Андрей Тихомиров
Από την ιστορία του ελληνικού λαού

Έλληνες: συγκρότηση λαού, μεταναστεύσεις

Έλληνες (αυτονομία – Έλληνες) – οι άνθρωποι που αποτελούν τον κύριο πληθυσμό της Ελλάδας, την Κύπρο. Το όνομα Έλληνες τους δόθηκε στην αρχαιότητα από τους Ρωμαίους από το όνομα μιας από τις μικρές φυλές των Ελλήνων αποίκων στη νότια Ιταλία. Ο ελληνικός λαός άρχισε να διαμορφώνεται γύρω στον 12ο αιώνα. προ ΧΡΙΣΤΟΥ μι. ως αποτέλεσμα της ανάμειξης των αρχαιότερων κατοίκων της Ελλάδας, των Πελασγών, με νεοφερμένους από τη Μικρά Ασία (Τυρσένιους, Κάρες κ.λπ.), οι οποίοι με τη σειρά τους προέρχονταν από τις στέπες των Νοτίων Ουραλίων (όπου οι αρχαιότεροι Ινδοί -Σχηματίστηκε ευρωπαϊκή κοινότητα), και φυλές από τα βορειοδυτικά της Βαλκανικής Χερσονήσου, που τότε αποτελούνταν κυρίως από τέσσερα φύλα: Αχαιούς, Ίωνες, Αιολείς, Δωριείς και κάποιες άλλες, μικρότερες.

Οι Έλληνες ήταν οι αγωγοί ενός υψηλού πολιτισμού, είχαν μεγάλη πολιτιστική επιρροή στους γειτονικούς λαούς, τόνωσαν την ανάπτυξη της υλικής τους παραγωγής και συνέβαλαν στην αποσύνθεση του πρωτόγονου κοινοτικού συστήματος. Η ταξική κοινωνία προκύπτει κυρίως εκεί που αναπτύχθηκε η αρχαία τεχνητή άρδευση, σε περιοχές που συνδέονται στενά με τους αρχαίους αγροτικούς πολιτισμούς. Η μετάβαση των ανθρώπων σε έναν νέο κοινωνικό σχηματισμό συνδέθηκε με διάφορους λόγους, κυρίως με την ανάπτυξη προοδευτικών μορφών οικονομίας και τεχνολογίας. Αυτή η πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας στην εποχή της ταξικής κοινωνίας αντανακλάται στα αρχαιολογικά υλικά – τη διάδοση της κεραμικής και των σιδερένιων γεωργικών εργαλείων. Επιπλέον, το αρχαιολογικό υλικό δίνει μια ζωντανή εικόνα της ζωής των τάξεων. Με την έλευση της ταξικής κοινωνίας, η ανάδυση των πόλεων, η κατασκευή μεγάλων αρχιτεκτονικών κατασκευών, η εξάπλωση της γραφής, η πρωτοφανής συσσώρευση πολυτέλειας και η εμφάνιση του χρήματος συνδέονται.

Οι πιο σημαντικές πληροφορίες σχετικά με διάφορες πτυχές της ιστορίας του σχηματισμού του αρχαίου ελληνικού λαού περιέχονται στην αρχαία λογοτεχνική παράδοση – τα έργα αρχαίων συγγραφέων που έφτασαν στην εποχή μας σε μια περισσότερο ή λιγότερο πλήρη μορφή, πηγές τεκμηρίωσης: διατάγματα , νόμοι, συμβόλαια, αφιερώσεις κ.λπ. υλικά μνημεία: υπολείμματα κτιρίων, εργαλεία, όπλα, είδη οικιακής χρήσης. Αρχαία ελληνικά δεδομένα. Οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις έχουν δώσει πολλές νέες πληροφορίες στη μελέτη της ιστορίας της Γεωργίας. Το 1871, ο Γ. Σλήμαν, που ανέλαβε τις ανασκαφές στον λόφο Χισάρλυκ στη Μικρά Ασία, ανακάλυψε τα ερείπια της αρχαίας Τροίας και έναν αριθμό οικισμών που υπήρχαν πριν από αυτήν. Κατά τις ανασκαφές των Μυκηνών και της Τίρυνθας, ο Σλήμαν βρήκε μια τεράστια ποσότητα υλικού που καθιστά δυνατό να μιλήσουμε για έναν ιδιαίτερο μυκηναϊκό πολιτισμό. Το 1900, ο Άγγλος αρχαιολόγος Άρθουρ Έβανς βρήκε τα ερείπια ενός παλατιού στην τοποθεσία της αρχαίας Κνωσού, γεγονός που επέτρεψε να μιλήσει για τον κρητικό πολιτισμό, ο οποίος αποδείχθηκε ότι ήταν παλαιότερος από τον μυκηναϊκό.

