Table of Contents

De legende van het hart van de tijd

Hoofdstuk 1 “Veren van middernacht”

Hoofdstuk 2 “Onverschrokken”

Hoofdstuk 3 “Afdalende duisternis”

Hoofdstuk 4 “Dubbele problemen”

Hoofdstuk 5 “Zwarte Vleugels”

Hoofdstuk 6 “Dodelijke ontsnapping”

Hoofdstuk 7 “Toya’s bloed”

Hoofdstuk 8 “Bloedband”

Hoofdstuk 9 “Zak met trucs”

Hoofdstuk 10 “Ga weg”

Hoofdstuk 11 “Bottenkerkhof”

Hoofdstuk 12 “Breekpunt”

Hoofdstuk 13 “Broederlijke liefde”

Hoofdstuk 14 “Gestolen Dromen”

Hoofdstuk 15 “Vlam van vriendschap”

Hoofdstuk 16 “Een droom die het lot heet”

Hoofdstuk 17 “Hemel en Hel”

Hoofdstuk 18 ”Verbrijzelde harten”

Hoofdstuk 19 “Kyou’s bezit”

Het Bezit Van Een Bewaker

De Bewaker Van Het Kristallen Hart Serie Boek 5

Amy Blankenship, RK Melton

Vertaald door Angelique Hofland

Copyright © 2009 Amy Blankenship

Engelse editie uitgegeven door Amy Blankenship

Tweede editie gepubliceerd door TekTime

Alle rechten voorbehouden.

De legende van het hart van de tijd

De werelden kunnen veranderen ... maar echte legendes vervagen nooit.

Duisternis en licht hebben sinds het begin der tijden voortdurend gestreden. Werelden worden gevormd en verpletterd onder de voeten van hun scheppers, maar de voortdurende behoefte aan goed en kwaad is nooit ter discussie gesteld. Soms wordt er echter een nieuw element in de mix gegooid ... het enige dat beide partijen willen, maar slechts één kan hebben.

Paradoxaal van aard is het Guardian Heart Crystal de enige constante waar beide partijen altijd naar hebben gestreefd. De kristalachtige steen heeft de kracht om het bekende universum te creëren en te vernietigen, maar kan in één adem een einde maken aan alle lijden en strijd. Sommigen zeggen dat het kristal een eigen wil heeft ... anderen zeggen dat de goden erachter zitten.

Elke keer dat het kristal verscheen, stonden zijn bewakers altijd klaar om het te verdedigen tegen iedereen die het zelfzuchtig zou gebruiken. De identiteit van deze bewakers blijft onveranderd en ze hebben met dezelfde wreedheid lief, ongeacht de wereld of tijd.

Eén meisje staat in het midden van deze oude bewakers en is het voorwerp van hun genegenheid. Ze houdt de kracht van het kristal in zichzelf. Dit is de drager van het kristal en de bron van zijn kracht. De lijnen vervagen vaak en het bewaken van het kristal verandert langzaam in het bewaken van de priesteres van de andere bewakers.

Dit is de wijn waaruit het hart van de duisternis drinkt. Het is de kans om de bewakers van het kristal zwak en vatbaar voor aanvallen te maken. De duisternis hunkert naar de kracht van het kristal en ook naar het meisje zoals een man naar een vrouw zou verlangen.

Binnen elk van deze dimensies en werkelijkheden vind je een geheime tuin die bekend staat als The Heart of Time. Daar knielt een standbeeld van een jonge menselijke priesteres. Ze wordt omringd door eeuwenoude magie die haar geheime schat verborgen en goed bewaard houdt. De handen van het meisje zijn uitgestrekt alsof ze wacht tot er iets kostbaars in wordt gelegd.

De legende zegt dat ze wacht op de krachtige steen die bekend staat als The Guardian Heart Crystal om naar haar terug te keren.

Alleen de Guardians kennen de ware geheimen achter het standbeeld en hoe het is ontstaan. Voordat de vijf broers hun eerste adem haalden, beschermden hun voorouders, Tadamichi, en zijn tweelingbroer, Hyakuhei, The Heart of Time tijdens zijn donkerste geschiedenis. Eeuwenlang beschermden de tweelingen het zegel dat ervoor zorgde dat de menselijke wereld niet overlapte in het demonenrijk. Deze taak was heilig en het leven van zowel mensen als demonen moesten veilig en geheim voor elkaar worden gehouden.

Onverwacht, tijdens hun regeerperiode, stak een kleine groep mensen per ongeluk over naar de demonenwereld vanwege het heilige kristal. In een tijd van beroering veroorzaakten zijn krachten een scheur in het zegel dat de dimensies had gescheiden. De leider van de mensengroep en Tadamichi waren snel bondgenoten geworden en hadden een pact gesloten om de scheur in de afscheiding te dichten en de twee werelden voor altijd van elkaar gescheiden te houden.

Maar in die tijd waren Hyakuhei en Tadamichi allebei verliefd geworden op de dochter van de menselijke leider.

Tegen de wens van Hyakuhei was de scheur gerepareerd door Tadamichi en de vader van het meisje. De sterkte van het zegel was vertienvoudigd, waardoor de gevaarlijke liefdesdriehoek voor altijd werd gescheiden. Hyakuhei's hart was verbrijzeld ... Zelfs zijn eigen bloedbroeder, Tadamichi, had hem verraden door ervoor te zorgen dat hij en de priesteres voor eeuwig van elkaar gescheiden waren.

Liefde kan in de meest slechte dingen veranderen als ze eenmaal verloren is. Hyakuhei's gebroken hart veranderde in boosaardige woede en jaloezie en veroorzaakte een strijd tussen de tweelingbroers, het einde van Tadamichi's leven en het splitsen van hun onsterfelijke ziel. Die splinters van onsterfelijkheid creëerden vijf nieuwe bewakers om de bewaking over het zegel te nemen en het te beschermen tegen Hyakuhei, die zich bij de demonen in het kwade rijk had gevoegd.

Gevangen in de duisternis die hij was geworden, verwierp Hyakuhei elke gedachte aan het beschermen van The Heart of Time ... in plaats daarvan richtte hij zijn energie op het volledig verbannen van het zegel. Zijn lange nachtelijke lokken, die tot over zijn knieën reikten en een gezicht dat alleen aan de meest verleidelijke toebehoorde, verloochenden het ware kwaad dat verborgen was in zijn engelachtige verschijning.

Terwijl de oorlog begint tussen de krachten van licht en donker, wordt er een verblindend blauw licht uitgezonden door het geheiligde standbeeld, wat aangeeft dat de jonge priesteres herboren is en dat het kristal aan de andere kant weer boven water is gekomen.

Terwijl de bewakers zich tot haar aangetrokken voelen en haar beschermers worden, begint de strijd tussen goed en kwaad echt. Vandaar de toegang tot een andere wereld waar duisternis dominant is binnen de wereld van het licht.

Dit is één van hun vele epische avonturen ...

Hoofdstuk 1 “Veren van middernacht”

Donkere veren lieten een pad achter in de nachtelijke hemel terwijl Hyakuhei in de woedende storm vloog die hij had gecreëerd ... zijn woede vormde de kern ervan. Bliksem en donder bootsten zijn stemming na terwijl de regen de waarheid van zijn kwelling verborg. Zijn ultieme kracht was om te gedijen op het gezag van de demonen die hij vocht en vervolgens in hun wezen nam ... maar hij had niet verwacht dat het op zo'n manier averechts zou werken.

Zijn doelwit was een gemakkelijke demon geweest om te overwinnen en te verteren in de leegte die zijn ziel was. Maar de geest had een stuk van het verbrijzelde hart van de bewaker diep in zijn geest verborgen. Door die kracht kon de droomdemon in hem overleven en nu probeerde hij wraak te nemen.

Hyakuhei's zwarte ogen werden een tint donkerder toen hij zich afvroeg of dat niet al die tijd de ware bedoeling van de demon was geweest ... om hem van binnenuit te breken. De nederige droomdemon dacht hem ... nachtmerries te bezorgen! In zijn woede had Hyakuhei per ongeluk de droomgeest in zijn lichaam opgenomen om het voor altijd tot zwijgen te brengen ... alleen om hem nu van binnenuit te kwellen.

De demon had een ongecontroleerde kracht die Hyakuhei niet had verwacht. Het bevatte het vermogen om het ware verleden te zien waarvan zelfs hij zich niet bewust was. Dingen die in een andere tijd en plaats waren gebeurd ... alternatieve werkelijkheden. Met zo'n kracht had Hyakuhei moeten weten dat het één van de talismannen van het heilige kristal bezat.

Nu koos de demon ervoor om hem te kwellen met visioenen als hij zijn ogen sloot voor de wereld om hem heen ... slapen was nu een plaats van bedrog geworden.

De ongewenste herinneringen zorgden ervoor dat zijn bloed in een pijnlijke mate verwarmd werd door een verlangen in hem te creëren dat hij vergeten was ... een verlangen naar de kastanjebruine priesteres die hem voor altijd zou ontwijken. De honger die hij had gevoeld was nu ondraaglijk, een herinnering aan het ultieme verraad van de laatste plaats waar hij het ooit had verwacht ... liefde wordt iets kwaads zodra het van je is weggenomen.

Ebbenhout haar bedekte zijn engelengezicht terwijl hij het uitschreeuwde van woede. “Hoe durf je me het verleden te laten zien terwijl ik niets kan doen om het te veranderen!” Het geluid van zijn stem ging verloren in de donder die om hem heen weerklonk. Het donderde oorverdovend als reactie op zijn angst en daagde hem bijna uit om door te gaan. Bliksem flitste, verlichtte zijn gezicht even en bracht zijn mooie trekken naar de grimmige realiteit.

Hij was nog maar een uur geleden wakker geworden door het nachtelijk zweten dat gepaard ging met dromen over haar. Hij had haar ooit vastgehouden ... haar aangeraakt. Zijn ebbenhouten ogen vernauwden zich van woede. Ze had hem van haar laten houden en ze wist het niet eens meer. Dat alleen al was veel pijnlijker dan de dromen, maar zelfs nu hadden ze hun eigen leven dat door het lot opnieuw met elkaar verweven was.

De terugkerende dromen eindigden nooit ... het einde ontging hem altijd, waardoor hij meer van het bitterzoete, kwellende verhaal wilde zien en voelen. Het meest kwaadaardige wraakzuchtige wat de droomgeest ooit had kunnen doen, was ervoor zorgen dat hij haar weer wilde. Hij zou er zogenaamd overheen zijn gekomen en het wezen omhelzen dat hij door haar was geworden. Zelfs nu durfde hij het niet aan, uit angst zichzelf te verliezen aan het lijden van zijn eigen ziel.

Hyakuhei voelde zijn woede wegebben terwijl hij luisterde naar de ondeugend fluisterende stemmen in hem. De talloze kwaadaardige entiteiten die hij bevatte, demonen die gewillig zijn bevelen uitvoerden, kwamen samen op de droomgeest ... en voerden een innerlijke strijd die niet lang duurde.

De droomdemon werd gedwongen zich naar de wil van zijn nieuwe meester te buigen, al was het maar zo lang als de onzichtbare kettingen hem konden vasthouden. Hij wist dat de demon hem nog steeds kon bespotten met stemmen en verleidelijke beelden, maar hij wist ook dat hij die geleende kracht nu kon gebruiken om die herinneringen met de priesteres te delen.

Hyakuhei's lippen krulden lichtjes in een bedorven glimlach, wetende dat hij nu de kracht van droomgeest voor zijn eigen voordeel kon gebruiken. Hij zou de dromen van de priesteres voeden over wat ze ooit aan de andere kant van de tijd hadden gedeeld ... zichzelf in haar nachtelijke fantasieën planten en herinneringen vermengen met de vreemde band die hen zelfs nu in deze wereld met elkaar verbonden hield.

Zijn hand ging voor hem omhoog ... met wat hem zou helpen. De splinters van het beschermend hartkristal die hij had verzameld, lichtten op en weerspiegelden de bliksemschicht die recht boven hem voorbijging. Terwijl hij de kleine kristallen tot leven zag glinsteren, verscheen haar beeld als een weerspiegeling erin. Zijn blik streelde de zachtheid van haar gezicht en de robijnrode roodheid van haar volle lippen. Hij zou nu een meester van de illusie worden.

‘Ik wil je weer hebben,’ fluisterde hij nors voordat het kwaad weer in zijn stem kroop. “Priesteres, ik zal in je geest komen waar je niet aan mij of de herinneringen aan je eigen verleden kunt ontsnappen ... ons verleden!”

De verbrijzelde stukjes kristal gloeiden in zijn handpalm terwijl hun nu besmette kracht werelden en realiteiten doorkruiste om de priesteres te vinden in haar eigen wereld ... waar ze sliep.

*****

Aan de andere kant van The Heart of Time, in haar lekkere warme bed, lag Kyoko te slapen ... maar de stilte van de slaap werd verstoord door flikkeringen van beelden en geluiden terwijl ze woelde en draaide. De verwarring brak toen de geluiden en bewegingen één werden in haar geest en ze verdwaalde in de vreemde nachtmerrie.

Het koude zweet brak haar uit toen de droom bijna echt werd ... te echt toen het haar naar binnen trok.

Kyoko hoorde de ontkenningskreet van de vijand net voordat ze flauwviel. Ze had alles gedaan wat ze kon. Ze had Hyakuhei ervan weerhouden het Guardian Heart Crystal te bemachtigen op de enige manier waarop ze had geweten hoe. Haar laatste gedachte was verdriet ... ze had het Guardian Heart Crystal verbrijzeld en nu ... kon ze niet naar huis, naar haar eigen wereld.

Hyakuhei staarde neer op het meisje dat al zijn zorgvuldig uitgestippelde plannen had verpest. Hij had ze allemaal laten denken dat hij dood was ... niet langer een bedreiging, en toen had hij stilletjes in de duisternis gewacht.

Hij wist dat zolang de priesteres bij haar bewakers was, ze te machtig was om te naderen. Dus had hij zich verborgen en zijn macht onderdrukt, terwijl hij zich dood speelde, wachtend tot ze de fout zou maken om alleen te zijn. Ze zou zwak en kwetsbaar zijn ... hem in staat stellen het Guardian Heart Crystal van haar af te nemen.

Het was allemaal perfect gelukt. Ze was alleen geweest in de tuinen van The Heart of Time ... klaar om terug te gaan door het tijdportaal en nu denkend dat het gevaarlijke spel voorbij was ... het spel dat ze jarenlang hadden gespeeld zonder winnaar. Hij was nog geen centimeter verwijderd van wat hij het liefste wilde.

Hyakuhei stond boven de mooie maagdelijke priesteres, zijn ravenzwarte haar dat als zijde over zijn hele lichaam golfde, langs zijn kuiten streelde en nog steeds fladderde in de bries die werd gecreëerd door het verbrijzelen van het Guardian Heart Crystal.

Hij was net zo mooi als een donkere engel, maar in hem klopten de vele harten van woedende demonen. Hij wilde de priesteres vermoorden voor wat ze had gedaan, maar hij wilde het niet ... hij kon het niet omdat zijn blik het gezicht streelde waar hij van hield. De sterrenlichtstrepen die voortkwamen uit het verbrijzelen van het Guardian Heart Crystal verlichtten de hemel nog steeds als een hemelse meteorenregen ... het was te laat.

Hyakuhei wist dat haar bewakers haar zouden komen halen. De kinderen van zijn broer zouden opnieuw proberen haar van hem te redden ... en de geschiedenis zou zich keer op keer herhalen. De hemelen hadden hun lot millennia geleden bezegeld ... alleen om de voortdurende kans te bieden om datzelfde lot te veranderen.

Zijn engelengezicht veranderde in een grijns. De bewakers zouden deze keer hun priesteres niet vinden. Snel nam hij haar slappe lichaam in zijn armen. Niemand wist nog dat hij leefde en voorlopig zou hij het zo laten. Hij zou haar geen kwaad doen ... in plaats daarvan besloot Hyakuhei ... deze keer ... zou hij haar houden.

Opnieuw zijn kwaadaardige aura maskerend, gebruikte hij zijn kracht en opende een kleine zwarte leegte en stapte naar binnen, Kyoko met zich meenemend door de poort. Het portaal sloot zich stilletjes achter hen ... alle aanwijzingen van de waarheid uitwissend. Toen de bewakers haar kwamen halen, zouden ze gewoon geloven dat ze naar huis was gegaan en hen had achtergelaten in hun land van demonen.

Kyoko schrok wakker in bed en vroeg zich af waar de nachtmerrie vandaan was gekomen. Ze zocht de kamer rond met grote, bange smaragdgroene ogen om zich ervan te vergewissen dat het niet echt was ... dat Hyakuhei er niet was. Ze voelde nog steeds dat hij haar aanraakte, en vreemd genoeg miste ze die aanraking. Maar tegelijkertijd wilde ze de herinnering eraan wissen. Verward trok ze de dekens om zich heen.

Toen ze de stilte van het huis hoorde, wist Kyoko dat ze nooit meer zou slapen, dus maakte ze de grootste fout van haar jonge leven ... ze besloot midden in de nacht terug te gaan naar een wereld van demonen. Bij de bewakers zijn zou het enige zijn waardoor ze zich weer veilig zou voelen.

Slechts een paar minuten later bevond ze zich aan de andere kant van The Heart of Time en keek over de open plek rond het meisjesbeeld. Ze zuchtte nu ze zo ver weg was van het bed waarin ze net de nachtmerrie had gehad. Maar toch voelde ze de droom haar achtervolgen alsof hij wachtte tot ze weer zou gaan slapen.

Het daagde de uithoeken van haar geest uit en plaagde haar verbeeldingskracht met beelden die te lichamelijk waren om los te laten. Ze schudde haar hoofd, haalde diep adem en nam de vertrouwdheid van haar omgeving op.

Enorme witte stenen staken uit de grond ter nagedachtenis aan het prachtige kasteel dat ooit de tuinen had gehuisvest die bekend staan als The Heart of Time. De wind raasde door de takken van de omringende bomen en gaf een zacht geluid aan de stille duisternis.

Toen ze de bliksem in de verte zag flitsen, richtte Kyoko haar smaragdgroene ogen naar het oosten. Ze huiverde en vroeg zich af hoe zoiets moois ... zo gevaarlijk kon zijn. Zelfs tegen de donkere lucht kon ze de wolken zien die de sterren blokkeerden. De bliksem danste over de wolken als spinachtige vingers en gaf de verre storm een sinister uiterlijk.

Kyoko knipperde met haar ogen toen ze de bliksem op één plek in de wolken zag samenkomen. Het vormde een kleine lichtbol voordat het uitblies als een kleine sterrenstorm. Ze was niet verrast door dit fenomeen ... ze had dingen gezien die schokkender waren dan een bliksemwolk. Wat haar opviel was dat het steeds op dezelfde plek gebeurde.

“Wat doe ik hier?” Vroeg ze het standbeeld van de priesteres die zoveel op haar leek, wetende dat ze geen antwoord zou krijgen. De woedende wolken van de naderende storm waren nog niet zo ver gekomen en het maanlicht scheen alsof het de maagdenschrijn in de schijnwerpers zette.

Kyoko kwam dichterbij, bekeek de buitengewone details van het beeld en verwonderde zich er voor de honderdste keer over. Ze waren bijna precies hetzelfde ... zij en het beeld ... maar het was meer dan duizend jaar geleden in deze wereld uitgehouwen ... niet in de hare. Opnieuw vroeg ze zich af wie het daar had kunnen neerzetten en waarom? Hoe kon iets worden gesneden met een gezicht dat niemand had gekend of gezien voordat het werd gemaakt?

