiliğine gittim ve onlar da beni eve gönderdi. Havaalanından doğruca buraya geldim.”

“Eve gitmemen iyi olmuş,” dedi Callum kasvetli bir şekilde. “Yoksa seni de tutuklayabilirlerdi.”

“Karım nerede?” diye sordu Steve temkinli bir sesle. “Dinah ve Brooke yapışık ikiz gibidirler.”

“Dinah hâlâ Paris’te.”

“Orada ne yapıyorlardı?”

“O ve Brooke alışverişe gitmişti,” dedi Callum ve durakladı. “Düğün için.”

Steve burnundan güldü. “Bunun için hangi aptalı kafaladı?”

“Bu aptalı,” dedi Callum kendini göstererek.

“Şaka yapıyorsun.”

“Hamileydi. Benden olduğunu düşündüm.”

“Ama sen vas–” Steve lafını yarıda kesti ve hızla masadakilere bakarak ağzından kaçırdığı şeyi fark edip fark etmediklerini anlamaya çalıştı.

“Vasektomi mi diyecektin?” diye tamamladı Easton.

Callum bana kötü bir bakış atıp oğluna döndü. “Bunu biliyor muydun?”

“Onlara ben söyledim.” Çenemi havaya kaldırdım. “Bu evde bir sürü saçma sapan sır dönüyor.”

“Katılıyorum,” diye açıkladı Steve. O aşina olduğum mavi gözleri bana odaklandı. “Callum,” dedi gözlerini benden ayırmadan. “Artık tüm sorularınızı cevapladığıma göre belki sen de benimkini cevaplarsın. Kim bu güzel, genç hanım?”

Reed’in bacağımdaki eli sıkılaştı. Midemdeki düğüm artık bir beton parçasına dönüşmüş gibi geliyordu ama gerçek eninde sonunda ortaya çıkacaktı. İyisi mi şimdi çıksındı.

“Beni tanıyamadın mı?” diye sordum hafifçe gülümseyerek. “Ben senin kızınım.”

4

Ella

Steve O’Halloran pek hazırlıksız yakalanacak birine benzemiyordu. Saf şok bedeninin kaskatı kesilmesine sebep oldu ve yüz ifadesine akın etti.

“Benim…” diye lafını uzatarak dönüp Callum’a baktı. Yardım mı istiyordu? Ya da destek? Emin değildim.

Ama rahat bir şekilde karım “öldürüldü” mü diye soran bir adama göre, kızıyla aynı masada olduğunu fark etmesi gibi daha az dramatik bir duruma hazırlıklıymış gibi görünmüyordu.

“Kızın,” diye tamamladı Callum nazikçe.

Steve art arda gözlerini kırpıştırdı.

“Dinah ile seyahate çıkmadan önce aldığın mektubu hatırlıyor musun?” diye sordu Callum.

Steve yavaşça başını iki yana salladı. “Bir mektup… Kimden?”

“Ella’nın annesinden.”

“Maggie,” dedim boğuk bir sesle. Annemi hatırlamak daima kalbimi sızlatıyordu. “Onunla on sekiz yıl önce kara iznine çıktığında tanışmıştın. İkiniz… Şey…”

Easton, “Takıldınız. İşi pişirdiniz. Mercimeği fırına verdiniz,” diyerek boşlukları doldurdu.

“Ve Ella’nın annesi hamile kaldı,” dedi Callum, oğlunun dilinin ucuna geldiğini gördüğümüz milyonlarca uygunsuz şeyi o söyleyemeden araya girerek. “Hamileliği süresinde seni bulmaya çalışmış ancak başarılı olamamış. Kansere yakalandığında, bir şekilde sana ulaştıracaklarını umarak eski üssüne bir mektup göndermiş. Onlar da sana ulaştırdı. Mektup dokuz ay önce, sen seyahate çıkmadan hemen önce eline ulaşmıştı.”

Steve yine gözlerini kırpıştırdı. Birkaç saniye sonra gözleri tekrar odaklandığında dikkatle bana baktı. Merakla. Memnuniyetle.

Sandalyemde kıpırdanınca bu, Reed’in beni rahatlatmak için bacağımı tekrar okşamasına neden oldu. İlgi odağı olmayı sevmediğimi biliyordu ve şu an herkes bana bakıyordu.

“Sen Maggie’nin kızısın,” dedi Steve, sesinde merak ve ilgi vardı. “O öldü mü?”

Başımla onayladım çünkü boğazımdaki yumru konuşamayacağım kadar büyüktü.

“Sen… benim kızımsın.” Sözcükler ağzından, sanki nasıl bir tat bıraktıklarını anlamaya çalışıyormuş gibi yavaşça çıkıyordu.

“Evet,” diyebildim.

“Vay canına. Şey. Pekâlâ.” Bir elini uzun saçlarının arasından geçirdi. “Ben…” Dudaklarına buruk bir gülümseme yayıldı. “Sanırım konuşmamız gereken çok şey var, değil mi?”

Bir panik kıvılcımı karnımı alevlendirdi. Buna hazır değildim. Bu adama ne söyleyeceğimi, yanında nasıl davranacağımı bilmiyordum. Royallar Steve’i yıllardır tanıyor olabilirdi ama o benim için bir yabancıydı.

“Sanırım,” diye mırıldandım, ellerime bakarak.

Callum bana acıyarak bir öneride bulundu, “Bu konu bekleyebilir. Sen yerleştikten sonra konuşursunuz.”

Steve eski dostuna baktı. “Polis benim çatı katını boşaltana kadar burada kalmama izin verirsin sanırım?”

“Tabii ki.”

Endişem daha da arttı. Bir otelde falan kalamaz mıydı? Evet, Royal malikânesi kocaman bir yerdi ancak öldüğü-zannedilen babamla aynı evde yaşama fikri beni geriyordu.

Ama neden? Neden kollarımı bu adama dolayıp hayatta olduğu için Tanrı’ya şükretmiyordum? Neden onu tanıyacak olma fikriyle sevinçten çıldırmıyordum?

Çünkü o bir yabancıydı.

Şu anda mantıklı gelen tek cevap buydu. Steve O’Halloran’ı tanımıyordum ve ben hayatıma yeni insanların girmesine izin verme konusunda pek iyi değildim. Bütün çocukluğum boyunca oradan oraya taşınmış, kimseye yakın olmamaya çalışmıştım çünkü biliyordum ki annem aniden tekrar eşyalarımızı toplayacak ve ben de yine veda etmek zorunda kalacaktım.

Bayview’a geldiğimde, insanlarla gerçek bir bağ kurmayı planlamamıştım. Ama nasıl olduysa bir en iyi arkadaş, bir erkek arkadaş ve çok sevdiğim üvey kardeşler edinmiştim ve bir adam –Callum– her ne kadar kendi harap hâlde olsa da bana baba figürü olmuştu.

Steve’i bu karede nereye koyacağımı bilmiyordum. Bilmeye hazır da değildim.

“Böylece Ella’yla, onun rahat ettiği bir yerde birbirimizi tanımak için zamanımız olur,” dedi Steve ve bana gülümsediğini fark ettim.

Ben de karşılık olarak gülümsemeye çalıştım. “Olleey.”

Olleey mi?

Reed alaycı bir şekilde bacağımı çimdikledi, dönüp baktığımda kendini gülmemek için zor tuttuğunu gördüm. Eh, belki de şu an şokta olan tek kişi Steve değildi.

Şansıma kısa bir süre sonra sohbetin yönü Callum ve Steve’in şirketi Atlantic Havacılık’a döndü. Steve’in küçük detaylarla ilgilenmediğini fark ettim; anlaşılmaz terimlerle değindikleri bir projeyi konuştular sadece. Callum bir keresinde, hükümet için bir sürü iş yaptıklarından söz etmişti. Nihayetinde iki adam izin isteyerek şirketin son çeyrek raporlarına göz atmak için Callum’un çalışma odasına çekildiler.

Oğlanlarla yalnız kalınca, onların da bu olaylar karşısında benim kadar çılgına dönüp dönmediklerini çözmeye çalışarak teker teker yüzlerini inceledim.

Kimse hiçbir şey söylemeyince, “Bu çok tuhaf, değil mi?” dedim. “Yani, resmen dirildi.”

Easton omzunu silkti. “Sana Steve Amca’nın çok yetenekli olduğunu söylemiştim.”

Sawyer kıkırdadı.

Reed’e endişeli bir bakış attım. “Dinah ve onun yanına taşınmam mı gerekecek?”

Bu mutfaktakileri kendine getirdi.

“Asla,” dedi Reed hemen. Sesi alçak ama güçlüydü. “Senin vasin babam.”

“Ama Steve benim babam. Eğer onunla yaşamamı isterse gitmem gerekir.”

“Asla. Olmaz.”

“Olmaz o iş,” diye katıldı Easton. İkizler bile başlarını sallayarak onları onayladı.

Göğsüme bir sıcaklık yayıldı. Bazen buraya ilk geldiğimde birbirimizden nefret etmiş olduğumuza inanamıyordum. Reed beni yok etmeyi kafaya koymuştu. Kardeşleri desen, dönüşümlü olarak benimle alay etmiş ya da beni görmezden gelmişti. Her gün kaçma hayalleri kuruyordum.

Şimdiyse içinde Royalların olmadığı bir hayat dahi düşünemiyordum.

Reed’in dün geceyi nerede geçirdiğini hatırlayınca midem yeni bir endişe dalgasıyla çalkalandı. Eğer polisler gerçekten de Brooke’u onun öldürdüğüne inanıyorsa, ortada Reed’in artık hayatımda olmayacağına dair yüksek bir ihtimal vardı.

“Hadi yukarıya çıkalım,” dedim titrek bir sesle. “Polis merkezinde olan her şeyi bana anlatmanı istiyorum.”

Reed başıyla onayladı ve tek kelime etmeden kalktı. Easton da kalkınca Reed elini kaldırarak, “Size sonra anlatırım. İzin ver önce Ella’yla konuşayım,” dedi.

Easton yüzüme işlenmiş paniği görmüş olmalıydı çünkü ilk defa ona söyleneni yaptı.

Arka merdivenden ikinci kata çıkarken parmaklarımı Reed’inkilere doladım. Odamda yalnız kaldığımızda, hiç zaman kaybetmeden kapıyı kilitledi ve beni kollarına çekti.

Göz açıp kapayıncaya kadar dudakları benimkileri buldu. Öpüşme ateşli, umutsuz ve tamamen dil içeriyordu. Yorgunluktan başka hiçbir şey hissedemeyecek kadar… yorgun olduğumu düşünüyordum ama Reed becerikli diliyle beni bilinçsizliğin zirvesine doğru sürüklerken tüm vücudum kasıldı ve sızladı.

Geri çekilince itiraz ederek inledim, bu onu güldürdü. “Konuşacağımızı sanıyordum,” diye hatırlattı.

“Beni öpen sendin,” dedim huysuzca. “Dilin ağzımın içindeyken konuşmaya odaklanmamı nasıl beklersin?”

Beni yatağa çekti. Bir saniye sonra yüzyüze bakacak şekilde yatağa kıvrılmıştık ve bacaklarımız birbirine dolanmıştı.

“Korktun mu?” diye fısıldadım.

Kusursuz yüzü yumuşadı. “Pek değil.”

“Cinayetten tutuklandın,” dedim acıyla. “Ben olsam korkardım.”

“Ben kimseyi öldürmedim, Ella.” Uzanıp parmak uçlarıyla yanağımı okşadı. “Sana yemin ederim, çatı katından ayrıldığımda Brooke hayattaydı.”

“Sana inanıyorum.”

İnanıyordum. Reed katil değildi. Kusurları vardı, hatta çok fazla kusuru vardı ama o asla birinin canına kıyamazdı.

“Neden bana oraya gittiğini söylemedin?” diye sordum kırgın bir sesle. “Brooke sana ne söyledi? Ve yan tarafındaki kan…”

“Dikişlerimi patlattım. Bu konuda yalan söylemiyordum. Arabayla eve dönerken olmuş olmalı çünkü oraya gittiğimde kanamıyordum. Sana söylemedim çünkü sen döndüğünde ağrı kesicilerin etkisinde kafam dumanlıydı ve sonra da öpüşmeye başladık…” İç çekti. “Dikkatim dağıldı. Ama gerçekten, orada olanlar önemli gelmemişti. Sana sabah anlatacaktım.”

Yüzünde ve sesinde dürüstlükten başka bir şey yoktu.

Yanağımı kavrayan avucuna yaslandım. “Senden para mı istedi?

“Evet,” dedi düz bir sesle. “Babamın babalık testi için randevu alması ödünü koparmış. Bir anlaşma yapmak istedi – eğer vakıf fonumu ona devredersem parayı alarak çekip gideceğini ve bir daha asla karşımıza çıkmayacağını söyledi.”

“Ve sen de hayır mı dedin?”

“Tabii ki hayır dedim. O kadına tek kuruş verecek değildim. Zaten DNA testi çocuğun benden ya da babamdan olmadığını ortaya çıkaracaktı. Sadece birkaç gün beklememiz gerekti.” Mavi gözleri karardı. “Kendini öldürteceğini düşünmemiştim.”

“Sence bu bir kaza mıydı?” Boşuna uğraşıyordum ama dürüst olmak gerekirse tüm bunların nasıl olduğunu anlamıyordum. Brooke kötü biridir –biriydi– ancak bizden hiç kimse onun ölmesini istemezdi. Gitmesini istiyorduk belki. Ama ölmesini değil.

Ya da en azından ben istemiyordum.

“Hiç bilmiyorum,” diye cevapladı Reed. “Brooke’un bizim bilmediğimiz düşmanları varsa da şaşırmam. Birilerini kafasını ezmeye karar verecekleri kadar kızdırmış olabilir.”

İrkildim.

“Özür dilerim,” diye mırıldandı hemen.

Doğrulup yorgun gözlerimi ovuşturdum. “Polislerin elindeki kanıt ne?”

“Apartmana giriş çıkışımın video kayıtları,” diye itiraf etti. “Ve başka bir şey daha.”

“Ne?”

“Bilmiyorum. Bize henüz söylemediler. Babamın avukatı bunun normal olduğunu söylüyor – davayı benim aleyhime çevirmek için uğraşıyorlar hâlâ.”

Midem bulandı. “Ellerinde bir kanıt yok. Yapamazlar.” Ciğerlerim tutukluk yaptı, nefes almakta zorlandım. “Hapse giremezsin, Reed.”

“Girmeyeceğim.”

“Bunu bilemezsin!” Yataktan fırladım. “Hadi gidelim. Hemen şimdi. Sen ve ben. Valizini çoktan hazırladım bile.”

Reed şaşkınlıkla doğruldu. “Ella…”

“Ciddiyim,” diye lafını kestim. “Sahte kimliğim ve on bin dolar nakit param var. Senin de bir sahte kimliğin var, değil mi?”

“Ella…”

“Başka bir yerde yeni bir hayat kurarız,” dedim umutsuzca. “Ben garsonluk yaparım, sen de inşaatlarda falan çalışabilirsin.”

“Peki ya sonra?” Sesi nazikti, ayağa kalkıp beni kendine çektiğinde dokunuşları da öyleydi. “Hayatımız boyunca kaçak olarak mı yaşayalım? Sürekli, polis bizi bulur da beni içeriye atar korkusuyla diken üstünde mi olalım?”

Dudağımı ısırdım. Sert bir şekilde.

“Ben bir Royal’ım, bebeğim. Ben kaçmam. Savaşırım.” Gözleri çelik gibi sertleşti. “Ben kimseyi öldürmedim ve yapmadığım bir şey için de hapse girmeyeceğim. Sana söz veriyorum.”