Από τα λογοτεχνικά έργα, ιδιαίτερα πολύτιμα είναι τα έργα των Ελλήνων ιστορικών. Η αρχαία ιστοριογραφία έχει τις ρίζες της στο αρχαίο έπος, που αντιπροσωπεύεται από διάσημα ποιήματα όπως η Ιλιάδα και η Οδύσσεια. Αυτές οι πληροφορίες για τη ζωή της βοιωτικής αγροτιάς κατά τη συγκρότηση της δουλοκτητικής κοινωνίας περιέχονται στα ποιήματα του Βοιωτού ποιητή Ησίοδου – «Έργα και μέρες», «Θεογονία».

Οι επιστημονικές ιδέες για την κρητικο-μυκηναϊκή περίοδο βασίζονται κυρίως σε αρχαιολογικά δεδομένα. Οι ανασκαφές έδειξαν ότι η αρχή της νεολιθικής εποχής στην Κρήτη χρονολογείται από την 6η-5η χιλιετία π.Χ. μι. Στις αρχές και στο 1ο μισό της 3ης χιλιετίας π.Χ. μι. στην Κρήτη γίνεται μετάβαση από την πέτρα στον χαλκό και μετά στον μπρούντζο. Στις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ. μι. περιλαμβάνουν τις αρχαιότερες κατασκευές των λεγόμενων «ανακτόρων» στην Κνωσό, που ήταν ένα σύνθετο συγκρότημα από μπροστινά δωμάτια, εργαστήρια, αποθήκες κ.λπ., που στη συνέχεια ξαναχτίστηκαν πολλές φορές. Επιπλέον, τα ερείπια κρητικών πόλεων (στη σύγχρονη Τουρκία) και οικισμών ανήκουν σε μεταγενέστερες περιόδους. Στους επόμενους αιώνες, ο υλικός πολιτισμός της Κρήτης, όπως αποδεικνύεται από τα πολυάριθμα ευρήματα υψηλής καλλιτεχνικής τέχνης, τοιχογραφίες που καθαρίστηκαν στα «παλάτι», πιάτα, εργαλεία κ.λπ., συνέχισε να αναπτύσσεται. Η ακμή του πέφτει στο 2ο τέταρτο της 2ης χιλιετίας π.Χ. μι. Στη Βαλκανική Χερσόνησο, ξεκινώντας από τους πρώτους αιώνες της 2ης χιλιετίας π.Χ. ε., υπό την ισχυρή επιρροή της Κρήτης, διαμορφώνεται στην Πελοπόννησο (Μυκήνες, Τίρυνθα κ.λπ.) και την κεντρική Ελλάδα ο λεγόμενος μυκηναϊκός πολιτισμός, ο οποίος φθάνει στη μεγαλύτερη ανάπτυξή του την εποχή που ήδη εισέρχεται ο πολιτισμός στην Κρήτη. περίοδος παρακμής. Οι φορείς αυτού του πολιτισμού, προφανώς, ήταν οι πρόγονοι των ελληνικών φυλών. Ο πολιτισμός της Κρήτης ασκεί επίσης κάποια επιρροή στα παράλια της Μικράς Ασίας, όπου αναπτύσσεται ο λεγόμενος Τρωικός πολιτισμός, με κέντρο την πόλη της Τροίας.