Kyoko zuchtte opnieuw en vroeg zich af wat ze aan het doen was. Het was bijna middernacht en ze had de bewakers verteld dat ze pas in de ochtend terug zou zijn. Maar terwijl ze in haar zachte bed lag, in haar relatief veilige wereld, kon ze niet slapen omdat een zesde zintuig haar vertelde dat dingen op het punt stonden te veranderen. Of die veranderingen ten goede of ten kwade waren, kon ze niet zeggen ... en dromen van de vijand hielpen niet.

Haar gedachten dwaalden tussen het beschermend hartkristal en de verbrijzelde talisman die het was geworden. Zoals altijd verschoven haar dagdromen en nachtmerries door de bewakers waar ze nooit om had gevraagd, en de gevaarlijke demonen die ze met zich meebrachten.

Haar gedachten gingen onmiddellijk naar Hyakuhei, hun vijand. Ze kon niet begrijpen hoe iemand die zo opvallend mooi was zo wreed en gevaarlijk kon zijn. Kyoko zag in de verte nog een bliksemflits door de lucht trekken. Ze trok een wenkbrauw op en herinnerde zichzelf eraan dat schijn bedrieglijk kon zijn.

Mooi of niet ... net als de bliksem was Hyakuhei erg gevaarlijk. Ze wist dat toen Hyakuhei stukken van de verspreide talisman verzamelde, hij zoveel sterker werd ... ook al was hij in het begin extreem krachtig. Hij had al het vermogen om de zwakkere, laag geboren demonen in zichzelf op te nemen en te gedijen op hun duistere kracht. Hij kon die kracht ook vrijgeven met verwoestende effecten wanneer de tijd rijp was ... zoals in de strijd.

Met zo’n vermogen ... waarom zou hij zich druk maken over het beschermend hartkristal? Wat zou hij te winnen hebben bij het verzamelen van de talisman? Geloofde hij echt dat hij alles zou krijgen wat hij wenste als het eenmaal voltooid en in zijn bezit was? Nogmaals, dat waren vragen die alleen maar leidden tot meer vragen en geheimen die nooit bedoeld waren om bekend te worden.

Kyoko keek in de stenen ogen van het meisje en vroeg zich af welke geheimen het bevatte. Ze reikte met haar hand omhoog, raakte zachtjes de marmeren wang aan en vroeg: “Hyakuhei lijkt bijna niet te stoppen, zelfs zonder de hulp van de talismannen, dus waarom probeert hij ze te vinden?” Stilte was haar antwoord.

Kyoko realiseerde zich dat ze weer tegen een stenen voorwerp aan het praten was en klemde haar mond dicht zodat ze haar gedachten voor zichzelf kon houden. ‘Goh, ik heb echt vrienden nodig,’ mompelde ze. Ze liet haar hand zakken en keerde haar rug naar het heiligdom dat haar tussen werelden vervoerde.

Ze hervatte haar gedachten en beet op haar onderlip terwijl ze zich de vijand in haar geest naar voren haalde. Naarmate Hyakuhei meer van de verspreide talisman kreeg, werd hij gevaarlijker om mee om te gaan. Als hij ooit alle stukken van de talisman zou hebben verzameld, zou hij de barrière tussen de demonen- en de mensenwereld kunnen doorbreken. Dit was het juiste antwoord op haar vraag.

Als dat zou gebeuren, zou geen van beide werelden zijn dodelijke obsessie met de macht van de duisternis kunnen stoppen. “Dat laat ik niet gebeuren, weet je.” Haar schouders zakten naar beneden door het gewicht van het nakomen van die belofte.

Haar gedachten gingen terug naar de droom die ze minder dan een uur geleden had gehad ... dezelfde droom die haar in het koude zweet achterliet en rechtop in haar bed liet zitten. De geluiden en gevoelens van de droom waren zo echt geweest dat ze had kunnen zweren dat ze er echt was geweest. Het was alsof ze het allemaal zag gebeuren en het tegelijkertijd voelde.

“Maar dat kan niet … toch?” Ze wierp een blik achterom naar het standbeeld toen de herinnering aan de droom haar achtervolgde. Hyakuhei had haar gevangen in haar droom en hoewel ze tegen hem had gevochten ... had ze echt een kans?

Kyoko knipperde met haar ogen in de hoop dat de herinnering aan de droom snel zou verdwijnen. Ze wilde niet de angst voelen waarvan ze wist dat die zou komen met het visioen dat dichter bij een nachtmerrie leek. Toen ze het beeld van de maagd naar haar zag staren, drong het tot haar door. Of het nu echt in het verleden was gebeurd of echt maar de herinnering aan een droom was ... het was nog steeds een herinnering in de ruimste zin van het woord.

Ze voelde de beelden op haar afkomen, waardoor ze zich als een hert in de koplampen voelde. Haar ogen gleden weer dicht alsof het lot eiste dat ze alles zou onthouden ... zelfs de gedachten van de vijand. Deze keer waren het niet dezelfde visioenen als de vorige.

In de droom kwam ze door The Heart of Time. Maar in plaats van dat de bewakers op haar wachtten, was het de vijand geweest ... Hyakuhei. Toen ze zich omdraaide om terug te vluchten zoals ze was gekomen, had hij zijn hand uitgestoken en haar pols in een ijzeren greep beet om haar vlucht te stoppen. Hoe hard ze ook vocht om bij hem weg te komen ... het leek alsof hoe meer ze worstelde, hoe dichterbij hij kwam.

Hij stak zijn andere hand uit en greep haar kin vast om haar angstige blik naar de zijne te richten en ze stopte met worstelen zodra hun ogen elkaar vonden. In plaats van de koude zwarte ogen van de vijand, keek ze in warme bruine ogen.

‘Welkom terug,’ fluisterde Hyakuhei zachtjes toen zijn lippen op de hare neerdaalden.

Kyoko kneep zichzelf zo hard dat ze ervan schrok en de dagdroom plotseling ophield alsof ze de stroom had uitgeschakeld. Waren de dagdromen en nachtmerries die haar probeerden te waarschuwen voor een onbekend lot of was het al gebeurd en herinnerde het haar aan de fout? Hoe dan ook, ze hoopte dat de volgende keer dat ze haar ogen sloot om te slapen ... het zonder dromen zou zijn.

“Hyakuhei kussen …” ze legde haar handen op haar heupen alsof ze zichzelf de les wilde lezen, “wat gaat er in hemelsnaam door je hoofd meid?” Ze voelde zich een verrader alleen omdat ze het hardop zei. “Dat is ... dat is bijna net zo erg als Kyou kussen.” Ze grijnsde om de vergelijking, ook al was die niet zo grappig.

‘Dat doe je door te weinig slaap,’ mompelde ze terwijl ze zich nog druk maakte over zichzelf. ‘Het zorgt er ook voor dat iemand volwaardige gesprekken met zichzelf voert,’ vervolgde ze voordat ze verslagen zuchtte. “Ik heb vakantie nodig.”

Ondanks haar vocale geraaskal, sprong het mentale beeld van het kussen van Kyou naar de voorgrond van haar geest en zou niet verdwijnen. Een golf van warmte ging van de bovenkant van haar hoofd naar de toppen van haar tenen. Ze vroeg zich af waar deze gedachten vandaan kwamen. Weer dook een beeld uit het niets op en ze deed een bijna fysieke inspanning om hem weer naar beneden te duwen.

Met een niet onderdrukte rilling deed Kyoko's geest een boemerang terug naar de vijf broers die voorbestemd waren om haar bewakers te zijn in deze gevaarlijke wereld ... of dat zeiden ze tenminste. Haar gedachten concentreerden zich even op Kyou, de oudste en machtigste van de vijf broers. Kyou presenteerde zich net zo gevaarlijk en zenuwslopend als zijn kwaadaardige oom Hyakuhei.

Voor iedereen, zelfs voor zijn broers, was Kyou een raadsel. Met de schoonheid van een aartsengel verborg hij in zichzelf de kracht om deze door demonen geteisterde wereld te helpen vernietigen of genezen. Maar aan zijn kille houding kon ze zien dat Kyou om geen van beide iets gaf. Het was alsof hij had besloten dat zijn kwaadaardige oom niet zijn probleem was.

Ze was best blij dat Kyou niet met de groep meereisde, maar op zichzelf bleef. Kyoko had hem maar een paar keer gezien sinds ze per ongeluk hun priesteres werd en de meeste keren had ze hem alleen van een afstand gezien ... die ontmoetingen waren al verontrustend genoeg.

Ze wist nog steeds niet veel over Kyou, maar vroeg zich soms af of hij dacht dat hij te goed was om in de buurt van zijn broers te zijn ... of was zij het die hij koste wat kost vermeed?

Kyoko trok een wenkbrauw op en dacht weer hardop: “Nou, het is waarschijnlijk toch maar het beste, want het enige dat hij en Toya doen is vechten als ze binnen zichtafstand van elkaar zijn ... en Kyou negeert zijn andere broers vrijwel.” Ze slaakte een zucht. Hij leek een wrok tegen haar te koesteren omdat ze de priesteres was die hij moest beschermen.

‘Het is niet alsof ik zijn hulp nodig heb.’ Haar gedachte flitste terug naar het verleden. Bij hun eerste ontmoeting had Kyou zijn gouden ogen tot spleetjes geknepen en gezegd dat ze niets anders was dan een zwak mens en zijn bescherming niet waard. Vlak daarvoor was hij nog angstaanjagender geweest.

Toen ze per ongeluk voor het eerst in hun wereld kwam ... hadden Kyou en Toya geprobeerd haar te vermoorden, in de veronderstelling dat ze met de hulp van hun oom The Heart of Time binnendrong. Het was het beschermend hartkristal dat haar had beschermd tegen hun aanval en daarmee begon deze hele puinhoop.

Op de één of andere manier was het beschermend hartkristal dat haar beschermde tegen de broers, het was in de vier winden verbrijzeld ... waardoor de demonen in hun wereld in een destructieve razernij terechtkwamen. Als de demonen die over deze wereld zwierven genoeg van de verbrijzelde stukken zouden verzamelen, dan zouden ze de macht kunnen hebben om haar wereld binnen te komen en deze in chaos te storten.

Zij en de bewakers zouden de talismannen moeten vinden voordat de demonen dat deden, anders zouden ze allemaal verloren gaan.

Sindsdien hadden de vijf bewaker broers zich gerealiseerd dat zij de ware priesteres van het bewakershartkristal was en daarom ... zeer onder hun bescherming. Kyou was de enige van de bewakers die afstand van haar hield. De paar keer dat ze elkaar kruisten, had ze het gevoel dat hij meer een vijand dan een bondgenoot was. Zijn gouden ogen leken zo hard en koud toen hij naar haar had gekeken ... alsof het vernietigen van haar meer naar zijn zin was.

Toya had haar een keer verteld dat Kyou dacht dat mensen onder hem stonden. Dat was zacht uitgedrukt. In Toya's eigen woorden was Kyou een egocentrische, verwaande klootzak die geen hart kon ontwikkelen zelfs niet als zijn leven ervan afhing. Kyoko herinnerde zich dit af en toe en het bracht altijd een glimlach op haar gezicht. Om de één of andere reden leek de afstandelijke houding die Kyou bezat gewoon ... juist.

“Het hoort gewoon bij hem,” zei ze hardop.

De andere vier bewakers hadden haar gewillig onder hun bescherming geplaatst terwijl ze naar de talisman zochten voordat de demonen van hun wereld hen verzamelden en hun krachten gebruikten om aan te vallen.

Toya had zichzelf aangesteld als haar naaste wachter en beschermer. Hij verhulde die nabijheid met het feit dat ze deze puinhoop was begonnen door het kristal om te beginnen terug te brengen naar hun wereld. Maar nogmaals, ze had de zaak kunnen beargumenteren door te zeggen dat als hij en Kyou haar niet hadden aangevallen toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten, het niet zou zijn verbrijzeld om mee te beginnen. Het was gewoon niet de moeite waard om iets te zeggen ... Toya's humeur bezorgde haar altijd hoofdpijn en irriteerde haar.

Hij reageerde nog steeds geïrriteerd op haar, maar soms kreeg ze het gevoel dat hij misschien ook een beetje van haar hield. Hij koos er gewoon voor om die gevoelens vaak te verbergen achter de enorme last die hij op zijn schouder had ... een last die ze graag af en toe zou willen afslaan. Misschien zou het hem juist een betere houding ten opzichte van de hele zaak geven.

Ze glimlachte zacht bij de gedachte aan hem. Voor haar ... was Toya hard op weg haar beste vriend te worden en misschien zelfs een beetje meer. Kyoko voelde de lichte blos zich over haar wangen verspreiden. Toya had haar leven vele malen gered sinds de dag dat de bewakers hadden geprobeerd haar te vermoorden.

Ze hadden een zeer sterke band gecreëerd en hoewel zij en Toya nog steeds veel ruzie hadden, grensde die band heel dicht aan een diepe liefde. Het was alsof het kristal de gevoelens kende die ze voor elkaar verborgen hadden, omdat het op de één of andere manier Toya had uitgekozen als de enige die haar terug kon volgen naar haar wereld toen de andere bewakers het tijdportaal niet konden doorbreken. Dat had tot nogal humoristische ruzies tussen de broers geleid. Kyoko was ervan overtuigd dat ze het expres deden om haar aan het lachen te maken.

De andere drie broers Shinbe, Kamui en Kotaro hadden ook allemaal een plekje in haar hart. Kyoko's lippen gingen omhoog in een innige glimlach, waardoor ze bleef waar ze nu was. Hier stond ze, helemaal alleen, midden in de nacht, in een land waar demonen vrij rondliepen. Soms vroeg ze zich af of haar hoofd niet onderzocht moest worden.

‘Meer alsof je ergens in het gekkenhuis moet worden opgesloten, in een kamer met rubberen muren,’ dacht ze sarcastisch. Kyoko wilde de bewakers nog niet storen, greep een wijnstok en klom naar boven om op één van de omringende witte rotsen te gaan zitten.

Dat ze niet kon slapen, betekende niet dat ze hen wakker moest maken. Het was veel te laat en nog steeds veel te vroeg. Ze keek omhoog naar de nachtelijke hemel en zat daar gewoon, genietend van het uitzicht op de bliksemschichten die niet dichterbij leken te komen.

Kyoko's vingers gingen omhoog naar het kleine zakje dat ze om haar nek droeg, waar een deel van de talisman die ze hadden verzameld veilig rustte. Ze was zich er niet van bewust dat toen ze de binding aanraakte, er een zacht fluorescerend blauw licht uit straalde en de richting van de koele bries snel begon te veranderen.

*****

Vlakbij hield Kyou's hoofd schuin toen een bedorven geur die was gevangen in de wind van de naderende storm naar hem toe dreef. Hyakuhei was dichtbij. Hij kneep zijn gouden ogen tot spleetjes toen de bries bewoog en nu uit de richting van The Heart of Time kwam. Die geur, hij beet op zijn tanden ... de priesteres en de kracht van het beschermend hartkristal.

Zijn handen balden zich langs zijn zij terwijl er woede over zijn gezichtsuitdrukking flitste, waardoor een klein gegrom te horen was in de stilte van het omringende bos. Ze was alleen en onbewaakt. Hoe durfde ze onbeschermd op dit gevaarlijke uur bij het heiligdom te zijn! Waarom waren zijn broers niet bij haar? Kyou ademde diep in van het vrouw-kind dat met zijn broers reisde.

In zijn geestesoog kon hij het beeld zien van de priesteres waarvan hij en zijn broers de bewakers waren geworden. Kastanjebruin haar ... verrassende smaragdgroene ogen, het was alsof de schoonheid van het meisjesbeeld tot leven en kleur was gekomen. Ze had nooit naar deze wereld moeten komen met het beschermend hartkristal. Noch zij, noch het hoorde hier thuis.

Als hij kon, zou hij haar terug door het portaal gooien en het standbeeld vernietigen, maar dat zou een verbastering zijn van de barrière die zijn vader Tadamichi had beschermd. Ondanks zijn verlangen, leek het erop dat dit punt nu erg betwistbaar was.

De gevaarlijke macht die zijn oom bleef verwerven, was haar schuld. Had ze niet geweten wat er zou gebeuren? Als zij de ware priesteres was, had ze moeten weten weg te blijven van deze demonische wereld. Zijn vader was gestorven omdat hij het tijdportaal had gesloten en dit kleine mensenmeisje had alles ongedaan gemaakt waarvoor hij zijn leven had opgeofferd. Het was allemaal voor niets geweest.

Tadamichi wilde dat hij de mens zou beschermen ... allemaal. Maar waarom? Waarom zou hij nu juist de mens beschermen die zo stom was geweest om de poort tussen hun werelden te openen? Waarom gaf Tadamichi zoveel om dat hij zijn leven voor hen gaf?

Kyou had geprobeerd haar bang te maken en haar schreeuwend terug te sturen naar haar wereld. Maar tot zijn ongeloof ... ze moest de enige vrouw zijn die niet langer dan een paar vluchtige seconden per keer bang voor hem leek te zijn. Toen hij haar nog niet zo lang geleden voor het eerst tegenkwam, had ze daar gestaan, met opgeheven kin, een pijl van geest recht op hem gericht alsof zij, een mens, tegen hem kon vechten ... en winnen.

Hij had gezworen het hartkristal van de bewaker en het tijdportaal te beschermen, maar nooit een klein mensenmeisje. Zijn broers hadden er misschien mee ingestemd, maar hij had dat nooit gedaan. Mensen waren zwakke, dwaze wezens die hem vreesden. Waarom moest ze anders zijn? Waarom was ze niet bang voor hem? Waarom stond ze herhaaldelijk voor hem, als symbool van alles wat uitdagend was?

Kyou sprong uit de boom waarin hij had gezeten en stond op zijn volledige lengte. Hij voelde zijn hart luid en bonzend onder zijn huid kloppen ... zijn beschermend bloed eiste dat hij naar haar toe ging. Het gebeurde elke keer als ze in de buurt was en dat maakte hem alleen maar meer boos. Zijn instinct was een kracht die sterker was dan zijn wil.

Haar gebrek aan angst trok hem alleen maar tot haar aan, en de laatste tijd had ze op de één of andere manier zijn gedachten verteerd ... samen met zijn dromen. Alleen al om die reden was hij bij de groep weggebleven. Hoe durfde dat meisje zich zo diep in zijn gedachten te nestelen? Hij zou haar leren hem niet te betoveren met haar brutaliteit en menselijkheid. Ze was niets voor hem, behalve de priesteres van het kristal ... ze had hier niets te zoeken binnen zijn bereik.

Kyou's lichaam verstrakte toen hij een verschuiving voelde in de balans tussen goed en kwaad die de onbewuste priesteres naderde. Zijn gezicht was kalm ... de stilte voor de storm. Zijn zilveren haar zwaaide in de constante bries terwijl zijn zintuigen oppikten welk gevaar haar zou overkomen.

*****

Hyakuhei hield zijn hoofd achterover en liet de storm die hij zelf veroorzaakte om hem heen razen. De wind wervelde, waaide door zijn kleding en sloeg zijn donkere haar rond zijn mooie gezicht. Zijn robijnrode ogen gingen open toen de wind een geur in zijn neus bracht die niet van de regen en de lucht was.

Een uitdrukking van euforie kruiste zijn gelaatstrekken en hij liet zijn ebbenhouten vleugels met een krachtige slag naar beneden zakken om hoogte te winnen. Zijn blik bleef hangen in de richting van The Heart of Time terwijl er langzaam een sinistere glimlach op zijn lippen verscheen. Ze was hier ... de priesteres die hem zo kwelde.

‘Ah, priesteres, dus je bent alleen en onbeschermd,’ fluisterde hij. ‘Wacht op mijn komst, mijn schoonheid ... ik kom voor je.’

Demonen begonnen in drommen uit Hyakuhei's lichaam te stromen toen hij ze losliet om zijn bevelen uit te voeren. Een maniakale lach ontsnapte aan zijn zachte lippen en zijn ogen waren groot en schitterden met het licht van borderline waanzin. De lucht werd zwart van zijn slaven toen ze het beeld van de maagd en het object van zuiverheid in de tuinen ervan naderden.