Neden herkes sürekli söz verme gereği hissediyordu ki? Verilen sözlerin daima bozulduğunu bilmiyorlar mıydı?

Reed omuzumu sıktı. “Bu uydurma suçlamalar ortadan kalkacak. Babamın avukatları onlara izin vermeye–”

Yüksek oktavlı bir çığlık sözlerini böldü.

İkimiz de kapıya koştuk ancak çığlık ikinci kattan değil alt kattan gelmişti.

Reed ve ben odadan fırlayıp Easton’la aynı anda ikinci kat sahanlığına vardık.

“O şey de neydi lan?” diye sordu Easton.

Trabzanlardan eğilip baktığımda fark ettim ki, o şey Dinah O’Halloran’dı. Steve’in karısı hemen altımızdaki holün ortasında duruyordu, yüzü kâğıt kadar beyazdı ve ölmemiş olan kocasına şok içinde bakarken bir eli havadaydı.

“Burada neler oluyor?” diye bağırdı dehşetle. “Sen nasıl burada olabilirsin?!”

Yukarından babamın yumuşak sesi duyuldu. “Sana da merhaba Dinah. Seni görmek ne güzel.”

“Sen… Sen…” diye kekeledi. “Sen ölüsün! Ölmüştün!”

“Hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm ama hayır, gayet hayattayım.”

Zeminde ayak sesleri yankılandı ve Callum, Steve’in yanında belirdi. “Dinah,” dedi. “Ben de seni arayacaktım.”

“O zaman neden aramadın?” diye kükredi, on santimlik topuklularının üzerinde sallanarak. “Hemen telefonu eline alıp kocamın hayatta olduğunu haber vermek aklına gelmedi mi?”

Dinah’dan ne kadar hoşlanmıyor olsam da yine de onun için kendimi bir nevi kötü hissettim. Açıkça görülüyordu ki bu olay karşısında o da oldukça şaşkın ve kafası karışmış görünüyordu ve bunun için onu suçlamıyordum. Kapıdan girmiş ve bir hayalet görmüştü.

“Burada ne arıyorsun?” diye sordu Steve karısına ve bıkkın ses tonundaki bir şeyler beni rahatsız etti.

Dinah cadalozun teki olabilirdi, tamam ama en azından kadına bir sarılamaz mıydı? Karısıydı sonuçta.

“Callum’la görüşmeye geldim.” Dinah gözlerini kırpıştırmaya devam ediyordu, sanki Steve gerçekten burada mı yoksa bir sanrı mı görüyor anlamaya çalışıyordu. “Polis… telefonuma bir mesaj bırakmış. Çatı katımın…” Hemen lafını düzeltti. “Çatı katımızın… suç mahalli olduğunu söylüyorlar.”

Keşke Steve’in ifadesini görebilseydim ancak sırtı merdivenlere dönüktü. Dinah’nın ifadesine bakarak Steve’inkini çıkarmaya çalışabiliyordum sadece ve açıkça görülüyordu ki adamın yüzünde gördüğü şey her neyse kadını fazlasıyla huzursuz etmişti.

“Bana Brooke’un öldüğünü söylediler.”

Callum, “Öyle görünüyor,” diyerek onayladı.

“Nasıl?” diye yakardı Dinah, sesi çılgınca titriyordu. “Ona ne oldu?”

“Henüz bilmiyoru–”

“Saçmalık! Dedektif sorgulamak üzere bir şüpheliyi yakaladıklarını söyledi.”

Reed ve ben yavaşça tırabzanlardan uzaklaştık ancak çok geçti. Dinah bizi fark etmişti. Keskin, yeşil gözlerini bize dikti ve öfkeli bir yakarış kopardı.

“O yaptı, değil mi?! Bunu ona Reed yaptı!”

Callum bir adım öne çıktı ve görüş alanıma girdi. Omuzları iki mermer levha gibi sert ve dayanıklı görünüyordu. “Reed’in bununla hiçbir ilgisi yok.”

“Onun bebeğini taşıyordu! Reed’in bununla her türlü ilgisi var!”

İrkildim.

“Hadi,” diye mırıldandı Reed, elime uzanarak. “Bunu dinlemek zorunda değiliz.”

Ama zorundaydık. Brooke’un ölüm haberi duyulduğunda tek dinleyeceğimiz şey bu olacaktı. Yakında herkes Brooke ve Reed’in kaçamağını öğrenecekti. Herkes onun hamile olduğunu, Reed’in o gece çatı katına gittiğini, sorguya alındığını ve cinayetle suçlandığını öğrenecekti.

Haber duyulduğunda akbabalar üşüşecekti. Herkes yabalarını çıkaracaktı ve başlarını da Dinah O’Halloran çekiyor olacaktı.

Kendimi sakinleştirmeyi umarak ciğerlerime derin bir nefes çektim ancak işe yaramadı. Ellerim titriyordu. Kalbim o kadar hızlı çarpıyordu ki korku dolu her güm güm atışı iliklerimde hissediyordum.

“Seni kaybedemem,” diye fısıldadım.

“Kaybetmeyeceksin.”

Beni sahanlıktan uzaklaştırıp kollarına çekti. Easton odasına çekilince yüzümü Reed’in kaslı göğsüne sıkıca bastırdım.

“Her şey yoluna girecek,” dedi kısık sesle, parmaklarını saçlarımın arasına geçirerek.

Kalp atışlarını yanağımda hissediyordum, benimkinden daha sakindi. Güçlü ve düzenli. Korkmuyordu.

Birkaç saat önce tutuklanmış olmasına rağmen Reed bile korkmuyorsa benim de onun yaptığını yapmam gerekiyordu. Onun gücünü ve inancını ödünç almalı ve kendime, berbat hayatımda belki de ilk kez, her şeyin yoluna gireceğine inanma izni vermeliydim.

5

Reed

“Sanırım haber çoktan yayıldı, kardeşim,” diye mırıldandı Easton kısık sesle.

Eşyalarımı dolabıma tıktıktan sonra odaya göz gezdirdim. Sabah antrenmanlarımız sırasında soyunma odası genelde şen şakrak olurdu ancak bugün kimseden çıt çıkmıyordu. Birkaç kişi benimle göz göze gelmemek için bakışlarını kaçırdı. Bakışlarım Wade’e kayınca, bana göz kırpıp başparmağını kaldırdı. Bu ne anlama geliyordu tam olarak emin değildim ama desteğine minnettardım. Ben de karşılık olarak ona başımla hafifçe selam verdim.

Onun yanında duran sol hücum oyuncumuz Liam Hunter bana bakıyordu. Varlığını fark ettiğimi belli edercesine ona da başımla selam verdim, sırf herifi gıcık etmek için. Belki bana sataşırdı da öfkemizin bir kısmını fayans zeminde atardık. Öne çıkmasını işaret etmek için elimi kaldırdığım sırada avukatın tavsiyesi kulağımda çınladı.

“Kavga yok. Ceza yok. Kötü davranış yok.” Avukat, polis merkezinin önünde bu talimatları sıralarken babam Grier’ın yanında durup bana öfkeyle bakmıştı. “Tek bir yanlış adım atarsan savcı üzerine çullanır. Geçen yıl okulda çocuğun tekini benzettiğin için zaten saldırıdan sabıkan var.”

Kendimi savunmamak için dilimi ısırmak zorunda kalmıştım. Grier o çocuğun suratını neden haşat ettiğimi biliyordu ama bir kadını asla incitmezdim.

Gerçi incitilmesi gereken bir kadın varsa eğer, o da Brooke Davidson’dı. Onu ben öldürmemiştim ama öldüğüne zerre kadar üzülmediğime emindim.

“Burada olmamalısın,” dedi, arkamdan gelen kısık ve kızgın bir ses.

Arkamı dönerek Ronald Richmond’la yüz yüze gelmeden evvel spor çantamdan sporcu bandı çıkardım. “Öyle mi?” dedim rahat bir şekilde ve dolabımın önündeki metal bankın minderine oturdum.

“Brian Mauss kız arkadaşına yanlışlıkla vurdu diye Koç onu takımdan atmıştı.”

Gözlerimi devirdim. “Kızın yüzünü kazara Brian’ın yumruğuna çarptığı, üç hafta boyunca gözü mosmor gezdiği ve bütün okula dönüş fotoğraflarının photoshoplanmak zorunda kalındığı zamanı mı diyorsun? O yanlışlık mı?”

Yanımdaki Easton burnundan nefes vererek güldü. Ellerimi sarmayı bitirip bandı East’e fırlattım.

Ronnie kaşlarını çattı. “Babanın ucuz kız arkadaşını gebertmen kadar yanlışlıklaydı.”

“Eh, o zaman İstismarcı Brain’ın davetini bir kenara kaldırmak isteyebilirsin çünkü ben kimseyi öldürmedim.” Ona arkadaşça gülümsedim.

Ronnie zayıf çenesini havaya kaldırdı. “Delacorte öyle demiyor ama.”

“Daniel burada değil ki kıçından bir şeyler uydursun.” Babam o tecavüzcü şerefsizi gençlere özel bir askeri cezaevine postalamıştı.

“Ben Daniel’dan bahsetmiyorum,” dedi takım arkadaşım alayla gülerek. “Yargıç Delacorte dün babamla içki içmek için bizdeydi ve dedi ki seninki çoktan kapanmış bir davaymış. Video apartmana girdiğini gösteriyormuş. Video apartmandan çıktığını gösteriyormuş. Umarım götüne almak hoşuna gidiyordur, Royal.”

Easton ayağa kalkmaya yeltendi. Bir elimi bileğine kenetleyerek onu aşağıya çektim. Etrafımızdaki takım arkadaşlarımız huzursuz görünüyordu, bazıları kendi aralarında fısıldaşıyordu.

“Yargıç Delacorte yolsuzun teki,” dedim soğukkanlılıkla. Daniel’ı ceza almaktan kurtarmak için babama rüşvet teklif etmişti. Ancak işe yaramamıştı, sanırım bu yüzden benimle uğraşarak babama gününü göstermeye çalışıyordu.

“Belki de buraya ait değilsindir.” Liam Hunter’ın sakin sesi soyunma odasında yankılandı.

Hepimiz şaşkınlıkla ona döndük. Hunter pek konuşkan biri değildi; onun ilgilendiği tek şey sahadaki aksiyondu. Sayısız kez bizimle partilemeye davet edildiğine bizzat şahit olduğum hâlde bizim grupla takılmazdı. Tek tabancaydı. Takıldığını gördüğüm tek kişi Wade’di – ama zaten herkes Wade’le iyi anlaşırdı.

Arkadaşıma dönerek bir kaşımı kaldırdım, cevap olarak hafifçe omzunu silkti. O da en az benim kadar Hunter’ın düşüncelerinden habersizdi.

“Benimle bir sorunun mu var, Hunter? Varsa, söyle gitsin.”

Easton bu kez ayağa fırladığında onu durdurmadım. Ancak ben oturmaya devam ettim. Her ne kadar tartışmalarımı yumruğumla halletmeyi sevsem de avukatın uyarıları omzumda bir yük gibiydi.

“Eyalet Şampiyonası’nı kazanmak istiyoruz,” diye açıkladı Hunter. “Bu da demek oluyor ki dikkatimizin dağılmaması gerek. Sen dikkatimizi dağıtıyorsun. Sen yapmamış olsan bile bir sürü negatif tepki gelecektir.”

Ben yapmamış olsam bile mi? Anneme çamur atmaya çalıştığı için bir çocuğun suratını dağıtmakla bir insanı gerçekten öldürmek arasında büyük bir fark vardı ve bugün soyunma odasındaki herkes bu detayı atlıyormuş gibiydi.

“Desteğin için sağ ol ya,” dedi East alaycı bir şekilde.

Wade araya girmeye karar verdi. “Reed çabuk parlar. Alınma, kardeşim,” dedi bana.

“Alınmadım.” Az biraz fiziksel şiddetten hoşlanmıyormuş gibi davranmanın lüzumu yoktu. Ancak birkaç kişinin suratını dağıtmaktan keyif almam beni katil yapmazdı. “Ama ben yapmadığım için, tüm bunlar geçip gidecek.”

“Ama o süreçte burası sirke dönecek,” dedi Ronnie, aptallığına doymayıp Hunter’ın düşüncelerini desteklemeye karar vererek. “Futbola odaklanmamız gerekirken sürekli bu konu hakkında sorulara maruz kalacağız. Takımın yarısı için bu son yıl. Bu şekilde mi veda etmek istiyoruz?”

Takımımdaki birkaç kişiden fazlası onun söylediklerini onayladı. Bu çocukların çoğu için statü her şeydi, ellerini altında şampiyonlukla mezun olmaları onlara doya doya övünme hakkı verecekti.

Ama sırf lanet olası bir maçı kazanmak için beni taşaklarımdan sallandıracaklarını düşünmemiştim.

Yavaşça parmaklarımı gevşettim. Şiddet yok, diye hatırlattım kendime. Hiç.

Sabrımın taşmak üzere olduğunu hisseden Wade yerinden kalktı. “Ronnie, maçlarımızı takip eden bir düzine muhabir var ve bunların çoğunun sporculara öyle bir dibi düşüyor ki bitiş düdüğünden sonra iş pişirmeme gerek bile kalmıyor. Ayrıca Reed en iyi savunma oyuncularımızdan biri. O olmadan benim beş-altı gol atmam gerekecek ve ben o kadar yorulmak istemiyorum.” Hunter’a döndü. “Söylemek istediğin şeyi anlıyorum ama Reed dikkatimizi dağıtmayacak, değil mi dostum?”

Ciddi bir şekilde başımla onayladım. “Hayır, ben sadece futbol oynamak istiyorum, hepsi bu.”

“Umarım öyledir,” dedi koca adam.

Ve sonra birden Hunter’ın gerçek endişesiyle ilgili bir aydınlanma ânı yaşadım. Astor’da burslu okuyordu ve üniversite için bedava bir bilete ihtiyacı vardı. Benim dramımın takımı etkileyeceğini ve bunun da üniversiteleri ürkütüp kaçıracağını düşünüyordu.

“Oyuncu avcıları yine de maçlara seni görmeye geleceklerdir, Hunter,” dedim onu temin ederek.

Şüpheci görünüyordu ama Wade destek vermek için araya girdi. “Şüphesiz. Hepsinin sana ağzının suyu akıyor. Ayrıca ne kadar çok maç kazanırsak o kadar iyi görünürsün, değil mi?”

Bu Hunter’ı memnun etmiş olacak ki bir daha itiraz etmedi.

“Gördünüz mü?” dedi Wade neşeyle. “Her şey yolunda. Hadi şimdi gidip antrenmanda kıçımızdan ter akıtalım ve önümüzdeki ay Kış Balosu’na kimi götüreceğimizle ilgili notlarımızı karşılaştıralım.”

Takımın dış açık oyuncularından biri kıkırdadı. “Ciddi misin, Carlisle? Neyiz biz, bir grup hatun mu?”

Bununla beraber soyunma odasının atmosferi yumuşadı.

“Bu saçmalık,” diye patladı Ronnie. “O burada olmamalı, kahretsin.”

Ya da yumuşamamıştı.

İç çektim.

Ronnie’nin mutsuz bakışlarına karşılık East onun göğsüne bir tane patlattı. “Hadi ama Richmond, birkaç Oklahoma matkabı antrenmanı yapalım. Bir kez olsun kıçımı yere sermeyi başarırsan, belki o zaman basın için bu kadar endişelenmeyi bırakırsın.”