Έχοντας εξαπλωθεί σε όλο το λεκανοπέδιο του Αιγαίου, ο κρητικός πολιτισμός αποκτά νέα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τα μνημεία του από τα μνημεία που βρίσκονται στην ίδια την Κρήτη. Αυτό δίνει λόγο να το ονομάζουμε όχι μόνο πολιτισμό της Κρήτης, αλλά κρητικό-μυκηναϊκό πολιτισμό. Ξεχωριστά ευρήματα πραγμάτων κρητικο-μυκηναϊκού τύπου βρέθηκαν στο έδαφος της Αιγύπτου, της Συρίας, της Παλαιστίνης, στο νησί της Κύπρου, στις ακτές της Σικελίας και της Νότιας Ιταλίας, στη Νότια Γαλλία και στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Με τέτοια κλίμακα εδαφικής κατανομής, όμως, ο κρητικό-μυκηναϊκός πολιτισμός αποδείχθηκε ότι καλύπτεται μόνο από περιορισμένους κύκλους πληθυσμού. Τα κέντρα αυτού του πολιτισμού συνυπάρχουν με πολύ πιο πρωτόγονες μορφές υλικής ζωής του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού αυτών των περιοχών. Η σύγκριση των μνημείων της Κρήτης με τα μνημεία της Αιγύπτου και των χωρών της Μεσοποταμίας υποδηλώνει ότι τη 2η χιλιετία π.Χ. μι. Υπήρχε μια ταξική κοινωνία σκλάβων στην Κρήτη. Περίπου από τον 14ο-13ο αι. προ ΧΡΙΣΤΟΥ μι. σταματά η περαιτέρω ανάπτυξη του κρητικο-μυκηναϊκού πολιτισμού. Η έκρηξη της Σαντορίνης (Θήρα) γύρω στο 1380 οδήγησε στο γεγονός ότι ο κρητικο-μυκηναϊκός πολιτισμός έπεσε σε παρακμή, αυτό το γεγονός υπονόμευσε την πίστη στους «ισχυρούς θεούς» στον τοπικό πληθυσμό και κατέστρεψε σε μεγάλο βαθμό την οικονομία της αρχαίας Ελλάδας, Κρήτης, Αιγύπτου. . Στα τέλη ακριβώς της 2ης και στις αρχές της 1ης χιλιετίας π.Χ. μι. στον τομέα του υλικού πολιτισμού, παρατηρείται ένα συγκεκριμένο είδος παλινδρόμησης. Αυτό οφειλόταν στα μεγάλα φυλετικά κινήματα που εκδηλώθηκαν στα Βαλκάνια.

Ποιήματα του Ομήρου, η δημιουργία των οποίων χρονολογείται στον 8ο-7ο αι. προ ΧΡΙΣΤΟΥ ε., αποτελούν την κύρια πηγή πληροφοριών για την ελληνική κοινωνία κατά την περίοδο της αποσύνθεσης του πρωτόγονου κοινοτικού συστήματος και της εμφάνισης των δουλοπαροικιών. Τα ποιήματα αποτελούνταν από τραγούδια, καθένα από τα οποία μπορούσε να ερμηνευτεί ξεχωριστά, ως μια ανεξάρτητη ιστορία για ένα συγκεκριμένο γεγονός στη ζωή των ηρώων του. Μπορεί κανείς να φανταστεί ότι ο τραγουδιστής-παραμυθάς (που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν αιδ, και αργότερα ραψωδό) στα γλέντια καλούνταν να τραγουδήσει ορισμένα αποσπάσματα (τραγούδια) από μεγάλα, πολυσύχναστα ποιήματα. Αν οι γιορτές ήθελαν να ακούσουν για τα ηρωικά κατορθώματα κάτω από τα τείχη της αρχαίας Τροίας, ο τραγουδιστής Λωτ, οι ήχοι της κιθάρας τραγουδούσαν για τον Τρωικό πόλεμο που ξέσπασε μεταξύ των «χαλκωτών» Αχαιών (Έλληνες), που απέπλευσαν από την Ελλάδα. σε «πλοία με μαύρη όψη» στις ακτές της Μικράς Ασίας, όπου υπήρχε μια πανέμορφη Τροία με ισχυρά τείχη (Ίλιον) και υπερασπιστές της γενέτειράς τους, θαρραλέοι Τρώες πολεμιστές.