*****

Laag geboren demonen werden al naar haar toe getrokken en de geur van macht die ze vasthield. Het waren slechts drones die waren gestuurd om te voorkomen dat ze zou vluchten en Kyou voelde de aanwezigheid van zijn oom niet ver achter hen. Hyakuhei had haar onbeschermde aanwezigheid ontdekt en kwam haar halen. Hij zou niet toestaan dat Hyakuhei haar zou meenemen.

Kyou keek op toen een schaduw over het licht van de maan gleed en hun komst aankondigde. Alle nachtelijke geluiden hielden op toen doorschijnende vleugels achter Kyou verschenen en een woedende nevel van gouden veren over de open plek zond waar zijn stille gestalte in stond. Zijn lange zilveren haar zwaaide in de wind terwijl hij zich klaarmaakte voor het gevecht dat zou komen.

‘Zo zal het zijn.’ De woorden verlieten zijn lippen als antwoord op zijn eigen gekwelde gedachten.

Ze had zichzelf opnieuw in gevaar gebracht en het liet hem geen keus. Hij besloot dat als zijn broers laks waren met hun plichten, hij de priesteres van hen zou afnemen. Als dit het idee was dat ze bezaten van bescherming, dan verdienden ze dat ze werd weggenomen. Maar eerst ... zou hij het kwaad vernietigen dat haar achtervolgde.

Hoofdstuk 2 “Onverschrokken”

Kyoko was zich er niet van bewust dat de storm nu dichterbij kwam en voelde hoe de bries haar verwarmde huid verkoelde en verwelkomde deze met een zachte glimlach. Ze sloot haar smaragdgroene ogen en genoot van de eenzaamheid van de nacht voordat ze naar Sennin ging en zich bij de bewakers voegde die daar sliepen.

Sennins dochter, Suki, was haar beste vriendin geworden aan deze kant van het tijdportaal en haar hut was waar de groep verbleef als ze niet door de gevaarlijke landen reisden op zoek naar de verbrijzelde fragmenten van het beschermend hartkristal. Suki was vanaf het begin bij hen, ook al was ze geen bewaker.

Kyoko glimlachte en dacht aan Suki en de enige bewaker die nooit van de zijde van haar vriendin was geweken ... Shinbe. Hij was één van de vijf broers. Hij was ook een sukkel en had iets met Suki. Met nachtblauw haar en ogen van amethist was het alles wat Suki kon doen om zijn avances te blijven bestrijden.

Haar glimlach werd breder en vroeg zich af hoe lang Suki het nog kon uithouden. Suki is misschien koppig, maar Kyoko wist hoe koppig een bewaker kon zijn als hij eenmaal iets in z’n hoofd had.

Kyoko en de jongste bewaker, Kamui, kregen vaak lachbuien als Suki haar best deed om Shinbe in het gareel te houden zonder toe te geven dat ze hem leuk vond. Kamui had een geweldig gevoel voor humor en ze hield zielsveel van hem. De kleur van Kamui's ogen veranderden met zijn humeur, maar ze dacht dat niemand het opmerkte behalve zij.

Als Kamui glimlachte, was het waar geluk en zeer besmettelijk. Maar diep van binnen voelde Kyoko iets meer ... iets dat hij voor iedereen verborgen hield ... zelfs voor zichzelf. Soms straalden Kamui's ogen van geheimen en kennis die ze niet eens kon bevatten. Voor iemand die zo zuiver van hart was, was het bijna alsof hij het gewicht van het hele universum op zijn schouders droeg. Het zorgde ervoor dat ze hem net zo graag wilde beschermen als hij haar, ook al was hij op geen enkele manier zwak.

Kyoko schudde haar zorgen voor Kamui van zich af en bleef achter met Kotaro, de levendiger van de groep en Toya's zelfbedachte competitie. Bijna vanaf het begin had Kotaro Kyoko voor zichzelf opgeëist ... en vertelde de anderen constant dat ze zijn vrouw was. Dit zorgde altijd voor een woedende Toya, ongeacht de situatie. Ze wist dat Kotaro een grapje maakte, maar Toya nam hem altijd zo serieus.

Met donker verwaait haar en ijsblauwe ogen was Kotaro een handvol. Hij noemde haar constant ‘zijn vrouw,’ hoe vaak ze het ook ontkende. Hij was een prins in zijn eigen territorium en bracht daar veel tijd door om het te beschermen tegen de demonen in zijn rijk. Meestal hoefde hij alleen maar met die helderblauwe ogen van hem naar haar te kijken en ze smolt.

Hij wist aan welke touwtjes hij met haar moest trekken om bijna alles te krijgen wat hij maar wilde. Soms vroeg ze zich af of niet alle bewakers haar op de één of andere manier om hun kleine vingers hadden gewikkeld. De groep zag hem echter zelden. Haar gedachten keerden terug naar Kyou.

‘Kyou,’ huiverde Kyoko toen de naam haar lippen verliet. Hij mocht haar niet ... of wie dan ook, zo lijkt het. Hij gedroeg zich vaak meer als een vijand dan als een broer van Toya. Die twee gaven de woorden rivaliteit tussen broers een nieuwe betekenis. Van de vijf broers was Kyou absoluut de vreemde en degene die je koste wat kost moest vermijden. Hij was zelfs nog vijandiger dan het door demonen geteisterde land waarin hij leefde.

Kyoko gaf haar verstrooide gedachten op, opende haar smaragdgroene ogen en gleed van de steen af, maar stopte ineens. Daar ... nog geen twintig meter van haar vandaan stond Kyou. Hij zag er bijna engelachtig uit, afgezien van de gevaarlijke uitdrukking in zijn gouden ogen.

‘Over de duivel gesproken,’ dacht ze bij zichzelf.

De duisternis die hen omringde leek zijn lichaam te verlichten ... en gaf hem een spookachtig uiterlijk. Kyou's stilte was donderend. Hij zag eruit alsof hij iets overwoog en Kyoko had het gevoel dat ze het niet leuk zou vinden, wat het resultaat ook was.

Kyou zag haar gezicht bleek worden door haar schrik en genoot van haar bedwelmende geur. Voor een keer ... zou ze bang voor hem moeten zijn. Ze zou ook bang moeten zijn voor de demonen die hij zojuist had vernietigd om haar te beschermen. Zijn ogen boorden zich in haar terwijl hij zich de gevaarlijke monsters herinnerde die hij zojuist had geëlimineerd. Als ze haar hadden geraakt ...

De spieren in Kyou's kaak spanden zich boos bij de gedachte alleen al dat de klauwen van een demon haar zouden aanraken. Toch ... ze rende niet weg en schreeuwde ook niet. Zou ze schreeuwen als ze besefte dat Hyakuhei onderweg was? Een dergelijke onverschrokkenheid was niet in haar belang. Terwijl zijn gedachten verduisterden, zorgde haar gebrek aan angst er alleen maar voor dat hij nog meer ontvlamde ... het vuur aanwakkerde van de vreemde woede en passie die hij voelde voor de priesteres.

Kyoko stond helemaal stil. Ze wist niet hoe ze zijn angstaanjagend blik moest zien. Ze was te bang om te bewegen en ze durfde geen geluid uit te brengen, wetende dat alles wat ze deed haar leven in gevaar kon brengen. Ze was er niet zo zeker van of hij haar had vergeven dat ze het bewakershartkristal terug in zijn rijk had gebracht.

Ze voelde een koude rilling langzaam langs haar ruggengraat omhoog kruipen ... het stopte niet totdat het haar nek bereikte en zich van daaruit uitspreidde als ijzige waarschuwende vingers. Ze deed een stap achteruit voordat ze het besefte en hield zichzelf tegen om nog een stap achteruit te zetten. Ze wist dat dat als angst zou worden beschouwd en ze had op jonge leeftijd van haar grootvader geleerd om die angst te verbergen.

De woorden van haar grootvader kwamen terug om haar te achtervolgen: ‘Als je angst toont, word je onmiddellijk een slachtoffer.’

Kyoko probeerde de sluipende sensatie te bestrijden en sloot even haar ogen. Maar toen ze ze weer opendeed, was Kyou nergens te bekennen, waardoor ze nog banger werd. Opnieuw achtervolgde de leer van haar grootvader haar: ‘Laat de vijand nooit uit je zicht of je zult de komende aanval niet zien.’

“Kyou?” Ze fluisterde zijn naam terwijl angst haar stem doorsneed. Ze voelde toen zijn hete adem in haar nek en hoorde hem diep en langzaam inademen alsof hij haar geur testte.

Langzaam, met haar ogen wijd open, in afwachting van de dood, hield ze haar hoofd opzij en stopte alleen toen haar wang zijn zijdezachte wang raakte. Ze snakte naar adem en probeerde zich naar voren te werpen, maar voelde zijn arm om haar heen gaan als een stalen band, haar rug tegen hem aan slaand en de adem uit haar longen slaand.

Kyoko's plotselinge angst maakte het moeilijker voor haar om weer op adem te komen. Ze besloot dat ze nu wist wat een paniekaanval eigenlijk was en vroeg zich af of ze zou gaan hyperventileren. Dit was de enige persoon die ze meer vreesde dan Hyakuhei, hoewel ze dat feitje voor zichzelf had gehouden. Ze was nog nooit binnen handbereik van hem geweest ... dat vond ze beslist beter.

Haar geur omringde hem nu en bedwelmde hem. Hij kon haar onaangetaste geur ruiken, vermengd met angst, die sterker en zwaarder werd naarmate hij haar langer tegen zich aan hield. Eindelijk ... ze toonde de angst die hij eiste, maar toch schreeuwde ze niet. Haar eerste fout was die kleine stap geweest die ze van hem had genomen. Alleen al dat simpele gebaar had zijn beschermbloed verhit op manieren die hij al heel lang niet meer had gevoeld.

De oogleden van zijn gouden ogen sloten zich even terwijl beelden voor hem flitsten die te snel voor hem flitsten om te ontcijferen, terwijl hij zich het spookachtige geluid van haar schreeuwende stem voorstelde ... of uit angst of iets anders was moeilijk te zeggen. Hij wist alleen dat hij het niet wilde horen.

Of ... misschien moest hij dat geluid horen om zich te ontdoen van de betovering die ze hem had opgelegd. Iets zei hem dat het er op de één of andere manier niet toe zou doen. Diep in zijn bewakershart wist Kyou dat hij haar wilde en hij was niet iemand die geweigerd kon worden. Een langzame, gevaarlijke glimlach sierde zijn lippen toen ze tegen hem begon te vechten. Hij greep snel één van haar polsen in een lichte greep terwijl ze een ruk gaf.

Kyou streelde haar nek en haalde toen diep adem toen ze tegen hem aan wreef in een poging zichzelf te bevrijden. “Je moedigt me aan,” gromde hij laag in zijn keel en streek met zijn lippen over het delicate vlees van haar nek. Zijn verhitte bloed daagde hem uit om haar als zijn eigendom te claimen.

Kyoko kon de rillingen niet onderdrukken die het gevoel van zijn lippen haar gaf. Probeerde hij haar te verleiden of zou hij haar toch vermoorden? Ze stopte met worstelen en bleef doodstil staan, nog steeds niet zeker of ze het geluid van wat hij zojuist had gezegd leuk vond en ze wilde hem niet kwaad maken. Iets vertelde haar dat hij haar alleen maar bang wilde maken.

‘Slimme meid,’ dacht Kyou bij zichzelf, maar toch schreeuwde ze niet en hij raakte haar aan ... wat vreemd. Zijn armen ontspanden zich in een zachtere greep terwijl ze nieuwsgierig over haar schouder naar hem opkeek, haar angst begon te verdwijnen.

Kyou wierp zijn eerste blik op haar smaragdgroene ogen en de reactie deed hem schrikken. Ze keek naar hem alsof hij een man was ... geen bewaker. Haar onvermogen om de juiste angst voor hem te tonen was verwarrend en dat alleen al maakte hem boos. Haar gebrek aan angst had haar vanavond in de eerste plaats in gevaar gebracht.

Het was ook de reden waarom Hyakuhei nu naar haar op weg was, denkend dat hij haar midden in de nacht kon stelen. Zelfs op deze grote afstand ... kon hij de kwaadaardige bedoelingen van zijn oom voelen. Met zijn gehoor zo gevoelig als het was, kon hij bijna de streling van de wind tegen zijn ebbenhouten veren horen. Dit was iets voor haar om bang voor te zijn ... onder andere.

Angst ... dat zou hij haar kunnen leren.

Hij zou haar de realiteit van zijn wereld leren en haar laten zien waarom ze die nooit had mogen betreden. De Guardian, zijn broers ... haar beschermers ... ze waren er nu niet om haar te redden. Hij zou haar op verschillende manieren de ware betekenis van angst leren. Zijn gouden ogen straalden goddeloos in het afnemende maanlicht toen er een idee in hem opkwam.

Kyou betaste haar lichaam en liet de palm van zijn hand langzaam naar beneden glijden in een strelende beweging totdat hij tegen haar dij aan de onderkant van haar rok rustte. Vervolgens schoof hij het omhoog en ging onder de losse rok. Hij voelde de hitte van haar zachte huid komen die de palm van zijn hand verbrandde.

Haar hele lichaam huiverde bij de lichte aanraking toen ze zich uit zijn greep probeerde te wringen. Door de beweging pakte hij haar steviger vast. Hij schoof zijn andere hand over haar ribbenkast om haar alleen de les te leren om alleen en zonder bescherming te worden betrapt, zodat ze wijs genoeg zou zijn om het niet nog een keer te doen.

Opnieuw was zijn instinct sterker dan zijn wil toen iets in haar hem riep ... waardoor hij naar haar verlangde. Kyou voelde de hitte van haar uitgaan en zijn hooggeboren bloed roerde zich gevaarlijk buiten zijn controle. Hij raakte in de war en wilde haar plotseling niet meer laten gaan.

Hij zou nooit weten of de waarschuwing voor hem of haar was. Kyou bracht zijn lippen dichter bij haar oor en ademde één woord uit. “Rennen.”

In Kyoko's geest maakte angst plaats voor paniek toen zijn armen losser werden. Ze kon heel gehoorzaam zijn als de tijd rijp was en nu was die tijd. Ze schoot naar voren zonder na te denken, behalve om te ontsnappen. Haar geest schreeuwde herhaaldelijk Toya's naam, maar er kwam geen geluid over haar lippen. Elk geluid dat ze zou hebben gemaakt, leek vast te zitten in haar keel, waardoor het alleen in haar eigen oren weergalmde.

Als ze maar dichter bij het dorp en Toya kon komen, zou ze een kans hebben dat hij haar zou horen en haar zou redden van zijn gestoorde broer. Ze smeekte zichzelf mentaal om wakker te worden, ook al wist ze dat dit te echt was om een droom te zijn.

Ze kreunde bijna hardop toen een regendruppel haar raakte en bewees dat ze gelijk had ... dit was geen droom waaruit ze kon ontwaken, de storm had haar eindelijk bereikt. Ze keek snel over haar schouder en knalde tegen wat aanvoelde als een muur en strompelde achteruit door de klap.

Toen ze het witte, golvende zijden overhemd op slechts een steenworp afstand van haar zag, sprintte ze in een andere richting ... nu rende ze weg van het dorp waar de bewakers sliepen en de enige hoop die ze had dat iemand haar zou redden. Ze wist dat Hyakuhei vroeger een bewaker was, maar op de één of andere manier was hij zichzelf kwijtgeraakt aan de demonen waar hij ooit tegen vocht ... en werd de vijand. Kyoko vroeg zich af of Kyou niet hetzelfde was overkomen zonder dat iemand het door had.

Kyoko ving een glimp op van wit rechts van haar en rende terug naar het dorp in de hoop nu een kans te hebben om bij Toya te komen. Haar hartslag was zo luid in haar oren dat het oorverdovend was.

Ergens wist ze dat de goden haar uitlachten toen de lucht zich opende en zijn regen losliet met een grond schuddende donderslag.

Waarom? Waarom deed hij dit? Waarom heeft hij haar niet gewoon vermoord in plaats van haar eerst te martelen? Ze wist dat ze geen kans had om hem te ontlopen. Ze was zich ook bewust van het feit dat hij haar zou tegenhouden voordat ze in veiligheid zou komen, maar dat weerhield haar halsstarrige haast er niet van.

Kyou zag haar dichter bij het dorp komen en besloot haar even te laten denken dat ze een halve kans had om te ontsnappen. Het zou alleen maar beter worden als hij haar betrapte. Toen trof een andere geur hem. Zijn broers. Nee! Hij zou het niet toestaan! Ze hadden haar niet beschermd en daarom zou ze nu hoe dan ook bij hem blijven. Zijn hooggeboren bloed eiste het.

Kyoko voelde de plotselinge verandering in hem. Ze voelde Kyou's aura op haar af komen en ze gilde, dit keer niet in staat om het tegen te houden. Het geluid klonk als een doodsklok door het bos toen een hand over haar mond werd geklemd en een arm om haar middel werd gespannen en haar luchttoevoer afsneed toen ze opnieuw tegen zijn borst werd geslagen. Haar voeten bungelden nu een paar centimeter van de grond.

*****

Toya wierp een blik op de donker wordende nachtelijke hemel net toen de eerste regendruppels kwamen. Vannacht was een slechte nacht ... hij voelde het tot in zijn ziel. Zijn ogen kwamen overeen met de kleur van de bliksem die door de duisternis danste toen de storm naderde.

Toya kon niet slapen terwijl Kyoko niet bij hem was en was op een hoge tak van een boom geklommen aan de rand van het dorp om de wacht te houden. Het enige wat hij kon doen was wachten tot het ochtendgloren en haar dan ontmoeten in de tuinen van The Heart of Time. Als hij zijn zin had gekregen ... zou ze om te beginnen nooit naar huis zijn gegaan.

De grond schudde van het gerommel van de donder, maar Toya's ogen werden groot ... zijn gehoor pikte een doodsbange schreeuw op in de storm. Die schreeuw was hem de adem benemen. “Kyoko?” Wat deed ze hier op dit uur van de nacht zonder het hem eerst te vertellen?

Zijn ogen veranderden onmiddellijk in gesmolten zilver toen zijn beschermende instincten overstegen. Hij had haar nog nooit zo bang gehoord, zelfs niet tijdens een gevecht. Zijn hartslag vloog als een speer omhoog toen zijn zilveren vleugels tot leven kwamen en hij vloog bijna te snel op voor het menselijk oog om te detecteren.

“Kyoko!” De bezorgde kreet ontsnapte uit zijn keel.

*****

Shinbe stond buiten Suki's hut en kon niet meer slapen. Zijn nachtmerries lieten het niet toe. Zijn amethist blik bleef gericht op het bos dat het portaal van The Heart of Time bevatte. Er was iets mis, hij voelde het ... het had niets te maken met de naderende storm die nu over het bos raasde.

“Kyou?” Wat deed Kyou zo dichtbij? Een heel lang moment weigerde Shinbe's keel te werken en zijn adem stokte in zijn borst terwijl hij in de verte staarde. Hij kon haar voelen ... Kyoko was terug. Zijn nachtblauwe haar zwaaide in de stormachtige wind die de geur van de woede van zijn broer met zich meebracht en zijn vuist balde. Ze was niet alleen ... Kyou was bij haar!

Hij pakte zijn staf die tegen de deurpost stond. Shinbe wist dat hij de anderen niet hoefde te roepen, hij voelde ze al achter zich staan. Doorschijnende amethistvleugels spreidden zich om hem heen uit toen zijn voeten de grond verlieten.

Kamui volgde snel zijn voorbeeld en liet een spoor van veelkleurig stof achter zich. Kaen kwam brullend tot leven en tilde Suki op om mee te doen aan de achtervolging.