Ronnie kızardı. Oklahoma matkabı, takım arkadaşları etraflarında bir çember oluştururken iki futbolcunun teke tek karşılaştığı bir antrenmandı. East çok nadir kaybederdi ve kesinlikle Ronnie’ye karşı hiç kaybetmemişti.

“Siktir git, Easton. Siz Royalların sorunu bu işte. Şiddetin her şeyi çözeceğine inanıyorsunuz.”

Kardeşim bir adım öne çıktı. “Bu futbol. Futbol dediğin şiddet içerir.”

“Yakaladım sizi. Yani hoşlanmadığınız bir kadını öldürmek siz çocuklar için doğal bir şey, ha?” Ağzı çirkin bir gülümsemeyle büküldü. “Sanırım bu yüzden anneniz kendini öldürdü. Psikopatlarla uğraşmaktan bıkmıştı.”

Kontrolümü sağlayan o ince bağ koptu ve gözümü kan bürüdü. Bu pislik benimle ilgili istediği her şeyi söyleyebilirdi ama annemi bu işe karıştırmak mı?

Ah. Dünyada olmazdı.

Kaşla göz arasında üzerine atladım, ikimiz de yeri boylarken ilk yumruğumu çenesine indirdim. Çevremizde bağırışlar koptu. Eller uzanıp beni yakamdan ve tişörtümün arkasından yakaladı ama kimse beni onu üzerinden alamadı.

Mide bulandırıcı bir çatırtı duydum. Ronnie’nin burnundan kanlar fışkırınca içimi ilkel bir memnuniyet kapladı. Burnunu kırmıştım ancak umurumda bile değildi. Birileri tarafından aniden geri çekilmeden önce, çenesine isabet eden bir yumruk daha salladım.

“Royal! Aklını mı kaybettin sen!”

Aniden içimdeki öfke çekildi ve yerini bir endişe düğümü aldı. Beni ayağa kaldıran Koç’tu ve şu an öfkeyle parlayan gözleri ve kıpkırmızı olmuş yüzüyle orada duruyordu.

“Benimle gel,” diye bağırdı, antrenman formamın ucunu yumruğuyla kavrayarak.

Soyunma odası bir kilise kadar sessizdi. Ronnie sendeleyerek ayağa kalktı ve kanlı burnunu sildi. Diğer futbolcular bana endişeyle bakıyorlardı. Koç beni kapıya doğru sürüklemeden önce East’in tedirgin, Wade’in hüsran dolu ve Hunter’ın bezmiş ifadelerini fark etmiştim.

İçim utançla doldu. Kahretsin. Çocuklara Royalların her küçük saçmalığı şiddetle çözmediklerini ispatlamaya çalışırken tutup ne yapmıştım? Yumruklarımı ortaya çıkarmıştım.

Siktir.

6

Ella

Reed’in tutuklanma haberi bozkır alevi gibi hızla yayıldı. Pastanede kasada çalışırken kesik kesik gelen fısıltıları duyabiliyor ve gizlice atılan bakışların ağırlığını hissedebiliyordum. Sık sık Royalların adı anılıyordu. Her pazartesi yaban mersinli çörekle bir fincan demli Earl Grey çayı içmeye gelen şık giyimli yaşlı bir hanım, “Royal’ın vasisi olduğu kız sen misin?” diye sordu.

“Evet.” Kadının yüklü platinum kredi kartını pos makinesinden geçirip geri verdim.

Pembe rujlu dudaklarını birbirine bastırdı. “Genç bir hanım için pek de iyi bir ortam gibi görünmüyor.”

“Şimdiye kadar yaşadığım en iyi yuva orası.” Yanaklarım kısmen utançtan, kısmen de öfkeden yanıyordu.

Tüm hatalarına rağmen –ki Royalların çok fazla hatası vardı– söylediğim şey sonuna kadar doğruydu. Daha önce bundan iyisine sahip olmamıştım. On yedi yıl boyunca, uçarı annemle beraber kâh dibe vurduğumuz kâh doğrulduğumuz bir hayatımız olmuştu. Her an, gün içinde ağzımıza bir şey koyacak kadar yeterli yiyeceğimiz ve akşamları başımızın üzerinde bir çatı olmayacağı endişesiyle yaşamıştım.

“Tatlı bir kıza benziyorsun.” Kadın burnunu çekti, yaptığım yorum hakkındaki son hükmünü henüz vermediği bütün tutumundan fark ediliyordu.

Ne düşündüğünü biliyordum – tatlı bir kız olabilirdim ama o şeytani Royallarla yaşıyordum ve onlardan biri Bayview News gazetesinin ilk sayfasında, Brooke Davidson cinayetinin baş şüphelisi olarak yer alıyordu. Çoğu kişi, ara sıra davetlerde Callum Royal’a eşlik eden kadın olması dışında Brooke’un kim olduğunu bile bilmiyordu. Ancak herkes Royalları tanıyordu. Onlar, Bayview’u geçtim, belki de ülkedeki en büyük işverendi.

“Teşekkürler. Siparişiniz hazır olduğunda getireceğim.” Kibar bir gülümsemeyle kadını yolculadım ve sıradaki müşteriye döndüm; profesyonel giyimli daha genç bir kadındı, belli ki dedikoduyu duymakla giyinip kuşandığı sabah toplantısına yetişmek arasında kalmıştı.

Kartı için elimi uzattığımda, hızlı bir şekilde geç kalamayacağına karar verdi. Güzel tercih, hanımefendi.

Sıra ilerledikçe yorumlar da ilerledi, bazıları kısık, bazıları ise kasıtlı olarak küçük kafenin diğer ucuna ulaşacak şekilde yüksek sesliydi. Hepsini duymazdan geldim. Patronum Lucy de öyle yaptı ancak onun bu bihaberliği kasıtlı kayıtsızlığından çok meşguliyetinden kaynaklanıyordu.

“Garip bir sabah, değil mi?” dedi Lucy, ben önlüğümü arkadaki askıya asarken. Kollarına kadar una bulanmıştı.

“Neden öyle dedin?” Bilmiyormuş gibi davrandım.

Soğumaya bırakılmış hamur işlerinin arasından Reed için fazladan birer tane muffin ve donut kaptım. Onun yerinde ben olsam boğazımdan bir lokma geçmezdi ama çocuğun çelik gibi bir midesi vardı. Cinayetle suçlanıyor olmak birazcık bile moralini bozmamıştı.

Lucy omuz silkti. “Enerji bir garip. Herkes bu sabah çok sessiz.”

“Bugün pazartesi,” dedim ve bu cevap onu tatmin etmiş gibi göründü.

Hamur işlerimi paketledikten sonra sırt çantamı omzuma atıp Astor Park’a doğru kısa yürüyüşe çıktım. Bu okula başlayalı sadece birkaç ay olduğuna inanmak zordu. Zorbalarla uğraşıp âşık olmakla meşgulken zaman çok hızlı geçiyordu.

Okula varınca ön basamaklarda beni bekleyen tek kişi Easton’dı. Kaşlarımı çattım çünkü genelde yanında Reed de olurdu ancak erkek arkadaşım hiçbir yerde görünmüyordu. Easton’ın çevresindeki geniş boşluğa bakılacak olursa Astor Park öğrencileri günlük haberlerini almışlardı. Başka bir zaman olsa bu yakışıklı çocuğun etrafı kızlarla çevrili olurdu.

“Bana ne getirdin, küçük kardeş?” Easton koşarak gelip elimdeki beyaz pastane kutusunu kaptı.

“Donut ve muffin,” dedim tekrar etrafıma bakarak. “Reed nerede?”

Easton pastane kutusunu incelemekten başını kaldırmadığı için ifadesini anlayamadım. Ancak omuzlarının biraz gerildiğini fark etmiştim. “Koçla konuşuyor,” dedi sadece.

“Ah. Peki. Toplantı falan gibi mi yoksa başka bir şey mi?”

“Başka bir şey.”

Gözlerimi kıstım. “Benden ne saklıyorsun?”

O cevaplayamadan Val yanımıza geldi.

“Selam kızım!” Bir kolunu omzuma attı. Ya gazeteleri okumamıştı ya da umursamıyordu. İkincisi olduğunu umuyordum.

“Selam Val.” Val’e selam verdiğim sırada Easton’ın yüzündeki rahatlama dikkatimden kaçmadı. Kesinlikle benden bir şey saklıyordu.

Val’in gözü Easton’ın elindeki kutuya takıldı. “Bana da bir şeyler getirdiğini söyle,” diye yalvardı.

“Çikolata parçacıklı muffin.” Val muffin’i kapıp koca bir ısırık alırken gülümsedim. “Kötü bir sabah mı?”

“Hem de nasıl. Jordan’ın alarmı sabahın beşinde çalmaya başladı ve Katy Perry’nin ‘Rise’ı beş kez başa sararken o uyumaya devam etti. Resmî olarak Katy Perry ve Jordan’dan nefret ediyorum.”

“Jordan’dan nefret etmeni sağlayan şey bu mu?” Zorba kızlar tarihinde Jordan Carrington zirvede olabilirdi. Ondan nefret etmek için müzik zevki dışında bir sürü sebep vardı.

Val kahkaha attı. “Diğer şeylerin yanı sıra. Neyse, sen bir tanrıçasın. Ya da bir süvari çünkü senin sabahın benimkinden milyon kat daha kötü olmalı.”

Kaşlarımı çattım. “Nasıl yani?”

Bir kaşını kaldırdı ve bu, onun bir periye benzeyen yüzüne daha gerçeküstü bir hava kattı. “Reed antrenmanda Ronald Richmond’u dövmüş ya, onu diyorum. Daha bir saat önce oldu ama herkes bundan bahsediyor.”

Ağzım açık kaldı. Sonra hızla arkama dönüp Easton’a öfkeyle baktım. “Reed birini mi dövdü? Neden bana söylemedin?”

Ağız dolusu hamur işiyle bana güldü, cevap almak için lokmasını yutmasını beklemek zorunda kaldım. “Çünkü büyütülecek bir olay değil, tamam mı? Richmond ileri geri konuştu, Reed de onu susturdu. Uzaklaştırma falan bile almadı. Sadece koç ona ihtar–”

Ben çoktan okulun giriş kapısına yürümeye başlamıştım bile. Reed’in bir kavgaya girdiğine ve Easton’ın bana söylemediğine inanamıyordum!

“Bekle beni,” diye seslendi Val.

Bana yetişmesi için bekledim ve sonra tekrar hızlı bir tempo tutturdum. Belki ilk dersine girmeden Reed’i yakalardım. Onun bir kavgada kendini koruyabileceğini biliyordum ama yine de onu kendi gözlerimle görmek ve iyi olduğundan emin olmak istiyordum.

“Bu sabah gazeteyi gördüm,” dedi Val kısık sesle, yıldırım hızıma ayak uydururken. “Amcam ve yengem bundan bahsediyordu. Royal malikânesinde işler kötü, ha?”

“Kötüden de öte,” diye itiraf ettim.

Son sınıfların katına varmak üzereydik ki ilk ders zili çaldı. Kahretsin. Hızla gidip Reed’i bulmakla derse yetişmek arasında kalarak aniden durdum. Val koluma dokunup bu ikilemime son verdi.

“Çoktan sınıfa girmişse öğretmeni içeriye girip onunla konuşmana izin vermez,” diye belirtti.

Haklıydı. Ters istikamete dönerken omuzlarım düştü. Tekrardan, Val adımlarıma ayak uydurdu.

“Ella.”

Yürümeye devam ettim.

“Ella. Hadi ama. Bekle.” Tekrar kolumu yakaladı, beni incelerken yüzünde derin bir endişe vardı. “O kimseyi öldürmedi.”

Onun böyle söylemesi beni ne kadar rahatlattı anlatamam. Tutuklandığından beri Reed’in masumiyetine dair şüphelerim beni içten içe yiyip bitiriyordu. Böyle şeyler düşündüğüm için bile kendimden nefret ediyordum ancak gözümü her kapattığımda, açılan dikişlerini hatırlıyordum. Kanı. Bana söylemeden çatı katına gitmiş olmasını.

“Elbette öldürmedi,” demeye zorladım kendimi.

Bakışları keskinleşti. “O zaman neden bu kadar endişeli görünüyorsun?”

“Endişeli değilim.” Keskin ses tonumun onu ikna edeceğini umdum. Sanırım işe yaradı ki ifadesi sakinleşti. “Sadece… Şu anda her şey kaosa sürüklenmiş durumda, Val. Reed tutuklandı, Steve aniden ortaya çık–”

“Ne?” diye bağırdı.

Ona henüz babamdan bahsetmediğimi hatırlamam bir dakikamı aldı. Bunu ona mesajla haber vermek istememiştim ve dün evde yaşanan kargaşa yüzünden Val’i aramaya da hiç fırsatım olmamıştı.

“Evet. Steve döndü. Sürpriz – ölmemiş nihayetinde.”

Val biraz şoka uğramış gibi görünüyordu. “Şaka yapıyorsun, değil mi?”

“Hayır.” Detaylara giremeden önce ikinci zil çaldı. Bu bizim bir dakika içinde sınıflarda olmamıza dair uyarıydı – yoksa... “Öğle yemeğinde her şeyi anlatırım, tamam mı?”

Başıyla hafifçe onayladı ancak şaşkın ifade yüzünden silinmedi. Sonraki koridorda yollarımız ayrıldı ve ben ilk dersime doğru yürüdüm.

Birkaç saniye içerisinde ilk dersimdeki sırama oturmuş ve sabah gazetesini okuyan tek kişinin Val olmadığını keşfetmiştim. Öğretmen bir an için sırtını sınıfa döndüğünde şerefsizin teki iki sıra arkadan eğilerek kısık sesle, “Yatağında öldürülmekten korkuyorsan gelip bizimle yaşayabilirsin, Ella,” diye bağırdı.

Çocuğu görmezden geldim.

“Belki de böyle şeyler senin gibileri tahrik ediyordur.”

Buradaki çocukların çoğunun zamanımı ya da enerjimi harcamama değmeyeceğini Astor Park’a ilk geldiğimde çabucak öğrenmiştim. Okulun kampüsü yemyeşil çimenlerle, yüksek taş binalarla inanılmaz güzel görünüyordu. Bir tablo gibiydi ancak içi, tanışma talihsizliği yaşadığım en mutsuz, kendine zerre kadar güveni olmayan insanlarla doluydu.

Sandalyemde dönerek Bitsy Hamilton’ın sırasının üzerine eğilip şerefsizin koyu yeşil gözlerinin içine baktım. “İsmin ne senin?”

Gözlerini kırpıştırdı. “Ne?”

“İsmin diyorum,” diye tekrar ettim sabırsızca. “İsmin ne?”

Bitsy sırıtışını saklamak için bir elini ağzına götürdü.

Şerefsizin ifadesi kızgın bir dudak bükmeye döndü. “Aspen,” diye cevapladı dişlerini sıkarak.

“Aspen mi? Gerçekten mi?” Ne salakça bir isimdi.

Bitsy artık gülüşünü bastıramıyordu. “Gerçekten de adı Aspen,” dedi kız kahkahaya boğulurken.