Η ελληνική κοινωνία αυτής της εποχής, με τη μορφή που αποτυπώνεται στα ποιήματα, συνεχίζει να διατηρεί τη φυλετική δομή. Οι φυλές, οι φρατρίες, ως ενώσεις πολλών φυλών, και οι φυλές (φυλές) διατήρησαν ακόμη πλήρως τη σημασία τους ως οι κύριες κοινωνικές διαιρέσεις. Η ομηρική κοινωνία δεν γνώριζε την ιδιωτική ιδιοκτησία της γης, δεν γνώριζε ένα ανεπτυγμένο σύστημα καταμερισμού εργασίας και ανέπτυξε ανταλλαγές, το έθιμο της βεντέτας δεν είχε ακόμη εξαλειφθεί σε αυτήν, και άλλα στοιχεία εγγενή στο κοινό ινδοευρωπαϊκό φυλετικό σύστημα συνεχίστηκαν να υπάρχει. Ταυτόχρονα, στην ομηρική περίοδο, ο σίδηρος γίνεται σταδιακά το κύριο μέταλλο (προέρχεται η λεγόμενη «εποχή του σιδήρου», προερχόμενη από τους αρχαίους μεταλλουργούς των Νοτίων Ουραλίων), που εξέφραζε το τεράστιο πλεονέκτημα της ομηρικής κοινωνίας σε σύγκριση με την Κρητικο-Μυκηναϊκό. Η οικονομική ζωή βασιζόταν σε μια σχετικά ήδη πολύ ανεπτυγμένη γεωργία και κτηνοτροφία. Γενικά, η οικονομία της ομηρικής περιόδου ήταν φυσικά κλειστή. Στα ποιήματα (κυρίως στην Οδύσσεια) αναφέρονταν σε ορισμένες περιπτώσεις έμποροι, αλλά, κατά κανόνα, δεν ήταν Έλληνες, αλλά Φοίνικες. Υπήρχαν και τεχνίτες-επαγγελματίες. Αν και ο υλικός πολιτισμός αυτής της περιόδου βρισκόταν σε χαμηλότερο επίπεδο σε σχέση με τον κρητικό-μυκηναϊκό, κληρονόμησε από την προηγούμενη τεχνικά επιτεύγματα όπως ο τροχός του αγγειοπλάστη, η τεχνική της αγγειογραφίας κ.λπ., που συνέβαλαν στην περαιτέρω ανάπτυξη της τέχνης. Αναπτύχθηκε η οικοδομική επιχείρηση, η τεχνική της κεραμικής και η ναυτιλιακή επιχείρηση. Σε αυτή την οικονομική βάση έγινε αναπόφευκτα η αποσύνθεση του αρχαίου φυλετικού συστήματος. Η φυλετική αριστοκρατία ήταν απομονωμένη. Οι πολεμιστές-αριστοκράτες, σε αντίθεση με τους απλούς πολεμιστές, πολέμησαν σε άρματα, που εμφανίζονται για πρώτη φορά στην επικράτεια των Νοτίων Ουραλίων.

Οι ευγενείς παίρνουν το μεγαλύτερο μέρος της πολεμικής λείας. Μένει σε μεγάλα σπίτια, με οικονομικές εκτάσεις, ωστόσο, ως επί το πλείστον, ο πληθυσμός συνέχιζε να αποτελείται από ελεύθερους αγρότες. Ανάμεσα στα μέλη της κοινότητας εμφανίζονταν αφενός άνθρωποι που είχαν χάσει τα οικόπεδά τους και αφετέρου συγκέντρωναν πολλά κτήματα στα χέρια τους. Στο κάτω μέρος της κοινωνικής κλίμακας βρίσκονταν μετανάστες, άνθρωποι που, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, διέκοψαν τους δεσμούς με την κοινότητά τους και ως εκ τούτου στερήθηκαν την προστασία, εργάτες και, τελικά, σκλάβοι. Η δουλεία στην ομηρική κοινωνία είχε πατριαρχικό χαρακτήρα. Υπήρχαν σχετικά λίγοι δούλοι (στην Οδύσσεια οι αναφορές σε δούλους είναι πιο συχνές από ό,τι στην Ιλιάδα) και ανάμεσά τους κυριαρχούν οι γυναίκες, των οποίων η εργασία χρησιμοποιείται στο νοικοκυριό. Η ομηρική κοινωνία δεν γνώριζε ακόμη το κράτος με την πραγματική έννοια του όρου. Μεγάλη σημασία κατά την περίοδο αυτή είχαν ο αρχηγός της φυλής (βασιλείς), το συμβούλιο των δημογερόντων (bule) και η λαϊκή συνέλευση (αγορά), που αποτελούνταν από όλα τα ελεύθερα μέλη της κοινότητας. Με την ανάπτυξη της κοινωνικής διαφοροποίησης, η λαϊκή συνέλευση και ο αρχηγός της φυλής έχασαν σταδιακά την προηγούμενη σημασία τους. Αυξήθηκε η σημασία του συμβουλίου των δημογερόντων, που δεν περιλάμβανε πλέον τους γέροντες, αλλά τους ευγενείς και πλούσιους.