*****

“Nee!” Kyou's stem klonk streng alsof hij haar een uitbrander gaf voor iets wat hij niet goedkeurde. Niet deze keer. Deze keer zou hij niet worden geweigerd. Hij had haar eerder willen aanraken, in het heetst van de strijd, maar dat had hij nooit gedaan. Iets had hem gewaarschuwd dat het contact gevaarlijk voor hen beiden zou zijn, dus had hij ervan afgezien.

Deze keer zou hij zijn ware aard laten zien. Haar ziel had hem lang genoeg geplaagd. Ze was de enige mens die hem ooit in de strijd of waar dan ook tegenkwam en niet bang was weggelopen. Hij spande zijn armen om haar strijd te stoppen.

Hij wist dat zijn broers van haar hielden ... maar Toya was verliefd op de priesteres. Het maakte hem boos dat zijn broer dicht bij iets was wat hij voor zichzelf wenste. Hij kon nog steeds niet begrijpen waarom Toya niet met haar had gepaard, maar haar in plaats daarvan vrij en weerloos had achtergelaten. Wist hij niet dat de vijand haar kon wegnemen? Alleen al de gedachte dat Toya haar als zijn eigendom zou nemen, stuurde een golf van bezitterigheid door zijn armen terwijl hij haar vasthield.

Kyou wist dat Toya haar om hulp had horen schreeuwen. Hij voelde de zilveren bewaker in een alarmerend snel tempo dichterbij komen. Hij zou haar niet alleen leren om 's nachts niet alleen op pad te gaan ... hij zou zijn naïeve broer ook een lesje leren om haar dat niet te laten doen.

Met een snelle gedachte creëerde hij een schild waarvan hij wist dat zijn broer er niet doorheen kon breken. Hij keek neer op het meisje wiens smaragdgroene ogen wijd open stonden van de angst die hij had veroorzaakt. Kyou haalde zijn hand van haar lippen om hem te vervangen door zijn lippen ... om haar kreet te onderbreken. Hij eiste haar mond op in een harde, hongerige kus, meedogenloos in zijn zoektocht. Op het moment dat hij haar proefde, was het te laat om haar terug te geven.

Kyoko begon meteen tegen hem te worstelen, hijgend naar adem. Wat was hij aan het doen? Ze was nog nooit eerder gekust en dit was niet waar ze van had gedroomd als haar eerste kus. Ze schreeuwde het uit tegen zijn lippen om zo binnengevallen te worden.

Kyou stak zijn tong in haar mond terwijl hij haar gezicht stilhield, zijn vingers verstrengeld in haar zijdeachtige kastanjebruine haar. Zijn andere hand gleed terug onder haar rok en streelde de gladde huid daar voordat hij het zachte katoen tussen haar dijen ontmoette.

Hij keek gefascineerd toe hoe haar grote ogen onmiddellijk sloten en ze jammerde in de kus. Kyou voelde haar verwarring omdat ze zo graag wilde dat hij stopte, maar ook dat ze meer wilde toen hij haar lichaam tot leven bracht met sensaties die ze nog nooit eerder had gevoeld. Er waren veel dingen die hij haar deze avond zou leren.

Zijn gouden ogen gloeiden toen een witgloeiende golf van verlangen door hem heen schoot in zijn lendenen terwijl hij zich tegen de zachte ronding van haar heup drukte. Het was niet zijn bedoeling geweest om zo ver te gaan ... wat had hij gedaan.

Toya's adrenalinestoot zorgde voor snelheid totdat zijn zicht een vage blauwe gloed opving die uit de duisternis van het bos kwam. Hij landde snel en kwam slippend tot stilstand toen hij ze vond. Een fluorescerende blauwe barrière omringde Kyou en zijn gijzelaar, krakend van gevaarlijke energie. Wat zijn ogen ontmoette, verbrijzelde hem en vervulde hem tegelijkertijd met woede.

“Kyou!” Toya brulde van woede. Zijn handen langs zijn zijden naar beneden slingerend gleden zijn dolken tevoorschijn. Hij greep de heilige wapens stevig vast en kruiste de gloeiende zwaarden. De kracht in de dubbele dolken kwam tot leven en veroorzaakte een schokgolf om hem heen ... waardoor zijn haar naar achteren vloog en de woede die op zijn gezicht lag, zichtbaar werd.

Toya brulde toen hij naar de barrière toesprong en zijn messen ertegenaan sloeg, om vervolgens achteruit te worden geduwd toen energieschokken uit het oppervlak van het schild schoten. Zijn lichaam sloeg tegen de stam van een enorme boom en stopte zijn vlucht. Hij gromde terwijl hij van de ruwe bast gleed.

Toya tilde zichzelf op van de harde aarde en keek boos toe terwijl zijn broer Kyoko bleef kussen. Hij merkte toen dat de spieren van Kyou's arm zich een beetje samentrokken en volgde de beweging naar beneden naar zijn hand. Toen hij de hand van zijn broer onder haar rok zag, sloeg de woede hem vierkant in de borst! De spierbewegingen van zijn arm konden maar één ding betekenen. Die woede nam toe terwijl zijn broer doorging, wetende dat hij toekeek.

“Kyoko!” Toya voelde het bewakersbloed koken toen hij haar naam schreeuwde. Kyoko was van hem en hij zou Kyou haar niet op deze manier laten aanraken. “Verdomme klootzak!” Opnieuw ging er een golf van energie om hem heen, die door de schokgolf vuil en puin de bomen in stuurde.

Kyoko's geest werd gekweld toen haar lichaam haar begon te verraden. Ze beukte Kyou overal waar haar kleine vuist kon landen totdat ze de voorkant van zijn hemd moest vastpakken om hem vast te houden omdat haar knieën verzwakten. Ze duwde zo hard als ze kon tegen zijn borst, maar slaagde er alleen in hem de bedwelmende kus te verdiepen en zijn strelende hand meer toegang te geven.

Ze hoorde Toya haar naam schreeuwen en wist dat hij dichtbij genoeg was om haar te zien, maar Kyou wilde zijn greep op haar niet loslaten. De kus werd veeleisender naarmate haar gejammer en hectische bewegingen intenser werden. Ze schopte naar hem, maar haar been zat nu klem tussen het zijne. Ze raakte gefrustreerd en probeerde hem te bijten, maar dat lukte ook niet zo goed.

Hij deed haar geen pijn. In plaats daarvan voelde het zo goed wat hij aan het doen was. Hij klemde zijn hand tussen haar benen in een ritmische greep die haar het gevoel gaf dat ze op zijn hand reed ... het was een oneerlijke marteling. Nooit had ze Kyou ooit in staat geacht tot een kus ... laat staan zo'n gedurfde aanraking. Dat het zo aanlokkelijk was, was ... de gedachte alleen al zorgde ervoor dat haar lichaam en geest oorlog voerden terwijl ze nog steeds probeerde haar vrijheid te krijgen.

Kyou genoot van haar vastberadenheid om met hem te vechten, maar hij voelde dat ze in de war raakte door haar reactie op de kus en het plezier dat hij haar gaf. Haar jonge, onaangeroerde lichaam snakte ernaar, zelfs toen ze met al haar magere kracht tegen hem vocht. Het gaf hem nog meer voldoening te weten dat Toya nu toekeek van buiten het schild dat hij om hen heen had gecreëerd.

Hij voelde hoe ze reageerde op zijn aanraking en kreunde bijna toen haar lichaam haar verder verraadde. Haar gejammer werd meer uitgesproken toen haar priestereskant tot leven kwam ... de kant van haar ziel die alleen aan de bewakers toebehoorde. Ze had niet toegegeven. Ze vocht nog steeds tegen hem, maar dat deed er niet toe want de keuze was gemaakt. Hij was te ver gegaan om nu terug te keren.

Kyou's blik wendde zich tot Toya's blik en wilde dat hij het zag, om te zien hoe hij haar ongetemde passie wakker schudde. De uitdrukking op Toya’s gezicht ... de blik in zijn ogen op dat moment. Ja, nu kende zijn broer de prijs die hij betaalde toen hij zijn ogen afwendde van degene die hij moest beschermen. In de gedachten van Kyou ... was het goed voor Toya om haar op deze manier te verliezen.

Haar snakken naar adem was genoeg om hem bijna de controle te verliezen waaraan hij zich aan een zijden draadje vasthield. Het was op zijn zachtst gezegd bedwelmend. Toya zou weten hoe het voelde om iets te willen dat zijn broer had en wetende dat het buiten zijn bereik was.

Kyou voelde haar strijd zwakker worden en wist waarom, toen hij voelde dat ze probeerde te voorkomen dat ze zich strakker tegen zijn hand drukte, waar nu vochtige warmte van haar afstraalde. Haar rug was gewelfd en haar ogen waren gesloten, haar lange wimpers vielen over de rode wangen.

Net toen ze de top van de berg bereikte die hij haar had gedwongen te beklimmen, haalde hij zijn mond van de hare en liet haar verleidelijke kreet om hen heen weerklinken. Kyou's gezicht liet geen uitdrukking zien, maar zijn ogen gloeiden terwijl hij toekeek en het verhitte vlees van haar lichaam strak tegen het zijne voelde. Hij had haar alleen maar aangeraakt ... zo'n passie zat er diep in de priesteres verborgen.

Kyoko's verwarring brak toen ze zichzelf tegen zijn hand voelde kloppen en ze hief haar hoofd op om naar Kyou te kijken. Zijn engelachtige verschijning verhulde zijn slechte daad. Hij was niet beter dan zijn oom Hyakuhei. Ze voelde dat de volle kracht van haar gekrenkte woede elke angst die ze had overwonnen had overstemde. Ze stak haar hand op en sloeg hem hard op zijn wang, maar bleef toen stil toen ze besefte dat ze waarschijnlijk net haar doodvonnis had getekend.

Toen het geluid van de klap weg was, hief Kyoko uitdagend haar kin op terwijl de regen tegen het buitenste schild van de barrière zoemde. ‘Ik haat je,’ siste ze terwijl vernederde tranen haar in de ogen sprongen.

Kyou was onaangetast en maakte geen aanstalten om haar vrij te laten terwijl zijn blik zich vastklampte aan haar nu boze, bange blik. Of ze het nu leuk vonden of niet, zijn bewakersbloed had haar gekozen en daarom ... waren ze allebei gedoemd. Kyou hield van de geur van haar woede. Het was als een afrodisiacum voor hem, maar hij voelde het hete mes van jaloezie toen ze haar aandacht op zijn broer richtte.

Toya's ogen waren nu verborgen achter de pony van zijn zilverkleurige, middernachtelijke haar terwijl hij ernaar keek. Hij wist dat hij de barrière die Kyou had gecreëerd niet kon doorbreken, maar hij had haar woorden gehoord. Ze haatte Kyou en het was aan hem om haar uit haar slavernij te verlossen.

“Kyou!” Toya's gezicht ging omhoog om zilveren ogen van woede te tonen. “Wij zijn haar beschermers ... haar bewakers. Geef haar terug aan mij! Nu!” Zijn stem was hard en raspend in het geluid van de bonzende regen.

Kyou keek nog steeds naar Kyoko. Hij liet zijn handpalm strelend tegen haar wang glijden terwijl zijn gouden ogen zich in de hare boorden. ‘Zo bezitterig,’ fluisterde hij alsof hij in zichzelf praatte, nog steeds kijkend naar het vuur dat uit haar ogen schoot. Het feit dat ze nu nog minder bang voor hem was vanwege haar woede, deed hem inwendig glimlachen.

Kyou richtte zijn blik weer op die van zijn broer en vernauwde z’n ogen gevaarlijk, maar zijn stem bleef koud en gevoelloos. “Het is te laat. Je was laks in je bescherming van onze priesteres om haar zo laat op de avond alleen in het heiligdom te laten zijn.”

Kyoko probeerde zich van hem weg te duwen, maar zijn greep verstevigde. “Laat me gaan, eikel!” Ze keek over haar schouder naar Toya die zijn naam wilde schreeuwen en zijn hulp nodig had. Maar haar lippen bleven verzegeld, omdat ze niet wilde dat de broers zouden vechten.

Ze wist dat Kyou sterk was, maar ze wist ook als hij boos was ... Toya's kracht grenzeloos was. Een gevecht tussen hen zou veel te gevaarlijk zijn. Toch kon ze de smekende blik die in haar smaragdgroene ogen glinsterde niet helpen ... die blik alleen al was een stille schreeuw aan hem om haar te helpen.

Alsof hij haar gedachten las, greep Kyou haar kin en bracht haar aandacht weer bij hem waar die thuishoorde. “Nooit,” gromde hij terwijl hij haar ogen van schrik groter zag worden. Toen legde hij zijn vingers op de ader in haar nek, drukte hij ertegen aan en ving haar op toen haar lichaam slap werd en ze stilletjes tegen hem aan gleed. Hij had er bijna spijt van dat hij haar had laten inslapen ... bijna.

Toya wist dat zijn broer sterker was, maar toch ... hij had niet het recht haar te nemen. Hij kon het vreemde verlangen in Kyou's ogen lezen toen hij naar Kyoko keek. “Wat denk je dat je aan het doen bent? Verdomme! Geef haar gewoon terug aan mij ... Ik heb haar altijd beschermd.” Hij wachtte terwijl zijn broer hem alleen maar aanstaarde.

Kyou kon voelen wat zijn broer niet kon. Het kwaad kwam op hen af in de vorm van Hyakuhei en zijn volgelingen. Dit zou een nieuwe les zijn voor zijn dierbare broer om op de harde manier te leren.

Toya liet zijn ingehouden adem ontsnappen terwijl zijn handen zich langs zijn lichaam tot vuisten klemden. “Wat denk je Kyou? Ze is onze priesteres!” Nog steeds geen antwoord, Toya fluisterde: ‘Ik dacht dat je zei dat mensen onder je stonden ... waarom deed je ... dat?’

Kyou's gezicht bleef kalm en zijn stem verzachtte een vluchtig moment alsof hij tegen een eigenzinnig kind praat: “Als je je ogen van haar afwendt, zal ze van je worden weggenomen. Jij broer, weet niet wat echte bescherming betekent.”

Kyou had zijn aandacht al weer op het slappe meisje in zijn armen gericht. Zijn broer hield van haar, maar had haar nooit verteld, hoe ironisch. Ze hield van zijn broer, maar ... hij was van plan die liefde te stelen. Hij wilde het ... verlangde ernaar en zou hem niet worden ontzegd.

Zijn gouden bollen keerden terug naar Toya toen zijn stem verhardde. “Hyakuhei is in de buurt ... kun je hem niet voelen? Ze zou in gevaar zijn geweest. Je liet haar onaangeroerd, ongemarkeerd, onbeschermd en alleen ... op hem wachten. Ik zal niet dezelfde fout maken.”

Toya keek toe hoe de schaduw van Kyou's gouden vleugels tot leven glinsterde en de barrière vernietigde die hen omringde op het moment dat de krachtige veren het oppervlak raakten. Hij schreeuwde in ontkenning toen Kyou verdween met Kyoko in zijn stevige omhelzing. Het geluid weerkaatste en liet niets achter dan het gebulder van de storm die nog steeds over het bos raasde.

Hij wist dat hij haar voorlopig in de steek had gelaten, maar hij zou een manier vinden om haar van zijn broer te bevrijden. Kyou had gelijk dat hij hem een uitbrander gaf vanwege zijn gebrek aan toezicht op Kyoko, maar om haar te kussen ... haar zo aan te raken ... en haar dan uit zijn bescherming te halen. Waarom?

Toya's bloed kookte toen de echo van Kyou's dreigement in zijn geest weerklonk. “Ongemarkeerd?” Hij bad dat Kyou niet bedoelde dat hij Kyoko als zijn partner zou nemen alleen om haar te beschermen. Toya gromde bij de gedachte alleen al.

“Echt niet!” Hij schreeuwde naar de nu lege ruimte. Hij was degene die altijd aan haar zijde stond, niet Kyou. Kyou had een hekel aan mensen en had nooit interesse getoond in Kyoko. Waarom zou hij plotseling zoiets overhaast doen? De lucht rondom Toya kwam tot leven met onderdrukte woede toen zijn bewakerskrachten gevaarlijk toenamen met zijn woede.

“Verdomme! Ik sta het niet toe!” Toya's stem was door het hele bos te horen.

Hoofdstuk 3 “Afdalende duisternis”

Shinbe landde achter Toya, hij net was aangekomen toen Kyou en Kyoko verdwenen. De anderen daalden achter hem neer terwijl ze zagen hoe Toya's krachtige aura zich om hem heen uitbreidde in fluorescerende blauwe golven.

Kamui's gezicht toonde de schok van wat hij zojuist had gezien toen de paarse highlights in zijn ongetemde haar ritselden door de wind van Toya's uitbarsting. Zijn ogen leken van kleur te veranderen bij elke verwarde hartslag die volgde. “Kyoko?” Zijn stem klonk buiten adem terwijl zijn onderlip trilde van woede. Glinsterend veelkleurig stof viel van zijn doorschijnende vleugels toen hij ze in één machtige slag optilde met de bedoeling degene die Kyoko van hen had afgenomen te achtervolgen.

Een bliksemflits vormde het silhouet van de donkere vleugels van de vijand terwijl hij precies op Kamui's pad tot leven kwam. Hyakuhei's lange nachtelijke haar ging omhoog in de stroming veroorzaakt door zijn plotselinge afdaling. Zijn ebbenhouten ogen sloten zich in die van Kamui, waardoor de bewaker zich terugtrok in zijn halsstarrige haast om Kyoko te redden.

“Arm kind ... heb je iets verloren?” Hyakuhei's stem klonk bezorgd, maar zijn ebbenhouten ogen verraadden zijn ware bedoelingen. Hij drong naar voren en stak zijn hand uit om Kamui's bleke wang aan te raken, alleen om te lachen toen de bewaker een paar meter achteruitschoot om het contact te vermijden.

“Altijd zo schichtig.” Hyakuhei negeerde de andere bewaker die nog op de grond was en achtervolgde de jongen met de sprankelende ogen terwijl hij zich terugtrok: “Kom nu Kamui, hoe kun je me ooit echt verslaan ... als je je priesteres niet bij je hebt?” Hij kende de angsten van de jongen als geen ander. Op zijn lippen lag een sadistische glimlach. Hij was tenslotte degene die Kamui al die angsten had geleerd.

Kamui verslikte zich bijna in de paniek die steeds groter werd. Het monster voor zich zien was bijna net zo erg als het verborgen monster binnenin ... de droomdemon. Hij kon het daar voor zich voelen achter het gezicht van zijn vijand, herinneringen aan nachtmerries die hij allang begraven had, kwamen terug om hem te achtervolgen terwijl hij vocht tegen de drang om de man voor hem te ontvluchten.

Toen hij de terreur van Kamui voelde overstromen, schreeuwde Shinbe: “Laat hem met rust, verrader!” Hij hief zijn staf op en gebruikte zijn telekinese om een aanval van stenen en aarde naar hun oom te sturen om hem lang genoeg af te leiden zodat Kamui kon ontsnappen.

Met een handgebaar creëerde Hyakuhei een barrière voor de projectielen om onschadelijk terug te stuiteren, zijn zwarte ogen wendden zich boos naar de amethist bewaker. “Bemoei je niet met iets waar je geen kennis van hebt lieve neef.”

Kamui viel op de grond en landde op zijn voeten terwijl hij de donkere herinneringen terugduwde in de hoop dat ze nog een tijdje verborgen zouden blijven. Het waren zijn geheimen om te bewaren en hij moest ze bewaren. Kamui knipperde met zijn ogen ... zijn ogen keerden terug naar hun normale glinsterende staat. Hij zou zich nooit herinneren wat Hyakuhei hem had uitgedaagd te herinneren ... hij wierp een blik achterom naar de andere bewakers en wenste dat de leugen waar was.