“Tanrım, peki. Anlaşmamız şöyle, Aspen. Kısacık ömrümde senin tüm hayatın boyunca deneyimleyeceklerinden çok daha fazlasıyla uğraştım, bu yüzden uydurabileceğin tüm aptal hakaretlerin seni ezik göstermekten başka işe yaramaz. Benim hakkımda ne düşündüğün umurumda bile değil. Aslına bakarsan, köşene çekilip benden tarafa bakma kararını bir kez daha gözden geçirmezsen, bu dönemde seni kelimenin tam anlamıyla çıldırtmak hayatımın öncelikli hedefi olur. Dolabına çürümüş deniz ürünleri koyarım. Ev ödevini paramparça ederim. Okuldaki her bir kıza bulaşıcı bir cinsel hastalığın olduğunu söylerim. Kadın iç çamaşırı giymiş bir fotoğrafını yaptırıp, poster boyutunda renkli olarak bastırıp tüm okula asarım.” Soğukkanlılıkla gülümsedim. “Başına bunların gelmesini ister misin?”

Aspen’in yüzü, ismini aldığı karlı şehir gibi bembeyaz oldu. “Sadece şaka yapıyordum,” diye mırıldandı.

“Espri anlayışın berbat. Umarım babanın yanında senin için hazır bir iş vardır yoksa bu küçük beyninin üniversiteyi atlatabileceğini sanmıyorum.” Sonra önüme döndüm.

Öğlen yemeğimde masamız sessizdi. Val’i Steve’in aniden ortaya çıkışı hakkında bilgilendirdim ancak bu konunun beni ne kadar sarstığı hakkında konuşma şansımız olmadı çünkü Reed, Easton ve Wade futbolcuların masasında oturmak yerine bize katılmışlardı.

Bir şeylerin yolunda olmadığının ilk sinyali buydu. Yani, Reed cinayetle suçlanıyordu bu yüzden hayat genel olarak hiç de yolunda değildi zaten ama takım arkadaşlarıyla oturmaması olayın tahmin ettiğimden daha kötü olduğunu işaret ediyordu.

“Okulda kavga çıkardığın için başın gerçekten de belaya girmedi mi?” diye mırıldandım, Reed yanımdaki sandalyeye oturduğunda.

Başını iki yana salladı. “Bir ihtar aldım.” Sonra ifadesi kederli bir hâl aldı. “Ama biliyorsun ki bu, babamın ve avukatımın kulağında gidecek. Ve bundan hiç hoşlanmayacaklar.”

Ben de hoşlanmamıştım ancak yüzüme cesaret verici bir gülümseme yerleştirdim çünkü Reed’in yeterince stres altında olduğunu biliyordum. Bu sadece…

Reed’i seviyordum, gerçekten. Ama öfkesi onun en büyük düşmanıydı. Eğer kendini kontrol etmeyi öğrenemezse, işler onun için katbekat daha kötü bir hâl alacaktı.

Masanın öbür ucunda Val tabağındaki lahana salatasıyla oynuyordu. Bakışları bir Wade’e bir tabağına dönüyordu. Wade de aynı şeyi yapıyordu – dikkatle hamburgerine odaklanmadan önce Val’e kaçamak bakışlar atıyordu.

Birbirlerine bakmamak için bariz bir şekilde kendilerini zorluyorlardı ve bu, bazı sebeplerden dolayı keyfimi yerine getirmişti. Sefil durumdaki tek kişi olmadığımı görmek güzeldi.

Aniden suçluluk hissettim çünkü Val dikkatle Wade’den uzak duruyorsa ve Wade de onun bakışlarıyla buluşmaktan çekiniyorsa demek ki kötü bir şeyler olmuştu. Yalnız kaldığımızda Val’i bunun hakkında sorguya çekmeyi aklıma not ettim.

“Ee,” dedi Wade sessizlik çekilmez hâle gelene dek uzayınca. “Kış Balosu için kimler heyecanlı?”

Kimse cevap vermedi.

“Gerçekten mi? Kimse mi?” Val’e anlamlı bir bakış attı. “Ya sen Carrington? Bir kavalyen var mı?”

Val ona sert bir bakış attı. “Ben baloya gitmiyorum.”

Masa yine sessizliğe büründü. Val, tıpkı benim keyifsizce tavuğumla oynadığım gibi salatasıyla oynamaya devam etti.

“Aç değil misin?” diye sordu Reed sessizce.

“Pek iştahım yok,” diye itiraf ettim.

“Endişeli misin?” diye fısıldadı.

“Biraz.” Aslında çok endişeliydim ama gerçeği geri plana itip yüzüme bir gülümseme daha yerleştirdim.

Reed içimi okumuş olacak ki eğilip beni öptü. Ağzıyla dikkatimi dağıtmasına izin verdim çünkü bu iyi hissettirmişti ama biliyordum ki bu öpücükler sadece geçici bir etkiydi.

Geri çekilip bunu ona da söyledim. “Beni öperek endişelerimden arındıramazsın.”

Eli yan tarafımdan yukarıya doğru kayıp göğsümün tam altında durdu. Parmakları alt kıvrımı okşuyordu ve bu hareketiyle tüm vücudumdan bir titreme geçti. Mavi gözlerine baktım, arsız vaatlerle doluydu. Pekâlâ diye karar verdim, belki de öpücükleriyle endişelerimi arındırabilirdi.

İpeksi saçlarından birkaç tutamı yüzünden çektiğimde, yalnız olmamızı ve Reed’in dile getirmediği vaatlerini gerçekleştirebilmesini diledim. Beni öne doğru çekip yeniden öptü. Bu kez dudaklarımı aralayıp dilini içeri sokmasına izin verdim.

“Ben yemek yerken yapmayın bari,” diye inledi Easton. “İştahımı kaçırıyorsunuz.”

“Bunun mümkün olduğunu hiç sanmıyorum,” dedi Val.

Reed’in dudaklarına doğru gülümsedim ve sonra sandalyeme geri yerleştim.

“Eh, beni azdırıyorsunuz. Benimle tuvaleti ziyaret etmek isteyen var mı?” diye sordu Wade neşeyle.

Val’in ağzı düz bir çizgi hâlini aldı.

“Her şey yoluna girecek,” dedi Reed bana. “Bu, Easton’ın midesi için geçerli olmayabilir ama. Onca karbonhidratı yalayıp yuttuktan sonra mide fesadı geçirebilir.” Easton’ın tabağındaki makarna yığınını işaret etti.

“Ben endişelenince iştahı açılanlardanım,” diye cevap verdi kardeşi.

Reed’in başlattığı şeye devam edip ortamı neşelendirmeye çalıştım. “Geçen hafta tıkındığın bir tepsi kurabiyenin bahanesi neydi peki?”

“O benim sadece acıkmış hâlimdi. Ayrıca, burada kurabiyeden bahsediyoruz. Kurabiye yemek için kim bahaneye ihtiyaç duyar ki?”

“Nedense bu soruda cinsel bir ima sezdim,” dedi Wade araya girerek. “Ve doğru cevap şu ki, kurabiye yemek için kimsenin bahaneye ihtiyacı yoktur.”

“Ama sonuçta izin alman gerekir,” dedi Val ters bir şekilde, masaya oturduğundan beri ilk kez bakışlarını Wade’e odaklayarak. “Eğer gidip başkasının kurabiyesinin tadına baktıysan, diğer fırıncılar sana kendi kurabiyelerini ikram etmekle ilgilenmez.”

Ve sonra masadan kalkıp ayaklarını yere vura vura uzaklaştı.

“Hey!” diye bağırdı Wade arkasından. “Diğer kurabiyelerin tadına sadece bir kez baktım çünkü kurabiyesini istediğim asıl fırıncı kapalıydı!”

Sandalyesinden kalkıp Val’in peşinden koştu. Easton, Reed ve ben arkalarından bakakaldık.

“İçimden bir ses diyor ki bunlar sadece kurabiyeden bahsetmiyorlardı,” dedi Easton.

Şaka değil. Val’i üzgün görmekten nefret ediyor olsam da onun sorunlarına imrenmekten kendimi alamıyordum.

Erkek arkadaşınızın hapse girme ihtimali yüzünden endişelenmediğiniz zaman ilişki problemlerini çözmek çok daha kolaydı.

7

Reed

Giriş kapısından girdiğim an babam başını hole uzatıp parmağıyla beni göstererek, “Çalışma odama gelmen lazım. Hemen,” dedi.

Ella’yla aramızda endişeli bir bakışma geçti. Richmond’la ettiğim kavganın babamın kulağına geldiğini tahmin etmek için dâhi olmaya gerek yoktu. Kahretsin. Ona kendim söylerim diye ummuştum.

“Ben de seninle gelsem mi?” diye sordu Ella, endişeli bir ifadeyle.

Bir an durduktan sonra başımı iki yana salladım. “Hayır, sen yukarıya çıkıp ödevini falan yap. Pek hoş geçmeyecek.” Tereddüt edince, onu nazikçe dürttüm. “Hadi git. Ben de birazdan gelirim.”

Merdivenlerde gözden kaybolana kadar holde bekledim ve sonra bütün gün göğsüme sıkışmış mutsuz iç çekişi derin derin dışarıya saldım. Bugün okul berbattı, sadece takım arkadaşımın burnunu kırdığım için değil. Fısıldaşmalar ve bakışlar beni rahatsız etmişti. Normalde sınıf arkadaşlarımın benimle ilgili düşüncelerini zerre umursamazdım ancak bugün okuldaki gergin hava neredeyse boğucu hâle gelmişti.

Herkes Brooke’u öldürüp öldürmediğimi merak ediyordu. Çoğu öldürdüğüme inanıyordu. Hatta buna birkaç takım arkadaşım da dahildi. Lanet olsun ki bazen Ella’nın da buna inandığını düşünüyordum. Hiç dile getirmemişti ama öğlen yemeğinde, ona bakmadığımı sandığı anlarda bana bakışını fark etmiştim. Yüzünde, kelimelere dökemediğim bir ifade vardı. Şüphe değildi belki ama tedirginlik gibiydi. Ve biraz da üzüntü.

Onun sadece bütün bu olanlardan dolayı çok korkmuş durumda olduğunu söyledim kendime ama bir yanım aklında soru işareti olup olmadığını merak ediyordu. Acaba bana öyle bakarak bir katille çıkıp çıkmadığını mı anlamaya çalışıyordu?

“Reed.”

Babamın sert sesi beni harekete geçirdi. Holden geçip çalışma odasında yöneldim ve komuta masasının başında Grier’ı görünce tüm keyfim kaçtı. Babam yakındaki kolçaklı sandalyede oturuyordu.

“Ne oldu?” diye sordum hemen.

“Sormana gerek var mı?” Babamın ifadesi öfkeli ve tehditkârdı. “Bugün erken saatlerde müdürden bir telefon aldım. Bana soyunma odasında geçirdiğin küçük öfke krizinden bahsetti.”

Sinirlendim. “Öfke krizi değildi. Richmon annemle ilgili ileri geri konuştu.”

Annemden bahsetmem ilk kez babamın yelkenleri suya indirmesini sağlamamıştı. “Hz. İsa’yı bile aşağılasa umurumda değil – okulda kavga çıkaramazsın Reed! Artık yapamazsın, hele de ikinci dereceden cinayetle suçlanırken!”

Midemde öfke ve utancın eşit derecedeki ağırlığını hissettim. Babamın yüzü kıpkırmızıydı, elleri iki yanında yumruk olmuştu ama gözlerindeki öfkenin sisi ardında çok daha kötü bir şey olduğunu fark ettim – hayal kırıklığı.

Babamı hayal kırıklığına uğratmayı en son ne zaman umursamıştım hatırlamıyorum. Ancak… Sanırım şu an umursuyordum.

“Otur, Reed.” Emir, altın dolma kalemini not defterinin üzerine yerleştiren Grier’dan geldi. “Üzerinden geçmemiz gereken birkaç şey var.”

İsteksizce gidip minderli sandalyelerden birine oturdum. Babam gergin bir hâlde diğer sandalyeye geçti.

“Kavga mevzusunu birazdan konuşacağız,” dedi Grier. “Ancak önce, bana Brooke’un tırnaklarında neden senin DNA kalıntılarının bulunduğunu açıklaman gerek.”

Şokla sarsıldım. “Ne?”

“Bugün bölge savcı yardımcısı ve soruşturmadan sorumlu dedektiflerle görüştüm. Bize detaylı bilgi vermeden önce DNA testlerinin sonuçlanmasını bekliyorlardı. Sonuçlar gelmiş ve inan bana bunları paylaşmak için can atıyorlardı.” Grier’ın yüz ifadesi sertleşti. “Brooke’un tırnak diplerinden aldıkları örneklerde deri kalıntıları bulunmuş. DNA seninkiyle eşleşiyor.”

“Benim DNA örneğimi nereden bulmuşlar?” diye sordum. “Ben örnek falan vermedim.”

“En son tutuklanmandan kalma.”

İrkildim. Son tutuklanma. Kulağa kötü geliyordu. “Böyle bir şey yapabilirler mi?”

“Bir kere sisteme girmişsen, sonsuza dek orada kalırsın.” Grier birkaç kâğıt parçası çıkarırken, babam sert bir şekilde bakıyordu. “O geceyi adım adım, dakika dakika gözden geçireceğiz. Hiçbir şeyi atlama. Osurmuşsan bile bunu bilmem gerek. Brooke’la görüştükten sonra ne yaptın?”

“Eve geldim.”

“Hemen mi?”

“Evet.”

Grier’ın ifadesi ciddileşti. “Bundan emin misin?”

Kaşlarımı çattım, “Ben… Sanırım?”

“Yanlış cevap. Güvenlik kamerası kayıtlarına göre bir saat sonra varmışsın.”

“Nereye varmışım?”

“Buraya,” diye patladı, öfkeli görünüyordu. “Evin kameralarla izleniyor, Reed, yoksa bunu unuttun mu?”

Babama bir bakış attım, ciddi bir şekilde başıyla onayladı. “Siz okuldayken kayıtları inceledik,” dedi. “Kamera kayıtları eve saat onda geldiğini gösteriyor.”

“Yani O’Halloranların çatı katından ayrıldıktan tam bir saat sonra,” diye açıkladı Grier.

O geceyi hatırlamaya çalışarak hafızamı yokladım. “Şehirde biraz gezindim,” dedim yavaşça. “Brooke’la yaptığımız konuşma yüzünden hâlâ öfkeliydim. Kendimi sakinleştirip öyle ev–”

“Hayır,” diye araya girdi babam.

“Hayır ne?” Şu anda bir halt anlamıyordum.

“Böyle şeyler söylememelisin, tamam mı? O gece ‘sakinleşmeye’ ihtiyaç duyduğun bir ruh hâlinde olduğunu kendi aramızda dahi olsa ima edemezsin. Brooke’la kavga ettin, tamam ama bu o kadar önemli değildi,” dedi babam ciddiyetle. “Oraya gittiğinde de ayrıldığında da gayet sakindin.”

İçim öfkeyle düğümlendi. “Civarda bir, üç ya da on saat dolaşmışım ne fark eder?” diye bağırdım. “Ellerindeki kayıtlar çatı katına girdikten yirmi dakika sonra oradan ayrıldığımı gösteriyor. Yani bir saat sonrasına kadar eve dönmemişsem ne olmuş yani?”

“Güvenlik kamerası kayıtlarını mahkemeye sunacaklardır,” dedi Grier, sanki konuşan ben değilmişim gibi babama dönerek. “Eli kulaklarındadır.”

“Ee, ne olmuş yani?” diye üsteledim.

Grier kalemini bana doğrulttu. “Olan şu, yalan söyledin. Kürsüde bir kez yalan söylersen seni orada çarmıha gererler.”

“Kürsü mü? İfade vermek zorunda mı kalacağım?” Bir duygu kasırgası midemde dev bir yumru oluşturdu. Kendi kendime, polis soruşturma sırasında eninde sonunda gerçek katili bulacak diyordum ama görünen o ki gerçek katilin ben olduğumu düşünüyorlardı.