Αφορμή για τον Τρωικό πόλεμο ήταν η απαγωγή της Ελένης, συζύγου του βασιλιά Μεπελαί, από τον Πάρη-Αλέξανδρο, γιο του Τρώα βασιλιά Πριάμου. Βαθιά προσβεβλημένος, ο Μενέλαος κάλεσε σε βοήθεια πολλούς βασιλιάδες και πολεμιστές. Ανάμεσά τους ήταν διάσημοι πολεμιστές όπως ο Διομήδης, ο Οδυσσέας, ο Αίας και ο πιο γενναίος από τους ήρωες – ο Αχιλλέας, ο νεαρός γιος της θεάς Θέτιδας, ο αρχηγός των γενναίων Μυρμιδόνων. Επικεφαλής της εκστρατείας των Αχαϊκών (ελληνικών) τμημάτων ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Μενέλαου – Αγαμέμνονας, βασιλιάς των Μυκηνών και του Άργους. Οι Αχαιοί πολεμιστές κατέλαβαν την πεδιάδα μεταξύ Τροίας και θάλασσας, τράβηξαν τα πλοία στη στεριά και έστησαν το στρατόπεδό τους, από το οποίο έκαναν εξόδους, λεηλατώντας και καταστρέφοντας μικρούς οικισμούς. Η πολιορκία της Τροίας διήρκεσε εννέα χρόνια. Το δέκατο έτος υπήρξε μια διαμάχη μεταξύ δύο αρχηγών – του Αχιλλέα και του Αγαμέμνονα. Ο βασιλιάς Αγαμέμνονας, αλαζόνας και άπληστος, προσέβαλε τον Κρις, τον ιερέα του θεού Απόλλωνα, αρνούμενος να δεχτεί λύτρα από αυτόν, τα οποία έφερε ο ιερέας για την αιχμάλωτη κόρη του. Ο Χρύς παραπονέθηκε στον Απόλλωνα κι εκείνος, θυμωμένος με τους Αχαιούς, τους έστειλε μια ακατανόητη πληγή, ο Αχιλλέας, θέλοντας να μάθει τον λόγο του θανάτου των Αχαιών, συγκάλεσε συνάντηση όπου ο μάντης Κάλχας αποκάλυψε την ενοχή του Αγαμέμνονα σε όλους λέγοντας ότι με τη θέληση του Απόλλωνα, η κόρη του Κρις ακολουθεί επιστροφή στον πατέρα. Ο εξαγριωμένος Αγαμέμνονας, σε αντάλλαγμα για τον αιχμάλωτό του, ζήτησε τη Βρύση που δόθηκε νωρίτερα στον Αχιλλέα. Εξοργισμένος ο Αχιλλέας προσφέρθηκε να λύσει τη διαφορά με τη βία, αλλά η θεά Αθηνά τον κράτησε πίσω. Δήλωσε ότι ούτε αυτός ούτε οι πολεμιστές του θα έπαιρναν πια μέρος στις μάχες. Έχοντας ανακαλέσει τους Marmidons, αποσύρθηκε στη σκηνή του. Ο βασιλιάς Αγαμέμνονας, με υπόδειξη του Δία, αποφασίζει να ξεκινήσει μάχη με τους Τρώες. Ωστόσο, πρώτα θέλει να δοκιμάσει τη διάθεση των Αχαιών πολεμιστών και τους καλεί να επιστρέψουν στο σπίτι. Προς αγανάκτηση των ηγετών, οι πολεμιστές ορμούν χαρούμενοι στα πλοία, προετοιμάζονται να τα εκτοξεύσουν αμέσως στο νερό. Τότε ο Αγαμέμνονας συγκεντρώνει στρατιωτικό συμβούλιο, στο οποίο ο Τερσίτ, ο πιο άσχημος από τους Αχαιούς που έφτασε κοντά στην Τροία, μιλά για την υπεράσπιση των συμφερόντων των απλών στρατιωτών. Ο πανούργος βασιλιάς Οδυσσέας επηρεάζει τους Αχαιούς με πειθώ και δύναμη και η Τερσίτα απλώς τον χτυπά για δειλούς λόγους. Όλα αυτά τα γεγονότα περιγράφονται στα εναρκτήρια τραγούδια του ποιήματος.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.