Toya had genoeg gezien en hij snauwde. Met een snelheid die sneller was dan het menselijk oog kon waarnemen, leek Toya te verdwijnen en weer te verschijnen achter Hyakuhei. Hij sloeg zijn arm om de nek van de vijand in een doodsgreep en gromde: “En wat denk je in godsnaam dat je eraan kunt doen ... beste oom?”

Hyakuhei's ogen werden spleetjes toen hij zich realiseerde dat Toya's woede de kracht had vrijgemaakt die de zijne evenaarde. Toen hij zag dat Kamui voorlopig aan zijn bereik was ontsnapt, glimlachte hij bedrieglijk. “Hoe ben je van plan me te stoppen als je niet eens een klein meisje kunt beschermen? Je hebt al verloren.”

Hij wist dat hij de priesteres nog steeds kon martelen met de verleidelijke herinneringen die diep in de dromen verborgen waren. De droomgeest zou zien dat ze verbonden bleven. Vroeg of laat zou ze graag naar hem toe komen. Kyou zou haar niet lang hebben. Zelfs nu kon hij haar voelen slapen ... wachtend tot hij haar in haar dromen zou vergezellen.

Met een gemeen lachje verdween Hyakuhei's lichaam en liet Toya het opnieuw uitschreeuwen van woede.

*****

Duisternis omringde Kyoko en op de één of andere manier wist ze dat ze weer sliep. De realiteit verdween naar de achtergrond en ze kromp ineen, wetende dat de droom een manier had gevonden om verder te gaan. Ze probeerde ertegen te vechten ... om wakker te worden zodat het haar niet kon bereiken, maar de stilte van de droomwereld was te sterk.

Tijd en ruimte hadden geen betekenis toen de droom werkelijkheid voor haar werd. Kyoko voelde warm aan, bijna te warm en het gevoel maakte het moeilijk voor haar om wakker te worden. Ze worstelde om te proberen de duisternis van zich af te schudden die haar zo zwak en verloren maakte. Ze bewoog haar vingers naast haar en voelde de zachtheid van vacht. Ze werd zich voldoende bewust om te beseffen dat ze op een soort pels lag.

Ze opende haar ogen, keek naar een stenen plafond en liet haar blik eroverheen gaan naar de stenen muren die haar omringden. Ze was in een soort grot. Licht flikkerde in alle kleuren om haar heen van een klein vuur dat slechts ongeveer drie meter verderop was. Het was werkelijk adembenemend zoals alleen een droom dat kan zijn.

Ze probeerde rechtop te zitten, maar had meteen spijt van de beweging en ging zo langzaam mogelijk weer achteroverliggen. Haar hoofd deed pijn en ze was zwak ... alsof alle kracht uit haar was weggezakt. Wat is er gebeurd?

Haar lippen gingen vaneen toen de herinneringen bij haar terugkwamen. Deze keer ging ze snel overeind zitten zonder zich om de pijn te bekommeren, maar toch hield ze haar hoofd in haar handen in de hoop haar zicht te stabiliseren.

Het leek alsof ze diep in de aarde was vanwege de kristalformaties langs het plafond en de muren. Er was maar één ingang die ze kon zien en die was klein, dus het vuur was bezig de kamer goed te verwarmen. Zonder dat zou de grot ongetwijfeld erg koud zijn geweest.

Ze sloot haar ogen weer en wreef over haar slapen en probeerde rationeel te denken. The Guardian Heart Crystal ... Ze had het verbrijzeld om te voorkomen dat Hyakuhei het zou krijgen. Dat was het laatste wat ze zich herinnerde. Toen ze haar ogen weer opendeed, kon ze helderder zien.

Toen ze naar beneden keek, realiseerde ze zich dat ze op een vacht lag met een donkere kleur. Kyoko kreunde ... Hyakuhei had haar. Ze wist het. Waarom zou ze anders liggen op wat leek op een zwart bont gewaad diep in een gat in de aarde ... alleen Hyakuhei kon zo krankzinnig zijn.

Ze wilde huilen, maar wist wel beter, want als ze toe zou geven aan de angst ... zou ze misschien nooit ophouden met huilen. Ze controleerde haar lichaam op verwondingen om haar gedachten af te leiden van haar angsten, ze realiseerde zich dat ze ongedeerd was en voelde zich meteen beter. Als Hyakuhei haar zou vermoorden ... had hij dat al gedaan ... toch? Ze huiverde bij de slepende vraag.

Kyoko keek om zich heen en voelde zich beter toen ze zag dat ze alleen was. Als ze zou proberen te ontsnappen, zou nu het moment zijn. Ze hoopte alleen dat ze de energie had om de grot te ontvluchten zonder dat Hyakuhei het wist.

Ze kroop op handen en knieën omhoog. Ze had al haar kracht nodig om zichzelf in een staande positie te duwen. Ze vocht tegen de golf van duizeligheid die haar overspoelde. Wat had hij haar aangedaan? Of was het het verbrijzelen van het kristal dat haar uithoudingsvermogen had gestolen. Ze had het gevoel alsof ze verdwaald was in een droom en hoopte alleen maar dat het waar was.

Het was niet haar bedoeling om een baby te zijn, maar ze zou er nu alles voor geven dat één van de bewakers haar zou komen redden. Nadat ze zo lang in een wereld vol demonen was geweest als ze was ... niets maakte haar bang, maar op dit moment ... was ze stilletjes doodsbang.

Kyoko richtte haar aandacht op de opening van de grot. Terwijl het licht was in de grot, zag het er aan de andere kant van de opening akelig donker uit. Ze liep dichter naar de uitgang, bijna bang voor wat ze aan de andere kant zou vinden.

Ze voelde het temperatuurverschil toen ze de opening bereikte. Ze kon zelfs de kou voelen die de warme kamer probeerde binnen te komen en het deed haar bijna verlangen naar de warmte van de zwarte vacht waarop ze had gelegen. Ze keek over haar schouder en overwoog om terug te keren naar de warmte, maar verdreef de gedachte snel.

‘Nee,’ dacht Kyoko koppig terwijl ze over haar armen wreef om ze warm te houden. Ze was zo ver gekomen, ze was niet van plan om zich om te draaien en terug te gaan. Trouwens ... het was van Hyakuhei en het leek verkeerd om het nodig te hebben. Hij was de vijand.

Ze deed nog een stap, die haar binnen de schimmige deuropening bracht, en ze had gelijk gehad. Het was zo donker. Kyoko sloeg haar ogen op en zag een kleine stroom licht van ver boven komen. Voor zover ze kon zien, was ze een flink eind van de oppervlakte verwijderd. Ze staarde naar het licht om niet naar de duisternis te hoeven kijken en merkte op dat het nu ochtend moest zijn.

Met een stille zucht vroeg ze zich af hoe lang ze al weg was. Ze beet op haar onderlip in de hoop dat ze al dagen niet had geslapen of zoiets. De gedachte om een mijl onder de aarde alleen te zijn, bekroop haar en de gedachte dat Hyakuhei hier bij haar zou zijn, was meer dan alleen eng.

Ze knikte bij zichzelf en dacht: ‘Het is absoluut tijd om te klauteren voordat de duivel komt opdagen om me in het vuur te gooien.’ Ze haalde diep adem en bedwong haar schrik, wetende dat ze geen alternatief had ... de top?

Kyoko deed nog een stap de duisternis in, in de hoop een beter zicht te krijgen, maar wat er daarna gebeurde was adembenemend. Ze kon niet eens schreeuwen. Er was geen vloer voor haar voet om aan te raken. Ze verloor meteen haar evenwicht en viel. Zwijgend keek ze toe hoe de kleine lichtstraal boven haar steeds verder raakte.

Kyoko sloot haar ogen en reikte naar het licht terwijl ze wachtte op de impact. Uit de duisternis kwamen warme armen om haar heen om haar val te vertragen. Het kon haar niet schelen wie het was, zolang ze maar niet meer viel. Haar gedempte kreet weergalmde van de stenen muren terwijl ze zich stevig aan de gespierde schouders vastklemde en haar angst begon te beseffen dat ze had kunnen sterven.

Ze voelde de warmte komen van de persoon wiens sterke armen haar veilig tegen een brede borst drukten. Ze hoorde iets dat klonk als zachte vleugels toen ze opstegen naar de ingang van de kamer waar ze zojuist uit gevallen was. Ze vocht tegen de drang om dichter bij het lichaam te komen dat haar had gered en begon zich te concentreren op hoeveel lichter de muren leken.

Toen het licht dichterbij kwam, was Kyoko bijna te bang om op te kijken, omdat ze al wist wie haar had, maar ziekelijke nieuwsgierigheid bracht haar smaragdgroene ogen naar het gezicht dat aan haar reddingslijn was vastgemaakt. Haar angsten kwamen weer naar boven. Zijn perfecte gezicht keerde zich naar haar toe terwijl zijn lange donkere haar in golven om hen heen zweefde. Als het kwaad een naam had ... zou die naam verleiding zijn.

‘Hyakuhei,’ haar stem was tegelijkertijd doorspekt van schrik en dankbaarheid. Het was zijn schuld dat ze hier was, maar ook ... hij hoefde haar niet te redden toen ze viel. Waarom had hij dat gedaan? Hoe kon ze tegen zo'n enigma vechten? Een klein briesje blies haar terug en ze realiseerde zich dat ze dicht bij de kleine grot waren waarin ze oorspronkelijk was gewekt. Was ze echt zo ver gevallen?

Ze zei geen woord toen zijn voeten geluidloos op de grond landden en hij haar bruidsstijl terug naar de vacht droeg en haar neerzette. Vervolgens liet hij zijn lichaam zakken om voor haar te gaan zitten. Kyoko's zenuwen waren in de knoop tegen de tijd dat hij gesetteld was. Het hielp niet dat hij haar alleen maar aanstaarde alsof hij diep in gedachten verzonken was. Ze beet op haar onderlip, wetende dat het nutteloos zou zijn om weg te rennen.

Ze staarde hem recht aan alsof ze hem inschatte. Als ze niet al wist hoe slecht hij was, zou ze hem net zo opvallend mooi hebben gevonden als Kyou ... behalve waar Kyou een lichte kleur had, had Hyakuhei een donkere kleur. Beide mannen waren krachtig en zeer gevaarlijk met blikken die konden doden, maar ze wist wel beter dan zich te laten meeslepen door verleidelijke schoonheid.

Ze wist ook dat ze deze verraderlijke bewaker haar angst niet moest laten zien. Kyoko bracht haar zenuwen tot bedaren en hief haar kin een tandje hoger en keek hem uitdagend aan. “Ik heb het kristal niet, dus waarom heb je me hierheen gebracht?” Ze was blij dat haar stem sterker klonk dan ze zich voelde en putte er moed uit.

Hyakuhei negeerde de vraag van de priesteres terwijl hij haar even aanstaarde. Dit meisje intrigeerde hem op vele niveaus. Hij wist dat ze veel macht had, maar hij wist ook dat ze geen idee had hoe machtig ze werkelijk was. Ze realiseerde zich niet eens dat haar val langzamer was gegaan voordat hij haar in zijn armen had genomen. Als hij haar had laten vallen, zou ze ongetwijfeld zacht op haar voeten zijn geland.

Zijn macht was gegroeid sinds de laatste keer dat ze oog in oog stonden. Deze keer zou het vinden van het Guardian Heart Crystal gemakkelijker zijn omdat ze hem zou helpen de verbrijzelde fragmenten te vinden. Zijn eerdere fout was zijn obsessie met alleen het kristal. Deze keer wilde hij zowel ... haar als het kristal.

“Waarom ben je zo bang voor me?” Hyakuhei fluisterde zachtjes terwijl hij zijn hand omhoog bracht om haar wang aan te raken en was verrast toen ze nauwelijks reageerde. Ze liet hem zien dat ze niet bang voor hem was, niet beseffend dat hij haar angst kon ruiken toen hij zijn hand uitstak om haar aan te raken. Ze was terecht bang, maar hij zou haar zulke angsten doen vergeten.

Met het huidcontact en haar grote ogen die in de zijne staarden, drong hij haar geest binnen en gaf haar het gevoel van comfort en veiligheid. Hij had haar eerder betoverd, maar ze had ze altijd verbroken. Deze keer zou het een spreuk zijn die haar geen gevaar liet voelen en ze zou geen reden hebben om zich eraan te ontworstelen, ook al zou ze dat waarschijnlijk wel kunnen als ze haar best zou doen. Dit was de slaaf van een vampierdemon die hij onlangs in zijn ziel had opgenomen.

De hoeken van zijn sensuele lippen verschenen in een zweem van een glimlach terwijl ze nieuwsgierig naar hem keek en haar geur van angst verdween.

Kyoko had beter moeten weten dan hem haar te laten aanraken, maar ze deed haar best om geen angst te tonen. Terwijl haar hart in haar oren bonsde, begon ze zich vreemd te voelen. Hij had haar nog geen pijn gedaan en om de één of andere reden begreep ze dat dat helemaal niet zijn bedoeling was. Ze voelde zich veilig bij hem en ze voelde zich ook slaperig. Ze draaide haar wang in de palm van zijn hand en liet haar wimpers zakken.

‘Hyakuhei,’ fluisterde ze, blij dat ze niet langer alleen in de grot was.

Hij voelde haar moe worden en kroop dichterbij om haar zachtjes op de zachte donkere vacht te leggen. Boven haar zweefde hij schrijlings op haar lichaam en staarde naar het visioen dat hij nu onder hem had gekooid.

“Ik ben het van wie je zult houden Kyoko ... mijn aanraking, mijn stem ... mijn kus.” Hij bracht zijn lippen naar de hare terwijl ze in slaap viel ... Vannacht zou hij haar lichaam en geest laten slapen en hij zou contact met haar houden om de band van de slaaf te versterken. Hij zou ervoor zorgen dat ze hem tot het punt van fysieke pijn zou willen, zodat ze geen andere keuze zou hebben dan hem op te zoeken en de hunkering te voeden.

Hij ging naast haar liggen, trok haar lichaam in zijn armen en inhaleerde haar geur. Hij glimlachte bij zichzelf, wetende dat ze zo onschuldig was ... eigenlijk gewoon een kind-vrouw. Hij had geen zin om dat vanavond te veranderen. Zijn lichaam klemde zich bezitterig om haar heen. Ze was puur en zich niet bewust van het feit dat ze nu onder zijn controle was terwijl ze in een droom sliep. Ze was van hem!

Enkele kilometers verder draaide Hyakuhei heen en weer terwijl hij dezelfde droom droomde als Kyoko ... de droomdemon had ze nu allebei in zijn klauwen en ze wisten het niet eens. De demon lachte zwijgend om de chaos die hij had gecreëerd. Oh, het was ongetwijfeld onder de controle van Hyakuhei, maar zijn geest bleef onaangeroerd. Voor hoelang was nog onbekend en het probeerde zijn cipier terug te slaan terwijl het kon.

De splinter van kristal in de geest van de droommeester gaf hem de kracht om diep in Hyakuhei te kijken ... zo diep dat hij door The Heart of Time en in een andere realiteit kon kijken. Verleden of toekomstige wereld ... het maakte niet uit, want het was de waarheid en hij zou het gebruiken tegen de duistere die hem had geketend.

Hij zou de herinneringen aan zowel Hyakuhei als de priesteres geven, zodat ze niet één keer ... maar twee keer een nederlaag zouden krijgen. Dit was het land van demonen en de demonen zouden altijd moeten winnen.

*****

Kyou hield Kyoko voorzichtig in zijn armen, ook al sliep ze. Hij had wat afstand tussen Hyakuhei en de priesteres gemaakt, maar op de één of andere manier ... het was alsof Hyakuhei nog steeds binnen handbereik van haar was. Zijn beschermengel bloed bulderde als reactie op deze gedachten terwijl hij haar wat steviger tegen zich aan drukte.

Hij hief een hand op om haar wang te bedekken en voelde hoe een vreemde warmte zich door hem heen begon te verspreiden toen ze haar gezicht een beetje in zijn handpalm draaide. Zijn gouden ogen verhardden zich toen ze een naam in haar slaap fluisterde. Ze had de naam van de vijand zo teder gezegd.

Met een boos gegrom probeerde Kyou in haar geest te kijken om te zien waar ze over droomde, maar hij vond een barrière die hem van de droom afhield. Zijn blik vernauwde zich ... de barrière van een droomdemon? Hoe durft Hyakuhei een band op te bouwen met Kyoko met behulp van een nederige slaapdemon? Zijn lippen werden dunner bij de wetenschap hoeveel macht de droomdemon had in zijn betovering.

Kyou stopte in de lucht, stuurde een verjagende golf van paranormale kracht rechtstreeks de barrière in en glimlachte ijzig toen hij de zwakke schreeuw van de droommeester hoorde die haar geest verliet. Hij voelde dat de smet van Hyakuhei haar verliet toen haar droom abrupt eindigde. Hij kon alleen maar hopen dat Hyakuhei nu klaarwakker was, in het koude zweet ... en pijn had.

Kyou schoof haar dichter naar zijn gezicht zodat hij haar kon zien terwijl hij naar de gesluierde barrière vloog die zijn kasteel voor iedereen verborgen hield. Anderen zouden alleen een somber bos zien bedekt met verminkte wurgende wijnstokken en de regen, maar hij kende de illusie.

Hij sloot zijn ogen en fluisterde geheime woorden en het morbide landschap veranderde toen er een gat in de verborgen barrière openging ... waardoor hij naar binnen kon. De illusie sloot zich achter hem. De betovering had zijn huis opnieuw afgesloten van de rusteloze wereld van demonen.

De barrière zelf was geniaal bedacht door zijn vader Tadamichi om te voorkomen dat ongewenste vijanden zouden aanvallen. Uiteindelijk ontdekte Kyou echter het ware doel van de barrière ... om te voorkomen dat Hyakuhei naar huis zou terugkeren. Het was een passende straf, zo lang geleden, dat Kyou zijn oom net buiten had zien staan, naar binnen staarde en wilde ... nee ... hij moest erlangs reiken en de macht grijpen die Tadamichi had achtergelaten.

Hij vloog over het weelderige terrein dat zijn paleis omringde, ging door een open raam op één van de bovenste verdiepingen en zijn voeten landden stilletjes op de marmeren vloer binnen. Met gratie maakten zijn stappen geen geluid toen hij naar de zijkant van de kamer liep met een kussen dat groot genoeg was voor een dozijn mensen om op te slapen.

Kyou bukte zich en legde haar zachtjes op het zachte kussen om haar strak aan te staren. Waarom had hij haar meegenomen? Hij wist waarom ... ‘omdat hij haar wilde.’ Dat was genoeg geweest.

Hij wist als Kyoko wakker werd dat ze hem zou haten. Kyou wilde niet dat ze hem haatte. Opnieuw vroeg hij zich af waarom het hem zoveel kon schelen wat ze van hem dacht. Sinds wanneer wilde hij iets dat hem nog niet toebehoorde?

Hij gromde zachtjes en ergerde zich aan zijn eigen verwarde gedachten. Hoe kon hij haar zover krijgen dat ze ermee instemde om hier te blijven, bij hem, zonder haar bij elke stap te moeten bevechten? Dit was een nieuw obstakel voor de heer van het demonenrijk.

Als het iemand anders was geweest die hem deze gedachten had laten achtervolgen, zou hij ze gewoon vernietigen en verder gaan met zijn bestaan. Maar ... zij was hun priesteres ... hij was haar bewaker. Hij wilde haar niet vermoorden. Hij wilde haar helemaal geen pijn doen. Hij wilde haar alleen houden. Dit idee verraste hem.