“Dedektifler beline birkaç kez dokunduğunu ve sorgu sırasında tişörtünde kan lekelerinin belirdiğini fark etmişler.”

“Lanet olsun,” diye mırıldandım. Sanki boynuma bir ilmik geçirilmiş gibi hissediyordum.

“O nasıl oldu?” diye üsteledi Grier.

“Bilmiyorum. Belki araba sürerken olmuştur? Ya da bir şeye uzanırken?”

“Peki, yaralanma nasıl meydana geldi?”

Şimdi yapacağım itirafın kulağa kötü geleceğini anlamak için bir avukat olmama gerek yoktu. “Rıhtımda bıçaklandım.”

“Neden oradaydın?”

“Dövüşmek için,” diye mırıldandım kısık bir sesle.

“Ne için?”

“Dövüşmek için. Dövüşüyordum.”

“Dövüşüyordun,” diyerek lafımı tekrarladı.

“Dövüşmek yasalara aykırı değil.” Rıhtımda dövüştüğüm çocuklardan biri bir savcı asistanının oğluydu ve dediğine göre, herkes gönüllü olarak dövüşüyorsa, yanlış bir şey yapmıyorduk. Karşıdakinin dayak yemeye rızası varsa bu suç değildi.

Ama sanırım şiddet eğilimi olan muhtemel bir katil için bu bir delil olarak kullanılabilirdi.

“İşin içinde para yok muydu? Şişko Deuce olarak bilinen Franklin Deutmeyer, Easton Royal’ın futbol maçlarında ona bahis yatırdığını söylüyor. Sizin dövüşlere bahis oynamadığını mı söylüyorsun yani?” Grier yalan söylememi beklemedi. “Justin Markowitz’le görüştük, işin içinde yüklü paralar döndüğünü söyledi.”

Benden cevap bekliyor gibi değildi. Haklı da çıktım çünkü Grier sanki beni alt edeceği kapanış konuşmasını yapmaya hazırlanırcasına öne doğru eğildi.

“Para için dövüşüyorsun. Sana kendini iyi hissettirdiği için dövüşüyorsun. Bir çocuğu elle tutulur bir gerekçen olmadan hastanelik ediyor–”

Bu kez lafını böldüm. “Anneme hakaret etmişti.”

“Tıpkı bugün burnunu kırdığın, Richmond denilen şu çocuk gibi mi? O da mı annene hakaret etmişti?”

“Evet,” dedim dişlerimi sıkarak.

“Peki ya Brooke? O da mı annene hakaret etti?”

“Ne demek istiyorsun sen?” diye homurdandı babam.

“Diyorum ki oğlunun öfke sorunu var,” diye patladı Grier. “Biri merhume annesinin mezarı başında nefes dahi alsa–”

Babam irkildi.

“–oğlun kendini kaybediyor.” Grier kalemini masaya fırlatıp bana kötü kötü baktı. “Bölge Savcısı bu davaya ciddi anlamda takmış durumda. Neden bilmiyorum. Uyuşturucu ticareti yüzünden sık sık gerçekleşen cinayetler ve Şişko Deuce gibi, çocuklardan para toplayan bahisçiler dahil, boğazlarına kadar sonuca bağlanmamış davalara batmışlar ama bu dava ilgilerini çekiyor ve sana da bu cinayeti işleyen katil gözüyle bakıyorlar. Soruşturma ekibim biraz araştırma yaptı, söylentilere göre Dinah O’Halloran’ın Bölge Savcısı Pat Moralt’la bir ilişkisi olabilirmiş.”

Bu kez küfreden babam oldu. “Lanet olsun.”

İlmek gittikçe sıkılaşıyordu.

“Okuldaki bütün sınıf arkadaşlarınla görüşecekler. İçlerinden biriyle bir sorun yaşadıysan bana şu an söylesen iyi edersin.”

“Senin eyaletin en iyi avukatlarından biri olduğunu sanıyordum,” dedi babam aksi bir şekilde.

“Benden bir mucize yaratmamı bekliyorsunuz,” diye öfkeyle cevapladı Grier.

“Hayır,” diye araya girdim. “Biz senden gerçeği ortaya çıkarmanı istiyoruz. Çeneme kendi irademle yumruk yemeyi sorun etmiyor olabilirim ama işlemediğim bir suç yüzünden hapse girmeyi ediyorum. Pisliğin tekiyim kesinlikle. Ama ben kadınlara el kaldırmam ve kimseyi asla öldürmeyeceğimden de yüzde yüz eminim.”

Babam bir adım yaklaşıp elini omzuma koydu. “Bu davayı kazanacaksın, Grier. Şu anda masanda hangi dava var umurumda bile değil. Reed bu olaydan aklanana kadar hiçbir şey önemli değil.”

Cümlesinde bir yoksa iması vardı.

Grier’ın suratı asıldı ancak itiraz etmedi. Bunun yerine ayağa kalktı, bütün evraklarını topladı ve “İşe koyulayım,” dedi.

“Soruşturma devam ederken biz ne yapmalıyız?” diye sordu babam, Grier’ı kapıya geçirirken.

Sandalyemde oturmaya devam ettim ve hayatım nasıl bu hâle geldi diye düşündüm. Ellerime baktım. Onu ben mi öldürmüştüm? Çatı katından ayrıldığımı hayal mi etmiştim? Garip bir hafıza kaybı durumu mu yaşıyordum?

“Yüzüne mutlu bir ifade yerleştir, normal hareket et ve suçlu değilmişsin gibi davran.”

“Suçlu değilim,” diye hırladım.

Grier holde durakladı. “Bölge Savcısı suçu kanıtlayacak bir araç, neden ve fırsat peşinde. Brooke kafasını şömineye öyle güçlü bir şekilde çarpmış ki beyni omuriliğinden ayrılmış. Sen iri ve güçlüsün, ayrıca insanları yumruklamayı da seviyorsun. Ellerinde oraya gittiğine dair kamera kayıtları var. Ve bunu kanıtlayacak bir de amaç. Ah, ve Ella Harper?”

Aniden gerildim. “Ne olmuş ona?”

“Ondan uzak dur,” dedi Grier ciddiyetle. “O kız senin en büyük zaafın.”

8

Ella

Okula gittiğimde Reed beni girişteki merdivenlerde bekliyordu. Bu kez ortalarda olmayan Easton’dı ama Reed’le yalnız kaldığım için minnettardım, özellikle de dün geceden sonra. Callum ve Grier’la görüştükten sonra morali bozulmuş ve ketumlaşmıştı, uzun bir zamandan sonra ilk kez benim odamda uyumamıştı. Ona kalması için yalvarmamıştım ama konuşması için baskı yapmıştım.

Bana söylediği çok az şeyden anladığım kadarıyla, Reed’in dövüşlere katılması ve çatı katından ayrılıp Royal malikânesine dönene kadar arada geçen o bir saatte nerede olduğunun kayıtsız olması avukatı endişelendirmişti.

Ben de bu kısmı anlayamıyordum. Hemen eve gitmemişse ne olmuştu yani? Bu, şüpheli bir şeyler yapıyor olduğu anlamına gelmezdi, özellikle de çatı katına girdikten yirmi dakika sonra çıktığını polisler bilirken.

Fakat yine de bu, Grier ve Callum’u bu kadar endişelendiriyorsa demek ki önemli bir şeydi. Bu yüzden Reed’e merhaba öpücüğü verdikten sonra konusunu açtığım ilk şey bu oldu.

“Şehirde arabayla gezindiğin o bir saat neden bir anlam taşıyor hâlâ anlamıyorum.”

Bakışları karardı, pantolonunun içine sokmadığı gömleği ve iliklenmemiş mavi ceketiyle birleşince, bu hâli ona kötü çocuk havası veriyordu. Reed’le tanışmadan önce kötü çocuklar hiç ilgimi çekmezdi ancak söz konusu o olunca bu hâlini karşı koyulmaz buluyordum.

“Hiçbir anlama gelmiyor,” diye mırıldandı.

“O zaman neden avukat öyle endişelenmiş?”

Reed omuz silkti. “Bilmiyorum. Ama senin buna kafanı yormanı istemiyorum, tamam mı?”

“Elimde değil.” Durakladım, bu fikri yeniden ortaya atmak istemiyordum çünkü Reed sinirleniyordu ama kendime engel olamadım. “Kaçmak için hâlâ zamanımız var,” diye yalvardım ve çevreme göz gezdirip bizi dikizleyen birilerinin olup olmadığını kontrol ettim. Sesimi alçaltarak fısıldadım. “Burada oturup seni hapse atmalarını beklemek istemiyorum.”

Gözlerindeki sertlik kayboldu. “Bebeğim, öyle bir şey olmayacak.”

“Nereden biliyorsun ki?” Çaresizlik hissi beni sardı. “Benim için önemli olan diğer kişiyi kaybettim zaten. Seni de kaybetmek istemiyorum.”

Reed iç çekerek beni kollarına çekti ve alnımdan öptü. “Beni kaybetmeyeceksin.”

Ağzı aşağıya doğru indi ve benimkini buldu, dilini dudaklarımın arasına kaydırarak beni nefessiz bıraktı ve dizlerimin bağını çözdü. Düşmemek için kaslı kollarına tutundum.

“Sen tanıdığım en güçlü insansın,” diye fısıldadı dudaklarıma doğru. “Benim için de güçlü ol, tamam mı? Kaçmayacağız. Kalacağız ve savaşacağız.”

Ben daha cevap veremeden bir arabanın motor sesi dikkatimi dağıttı. Arkama dönüp baktığımda bir polis aracının ana binanın önündeki büyük araba yoluna yanaştığını gördüm.

İkimiz de gerildik.

“Buraya senin için mi geldiler?” diye sordum endişeyle.

Sert ifadesi geri döndü ve mavi gözleri polis aracına kitlendi. “Bilmiyorum.” Sürücü tarafından kel kafalı tıknaz bir adam çıktığında ifadesi daha da gölgelendi. “Siktir.”

“Onu tanıyor musun?” diye sordum tıslarcasına.

Reed başıyla onayladı. “Dedektif Cousins. Beni sorguya çeken polislerden biriydi.”

Tanrım. Bu hiç hayra alamet değildi.

Beklenildiği üzere, Cousins bizi merdivenlerde görünce hemen yanımıza geldi. “Bay Royal,” dedi sakince.

“Dedektif,” diye cevapladı Reed de aynı sakinlikle.

Gergin bir sessizlik yaşandıktan sonra dedektif keskin bakışlarını bana çevirdi.

“Ella O’Halloran’sınız sanırım?”

“Harper,” dedim.

Adam açık açık gözlerini devirdi ki bence bu çok kabaca bir hareketti. “Eh, Bayan Harper, aslına bakarsanız bu sabahki listemin başında yer alıyorsunuz.”

Ona somurttum. “Ne listesi?”

“Tanık listesi.” Cousins bana gülümsediğinde biraz kendini beğenmiş göründü. “Müdür bu sabah görüşmeleri onun ofisinde yapmam için izin verdi. Beni takip eder misiniz lütfen…”

Olduğum yerde kaldım. Callum böyle bir şey olabileceğine dair beni çoktan uyarmıştı, yani buna hazırlıklıydım. “Özür dilerim ama bu mümkün değil. Ne çeşit bir görüşme olursa olsun vasimin yanımda olması gerekiyor.” Ben de aynı kendini beğenmişlikle ona gülümsedim. “Tabii avukatımın da.”

Dedektif gözlerini kıstı. “Anlıyorum. Demek böyle oynayacağız.” Başını kısaca salladı. “Sanırım vasinle iletişim hâlinde olacağım.”

Bunu dedikten sonra yanımızdan geçerek giriş kapısında gözden kayboldu.

O gidince takındığım özgüven maskesi düştü ve hemen Reed’e döndüm. “Bugün insanlarla mı görüşecekmiş? Kiminle?”

“Bilmiyorum,” dedi kasvetli bir tavırla.

“Aman Tanrım, Reed, bu hiç iyi değil. Hem de hiç.”

“Bir şey olmayacak.” Ama sesinde her zamanki özgüven yoktu. “Hadi gel, sınıfa gitmemiz gerek. Bugün herhangi bir sorun yaşarsan bana mesaj at, tamam mı?”

“Ne sorun yaşayabilirim ki?” diye sordum temkinli bir şekilde.

Cevabı gizemliydi. “Öğrenciler huzursuz.”

Bu konuşmanın tamamı –ve Dedektif Cousins’in birdenbire ortaya çıkması– endişelerimi biraz olsun hafifletmemişti ve sanırım Reed de bunun farkındaydı ama yine de yüzüne bir gülümseme yerleştirip sanki her şey yolundaymış gibi bana sınıfıma kadar eşlik etti. Hızlı bir öpücüğün ardından karşı istikamete doğru uzaklaştı. Endişelerimi üzerimden silkip atamıyordum. Ağır bir battaniye gibi üzerime çökmüşlerdi ve kimya dersine girip, Easton’ın yanındaki her zamanki yerime oturduğumda ise çaresizlik bedenimin her bir gözeneğinden taşıyordu.

“Sorun ne?” diye sordu hemen Easton.

Kulağına eğildim. “Polisler, Reed hakkında insanlarla görüşmek için buraya gelmişler.”

Easton istifini bozmadı. “Buradaki hiç kimse Reed ve Brooke olayını bilmiyor ki,” diye fısıldadı. “Görüşmelerden hiçbir şey çıkmayacaktır.”

Çevreme göz atıp bizi dinleyen biri olmadığından emin oldum. “Ama okuldaki herkes dövüşlere katıldığını biliyor.” Aklıma başka bir düşünce geldi. “Ve Savannah, Dinah olayını biliyor.”

Kaşlarını çattı. “Onun Brooke’la bir alakası yok.”

“Hayır, ama olayı çarpıtabilirler.” Endişem bu kez öncekinden de kötü bir şekilde geri dönünce ellerimi ovuşturmaya başladım. “Eğer Dinah’nın Reed’in kardeşine şantaj yaptığını öğrenirlerse, ortaya Reed’in oraya Dinah için gittiği ama onun yerine Brooke’u öldürdüğü gibi çılgınca bir teori atabilirler.”

Bu saçma bir düşünceydi ama Easton’ın endişeli görünmesini sağlayacak kadar da makuldü. “Siktir.”

“Eğer Savannah’yla konuşurlarsa, sence onlara bir şeyler anlatır mı?”

Başını yavaşça iki yana salladı. “Ben… sanmıyorum?”

Bu benim için yeterli değildi. Hem de hiç. “Bundan sonraki İngilizce dersine beraber giriyoruz. Onunla konuşacağım.”

“Ne diyeceksin? Öterse bacaklarını kırmakla mı tehdit edeceksin?” Zayıf ve zoraki bir şekilde gülümsedi.

“Hayır ama Gideon ve Dinah konusunu açmamasının ne kadar önemli olduğunu bilmesini sağlayacağım.”

“Sav, Royallardan nefret eder,” dedi bıkkın bir tonla. “Çenesini kapalı tutması için ona ne söylersen söyle ikna edebileceğini sanmıyorum.”

“Belki edemem ama yine de deneyeceğim.”

Kimya dersinden sonra ikinci kata koşup Savannah Montgo-mery’yi İngilizce sınıfımıza varmadan yakalamaya çalıştım.