Hij zou een deal met haar sluiten. Ja, ze zou hem laten zien wat hij wilde weten. Alleen dan zou hij haar laten gaan ... Als ze nog wilde gaan en hij zou ervoor zorgen dat ze dat niet deed. Het feit dat Hyakuhei nog maar een paar ogenblikken geleden in haar dromen was geglipt, deed hem nog meer verlangen om haar dicht bij haar te houden.

Zijn enige zorg op dit punt was de kracht van de droommeester ... was het sterk genoeg om de barrière rond zijn huis te doorbreken? Zou de oude magie genoeg zijn om haar te beschermen? Ze had geen idee in hoeveel gevaar ze werkelijk verkeerde. Kyou's gouden ogen gingen naar haar gezicht toen hij voelde dat haar hartslag versnelde. Ze werd wakker.

Hij ging naast haar op het kussen zitten en wachtte. Eerst zou hij proberen haar angsten te kalmeren. Dan en alleen dan zou hij in staat zijn om door te gaan naar de volgende stap ... haar naast hem houden, ongeacht de kosten.

Kyoko had het gevoel dat ze op een wolk zat en dat bracht haar in de war. Haar hand bewoog over iets heel zachts en ze vroeg zich af of ze weer droomde ... Hyakuhei had haar zo zacht gekust. Waarom had hij haar gekust? Haar ogen fladderden open en werden groter toen ze Kyou voor het eerst zag en hij zat naast haar, eruitziend als een bevroren engel die zijn vleugels had verloren.

Emotieloze gouden ogen hielden haar vast op de plek waar ze lag. De overeenkomsten tussen haar droom en haar werkelijkheid waren op zijn zachtst gezegd ontmoedigend.

Ze keek snel om zich heen en zag de zwart marmeren vloer en stenen muren. Haar eerste gedachte was dat dit net als de grot was, alleen mooier. Het zag eruit zoals ze zich altijd had voorgesteld dat de binnenkant van een kasteel eruit zou zien. Grote wandtapijten bedekten delen van de muren en gaven het een warmer tintje, samen met het gouden en zwarte kussen waarop ze lag.

Haar aandacht keerde terug naar Kyou en merkte dat hij geen spier had bewogen. Opnieuw kwam de herinnering aan haar eerdere gedachte terug om haar te achtervolgen ... ‘Hij is net zo gevaarlijk als Hyakuhei. Hoe kan iemand die zo mooi is zo slecht zijn?’ Door de duisternis van de kamer leek zijn aura verontrustend helderder te gloeien, alsof hij haar gedachten bespotte.

Weer kwam hetzelfde gevoel van knopen in haar maag terug, net als in de droom. Ze sloot haar ogen stevig, sloeg haar handen op het kussen en bad dat dit gewoon weer een droom was ... dat ze weer wakker zou worden bij het meisjesbeeld en dat Toya over haar heen zou staan schreeuwen over haar domheid omdat ze midden in de nacht terugkwam. Toen haar ogen opengleden, slikte ze angstig, begrijpend dat dit heel echt was.

Toen hij werkelijk sprak, schrok ze zo dat ze ineenkromp bij de melancholische stem. Haar smaragdgroene ogen werden groot bij de reactie, wetende dat ze het gewoon weer had verprutst door hem angst te tonen ... dit was niet goed.

“Ik zal je geen pijn doen ... als je je gedraagt.” Kyou staarde haar wezenloos in de ogen, wachtend op haar reactie op zijn woorden. Hij grijnsde toen inwendig toen ze hem aankeek. ‘Goed,’ dacht hij bij zichzelf. Ze zou niet gaan schreeuwen uit angst voor hem ... niet in het minst toen ze nog zo boos was.

Kyoko keek hem woedend aan toen ze zich herinnerde wat hij had gedaan ... en daar waar zelfs Toya bij was. Hoe kon hij zoiets hebben gedaan? Kyoko hief haar kin op en siste: “En waarom denk je dat ik me ooit zou gedragen?”

Kyou verloor zichzelf bijna toen de vraag van haar roze lippen vloog. Bij de goden was ze vastbesloten hem tot het einde te trotseren. Ondanks zijn aanvankelijke hekel aan haar, moest ze weten dat het niet zijn wens was om haar bestaan te beëindigen. Als dat het geval was, zou ze bij hun eerste ontmoeting door zijn handen zijn gestorven. Haar opstandigheid verwarmde zijn bloed weer ... dwong hem een fysieke inspanning te leveren om zich op de taak te concentreren.

Kyoko's ogen vielen plotseling van de zijne. Ze kon niet op tegen de intensiteit van zijn blik. Op dat moment niet. Niet met haar hart dat zo hard klopte. De vreemde blik in zijn gouden bollen maakte haar meer bang dan zelf tegen Hyakuhei te vechten.

“Je zult je gedragen als je terug wilt naar Toya en de andere bewakers,” zei hij zelfverzekerd alsof hij een feit verkondigde. Hij kneep zijn blik tot spleetjes toen haar ogen weer naar de zijne schoten. Dus ... ze dacht toch dat ze ruzie zou maken? Dat hoopte hij zeker. Als hij er iets mee te maken had ... zou ze Toya nooit meer zien.

“Wie denk je dat je bent?” Riep ze tegen hem op haar knieën. “Je legde je handen op me … raakte me aan op manieren die ik niet wilde. Het kan me niet schelen wat je wilt of te zeggen hebt, breng me terug naar Toya, jij ... jij perverse lafaard!”

Kyou leunde plotseling naar voren waardoor Kyoko terugviel in haar oorspronkelijke positie en hij genoot van de gemengde geur van haar angst en opwinding.

“Je blijft hier bij me totdat ik anders oordeel. Als je zogenaamde Bewakers er niet kunnen zijn om je te beschermen, dan verdienen ze de verantwoordelijkheid niet.” Kyou's humeur laaide op toen hij zich herinnerde hoe dicht ze bij de dood was gekomen door de demonen die hij had vernietigd voordat hij haar nam. Dit was voor haar eigen bestwil. Als hij haar niet op tijd had gevonden, zou ze nu bij Hyakuhei zijn in plaats van onder zijn bescherming.

Kyoko's lippen gingen in verwarring uiteen, “waarom wil je dat ik hier bij je blijf?” Op dat moment realiseerde ze zich hoe dichtbij hij was terwijl hij over haar heen leunde. Ze keek naar de manier waarop hij ademde en ze knipperde met haar ogen ... even leek het alsof zijn hemd bijna doorzichtig werd in het licht. Ze schudde mentaal haar hoofd en ontmoette zijn blik, wachtend op een antwoord op haar vraag.

Voordat Kyou kon antwoorden, ging de deur van de kamer open en kwamen twee kleine kinderen glimlachend en giechelend binnen. Ze leken ongeveer zes jaar oud te zijn. De jongens hadden ongetemd blond haar dat net over hun schouders stopte. Het waren identieke tweelingen.

Kyou ging abrupt rechtop zitten, even, met de uitdrukking van iemand met zijn hand betrapt was in de koekjestrommel. Kyoko wist niet eens dat die look zelfs op zijn repertoire stond. Ze wist dat ze het nooit zou vergeten ... waar was een camera als je hem echt nodig had?

Ze hield haar hoofd opzij, wetende dat het menselijke kinderen en een tweeling waren. Waarom waren ze hier ... bij hem?

“Kyou, je bent terug.” Ze riepen zijn naam terwijl ze dichterbij kwamen. Toen ze Kyoko opmerkten, stopten ze, hun ogen werden groot van verlegen nieuwsgierigheid.

“Kyou, blijft ze?” Ze draaiden grote helderblauwe ogen omhoog om naar Kyou te staren.

Kyoko keek naar Kyou. Hij keek niet eens naar de kleine tweeling toen hij ze antwoordde.

“Hiroki, Hiraru,” zei hij met een uitgestreken stem.

“Ja?” Vroegen ze lief.

“Ze blijft. Laat ons nu voorlopig alleen.” Kyou's koude, kalme stem deed de tweeling niet afschrikken toen ze naar Kyoko glimlachten en toen plotseling naar voren renden, de afstand tussen hen verkleinend.

Kyoko zou naar verwachting worden besprongen. Haar ogen werden groot van verbazing toen ze stopten om haar te bereiken en bij Kyou op schoot klommen en hem omhelsden voor alles wat ze waard waren. Opnieuw was de uitdrukking op Kyou's gezicht onbetaalbaar, waardoor ze zich afvroeg hoeveel ze echt over hem wist. De tweeling sprong lachend achteruit toen Kyou abrupt diep in zijn borst gromde voordat ze zich omdraaiden en de kamer uit huppelden.

Kyoko keek weer op naar Kyou. “Waarom zijn ze bij jou?” Hij stond gewoon voor haar, elegant en razend mooi. Ze dacht dat hij niet zou antwoorden en was verrast toen hij dat deed.

“Ze willen blijven ... en ik laat ze,” antwoordde hij met dezelfde lege blik die hij haar eerder had gegeven. Kyou torende boven haar uit en zag de verbaasde blik op haar gezicht. Zijn blik gleed over haar wangen om even stil te staan bij haar lippen ... volle, bijna pruilende lippen.

Kyoko wist niet wat zij van zijn antwoord moest denken. “Waarom laat je ze toe als je mensen haat?”

Hij hield ervan om haar lippen te zien bewegen. Kyou leunde dichter naar Kyoko toe en kwam tot op enkele centimeters van haar gezicht. “Ze zijn niet slim genoeg om bang voor me te zijn.” Zijn stem was laag en zacht. Zijn ogen rezen op van haar lippen en bleven vastzitten in de hare.

Kyoko slikte en leunde een beetje achterover, maar het kussen liet daar niet te veel ruimte voor. Wat bedoelde hij ... dat ze niet slim genoeg was om bang voor hem te zijn? Ze kon zien dat hij haar geen pijn zou doen, zodat ze niet voor hem terugdeinsde. “Waarom ben ik dan hier?” Ze trok een wenkbrauw naar hem op.

“Omdat je ook niet slim genoeg bent om bang voor me te zijn,” zijn stem werd zachter toen hij haar gezicht zo dicht bij het zijne zag. Het verbaasde hem hoeveel haar emoties op haar gezicht te zien waren.

Kyoko wilde nog een paar centimeter achteroverleunen om ruimte tussen hen te creëren. “Wil je dat ik bang voor je ben?” Vroeg ze met een geïrriteerde wenkbrauw opgetrokken. Ze ademde in toen zijn ogen onnatuurlijk nog meer leken te gloeien in de schaduwrijke kamer. Ze vergat ineens wat tot dit gesprek had geleid.

“Zolang je je gedraagt, heb je geen reden om bang voor me te zijn. Voor nu,” hij stak zijn hand uit om haar wang aan te raken, maar liet hem langzaam zakken toen ze zich plotseling buiten bereik terugtrok. Het licht van het raam achter hem weerkaatste in haar ogen. Besefte ze hoe verleidelijk ze eruitzag met haar kinderlijke onschuld en haar melancholische lippen? Hij leunde achterover weg van haar, zijn blik weer vernauwd.

Kyoko keek hem nieuwsgierig aan. “Kyou ... waarom ben ik hier echt? Ik moet terug naar de andere bewakers en doorgaan met jagen op de vermiste talismannen.” Ze kon niet zeggen wat er met hem aan de hand was en het begon haar officieel bang te maken. Hij antwoordde haar nog steeds niet en de vlinders in haar buik begonnen te broeden terwijl ze wachtte.

Na een minuut gezien te hebben dat hij alleen maar naar haar staarde, legde Kyoko eindelijk haar hand op het kussen en drukte zichzelf op tot een staande positie.

Kyou kwam o zo in de verleiding om haar tegen hem aan te laten leunen, maar nadat hij haar lichaam eerder zo verleidelijk had behandeld, wist hij dat dit elk vertrouwen zou breken dat hij had gewonnen. Hij leunde achterover en liet haar overeind komen.

Kyoko voelde zich een beetje uit balans toen ze op het extra grote kussen probeerde te staan en stak haar handen uit om zichzelf in evenwicht te houden terwijl ze uitdagend op hem neerkeek. “Oké ... Als er voor mij geen reden is om hier te zijn, dan wil ik terug.” Ze wilde een stap zetten, maar voordat ze wist wat er gebeurde, lag ze op haar rug naar een heel boos kijkende Kyou te staren. ‘Nou … ik weet tenminste dat zijn gezicht niet van steen is,’ dacht ze bij zichzelf.

Kyou had Kyoko's enkels vastgepakt en toen ze landde, had hij haar naar zich toe getrokken. Hij lag meteen bovenop haar en staarde in haar gezicht. Haar handen werden tegen zijn borst gedrukt en hij voelde de kracht van het kristal in haar handpalmen opbouwen, maar ze liet het niet los. ‘Goed,’ dacht hij bij zichzelf.

“Denk je dat ik je voor niets heb meegenomen? Je was in gevaar en wist het niet eens!” Informeerde hij haar duister.

“Gevaar,” gromde Kyoko bijna tegen hem. “Ik was in orde totdat je kwam opdagen!”

Hij ademde moeilijk en probeerde zijn humeur en zijn snel kloppende hart te kalmeren. Hij wilde haar geen pijn doen, maar ze zou nog niet weggaan. Iemand moest haar beschermen en hij vertrouwde zijn broers niet om dat te doen na hun nalatigheid. “Je gaat niet weg voordat ik van je heb gehoord wat ik moet weten.”

“Wat wil je van me horen?” Kyoko drukte haar handen tegen zijn harde borst en duwde, in een poging hem overeind te krijgen zodat ze weer rechtop kon gaan zitten. Toen ze erachter kwam dat hij niet zou toegeven, keek ze hem gefrustreerd aan.

Ze begon haar geduld te verliezen met de ‘prins van het ijs,’ dacht ze bij zichzelf, waardoor een lichte hysterische grijns over haar gezicht trok. Haar vingertoppen tintelden van haar kracht en ze hield het in omdat hij haar niet echt bedreigd had ... nog niet.

Kyou zag de emoties opnieuw vol verbazing op haar gezicht verschijnen, hoewel hij geen blijk gaf van verbazing. Hij legde zijn handen op haar schouders en schudde haar zachtjes heen en weer. “Dat ... dat wil ik leren.”

Kyoko keek hem fronsend aan. Waar had hij het nu in godsnaam over?

Hij schudde haar weer door elkaar. “En dat, dat wil ik weten.”

“Wat?” Schreeuwde ze tegen hem en werd boos. Kyoko keek hem vreemd aan en vroeg zich stilletjes af of hij serieus gek was geworden.

“Ja dat, dat alles en ook dit.” Hij trok haar naar zich toe en sneed zijn lippen over de hare in een verschroeiende kus.

Kyoko hapte naar adem toen hij haar verraste en liet zijn tong langs haar lippen glijden, zijn lichaam dichter bij het hare brengend en haar proevend. In haar paniek ... vervaagde de kracht van het kristal en ze duwde tegen hem aan, maar haar kracht had geen echte wil.

Kyou koos deze keer om haar vrij te laten toen haar strijd ophield. Hij had zijn punt gemaakt, ook al was hij de enige die het begreep. Zijn blik verliet haar gezicht niet toen ze met rode wangen achterover tegen het kussen viel. Het beeld zou voor altijd in zijn geheugen gegrift staan. Haar borsten rijzen en dalen bij elke diepe ademhaling. Haar lippen gingen een beetje van elkaar. Haar lange kastanjebruine haar waaierde in golven om haar heen.

Het was de blik van onschuldige verleiding ... waardoor zijn lendenen strakker werden en opzwollen. Ze was al van hem ... alleen wist ze het niet.

Kyoko legde de rug van haar hand tegen haar lippen in een poging hem ervan te weerhouden zoiets nog een keer te doen. Nu was ze boos. Ze begreep het niet. Hij wilde wat van haar leren? “WAAR heb je het over? WAT wil je dat ik je leer?” Ze stelde de vragen met een beverige stem, het gevoel alsof hij haar in zijn waanzin probeerde mee te slepen.

Toen ze niet snel genoeg antwoord kreeg, trok ze een geërgerde wenkbrauw naar hem op en siste: “Ga een vliegende sprong maken.” Ze veegde toen met de rug van haar hand over haar mond alsof ze het gevoel van zijn kus weg wilde wrijven.

Omdat hij zijn geduld met haar verloor, draaide hij zich om en verliet de kamer. Waarom begreep ze het niet? Waarom zag ze niet dat hij haar wilde leren kennen? Hij kon haar nu niet vrijlaten ... onbeschermd van Hyakuhei. De vijand was zo dicht bij haar gekomen dat hij nu haar dromen achtervolgde ... hij zou het niet toestaan.

Kyoko schreeuwde tegen hem. “Ik wil weg! Laat me gaan! Als ik niet weet wat je van me wilt, dan kan ik je ook niet helpen!” Ze keek toe hoe hij stopte, zijn rug verstijfde, maar hij draaide zich niet naar haar om.

Kyou wist wat hij van haar wilde, maar voorlopig moest hij het hiermee doen. “Ik wil dat je me je menselijke emoties leert.” Hij liep naar de deur. “Misschien dan ... zal ik begrijpen waarom ik de moeite neem om er één te beschermen.”

Hij ging weg en sloot de deur stevig achter zich. Eenmaal in de gang buiten de kamer leunde hij achterover tegen het hout van de deur. ‘Dat was … vreemd,’ dacht hij met opgetrokken wenkbrauw. Hij richtte zich snel op en keek om zich heen om er zeker van te zijn dat niemand zijn moment van zwakte had gezien.

Kyou stond daar even na te denken. Als hij ervoor kon zorgen dat ze bleef ... al was het maar voor een tijdje, zou hij tijd hebben om te proberen haar van hem te laten houden. Het was tijd om toe te geven wat hij van plan was ... tenminste om het aan zichzelf toe te geven. Hij wilde haar houden. Voor één keer in zijn lange leven wilde hij iets dat zijn broer Toya bezat.

Hij wilde de priesteres voor zichzelf ... wilde degene zijn die haar zou beschermen. Was dit wat ze liefde noemden? Zijn ogen werden aantrekkelijk donker. Diep van binnen ... kende hij emoties, maar alleen hij was zich daarvan bewust. Hij had gewoon al zo lang geen reden gehad om ze aan te boren dat ze inactief waren geworden. Hij glimlachte stiekem. Als ze hem wilde verlaten ... dan zou ze eerst de echte Kyou moeten leren kennen.

Ten eerste wilde hij weten wat menselijke liefde was en zij zou degene zijn die hem dat zou laten zien. Om dat te doen ... zou ze verliefd op hem moeten worden. Zijn hooggeboren bloed had haar al als zijn partner gekozen en dat kon hij niet veranderen. Hoe hard ze ook tegen hem vocht ... hij zou alleen maar harder vechten.

Kyou's ogen werden helderder bij de gedachte dat ze vrijwillig naar hem toe zou komen. Hij wilde al die emoties voelen. Hij wist waarom zijn vader en broers mensen zo interessant vonden ... de moeite waard om te beschermen. Ze dachten dat elk van hen anders was en op de één of andere manier intrigerend. Hij vond het gemakkelijk om de meeste mensen te negeren ... maar niet de priesteres. Zij was het enigma onder de mensen.

Het was lang geleden dat de heer van het voogdenrijk ergens naar uitkeek … Maar dit was een strijd die hij niet wilde verliezen.

Hoofdstuk 4 “Dubbele problemen”

Kyoko ging rechtop op de kussens zitten en staarde naar de deur die een paar seconden eerder was dichtgeslagen. Haar gedachten stonden stil bij de reden waarom hij zei dat ze daar was. Wilde hij dat ze hem menselijke emoties leerde? Waarom zou de prins van ijs menselijke emoties willen kennen? En waarom zou hij ze van haar willen leren?

Ze bracht haar hand naar haar lippen en voelde nog steeds het tintelende gevoel dat zijn kus had veroorzaakt. Kyoko's ogen vernauwden zich terwijl ze nadenkend haar hand liet zakken. ‘Een ding is zeker! Kyou kent al twee emoties ... woede en verwaandheid.’

*****

Hiroki en Hiraru openden de deur terwijl ze naar binnen gluurden, op zoek naar het mooie meisje. Er was nog nooit een meisje in het kasteel geweest, of tenminste één die ze ooit hadden gezien. Het was lang geleden dat ze een mens onder hen hadden gezien. Ze waren er zo aan gewend om Kyou alleen te zien dat het nooit tot hen doorgedrongen was dat ze tot nu toe iets misten. Nu konden ze hun nieuwsgierigheid niet bedwingen.

Toen ze elkaar aankeken toen ze niet meteen iets zagen, leunden ze wat meer naar voren om het kussen waar het meisje op had gelegen goed te kunnen zien. Toen ze zagen dat ze er nog steeds was, klauterden ze naar binnen en vielen bijna over elkaar heen.

Kyoko's ogen klaarden aanzienlijk op toen ze de tweelingjongens zag. Ze waren zo schattig en opnieuw vroeg ze zich af hoe iemand als Kyou deze twee prachtige kinderen in zijn gezelschap kon hebben. Het paste gewoon niet bij zijn koude persoonlijkheid.

In hun haast naar haar toe struikelde één van hen, maar belandde gelukkig op de rand van het kussen in plaats van op de meedogenloze marmeren vloer. Kyoko kon het niet helpen en lachte, nam hem in haar armen en zette hem weer op zijn voeten. Ze zag de andere tweeling komen aanrennen en zijn broer omhelzen. Hun wangen waren tegen elkaar gedrukt en keken haar aan met een identieke glimlach. Ze waren zo schattig en deden haar denken aan haar kleine broertje toen hij klein was.

“Wees voorzichtig,” vermaande Kyoko. “Je moet niet over zulke gladde vloeren rennen. Mijn naam is Kyoko.”

“Hallo Kyoko. Hij is mijn broer Hiroki ...” “En hij is mijn broer Hiraru.” Ze maakten elkaars zinnen af.

‘Het is heel leuk je te ontmoeten,’ knikte Kyoko.

‘Je bent heel mooi,’ zei Hiraru zacht.

Kyoko gilde mentaal om hun schattigheid, maar hield het in. “Bedankt Hiraru, ik moet zeggen dat jullie twee ook erg knap zijn.”

Ze bloosden allebei lief en Kyoko vond het moeilijk om ze niet te knuffelen. Ze keek naar de deur en toen weer naar hen. “Weet je waar Kyou is?”

Hiroki en Hiraru keken elkaar veelbetekenend aan. ‘Ik denk dat ze hem leuk vindt,’ fluisterde Hiroki.

Kyoko's lippen gingen van elkaar maar er kwam niets uit en ze bloosde.

“Haar wangen zijn rood,” zei Hiraru. “Mama’s wangen werden altijd rood als papa haar omhelsde. Denk je dat Kyou Kyoko omhelsde?”

Kyoko weerstond de neiging om voorover te vallen en haar gezicht in het kussen te begraven. ‘Hij heeft meer gedaan dan me omhelzen,’ de gedachte stoomde door haar hoofd. Ze probeerde zichzelf af te leiden en zag de vuilvlekken op de handen van de jongen en grijnsde. Jongens blijven jongens en het leek alsof deze twee buiten hadden gespeeld.

Kyoko stak haar hand uit en tilde Hiroki's hand op, met de palm naar boven. “Hebben we in de modder gespeeld?” Knipoogde ze.

“We moeten nu een bad nemen,” deelde Hiraru haar mee, wetende dat Kyou nooit vuile handen had. De tweeling keek naar hem op en wilde net als hun held zijn. “Kom je bij ons in bad?”

Kyoko schudde haar hoofd, “ik denk niet dat dat een heel goed idee zou zijn.” Ze haperde toen de tweeling elk een hand pakte en probeerde haar overeind te trekken.

“Dat vindt Kyou niet erg,” zei Hiroki. “Als hij eenmaal ziet hoe mooi je bent als je schoon bent, zal hij je misschien wel omhelzen.”

Kyoko’s ogen werden weer groot en ze kreunde mentaal. Ze wilde niet dat Kyou haar omhelsde ... ze wilde dat Kyou haar liet gaan. Toen drong het echt tot haar door ... de kinderen wisten niet dat ze tegen haar wil werd vastgehouden.

De kleine tweeling glimlachte onschuldig naar haar en trok haar naar de deur. Haar vastberadenheid om te blijven waar ze was verdween toen ze hun vuile blote voeten zag. Ze vroeg zich af wie hen baadde en voor hen zorgde. Alle kleine dingen die haar moeder altijd voor haar deed, die ze vanzelfsprekend vond, waren deze mooie jongens niet gegeven.

Kyoko wist niet wat ze moest doen, dus knikte ze alleen maar en volgde de kinderen de deur uit en door de gang. Op dit moment was het een plus om gewoon uit die kamer te komen. Er waren grote wandtapijten en schilderijen langs de muren ... meer dan een paar, Kyoko zou het niet erg hebben gevonden om ze van dichterbij te bekijken, maar ze was niet van plan om een afspraak te maken. Ze had een bijbedoeling ... een uitweg uit het kasteel vinden en terug naar Toya.

De kleine handjes die de hare vasthielden, trokken haar verder door de gang naar een reeks witmarmeren spiraalvormige treden. De trap was zo steil dat Kyoko haar greep op de handen van de kinderen verstevigde omdat ze niet wilde dat ze struikelden en in hun haast vielen. Beneden leidden ze haar door een stel dubbele deuren. Kyoko voelde de verandering in temperatuur en vochtigheid ze knipperde verrast met haar ogen en keek om zich heen met haar mond open van verbazing.

De kamer was enorm met een prikkelende hete bron die comfortabel borrelde in het midden van de stenen vloer. De steen strekte zich helemaal uit tot aan de muren waar het was bekleed met zachte donzige kussens, wat een zeer comfortabele omgeving creëerde. Onder de juiste omstandigheden ... had het als romantisch kunnen worden beschouwd.

Ze volgde de muur, rekte haar nek uit en merkte dat het helemaal omhoog ging door het midden van het kasteel, leidend naar verschillende vleugels en de wind en zonneschijn binnenliet. Als het regende, zou ze nu nat zijn.

“Nou, dit is in ieder geval dichter bij buiten zijn dan ik was,” ze keek naar beneden en glimlachte toen beide jongens nieuwsgierig naar haar opkeken. ‘Het is prachtig,’ knikte ze, omdat ze hen niet wilde storen met haar eigen geklets.

Kyoko herinnerde zich dat Toya haar ooit had verteld dat Kyou in een luxe omgeving woonde ... alleen dit bevestigde het. Ze kon niet zeggen hoe groot het kasteel was, en ze wist niet zeker of ze dat wel wilde weten. Het was al erg genoeg dat ze moeite had zich te herinneren hoe ze in deze kamer was gekomen.

Ze volgde haar blikveld terug naar de bron en zag daar zachte materialen om af te drogen en stoom die uit het verwarmde water opsteeg. Ze was helemaal gek geworden van de kleine warmwaterbronnen die ze vaak tegenkwamen in deze wereld, maar dit was ... het beste sinds het gesneden brood. In zekere zin was het zelfs beter dan wat ze had in haar moderne wereld.

Het leek bijna te mooi voor algemeen gebruik en ze vroeg zich af of dit iemands persoonlijke badkamer was. Ze huiverde bij het idee dat dit Kyou's privé bad zou kunnen zijn. Ze keek snel om zich heen om zeker te zijn en slaakte een zucht van verlichting toen ze vaststelde dat hij nergens in de buurt was.

Kyoko keek zenuwachtig op Hiroki en Hiraru neer. “Moeten we hier wel zijn?”

Ze glimlachten, sprongen op en neer van opwinding. “We wilden dat Kyoko met ons mee zou gaan zoals mama altijd deed!” Daarmee ... ging de tweeling door met uitkleden en renden het water in, giechelend van genot.

Kyoko's mond viel open. ‘Zoals mama vroeger deed?’ Ze knipperde een paar keer met haar ogen en vroeg zich af hoe twee zo lieve en onschuldige kinderen het hadden overleefd zonder hun mama en hoe het kwam dat ze bij de prins van ijs waren beland.

*****

Kyou ijsbeerde heen en weer binnen de muren van zijn kamer en vroeg zich af wat hij met Kyoko ging doen. Hij maakte zich geen zorgen om Toya en de anderen, maar het feit dat Hyakuhei zo dicht bij haar was gekomen, maakte hem niet gelukkig. Wat zou er gebeurd zijn als hij niet als eerste bij haar was gekomen?

Hoofdschuddend gromde hij bij de vraag. Hij wist precies wat er zou zijn gebeurd. Hyakuhei zou haar hebben verleid en haar vervolgens hebben gebruikt om de talisman te verzamelen en een portaal naar haar wereld te openen. Hij kon zich nog de zachtheid in haar stem herinneren toen ze Hyakuhei's naam in haar slaap zei. Die gedachte alleen was genoeg om hem woedend te maken. Zijn oom verdiende het niet om haar aan te raken ... hij zou NOOIT aanraken wat van hem was.

Hij stopte met ijsberen en staarde in de ruimte. Zijn ... hij hield erg van dat geluid. Het enige probleem waarmee hij op dit moment te maken had, was meer van haar vertrouwen te winnen en haar te laten inzien dat hij de enige was die haar ooit zou kunnen beschermen zoals het bedoeld was om beschermd te worden. Om dit voor hem te bereiken, moest hij haar naast zich houden en ervoor zorgen dat ze dat ook bleef.

Hij wist dat hij haar kon dwingen te blijven, maar hij realiseerde zich ook dat ze hem daardoor alleen maar zou gaan haten. Hij had het grootste deel van zijn leven gewerkt om mensen op afstand te houden, maar Kyoko ... hij wilde haar helemaal niet op afstand houden. Als ze het kasteel nooit zou verlaten, zou het kwaad haar nooit kunnen bereiken. Hij wilde dat ze graag wilde blijven, net als de tweeling.

Een heel korte glimlach sierde zijn lippen, denkend aan de mensenkinderen die hij in zijn huis had opgevangen. De uitdrukking verdween toen zijn gedachten terugflitste naar het verleden ... het houden van de tweeling was een ongeluk geweest.

De mensen die duizenden jaren geleden in deze wereld waren gestrand, hadden de demonen van deze wereld moeten bevechten om te overleven. Maar vaak werden ze op jonge leeftijd gedood vanwege hun zwakte, zodat de bevolking niet veel was gegroeid. Degenen die de volwassenheid hebben overleefd, brengen vaak hun hele leven door met het vechten tegen de demonen die deze wereld teisterden.

De bewakers en sterkere mensen in deze wereld probeerden hen te beschermen, maar ze konden er niet altijd op het juiste moment zijn.

Zo was de situatie met de tweeling. Niet lang nadat het hartkristal van de bewaker was verbrijzeld, had Kyou gehoord dat een dorp in de buurt van zijn kasteel werd aangevallen door de ondergeschikten van zijn oom en hij wist dat daar een talisman moest zijn geweest voor Hyakuhei om zoveel interesse te tonen. Bovendien lag het dorp op zijn grondgebied en dus onder zijn bescherming. Helaas, om redenen die hij nog steeds niet had ontdekt, had hij de demonen pas voelen naderen toen het te laat was.

Tegen de tijd dat Kyou arriveerde, werd het dorp aangevallen door verschillende vuurdemonen in de lucht. De tweeling was de enige die nog over was en dat kwam alleen omdat hun ouders hen in een grot onder hun hut hadden verstopt. Had hij hun geschreeuw niet gehoord onder de brandende schuilplaats ...? Kyou vond het moeilijk om over dat deel ervan na te denken dat hem voortdurend in een verwarde toestand bracht.

Nadat hij ze uit het wrak had gehaald, had hij gemerkt dat de tweeling allebei was versierd met een halsketting die was gemaakt van de verbrijzelde stukken van het beschermend hartkristal. De kristalheldere blauwe ogen van de tweeling hadden dezelfde kleur als het juweel dat om hun nek hing terwijl ze huilden om de familie die van hen was weggenomen.

Hij had daar rond het verwoeste dorp staan kijken terwijl de tweeling zijn benen vastpakte en hun gezichten tegen hem aan verstopte.

Kyou had het vreemd gevonden dat beide fragmenten de vorm van een traan hadden gehad ... hoe ironisch als hij rondkeek in het dorp dat was afgeslacht en de reden achter zich liet waarom het was gesloopt. Had het beschermend hartkristal de kinderen op de één of andere manier verborgen voor de monsters die voor hen waren gekomen? Gezien de onbekende aard van het kristal en de vele geheimen die het bevatte ... zou het hem niet hebben verbaasd.

In de wetenschap dat anderen zouden komen voor de bedorven halskettingen, verwijderde Kyou snel de fragmenten van hun nek. Hij probeerde zichzelf er herhaaldelijk van te overtuigen dat het een deel van zijn plicht was als bewaker om de talisman te beschermen, maar nogmaals, emotie beïnvloedde zijn beslissingen voortdurend. Later, terugkijkend op het evenement, moest hij stoppen om zichzelf en zijn broers met de tweeling te associëren. Net als de kinderen hadden ze geen familie behalve elkaar.

Omdat hij al gevoelens voor Kyoko verborg, was hij nieuwsgierig geworden naar mensen, dus toen de tweeling had geprobeerd achter hem aan te kruipen ... hem wilden volgen ... besefte hij dat ook zij zouden sterven zonder zijn hulp.

Iets aan de betraande gezichten en de manier waarop ze naar hem opkeken, maakte zijn borst strak en zwaar ... hij wilde ze niet verlaten. De beslissing was genomen, hij had zich omgedraaid en ze in zijn armen gepakt en mee naar huis genomen achter de muren waar demonen ze niet konden vinden. Hij zou op de menselijke broers letten en het geheim ontdekken waarom het beschermend hartkristal zo'n ras beschermde.

Hij schudde de herinneringen uit zijn hoofd, trok de ketting uit zijn overhemd en wierp een blik op de bol die daar lag. De fragmenten van het kristal had hij van de kinderen afgenomen.

Hij hief het op ooghoogte om de kleine traantjes te zien drijven binnen de barrière die hij hen had gegeven. Zulke mooie splinters van blauw kristal die leken te zwemmen in een zee van tranen die ze hadden veroorzaakt. Tranen, hij wist dat de tweeling nog steeds huilde om hun verloren familie, hoewel ze minder vaak kwamen dan voorheen. Af en toe, terwijl hij aan het rusten was, probeerden één of beide met hem in bed te kruipen om te slapen. Hij begreep dit aspect van comfort niet, maar hij stond het toe, nieuwsgierig.

Kyou liet de ketting weer in zijn schuilplaats glijden, liep terug naar de kamer waarin hij Kyoko had geplaatst en opende de deur. Zonder ook maar een stap naar binnen te zetten, voelde hij dat de kamer leeg was en zijn woede groeide. Hij had haar niet verteld dat ze vrij was om te vertrekken. Zijn uitdrukking verhardde ... Ze zou haar plaats moeten leren kennen als hij haar wilde beschermen.

Hij ademde langzaam in en rook de geur van de tweeling die zich met de hare vermengde. Hij liep stilletjes naar één van de twee balkons aan de gang net buiten haar kamer. Deze leidde naar het midden van het kasteel en hij keek omlaag naar de warmwaterbronnen die erin lagen.

Toen hij haar weer zag, voelde Kyou zijn woede afkoelen. Ze was niet gevlucht zoals hij eerst had gedacht. Hij keek zwijgend naar haar vanuit de schaduw terwijl ze met de broers sprak.

*****

Kyoko liep naar de rand van de ingesloten hete bron, nog steeds twijfelend of ze hier wel of niet naar de tweeling moest kijken of dat ze een uitweg uit het kasteel moest vinden. Toen ze het zorgeloze geluk van de kinderen zag, verlichtte ze haar zorgen een paar minuten. Zolang ze bij haar waren zou er niets gebeuren ... toch?

Terwijl ze haar geest tot rust liet komen, ging ze op de stenen muur zitten die het verwarmde water omgaf en stak haar voeten erin terwijl ze naar de menselijke tweelingen keek. Ze was nog steeds benieuwd hoe de kleine kinderen hier kwamen, bij Kyou. “Hiroki, Hiraru, waar zijn je mama en papa?”

De tweeling hield op met spetteren en wendde zich naar Kyoko met schuin gebogen hoofdjes. “Het dorp werd aangevallen en iedereen verdween in de vlammen.” Hiroki pakte een stuk stof van de zijkant, doopte het in een kom aan de zijkant van het bad en begon over zijn lichaampje te wrijven.

Kyoko was verrast toen hij zag dat het schuimde terwijl hij over zijn huid wreef. Dus de ouders van de tweeling waren dood? “Hoe ben je hier bij Kyou gekomen?” Ze zag hoe Hiraru glimlachend naar haar toe waadde.

Zijn gezichtje kantelde naar dat van Kyoko en ze kon de warmte in zijn ogen zien. “De demonen zouden ons ook hebben meegenomen, maar Kyou hield ze tegen en nu mogen we bij hem blijven.” Hij draaide zich om en spatte water op Hiroki, terwijl hij de zeep weggooide beantwoorde hij haar vraag. “De demonen kunnen ons nu niet vinden. Ze kunnen deze plek niet eens zien, zei Kyou.” Kyoko zag Hiroki worstelen om Hiraru's haar nat te maken en in te schuimen.

“Dus ... Kyou had ze gered en nu lette hij op ze zoals een vader zou doen?” Kyoko's wenkbrauwen gingen verward naar voren. Dat klonk niet als de Kyou waar ze bang voor was geworden. Haar blik verzachtte even en vroeg zich af of ze hem echt kende. ‘Een ijsprins met een hart?’ Giechelde ze om haar eigen grap.

Kyoko zag de stroom zeep die zich een weg baande naar Hiraru's ogen en besloot hem te helpen. “Wil je dat ik je help met het wassen van je haar?”

Toen de kinderen knikten en lachten, kreeg Kyoko moed en trok haar kleren uit en gleed in het water om hen te helpen, volledig negerend dat ze op dat moment moest proberen een weg terug te vinden naar de andere bewakers en ver weg, weg van de bewaker die haar cipier was geworden.

*****

“Hoe moest ik weten dat Kyoko midden in de verdomde nacht terug zou komen door het tijdportaal?” Schreeuwde Toya naar de lucht alsof Kyou hem nog kon horen. Het had Shinbe even geduurd om hem zo kalm te krijgen.

Ze waren eerst allemaal in paniek toen lichte rode sporen in Toya's irissen begonnen te sijpelen. Toen Toya bepaalde bomen om hem heen begon te vernietigen, hadden ze besloten even een stap terug te doen en hem wat van zijn woede te laten verwerken in plaats van het tot zo'n gevaarlijk niveau te laten groeien.

“En Hyakuhei kwam zo opdagen ... ze had ontvoerd kunnen worden!” Toya bleef woedend in verwarring terwijl zijn ogen zilverkleurig werden van woede en weerkaatsten in goud toen de zorgen weer in zijn gedachten kwamen. Hij keek achterom naar de plek waar Kyou haar tegen haar wil binnen de barrière had gehouden.

“Wat zeg ik? Ze WERD ontvoerd. Verdorie!” Gromde hij somber.

Shinbe was Toya’s tegenpool ... hij bleef kalm in het aangezicht van hun vermiste priesteres. “Ontvoerd of gered?” Vroeg hij terwijl zijn hand zich onzeker om zijn staf klemde. Wat dacht Kyou? Hij was er zeker van dat dit verhaal meer inhield dan Toya hen vertelde.