Gideon’ın eski kız arkadaşı şimdiye kadar tanıştığım en tutarsız kişilerden biriydi. Buraya ilk geldiğimde bana Astor Park Hazırlık Okulu’nu gezdiren rehberdi ve o gün şirretlliği üzerinde olsa da bana bu okulda nasıl hayatta kalınacağına dair istenmeyen tavsiyelerde bulunmuştu. Mesafesini korumasına ve derslerde benimle pek konuşmamasına rağmen yine de beni Daniel Delacorte hakkında uyarmış ve o sapıktan intikam almamız için Val’le bana yardım etmişti.

Yani sanırım o bir müttefik sayılırdı?

Dürüst olmak gerekirse, gerçekten emin değildim. En iyi günündeyken bile ne tepki vereceğini kestirmesi zordu, diğer günlerde ise ne yapacağını tahmin etmek neredeyse imkânsızdı.

Bugün o imkânsız günlerden biriydi. Kapının önünde beklediğimi görünce kaşları çatılsa da düşmanlıktan yoksun bir sesle, “Selam,” dedi.

“Bir dakika konuşabilir miyiz?” diye sordum sessizce.

Gözlerinde şüphe kıvılcımları parladı. “Neden?”

Sabırlı olmam gerekiyordu. “Çünkü konuşmamız gerekiyor.”

“Ders başlıyor.”

“Bay Winston her zaman on dakika geç gelir, biliyorsun. Zamanımız var.” Gözlerimle ona yalvardım. “Lütfen?”

Kısa bir an sonra başıyla onayladı. “Tamam. Ama çabuk ol.”

Hol boyunca, dar bir koridora sıkıştırılmış olan bir dolap kümesine doğru sessizce yürüdük. Yalnız kaldığımızda vakit kaybetmeden konuya girdim.

“Bugün, Reed’in takımındakiler ve sınıf arkadaşlarıyla görüşmek üzere polis buraya geldi.”

Şaşırmış görünmüyordu. “Evet, biliyorum. Çoktan Beringer’ın ofisine çağrıldım. Onlarla öğle yemeğinde görüşeceğim.” Gözlerini devirdi. “Beni dersten çıkarmaya çalıştılar ama sikerim bu işi. Royallardan biri babasının kız arkadaşını öldürdü diye ben dersimden geri kalacak değilim.”

Sanki bana tokat atmış gibi irkildim. “Reed kimseyi öldürmedi,” dedim dişlerimi sıkarak.

Savannah omuz silkti. “Öldürmüş olsa bile umurumda değil. Brooke’u hiç sevmezdim zaten.”

Kaşlarımı çattım. Savannah, Brooke’u tanıyor muydu ki? Bir an aklım karıştı ama sonra Savannah’nın onu tanıdığını hatırladım. Bana Astor Park turu yaptırdığı gün Brooke’tan “ilave” diye söz etmişti ve Gideon’la da bir yıl kadar çıkmıştı, yani evde birkaç kez Brooke’la karşılaşmış olmalıydı.

“O kadın tam bir çöptü,” diye ekledi. “Alnında büyük harflerle servet avcısı yazıyordu.”

“Her neyse, Reed onu öldürmedi.”

Mükemmelce şekillendirilmiş kaşlarından birini havaya kaldırdı. “Polislere bunu söylememi falan mı istiyorsun?”

Öfkemi yuttum. “Onlara istediğini söyleyebilirsin çünkü onu Reed öldürmedi. Ben seninle başka bir konu hakkında konuşmak istiyordum.”

“Hangi başka konu?”

Ana koridora göz attım. Boştu. “Gideon ve Dinah konusu.”

Reed’in söylediğine göre Dinah, Gideon’ın telefonuna sızarak o ve Savanah’nın birbirlerine gönderdiği çıplak fotoğrafları çalmıştı. Elindeki bu kozla beraber, Gideon’ı reşit olmayan birini cinsel ilişkiye zorlama suçuyla tehdit etmişti çünkü o zamanlar Gideon on sekiz, Savannah ise daha on beş yaşındaydı.

Gideon’ın adı geçince Savannah’nın temkinli ifadesi saf bir nefrete dönüştü. “Erkek arkadaşımın ucuz bir erkek avcısını becermesinden mi bahsediyorsun?” diye patladı.

“Evet ve o ucuz erkek avcısı senin Gideon’a gönderdiğin fotoğrafları kullanarak ona şantaj yapıyor,” diye cevapladım öfkeyle.

Bu kez irkilen o olmuştu. “Gideon’ın bu belaya bulaşmasında suç benim mi diyorsun yani? Çünkü benim değil! İhanet eden oydu. O korkunç kadınla yatan oydu, kadının onu takıntı hâline getirip telefonunu çalmasının nedeni de oydu. Benim tek yaptığım erkek arkadaşıma fotoğraf göndermekti, Ella!”

Konuşmanın kontrolünü kaybettiğimi fark edince hemen sakin, tehditkâr olmayan bir ton takındım. “Ben kesinlikle seni suçlamıyorum,” dedim. “Benim söylemek istediğim, sen istesen de istemesen de bu işin içine bulaştın bir kere. Polisler, Dinah ve fotoğraflar mevzusunu öğrenirse Gideon’ın başı büyük bir derde girebilir.”

Savannah cevap vermedi.

“Ondan nefret ettiğini biliyorum ama onun hapse girmesini istemediğini de biliyorum. Dedektiflere bunu anlatman, sadece onların bunu Reed’in aleyhinde kullanmak için bir şekilde çarpıtmaya çalışmasını sağlayacak.” Gözlerimi ona diktim. “Ve Reed masum.” Yani en azından öyle olduğunu düşünüyordum.

Uzun bir süre sessiz kaldı. Sessizlik o kadar uzadı ki onu ikna edemediğimi düşündüm. Sonra derin bir iç çekip başını salladı.

“Tamam. Çenemi kapalı tutacağım.”

İçim rahatlamıştı ama Savannah ona teşekkür etmeme fırsatı bile vermeden, tek kelime etmeyerek çekip gitti.

9

Ella

Günün kalanında Savannah’yı bir daha görmedim. Normalde olsa bunu hiç umursamazdım çünkü öğleden sonraki derslerimizin hiçbiri ortak değildi ancak paranoya içimi kemirmeye başlamıştı. Öğle arasında dedektifle görüşmesi gerekiyordu. Bu yüzden öğleden sonra gelip beni bulur ve görüşmeyi anlatır diye umuyordum ancak gelmemişti ve günün ikinci yarısında onu koridorlarda bile görmemiştim.

Öğlen yemeğinde Val, dedektiflerin bu sabah onunla görüşme izni için ailesine bir mesaj bıraktıklarını söyledi. Sanırım amcası ve yengesi de Callum gibiydi çünkü Val ve Jordan’ın görüşmesi sırasında yanlarında olmakta ısrarcı olmuşlardı.

Evet, Jordan. Görünüşe göre o da Cousins’in listesindeydi ve bu çok ama çok rahatsız ediciydi çünkü Jordan’ın Reed hakkında sadece kötü şeyler söyleyeceğini biliyordum.

Polislerin bugün Savannah dışında kimlerle görüştüğünü bilmiyordum. Kendi görüşmemden ödüm kopuyordu ama Callum’un mümkün olduğunca bunu erteleyebileceğini umuyordum. Belki dedektifler aptal görevlerini yerine getirip gerçek katili bulana kadar erteleyebilirdik.

Tabii ortada gerçek bir katil varsa…

Boğazımda peyda olan bu sessiz çığlık otoparkın ortasında durmama neden oldu. Bu düşüncelerin zihnime dolmasından nefret ediyordum. Hâlâ Reed’den şüphe ediyor olmaktan da nefret ediyordum. Brooke’u öldürmediği konusunda ısrarcıydı. Öldürmediğine dair yemin ediyordu.

Peki o zaman neden ona yüzde yüz inanamıyordum?

“Otopark arabalar içindir, küçük kardeş, insanlar için değil.”

Arkamı döndüğümde Easton’ın bana sırıttığını gördüm. Beni yürümem için hafifçe dürterek, “Zavallı Lauren kaç dakikadır o yerden çıkmaya çalışıyor, yaklaşık iki dakika mı ne?” diye ekledi.

Bakışlarım motoru çalışır vaziyette olan kırmızı BMW’ye takıldı. Beklendiği üzere Lauren Donovan bana el salladı, sanki yolunu kapatan ben değilmişim de oymuş gibi yüzünde hafif bir mahcubiyet vardı.

Ben de aynı mahcubiyetle ikizlerin kız arkadaşına el salladım ve hızla yolundan çekildim. “Gözüm dalmış,” dedim Easton’a.

“Hâlâ görüşmeler için mi endişelisin?”

“Evet. Ama Savannah’yla konuştum, Gideon olayı hakkında konuşmayacağına söz verdi.”

Easton başıyla onayladı. “En azından bu iyi bir şey.”

“Evet.”

“Ella,” arkamızdan Reed’in sesi geldi. “Eve benim arabayla gidelim mi?”

Onlara döndüğüm sırada yanında Sebastian’la beraber park yerine doğru yürüyorlardı. Paranoya tekrar gün yüzüne çıktı. “Ne oldu? Antrenmanın yok muydu?”

Başını iki yana salladı. “East’in var ama ben izinliyim. Babam mesaj attı ve doğrudan eve gelmemi söyledi.”

Omurgama korku dolu bir sızı yerleşti. “Neden? Neler oluyor?”

“Bilmiyorum.” Reed sinirli görünüyordu. “Tek dediği bunun önemli bir şey olduğu. Koç’la bile çoktan konuşmuş.”

İfadesi sertti, bu da endişeli olduğu anlamına geliyordu. Köşeye sıkıştırılmış gibi hissettiğinde Reed’in kabalaştığını öğrenmeye başlamıştım ve bu köşe polisler ve dedektiflerle doluydu, hapishane ise dünyanın en dar, yalnız köşesi gibi hissettiriyor olmalıydı.

“Benim de orada olmamı istedi mi?” diye sordum temkinli bir şekilde.

“Hayır. Ama ben istiyorum.” Reed küçük kardeşine baktı. “Seb, Ella’nın arabasını eve sen getirir misin?”

Sebastian başıyla onayladı. “Tamamdır.”

Ona anahtarlarımı fırlattım ve Sebastian üstü açık arabama yönelirken Easton’ın futbol antrenmanına doğru koşturuşunu izledim. Reed’in Range Rover’ına bindik ama benden neden eve onunla aynı arabada gitmemi istediğinden emin değildim çünkü yolculuğun ilk beş dakikası boyunca tek kelime etmedi.

Tırnaklarımı kemirerek camdan dışarıyı izledim. Sessiz Reed’le uğraşmak benim için çok zordu. Bu hâli bana Royalların yanına ilk taşındığım zamanları hatırlatıyordu fazlasıyla. O zamanlar Reed bana sadece kötü bakışlar atıyor ya da iğneleyici sözler söylüyordu ki bu da alışkın olduğum şeylerden çok uzaktı. Annem biraz –şey, yani çokça– sorumsuzdu ama oldukça neşeliydi ve duygularını asla saklamazdı. Saklayan kişi hep ben olurdum.

“Söyle bakalım,” diye kükredi Reed aniden.

İrkildim. “Neyi?”

“Takıntı hâline getirdiğin şey neyse onu. Düşüncelerini resmen duyabiliyorum ve eğer tırnaklarını biraz daha yersen tırnak falan kalmayacak.”

Üzülerek başparmağımın yan tarafındaki diş izlerine baktım. Kızarıklıkları yok etmek için ovalarken, “Fark ettiğini düşünmemiştim,” dedim.

Boğuk, kısık bir sesle, “Ben seninle ilgili her şeyi fark ediyorum, bebeğim,” dedi.

“Endişeliyim. Bana sürekli endişelenmemi söylüyorsun ama gittikçe kötüleşiyor,” diye itiraf ettim. “Okulda düşmanını tanımak daha kolay. Kim senin yanında kim sana karşı, kim destek kim köstek oluyor şeklinde insanları sınıflandırmak. Ancak bu şey çok büyük görünüyor.”

Ve çok daha korkutucu, ancak bunu kendime sakladım. Reed’in korkularımı duymasına gerek yoktu. Onu ağırlığıyla ezen bütün yükü yetmezmiş gibi bir de benimkileri yüklenip taşımaya kalkışırdı.

“Hepsinin çaresine bakılacak,” dedi, becerikli elleri SUV’yi Royal malikânesinin önündeki araba yoluna sürerken. “Çünkü ben kimseyi öldürmedim.”

“O zaman kim öldürdü?”

“Belki bebeğin babası yapmıştır? Brooke o gece para koparabileceği herkesle şansını denemiş olmalı. Yatağa attığı tek aptal be–” Aniden durdu.

Durduğuna sevindim çünkü Reed’in başka biriyle seks yaptığını düşünmekten hoşlanmıyordum, bu benden önce yaşanmış olsa bile. Tanrım, bakir olsa ne güzel olurdu.

“Bakir olmalıydın,” dedim.

Şaşkın bir şekilde kahkaha attı. “Kafana taktığın şey bu muydu?”

“Hayır ama öyle olsaydın ne kadar çok sorunun çözüleceğini düşünsene. Brooke’la bu şeyi yaşamış olmazdın. Okuldaki kızlar üzerine ağızlarının suyunu akıtmazdı.”

“Bakir olsaydım, okuldaki bütün o kızlar Reed Zirve’sine tırmanan ilk kişi olduklarını ilan etmek için beni yatağa atmaya çalışırdı.” Arabayı evin yan tarafına park ederken sırıttı.

Royalların avluda kocaman bir park alanı vardı, spiral bir desen verilmiş özel parke taşlarıyla döşenmiş yol, tüm araçlarını barındıran garaja kadar uzanıyordu. Ancak kimse garajı kullanmayı sevmiyordu. Avlu genelde siyah Roverlar ya da Easton’ın bordo kamyonetiyle doluyordu.

“Kızlar öyle değildir,” dedim, SUV’den inip içerideki çantama uzanırken. “Senin bekâretini bozmak için yarışa falan girmezlerdi.”

Reed çantama benden önce ulaştı. Yüzünde bir sırıtışla çantamı elimden çekti. “Kızlar aynen de öyleler. Jordan neden sürekli senin peşinde sanıyorsun? Sen onun rakibisin, bebeğim. Kim olduğun önemli değil, çoğu insan rekabetçi pisliğin tekidir. Astor’daki çocuklara gelecek olursak, onlar hepsinden beterler. Bakir olsaydım bu, birinin kazanması için bir yarışmadan ibaret olurdu.”

“Öyle diyorsan.”

Rover’ın ön tarafına dolanıp yanıma geldi ve bir kolunu omzuma attı. Ağzı kulağımın üst kıvrımına değecek kadar eğildi ve fısıldayarak, “Senin çiçeğin kokladıktan sonra istersen ben bakir sen de deneyimli bir sosyetikmişsin rolü yapabiliriz,” dedi.

Ona bir tane patlattım çünkü bunu hak etmişti ama bu daha da çok gülmesine neden oldu. Bana gülüyor olsa bile buna sevinmiştim çünkü sinirli ya da sessiz Reed’dense mutlu Reed’i tercih ederdim.

Keyfi uzun sürmedi gerçi. Callum yüzünde sert bir ifadeyle bizi kapıda karşıladı.

“Keyfinin yerinde olmasına sevindim,” dedi duygusuz bir şekilde, hepimiz mutfağa girerken.

Steve’i mutfak tezgâhının önünde görünce şaşkınlıkla irkildim. Biliyorum bu çok saçmaydı ama sürekli onun varlığını unutuyordum. Sanki beynim tek seferde bir krize odaklanabiliyordu ve şu anda Reed’in hapse girme ihtimali en önemli konuydu. Steve’i her gördüğümde, sanki ölmediği haberini tekrar tekrar alıyor gibi oluyordum.

Reed’in kolunu omzumda görünce mavi gözlerinin nasıl kısıldığı gözümden kaçmadı. Steve’in bakışları ebeveynlere has o onaylamaz ifadeye benziyordu ki bu daha önce deneyimlediğim bir şey değildi. Annem bu konularda çok rahat biriydi.

Reed’in kolundan sıyrılarak buzdolabına gidiyormuşum gibi davrandım. “Sen de bir şey ister misin?” diye sordum.

Reed bana eğlenir gibi gülümsedi. “Tabii, ne önerirsin?”

Pislik. Neden onu eşikte bıraktığımı kesinlikle anlamıştı ve şimdi de bu yüzden benimle dalgasını geçiyordu. Ona ortaparmağımı göstermemek için kendimi zor tuttum ve dolaptan kendime bir kutu yoğurt kaptım.

Callum ellerini çırparak dikkatimizi kendine çekti. “Bir kaşık al ve çalışma odama yanıma gelin.”

“Yanımıza,” diye düzeltti Steve.

Callum bir elini salladı ve yürüyüp gitti.

Reed’e, “Şu imaları kes,” dedim tıslarcasına ve çekmeceden bir kaşık kaptım.

“Neden? Babam bizi biliyor.”

“Ama Steve bilmiyor,” diye açıkladım. “Garip oluyor, tamam mı? Şeymişiz gibi rol yapalım…”

Reed bir kaşını kaldırdı.

“Arkadaşmışız gibi,” diye bitirdim lafımı çünkü diğer bütün alternatifler garip geliyordu.

“Rol mü? Ama ben zaten arkadaş olduğumuzu sanıyordum. Kalbimi kırdın.” Abartılı bir şekilde eliyle göğsüne vurdu.

“Şu an değilsin ama bunu değiştirebilirim.” Kaşığımı tehdit edercesine ona doğru salladım. “Seninle yakın temas kurmaktan korkmuyorum, dostum.”

“Şimdi sabırsızlandım işte.” Elleri kalçama indi ve beni kendine çekti. “Neden benimle şu an yakın temasa girmiyorsun?”

Dudaklarımı yaladım, bakışları ağzıma odaklanmıştı.

“Reed! Ella!” diye bağırdı Callum. “Çalışma odama. Hemen!”

Hemen uzaklaştım. “Hadi gidelim.”

Reed’in ağzının içinde kıskanç pislik diye mırıldandığını duyduğuma yemin edebilirim.

Callum’un ofisine girdiğimizde Steve’i masaya yaslanmış Callum’u da volta atarken bulduk. Masanın önüne yerleştirilmiş kolçaklı deri sandalyelerden birinde oturmakta olan Halston Grier’ı görünce bütün neşemiz buharlaşıp uçtu.

“Bay Grier,” dedi Reed, gergin bir şekilde.

Grier ayağa kalktı. “Reed. Nasılsın, evlat?”

Reed arkamdan uzanıp avukatın elini sıktı.

“Ben çıkmalı mıyım?” diye sordum rahatsız bir şekilde.

“Hayır, bu durum seni de ilgilendiriyor, Ella,” diye cevapladı Callum.

Reed hemen yanımda belirip bir elini korumacı bir şekilde sırtıma koydu. Callum’un kravatının ilk kez yamuk olduğunu fark ediyordum ve saçları da, sanki elini yüzlerce kez arasından geçirmiş havaya dikilmişti. Bakışlarım, bir kot pantolon ve bol beyaz bir gömlek giymiş olan Steve’e kaydı. Hâli tavrı hiç endişeli görünmüyordu.

Hangisinin hâlini duygusal bir ipucu olarak seçeceğimi bilemedim. Bakışlarım kaygılı Callum’la sakin Steve arasında gidip geldi. Konu cinayet davası ile ilgili değil de benimle ilgili olabilir miydi?

“Otursan iyi olur.” Bunu söyleyen Grier’dı.

Başımı iki yana salladım. “Hayır, ayakta kalacağım.”

Oturmak tehlikeli görünüyordu. Oturma pozisyonundayken ayağa kalkmak ve kaçmak, halihazırda ayakta olmaktan daha uzun sürerdi.

“Baba?” diye sordu Reed.

Callum iç çekip bu kez ayasıyla yüzünü ovuşturdu. “Yargıç Delacorte bugün bana ilginç bir teklifle geldi.” Durakladı. “Brooke’un tırnaklarında buldukları DNA dokularıyla alakalı.”

Reed kaşlarını çattı. “Ne olmuş ona?”

“Delacorte delilleri karartmayı teklif etti.”

Ağzım açık kaldı. Daniel’in babası bir yargıçtı. Ve adam delilleri “karartmayı” mı teklif ediyordu? Bu şimdiye kadar duyduğum en yozlaşmış şeydi.

“Bedeli neymiş peki?” diye sordum.

Callum bana döndü. “Daniel’ın tekrar Astor Park’a dönebilmesi. Bütün suçlamalarını geri çekmen ve uyuşturucuyu kendi isteğinle aldığını itiraf etmen.” Oğluna bir bakış attı. “Sen ve kardeşlerin Ella’yı bulduğunuzda, ondan daha çok nefret etmeyesiniz diye size bir hikâye uydurmuş. Bedeli işte bu.”

İçimdeki her bir hücre Callum’un anlattığı bu senaryoya itiraz ediyordu.

Reed bir volkan gibi patladı. “O orospu çocuğu var ya! Asla olmaz!”

“Peki ya bunu yaparsam…” Nefes aldım. “Reed hakkındaki suçlamalar düşecek mi? Dava kapanacak mı?” Sorularımı doğrudan avukata yöneltmiştim.

“Bunu yapmayacaksın,” dedi Reed ısrarla, bir eliyle kolumu kavrayarak

Elinden silkinip kurtularak avukata döndüm. “Bunu yaparsam,” diye tekrarladım sıktığım dişlerimin arasından, “Reed kurtulacak mı?”

Arkamda, Reed bu fikri değerlendirdiği için babasına bağırıyordu. Callum onu sakinleştirmeye çalışarak bu yolu tercih etmemi önermediğini açıklamaya çalışıyordu.

Ama açıkça görülüyordu ki bunu istiyordu, yoksa bahsini bile açmazdı. Bu biraz canımı acıtmıştı ama anlayabiliyordum. Callum oğlunu ömür boyu hapse girmekten korumaya çalışıyordu.

O sırada Steve ise hiçbir şey demiyordu. Sadece her şeyi gözlemliyordu. Ama bu odadaki diğer erkeklerin hiçbiri umurumda değildi. İhtiyaç duyduğum o cevabı sadece avukat verebilirdi.

Grier manikürlü ellerini kucağında birleştirmiş, odadaki bütün kaosa rağmen gayet sakin ve aklı başında görünüyordu. Bana baktığında ne görüyordu acaba? Kırılgan bir kız mı? Aptal ya da gülünç bir kız mı? Peki ya erkek arkadaşını, uğruna zehir olsa içecek kadar seven bir kıza ne derdi?

Bu… Bu hiçbir şey değildi. Daniel Delacorte’un birkaç ay daha hayatımda olması, birkaç berbat Astor Park öğrencisinin arkamdan fısıldaşması ya da adımın uyuşturucu bağımlısına çıkması mı? Reed’in özgürlüğüne karşılık sadece bunlar mıydı?

Kesinlikle değerdi.

“İşimize yarar,” diye itiraf etti en sonunda Grier.

Ve Reed yine kendini kaybetti.

10

Reed

“Asla!” Avukatın sözlerini duyar duymaz babamı bırakıp Ella’nın yanına fırladım ve iş işten geçmeden o yılan avukatla arasına girdim. “Kesinlikle böyle bir şey olmayacak. Asla.”

Ella beni duymazdan geldi. “Peki ya video kanıtları?”

“Hepsi ortadan kaldırılabilir,” diye cevapladı Grier. “Anladığım kadarıyla delil karartmak Delacorte’un deneyimli olduğu bir konuymuş.”

“Bunun iyi bir fikir olduğunu düşündüğünüze gerçekten inanamıyorum. Daniel’ın Ella’ya yüz kilometreden daha yakın olmaması gerekiyor,” dedim öfkeyle. “Bu çok siktiri boktan bir durum.”

“Diline sahip çık,” dedi babam, sanki önceden ettiğim küfürleri umursuyordu da.

“Öyle mi?” diye karşı çıktı Ella. “Yirmi beş yıl hapis yemek ne peki? Özgürlüğün için gururumdan vazgeçmem bana hiç siktiri boktan bir durum gibi gelmiyor.”

Kimse Ella’ya ettiği küfür için ses çıkarmadı ve bu beni daha da sinirlendirdi.

Babama döndüm çünkü bu durumda ikna edilmesi gereken asıl kişi oydu. Ella bu pazarlığı tek başına yapamazdı. Yalnızca babam ve bu adi avukat yapabilirdi.

“Bu duyduğum en alçakça şey. O şerefsiz tam bir psikopat ve siz onu geri mi getireceksiniz? Daha da kötüsü, Ella’yı hayat boyu sürecek bir saldırının hedefi hâline mi getireceksiniz?”

Babam bana kötü kötü baktı. “Ben seni hapisten kurtarmaya çalışıyorum. Harika bir fikir olmayabilir ama ikiniz de bunu duymayı hak ediyordunuz. Size yetişkin gibi davranmamı mı istiyorsunuz? O zaman bir yetişkin gibi kararlar alma zamanınız geldi!” diye çıkıştı.

“Tamam o zaman. Daniel olduğu yerde kalacak ve biz de haklı olarak bu davayı kazanacağız çünkü yapmadım. Ben. Brooke’u. Öldürmedim.” Akıllarına iyice soksunlar diye her bir kelimeyi üzerine basa basa söyledim.

Ella bileğimi yakaladı. “Reed, lütfen.”

“Lütfen ne? Daniel hakkında yalan söylediğin ifadesini verirsen okulda işlerin nasıl olacağını biliyorsun, değil mi? Koridorlarda tek başına yürüyemeyeceksin bile. Birimiz her zaman senin yanında gezmek zorunda kalacak. Jordan seni mahvedecek.”

“Bunu umursadığımı mı sanıyorsun? Sadece birkaç ayımız daha kaldı.”

“Peki ya önümüzdeki yıl? Seni korumak için burada olmayacağım,” diye hatırlattım ona.

Masaya baktığımda Steve’in gözlerini kıstığını gördüm. “Düşünceli davranışın için minnettarım, Reed ama Ella’nın senin korumana ihtiyacı yok. Onu koruyacak bir babası var.” Dudaklarını büzdü. “Hem artık kızımı evime götürme zamanı da geldi sanırım.”

Kanım dondu.

Ella’nın kavrayışı parmaklarımın etrafında sıkılaştı.

Steve masada doğruldu. “Callum, ben yokken kızıma sahip çıktığın için minnettarım ama Ella’nın babası benim. Senin şu anda oğullarınla uğraşman gerekiyor – Ella’yla ben burada olmasak iyi olur.”

Ah, hayatta olmaz. Ella benden ya da bu evden ayrılamazdı.

“Baba,” dedim uyarır gibi.

“Steve, senin evin hâlâ kapalı,” diye hatırlattı Callum diğer adama. “Ve bir süre daha öyle kalacak gibi görünüyor.” Onaylaması için avukata baktı.

Grier başıyla onayladı. “Emniyet en az iki hafta daha delil toplanacağını söyledi.”

“Sorun değil. Dinah ve ben Hallow Oaks’daki çatı süitini kiraladık.” Steve elini cebine daldırıp plastik bir anahtar kartı çıkardı. “Resepsiyona adını eklettim, Ella. Bu da senin kartın.”

Ella almak için hareket etmedi. “Hayır. Dinah ile aynı evde uyuyamam.” Hemen ekledi. “Alınma sakın.”

“Ella bir Royal,” dedim sakin bir şekilde.

Steve’in bakışları Ella’nın bileğimi sıkıca kavramaktan bembeyaz kesilmiş ellerine kaydı. “Öyle olmasa iyi olur,” diye mırıldandı eğlenerek.

“Mantıklı ol, Steve,” dedi babam. “Önce sen bir yerleş. Daha halletmemiz gereken bir sürü yasal konu var. Bu herkes için yeni bir durum.”

“Ella on yedi yaşında, bu da demek oluyor ki hâlâ ailesinin vesayetinde, değil mi Halston?”

Avukat başını yana eğdi. “Doğru.” Ayağa kalktı ve bacaklarını sırayla sallayarak pantolonunun dizlerini düzeltti. “Öyle görünüyor ki sizin halletmeniz gereken özel konular var. Ben ayak altından çekileyim.” Kapıya varmadan önce yarı yolda durup bana baktı. “Sanırım sana cumartesi günkü cenazeden uzak durmanı söylememe gerek yok?”

Kaşlarımı çatarak, “Ne cenazesi?” dedim.

“Brooke’un,” dedi babam dişlerini sıkarak ve sonra Grier’a döndü. “Hayır, Reed cenazeye katılmayacak.”

“Güzel.”

Kendime engel olamayarak laf soktum. “Aile-dediğin-birlik-olmalı lafına ne oldu?”

Grier da aynı şekilde laf sokarak, “Cenaze dışında istediğiniz yerde birlik olabilirsiniz. Ayrıca Tanrı aşkına, Reed, artık beladan uzak dur. Okulda kavga çıkarmak ya da başka saçmalıklar yok, tamam mı?” Bakışları dile getirilmeyen bir uyarıyla Ella’ya kaydı.

En büyük zaafım mı? Alakası yoktu. Ella beni dik tutan bir çelik gibiydi ama Grier onu, sadece suçumun nedenine dair bir kanıt olarak görüyordu. Ella’ya biraz daha yaklaştım.

Grier başını iki yana sallayıp babama dönerek, “Delacorte’la bir görüşme daha yapmak istersen bana haber ver,” diye ekledi.

“Görüşme falan olmayacak,” diye bağırdım onlara.

Babam avukatın sırtını sıvazladı. “Ararım.”

Boğazım öfkeyle doldu. Sanki burada yokmuşum gibi davranıyorlardı. Madem kimse beni dinlemiyordu o zaman burada olmamın da bir anlamı yoktu.

“Hadi gidelim,” dedim Ella’ya.

Onun ya da herhangi birinin bir şey demesini beklemeden Ella’yı çekip çalışma odasından çıkardım.

Bir dakika sonra üst kata çıkmıştık, odasının kapısını çarparak açıp Ella’yı acelece içeriye çektim.

“Bu saçmalık!” diye patladı. “Steve ve o korkunç kadınla bir otele falan taşınmıyorum!”

“Hayır, taşınmıyorsun,” diye ona katıldığımı belirttim ve yatağa çıkışını izledim. Üniformasının eteği yukarıya kaydı ve oturup dizlerini çenesinin altına çekmeden önce bir anlığına poposunun güzel bir manzarasını yakaladım.

“Ve sen de saçmalıyorsun,” diye homurdandı. “Bence Delacorte’un anlaşmasını kabul etmeliyiz.”

“Hayır,” dedim tekrardan.

“Reed.”

“Ella.”

“Bu seni hapisten kurtaracak!”

“Hayır, bu beni ömür boyu o şerefsizin avucuna düşürmüş olacak. Bu anlaşma olmayacak, bebeğim. Ciddiyim. Bu yüzden aklından çıkar bunu.”

“Peki, diyelim ki teklifi kabul etmeyeceksin–”

“Etmiyorum.”

“–o zaman ne yapacağız?”

Beyaz gömleğimi çıkardım ve ayakkabılarımı tekmeleyerek yere attım. Üzerimde pantolonum ve atletimle yatakta Ella’nın yanına uzandım ve onu kollarıma çektim. Bana sokuldu ama sadece kısa bir anlığına. Sonra doğruldu ve bana kötü kötü baktı.

“Sana bir soru sordum,” diye söylendi.

Bıkkın bir nefes verdim. “Bizim yapabileceğimiz bir şey yok, Ella. Bu konuda her şeyle ilgilenmek Grier’ın işi.”

“Eh, sana adi yargıçlarla anlaşma yapmayı önerdiğine bakılırsa pek iyi bir iş çıkardığı söylenemez!” Yanakları öfkeyle kızardı. “Hadi bir liste yapalım.”

“Ne listesi?” diye sordum şaşkınlıkla.

“Brooke’u öldürmüş olabilecek insanlar listesi.” Yataktan fırlayıp masasına gitti ve dizüstü bilgisayarını kaptı. “Dinah dışında yakın olduğu başka kim vardı?”

“Bildiğim kadarıyla hiç kimse,” dedim açık açık.

Ella yatağın ucuna oturup bilgisayarı açtı. “Bu kabul edilebilir bir cevap değil.”

Bıkkınlık tüm vücuduma dalga dalga vurdu. “Elimdeki tek cevap bu. Brooke’un arkadaşı yoktu.”

“Ancak düşmanları vardı – böyle söylemiştin, değil mi?” Bir arama motoru açtı ve aramaya Brooke’un adını yazdı. Bir milyon farklı Brooke Davidson hakkında milyonlarca sonuç çıktı. “O zaman iş sadece o düşmanları bulmaya bakar.”

Dirseklerimin üzerine kalktım. “Nesin sen şimdi, Louis Lane mi? Bu davayı tek başına mı çözeceksin?”

“Daha iyi bir fikrin var mı?” diyerek karşılık verdi.

İç çektim. “Babamın özel dedektifleri var. Seni bulmuşlardı, hatırladın mı?”

Ella’nın eli farenin üzerinde durakladı, bu tereddütü bir saniye kadar sürdü ve sonra Brooke’un Facebook sayfası gibi görünen bir şeye tıkladı. Sayfa yüklenirken bana düşünceli bir bakış attı.

“Cenaze töreni,” dedi.

“Ne olmuş ona?” diye sordum ihtiyatla. Varmak istediği sonuçtan hoşlanmamıştım.

“Sanırım ben de gitmeliyim.”

Hızla kalkıp oturdum. “Hayatta olmaz. Grier gitmememiz gerektiğini söyledi.”

“Hayır, senin gitmemen gerektiğini söyledi.” Bakışları tekrar ekrana döndü. “Brooke’un Kuzey Carolina Devlet Üniversitesi’nden mezun olduğunu biliyor muydun?”

Bu işe yaramaz bilgileri kulak ardı ederek, “O cenazeye gitmiyorsun, Ella,” diye kükredim.

“Nedenmiş? Bence Brooke’un kimlerle yakın olduğuna dair bir fikir edinmenin en iyi yolu bu. Kimlerin geldiğine bakarım ve...” Aniden soluğu kesildi. “Ya katil de gelirse?”

Gözlerimi kapatarak şu anda fazlasıyla ihtiyaç duyduğum sabrı korumaya çalıştım. “Bebeğim.” Gözlerimi açtım. “Brooke’u öldüren her kimse, onun ortaya çıkıp, ‘Selam millet! Katil benim!’ diyeceğini mi sanıyorsun gerçekten?”

Mavi gözlerinde bir kıvılcım ateşlendi. “Tabii ki hayır. Ama televizyonda yayınlanan suç belgesellerini hiç izlemedin mi? FBI yorumcuları, katilin suç mahalline geri döndüğünden ya da polislerle alay etmek için kurbanın cenazesine katıldığından bahseder daima.”

İnanmayan gözlerle ona baktım ama o çoktan önündeki bilgisayara odaklanmıştı.

“Cenazeye gitmeni istemiyorum,” dedim dişlerimi sıkarak.

Ella yüzüme bile bakmadan, “Tüh,” dedi.

11

Ella

“Bu kıyafetleri hangi rahibeden çaldın?” diye sordu Easton, cumartesi sabah erken saatlerde kamyonetine binerken.

Kontrol paneline vurdum. “Kapa çeneni de sür şunu.”

İtaat ederek kamyonetini çalıştırdı ve malikâneyi anayoldan ayıran devasa çelik kapılara doğru yolun aşağısına sürdü. “Neden? Kim kovalıyor? Steve mi yoksa?”

Steve artık Dinah’yla beraber Hallow Oaks’daki süitlerinde yaşıyor olsa da hâlâ sürekli malikânede dolanıyordu. Varlığı Callum’un keyfini yerine getiriyordu ama onun yakınlarında kendimi garip hissediyor ve onunla vakit geçirmekten kaçınıyordum. Sanırım bu kimsenin dikkatinden kaçmamıştı.

“Hayır, Reed,” diye cevapladım. “Bugün gitmemi istemedi.”

“Evet, benim de gitmemden pek hoşlandığı söylenemez.”

Arka pencereden bakıp Reed’in kamyonetin peşinden koştuğunu ya da ona benzer bir şey yapıp yapmadığını kontrol ettim. Çıkarken hiç mutlu değildi ama önceki gece ona da dediğim gibi, tüh. Bugün Brooke’un cenazesine katılan her bir kişiyi gözetlemeyi planlıyordum.

Ayrıca, bugün Callum nişanlısını toprağa verirken birileri yanında olmalıydı. Oraya yalnız gitmesine izin veremezdim ve Reed’in gelmesi söz konusu olmadığına, ikizler de gelmek istemediğine göre geriye sadece ben ve Easton kalmıştık. Callum bizden önce şoförü Durand ile beraber gitmişti çünkü cenazeden sonra şehirde halletmesi gereken işleri vardı.

“Ee, nasıl izin kopardın? Seksi kullanarak onu kölen hâline mi getirdin? Orgazmın keyfiyle kendinden mi geçti yoksa?”

“Kapa çeneni.” Telefonumda kadın gücü çalma listemi buldum ve arabaya bağladım.

Ancak bu Easton’ı susturamadı. Tersine, şarkının sözlerini bastırarak konuşmaya başladı. “Hâlâ seksten kaçınıyor musun? Zavallı çocuğun taşakları büzüşmüştür şu âna kadar herhalde.”

“Seks hayatımı seninle konuşacak değilim,” dedim ve müziğin sesini daha da yükselttim.

Easton sonraki sekiz kilometreyi kahkaha atarak geçirdi.

Acı gerçek ise bize işkence eden asıl kişinin Reed olmasıydı. Son üç gecedir tekrardan yatağımda yatmaya başlamıştı ve yatakta bir sürü şey yapmıştık. Vücudunun her bir yerine dokunmamı sorun etmiyordu. Sakso çekmemden keyif alıyor ve karşılığını da cömertçe veriyordu. Hatta bıraksam kafasını saatlerce bacaklarımın arasına gömebilirdi. Ama o son bariyer var ya? İşte o konu, Reed’in tabiriyle “Brooke olayının” gölgesi üzerimizden kalkana kadar rafa kaldırılmıştı.

Tatmin ve beklenti arasında garip bir yerdeydim. Reed cinsel anlamda bana neredeyse her şeyi veriyordu ama yine de bu yeterli gelmiyordu. Ancak durumlarımız tersine olsaydı, onun benim kararlarıma kesinlikle saygı duyacağını da biliyordum. Bu yüzden ben de onunkilere duymalıydım. Ama bu çok can sıkıcıydı.

Cenaze evine vardığımızda Callum girişte bizi bekliyordu. Üzerine, fiyatı muhtemelen arabamdan bile yüksek olsan siyah bir takım elbise giymişti, saçları arkaya doğru yatırılmıştı ki bu da onu olduğundan genç gösteriyordu.

“Bizi beklemene gerek yoktu,” dedim yanına vardığımızda.

Başını iki yana salladı. “Halston’ı duydun – aile birliğimizi göstermeliyiz. Eğer burada hep beraber olursak, o zaman insanlar buradan bizim mutlu ve pişmanlıkları olmayan bir takım olduğumuza inanarak ayrılacaktır.”

Bunu yüksek sesle söylemedim ama cinayet şüphelisinin ailesi olduğumuz düşünülürse, buradaki kimsenin Royalların güç gösterisinden etkileneceğini sanmıyordum.

Üçümüz kasvetli binaya girdiğimizde Callum bizi soldaki kemerli eşiğe yönlendirdi. İçerisinde vernikli ahşap sıraları olan küçük bir şapeldi burası, yükseltilmiş bir platformu vardı ve o platformda…

Bir tabut vardı.

Görüntü karşısında nabzım hızlandı. Ah, Tanrım. Brooke’un gerçekten orada olduğuna inanamıyordum.

Aklıma korkunç bir düşünce gelince parmak uçlarımda yükselip Callum’un kulağına, “Ona otopsi yaptılar mı?” diye fısıldadım.

Ciddi bir ifadeyle başını onaylarcasına salladı. “Sonuçlar henüz çıkmadı.” Durakladı. “Sanırım şeye… Ah, fetüse de DNA testi yapacaklar.”

Bu düşünce midemi bulandırdı çünkü bu şeyler yaşandığından beri ilk kez, o gece çatı katında aslında iki kişinin öldüğünü fark ettim. Brooke… ve masum bir bebek.

Ağzıma yükselen safrayı yuttum ve bakışlarımı şık siyah tabuttan güçlükle ayırdım. Onun yerine, tabutun yanında bir şövale üzerine yerleştirilmiş büyük çerçeveli fotoğrafa baktım.

Brooke kötü bir insan olabilirdi ama onun güzel bir kadın olduğunu ben bile inkâr edemezdim. Seçtikleri fotoğrafta Brooke desenli, şık bir yazlık elbise içerisinde gülümsüyordu. Sarı saçları açıktı ve kameraya bakan mavi gözlerinde mutluluk parıltıları vardı. Çok güzel görünüyordu.

“Lanet olsun. Bu çok kasvetli,” diye mırıldandı Easton.

Kesinlikle öyleydi.

Annem öldüğünde o kadar parasızdım ki onun için bir cenaze töreni bile düzenleyememiştim. Anma törenleri, ölüyü yakma işleminin iki katıydı, bu yüzden tören yapmamaya karar vermiştim. Zaten kimse de gelmezdi. Ama yapsaydım annem çok sevinirdi.

“Geliyor musun?” diye sordu Easton başıyla ön tarafı göstererek.

Bakışlarını takip edince tabutu gösterdiğini fark ettim. Tabut açıktı ama oraya gitmek istemiyordum. Bu yüzden başımı hayır anlamında salladım ve Easton elleri ceplerinde koridor boyunca tabuta doğru ilerlerken orta sıralarda kendime oturacak bir yer buldum. Öne doğru eğildiğinde ceketi geniş omuzlarında gerildi. Ne gördüğünü merak ediyordum.

Salona göz gezdirdiğimde katılım karşısında şaşırdım. Ya da katılım eksikliği diyelim. Çünkü törene on kişiden bile az kişi katılmıştı. Sanırım Brooke’un gerçekten de hiç arkadaşı yoktu.

“Defol!”

Dinah’nın tiz sesli feryadıyla irkildim. Eh, Brooke’un en azından bir dostu vardı.

Dinah’nın bunu bize söylediğini anlamam bir dakikamı aldı. Bana ve tabutun başından dönmüş olan Easton’a bıçak gibi keskin gözlerle bakıyordu.

“Bu ne terbiyesizlik!” diye bağırdı, onu daha önce bu kadar öfkeli gördüğümü hiç sanmıyorum. Yüzü kızarmış, yeşil gözleri öfkeden çılgına dönmüştü. “Siz Royallar buraya ait değilsiniz! Ve sen–”

Bu söyledikleri banaydı.

“–sen aileden bile değilsin! Defol git! Hepiniz defolun!”

Suçsuz birinin neye benzediğini bilmiyordum ama Dinah’yı şüpheliler listemin tepesine eklemiştim. Zavallı bir genci yatağına atmak için şantaj yapan bir kadın, daha başka kötü şeyler de yapabilirdi.

Callum gözlerinde sert bir bakışla bize doğru geldi. Callum’unkine benzer siyah bir takım elbise giyen Steve de onu takip etmişti. Steve’in gözleri, alışveriş merkezinin indirim reyonundaki ilk rafta bulduğum siyah çuvalımsı elbiseme takıldı. Bana iki beden büyüktü ama elimde olan diğer siyah kıyafet annemden kalma, vücudumu sıkıca saran elbiseydi. Bir cenazede giymek için dehşet verici ve fazlasıyla seksiydi.

“Hiçbir yere gitmiyoruz,” dedi Callum dişlerini sıkarak. “Aslına bakarsan bizim burada olmaya senden çok hakkımız var, Dinah. Tanrı aşkına, o kadın benim nişanlımdı, onunla evlenecektim.”

“Onu sevmiyordun bile,” diye kükredi Dinah. O kadar şiddetli titriyordu ki tüm vücudu sarsılıyordu. “O senin için bir seks oyuncağından başka bir şey değildi!”

Bunu birilerinin duyup duymadığına bakmak için gözlerimle salonu taradım.

Herkes duymuştu. Rahip de dahil herkesin bakışları bu tartışmaya kilitlenmişti. Kürsüden bize kötü kötü bakıyordu ve bunu fark eden tek kişi ben değildim.

“Dinah.” Steve’in sesi alçak ve daha önce hiç duymadığım kadar dominanttı. Normalde rahat bir tavırla konuşurdu ama bu kez öyle değildi. “Kendini rezil ediyorsun.”

“Umurumda değil!” diye bağırdı. “Onlar buraya ait değil! O benim dostumdu! Kardeşim gibiydi!”

“O, Callum’un nişanlısıydı,” diye patladı Steve. “Ona karşı ne hissettiği ya da hissetmediği önemli değil, Brooke’un ona karşı hisleri olduğunu biliyoruz. Brooke, Callum’u seviyordu. Burada olmasını da isterdi.”

İşte bu, Dinah’nın çenesini kapatmıştı. Yarım dakika kadar. Sonra öfkeli bakışlarını bana yöneltti. “Eh, o zaman o buraya ait değil!”

Steve’in gözleri ürkütücü bir şekilde kısıldı. “Ne demek değil. Ella benim kızım.”

“Üç günlük kızın! Ben senin lanet karınım!”

Rahip boğazını temizledi. Yüksek sesle. Sanırım şapelin ortasında lanet okunmasından hoşlanmamıştı.

“Çocuk gibi davranıyorsun,” dedi Steve sert bir şekilde. “Ve kendini küçük düşürüyorsun. Bu yüzden buradan atılan sen olmadan oturmanı öneririm.”

Bu sözler onu tamamen susturdu. Bize öfkeli bakışlar atarak salonun ön tarafına doğru hışımla yürüyüp kendini sertçe bir sıraya bıraktı.

“Bunun için özür dilerim,” dedi Steve ama sadece bana bakıyordu. “O biraz… duygusallaştı.”

Easton alçak sesle burnundan güldü, sanki “Biraz mı?” der gibiydi.

Callum başını hafifçe salladı. “Hadi oturalım. Tören başlamak üzere.”

Steve yürüyüp korkunç karısının yanına oturduğunda derin bir oh çektim. Bizimle oturmadığına