Zijn amethist blik keek naar elke beweging van Toya in de hoop dat zijn vervloekte demonische kant sluimerend zou blijven. Het laatste wat ze nodig hadden, was dat Toya's demonenbloed het overnam en de situatie erger maakte. “Kyou staat nooit bekend als aardig ... zelfs niet als hij echt hielp. Misschien heeft hij haar meegenomen om haar te beschermen tot Hyakuhei vertrok.”

Toya balde zijn vuist, wetende dat de anderen niet hadden gezien wat hij had gezien. Hij wilde het ze niet vertellen. Op de één of andere manier ... door het hardop te zeggen, werd het veel meer waar, maar ze hadden het recht om te weten wat hun oudere broer van plan was. “Kyou brengt haar niet terug.”

“Waarom niet?” Kamui sprak voor het eerst sinds Hyakuhei was verdwenen. “Hij is een bewaker ... één van ons. Waarom zou hij haar niet bij ons terugbrengen?”

Suki luisterde rustig terwijl de broers probeerden alles op een rijtje te zetten. Ze was nog steeds in shock door het feit dat Kyou überhaupt was komen opdagen. Tot nu toe was hij vrijwel buiten deze oorlog gebleven alsof het niet zijn probleem was. Ze kreeg hoop bij de gedachte dat hij nu misschien had besloten om te helpen, maar Toya's volgende woorden deden haar ineenkrimpen van angst.

“Omdat hij haar helemaal voor zichzelf wil ... de egoïstische klootzak wil haar voor zichzelf. Hij heeft nog nooit een andere vrouw aangeraakt wat ik ooit zo heb gezien ... wat betekent dat hij haar waarschijnlijk heeft gekozen als zijn partner.” Toya stopte met ijsberen toen hij besefte wat hij zojuist had gezegd.

Zijn ogen veranderden weer in puur goud toen hij ze ophief om naar de anderen te kijken. Shinbe's mond viel open en Suki's ogen waren zo groot als schoteltjes, maar het was Kamui waar hij zich het meest zorgen over maakte. Kamuis ogen waren verborgen achter ongetemd paars haar terwijl de jongen naar de grond staarde, maar Toya zag zijn vingers tot vuisten gebald.

Toya zette een stap naar voren, maar verstijfde toen Kamui een stap achteruit deed. “Raak me niet aan!” Kamui's stem was veranderd en het geluid gaf iedereen een heel ongemakkelijk gevoel.

“Kamui?” Toya beet op zijn tanden in de hoop dat Kamui het voorlopig zou kunnen volhouden. De jongen was de meest onschuldige van allemaal, maar alleen omdat hij ervoor had gekozen de waarheid over zijn eigen verleden te vergeten.

‘Niet in slaap vallen Kyoko,’ fluisterde Kamui waarschuwend, wetende in welk gevaar ze verkeerde als Hyakuhei en de droomdemon zo ver konden reiken.

De plassen die door de regen waren achtergelaten, leken overal in Kamui te glinsteren met vloeibare gespikkelde tinten. “Hyakuhei wil haar ... Kyou wil haar ... wat maakt hen beter dan alle demonen die haar willen?” Kamuis stem trilde toen zijn ongetemde haar wapperde in de wind die alleen om hem heen leek te waaien.

Plotseling nam de schaduw achter Kamui een andere vorm aan waardoor de anderen een stap achteruit deden.

Met een uitbarsting van energie die de lucht en het water om hem heen golfde, schreeuwde Kamui: “Ze kunnen haar niet zomaar van me afnemen!” Een regen van glitter viel van doorschijnende vleugels die opstandig op zijn rug verschenen.

Ten slotte hief Kamui zijn met tranen gevulde ogen op en staarde naar de anderen terwijl de toppen van zijn vleugels een onheilspellende donkere tint kregen. Hij schudde zijn hoofd toen zijn stem gevaarlijk zacht werd. “Vaders … broers … het maakt niet uit. Ze mogen haar niet hebben.”

De bewakers schermden hun ogen af tegen de lichtflits die kwam van waar Kamui stond. Toen ze hun armen lieten zakken ... was Kamui nergens te bekennen.

“Waarom heb ik het gevoel dat hij niet achter Kyoko aan is gegaan?” Zei Shinbe nog steeds verbaasd te zijn over de vreemde duisternis die was verschenen aan de uiteinden van Kamui's vleugels. Dat was geen goed teken.

De woorden die Kamui had gesproken, ‘vaders en broers,’ bekoelden Toya's ziel en bevestigden zijn bestemming. “Omdat hij achter Hyakuhei aan is gegaan!”

Shinbe's schouders zakten ineen van de nederlaag. “Ik ga achter Kamui aan, jij gaat Kyoko zoeken. Op dit moment heeft Kamui de stem van de rede nodig en ik ben op dit moment de beste voor die baan.”

Suki keek toe terwijl ze allebei in verschillende richtingen vertrokken, alsof ze haar helemaal vergaten. Toen merkte ze dat Kaen nog steeds naast haar stond. “Ik denk dat we terug moeten gaan naar de hut en wachten tot ze terugkomen.” Ze haalde haar schouders op, wetende dat ze Shinbe alleen zou vertragen als ze hem probeerde te volgen.

Ze draaide zich om om weg te lopen, maar merkte dat Kaen niet had bewogen. Ze deed een stap achteruit voor hem en haar lippen scheidden van verbazing.

Kaen had tranen in zijn ogen toen hij in de richting staarde van Kamui en Shinbe.

*****

Hyakuhei ging de kamers binnen van de grot waarin hij verbleef. Dit was de perfecte schuilplaats ... diep in de grond terwijl ze naar hem zochten. Zijn doorschijnende zwarte vleugels schudden de spanning van de vlucht weg en trokken zich toen terug alsof ze er nooit waren geweest.

Hij keek rond in de majestueuze schoonheid van de grot ... hier zou hij haar naartoe brengen. Hij zat vlak onder hun neus en ze wisten het niet eens. Hyakuhei ging zitten op het zwartbonten gewaad dat hij bij het laag brandende vuur had uitgespreid om zijn strategie te heroverwegen.

Kyou had zijn plannen om de priesteres gevangen te nemen verpest terwijl ze alleen in de tuinen van The Heart of Time was ... maar de plannen veranderden. Nu ze nog maar bij één van de bewakers was in plaats van allemaal, zou het niet zo moeilijk zijn om haar weg te jagen. Zijn ogen werden donker van aandacht toen hij naar precies datgene reikte dat hem had laten weten dat ze alleen was geweest in de buurt van het maagdenheiligdom.

Net als in de droom ... had het plan hetzelfde kunnen zijn. Hij kon de droomdemon in zich voelen, zelfs als de andere demonen stil waren. Het was wachten tot hij in slaap viel. Hyakuhei sloot zijn ogen en herinnerde zich de nachtmerriedemonen die hij in het verleden had binnengehaald. Hij had hun nachtmerries gebruikt om anderen te martelen en hen hun ergste angsten te laten ervaren ... nu werd het bedrog vertienvoudigd op hem teruggedraaid.

Door deze marteling met de priesteres te kunnen delen, was deze zwakte in een wapen veranderd.

Hyakuhei hield de spiegel van zielen in zijn boze vuist. Toen hij alleen zijn spiegelbeeld naar hem zag terugkijken, eiste hij de verblijfplaats van de vermiste priesteres te weten. De spiegel toonde hem alleen het beeld van verwrongen takken en stormachtig weer. Waarom zou Kyou de priesteres meenemen naar een plek die bedekt leek met wanhoop? Hij wist dat de bezeten spiegel alleen de waarheid kon vertellen, maar tegelijkertijd ... Hyakuhei wist dat hij onbewust loog.

In gedachten riep hij een aantal van zijn demonische dienaren om zijn bevelen uit te voeren ... stuurde ze op zoek naar haar echte schuilplaats omdat ze vervangbaar waren. Hij wist dat Kyou's fort ergens in de noordelijke landen lag. Het kasteel was verdwenen tijdens de oorlog tussen hem en zijn broer Tadamichi. De demonen die hij naar dat gebied stuurde, zouden grote schade aanrichten aan dorpen en de heerser van de wacht naar zich toe trekken.

Hij zou Kyou toestaan hem onbewust naar de priesteres te leiden die hij beschermde. Terwijl hij in het bevlekte glas tuurde, veranderde de weerspiegeling ... maar niet door zijn controle. Hyakuhei's ogen verhardden zich toen een visioen van veelkleurig stof waarschuwend het kijkglas bedekte.

“Dus ... Kamui, wat ga je doen?” Vroeg hij toen Kamui in beeld kwam in de spiegel. De ogen van de jongen draaiden zich om en keken hem recht aan alsof hij wist dat hij in de gaten werd gehouden. “Zoek je mij? Pas op met wat je wenst ... zoon.” Waarschuwde Hyakuhei.

“Nee vader ... Jij moet voorzichtig zijn,” siste Kamui als vergelding.

“Dus ... je hebt toegegeven aan de herinneringen?” Hyakuhei hield het glas dichter bij zijn gezicht terwijl zijn mondhoeken opdoken in een gevaarlijke zweem van een glimlach. “Kamui ... als je echt je priesteres wilt houden, moet je je bij mij voegen. Neem je rechtmatige plaats naast me in en we zullen haar samen de andere bewakers doen vergeten.”

Kamui bleef midden in de lucht staan en wist precies wat zijn vader had bedoeld. “Ik ben niet zoals jij of je monsters. Op een dag zullen de demonen waarop je gedijt zich tegen je keren, vader ... je denkt dat jij de baas over ze bent. Je liegt tegen jezelf, zelfs als je verliest.”

Ze konden allebei de echo van het lachen horen terwijl de droommeester zich verzette tegen zijn beperkingen. Kamui wist dat zijn krachten grensden aan mystiek en dat was iets dat niet gecontroleerd kon worden ... zelfs niet door Hyakuhei.

“Jij bent van mij ... niet van hen,” siste Hyakuhei bij de afbeelding. “Dat is een waarheid, zelfs jij kunt dat niet voor altijd begraven.”

“Ik zal mijn vrienden nooit verraden!” Kamui schreeuwde toen hij de band tussen hem en zijn vader verbrak.

Hyakuhei gooide de spiegel in het vuur toen deze door Kamui's woede ontplofte. De fragmenten werden als vloeibaar zilver en glibberden over het brandende hout. Ze verzamelden zich in een plas en vormden zich langzaam terug in de vertrouwde vorm, verhardend in de betoverde spiegel ... alsof hij nooit gebroken was.

Hyakuhei ging achteroverliggen op de donkere vacht terwijl sporen van kleurrijke glitter in de grot glinsterden. “Dus je krachten zijn gegroeid. We zullen Kamui zien ... we zullen zien.”

*****

Kyou leunde tegen het balkon en staarde naar de warmwaterbronnen die hij in het midden van zijn kasteel had ingesloten. Zijn ogen waren nog steeds op zijn verloren en gevonden priesteres gericht. Ze zag er even gelukkig uit en het drong tot hem door ... ze hoorde hier thuis. Hij voelde zijn bloed opwarmen toen Kyoko zich begon uit te kleden. Hij zag haar stevige borsten omhoogkomen terwijl ze haar shirt over haar hoofd trok ... zijn ogen begonnen vloeibaar goud te gloeien.

Zijn knokkels werden wit toen hij de trapleuning steviger vasthield. Hij sloot even zijn ogen en probeerde de drang om naar haar toe te gaan te onderdrukken. Toen hij ze weer opendeed, gromde hij bijna. Wat dacht ze? Ze was helemaal naakt.

Kyou keek toe terwijl ze in het warme water stapte. Ze intrigeerde hem met haar onschuld. Waarom had ze dit effect op hem terwijl geen ander mens dat deed? Niemand had ooit zijn hoofd omgedraaid, maar hier stond hij ... verlangend naar een mens en alleen Kyoko kon dat doen. Hoe kon men tegelijkertijd zo puur en onbewust verleidelijk zijn?

Ze was een vleesgeworden schoonheid, alles verpakt in een klein menselijk pakketje. Hij gromde laag in zijn keel. Wat als één van de bedienden die in zijn kasteel woonde bij haar binnenkwam? Ze had zichzelf onbewust blootgesteld aan één van de mannelijke bedienden die voorbijkwamen. Kyou stuurde een stille boodschap naar iedereen in zijn kasteel om de warmwaterbronnen te vermijden, anders zouden ze zijn woede oplopen als gevolg van ongehoorzaamheid. Als hij erachter zou komen dat iemand haar eerder had bespioneerd ... zou er geen ontkomen aan zijn woede zijn.

Ze had niet naar de badkamer mogen komen zonder zijn toestemming. Natuurlijk, het was waar dat de bedienden in zijn kasteel verborgen bleven, want hij zag ze niet graag tenzij hij ze riep. Toch zou hij Kyoko's lichaam door niemand anders dan hem laten zien. Hij zou haar moeten leren zich te gedragen. Een schim van een glimlach bekoelde zijn lippen terwijl hij toekeek.

Toen Hiroki klaar was met wassen, wilde de kleine jongen Kyoko helpen haar haar te wassen. Dus Kyoko liet het toe. Ze moest zich tot aan haar nek in het water laten zakken zodat hij bij de lange kastanjebruine lokken kon. Het gevoel van zijn kleine vingers die over haar haar en hoofdhuid wrijven, bracht haar in een zeer ontspannen toestand. Hiraru voegde zich al snel bij hen en Kyoko probeerde niet te lachen terwijl ze ruzie maakten over wie er ging spoelen.

Uiteindelijk loste Kyoko hun argument op door onder water te duiken. Toen ze terugkwam, werd ze begroet met schattige lieve geluiden. Ze giechelde weer en ze glimlachten vrolijk voordat ze een spetter oorlog met elkaar begonnen. Kyoko liep naar het andere uiteinde van de bron en ging op een rotspunt onder water zitten om naar hen te kijken.

Haar geest was even gerust toen ze luisterde naar de echo van de kinderstemmen terwijl ze in het water speelden. Toen ze zich realiseerde wat ze aan het doen was in plaats van gefocust te blijven op wat er werkelijk aan de hand was, waste ze zich snel. Toen ze zich omdraaide en begon af te spoelen, merkte Kyoko op dat de tweeling uit het water klom.

De kleine jongens hadden vreemde blikken op hun gezichten alsof ze zich ergens op concentreerden. Ze wist niet dat ze luisterden naar het stille bevel van Kyou. Ze beet op haar lip toen ze knikten alsof ze iemand antwoord gaven.

“We moeten ons nu gaan aankleden.” Ze pakten wat extra grote doeken van een stapel en wikkelden snel het zachte materiaal om zich heen.

“Het is etenstijd.” Schreeuwde Hiraru over zijn schouder terwijl hij Hiroki's hand pakte en de kleine tweeling de kamer uit huppelde.

Kyoko stond in shock in het water toen ze kleine naalden van angst in haar rug voelde klimmen en ze kneep haar ogen dicht, een misselijk gevoel in haar maag. Ergens wist ze dat de goden haar uitlachten.

Ze had beter moeten weten dan de kinderen hier te volgen zonder te vragen. Kyoko liep naar de kant van de bron in de hoop terug te zijn in haar kamer voordat ‘Mr. Dubbele persoonlijkheid’ opmerkte dat ze weg was. Ze moest opschieten, haar fragiele ‘veiligheidsdekens’ waren weg en ze was onbeschermd.

Toen ze uit het water stapte en op weg was naar de enorme handdoeken, hoorde ze een laag gegrom vlak achter haar. Het volgende dat ze voelde ... handen uit het niets wikkelden zich om haar naakte ribben en ze werd achterover getrokken tegen een met zijde bedekte borstkas toen haar voeten de vloer verlieten.

Kyoko keek meteen op en zag Kyou's gezicht. In plaats van de woede die ze had verwacht te zien, was zijn gezicht kalm ... bijna te kalm. Ze keek naar de vloer en zag hoe die verder van hen afging. Ja, de goden hadden hier een groot lachfestijn over.

Haar lippen gingen vaneen toen ze weer opkeek toen ze zag dat hij haar meenam naar een balkon. Hij landde niet eens, maar gleed door de geopende deuren naar binnen en terug naar de kamer waarin ze was begonnen. Eindelijk stopte hij toen ze boven het enorme kussen waren waarop ze wakker was geworden.

Kyoko wachtte om te worden neergezet, maar hij liet haar niet los en deed haar ook geen pijn door haar te stevig vast te houden. Ze merkte dat zijn handen zacht waren toen ze haar blote huid aanraakten. Kyoko's ogen werden groot. Haar blote huid! Oh ... hoe kon ze het zo snel vergeten? Ze was nog naakt van het baden.

Haar armen sloegen onmiddellijk uit zelfbescherming over haar borst en ze voelde al haar spieren aanspannen, wachtend terwijl hij haar vasthield alsof hij niet wist wat ze met haar moest doen. Ze zou hem een dikke hint kunnen geven als hij dat wilde en dat zou zijn om HAAR IN GODSNAAM NEER TE ZETTEN!

Kyou's ogen gleden bijna dicht toen hij voelde dat haar zachte rondingen tegen hem aan drukten en zijn zintuigen verwoestten. Hij merkte dat ze gespannen was en het bracht hem even terug in zijn gedachten ... Maar hij liet haar nog steeds niet los. Hij was altijd trots geweest op controle en dit zou een goede kans zijn om zijn controle over haar te testen en haar tegelijkertijd nog een lesje te leren.

“Heb ik je toestemming gegeven om deze kamer te verlaten?” Zijn stem was koud en onverzettelijk.

Kyoko’s ogen werden groot toen haar hartslag in haar borst bonsde en zo hard tegen haar ribben dreunde dat ze wist dat hij het kon voelen. Snel denkend, wat zou het beste antwoord zijn? Zei ze met een klein stemmetje: “Ik ken de regels niet.” Ze kromp ineen omdat ze wist dat dom spelen op dit moment de beste optie zou zijn.

Ze wist zeker dat het nu niet het moment was om voor haar rechten te vechten vanwege haar gebrek aan kleding. Het was niet zo dat ze zou winnen als ze het probeerde. Ze wilde gewoon naar beneden en hem weg hebben, dus voegde ze er met een zachte, angstige stem aan toe: “Het spijt me.”

Toen hij haar zachte, zoete stem hoorde, overspoelde het hem, waardoor hij inademde terwijl de gewaarwordingen zich verzamelden in zijn lagere regionen. Dit zou gevaarlijk zijn als hij de test te ver doordreef. Hij voelde de woede van haar ongehoorzaamheid hem verlaten, maar de woede van zijn gebrek bleef tienvoudig.

“De eerste regel is dat je nooit ergens heen gaat zonder mijn toestemming, tenzij je gestraft wilt worden,” zijn stem werd zachter om de angel uit zijn woorden te halen, maar toch voelde hij haar terugdeinzen.

Kyoko's keel werd droog. “Gestraft?” Het was niet haar bedoeling het woord te fluisteren. Het glipte er gewoon uit en ze voelde dat haar hart begon te bonzen van angst. Ze verwijderde onmiddellijk de gedachte van Kyou die haar een pak slaag gaf uit haar gestoorde geest en wilde niet eens weten waar de waanzinnige flits vandaan kwam.

“Ja, ik zal je straffen.” De palm van Kyou's hand streelde haar platte buik en ging langzaam naar beneden toen zijn knie omhoogkwam aan de binnenkant van haar dijbeen om haar benen te spreiden. In een beweging die te snel was voor haar om te ontwijken ... de palm van zijn hand omhulde haar vrouwelijkheid terwijl zijn krachtige bloed het overnam.

“Zo,” zijn vingers masseerden haar zenuwbundel vlak boven haar ingang en door de schok ervan deinsde ze onmiddellijk van hem weg, met een zachte kreet die ze tegen hem aan beukte in een poging zijn hand te ontwijken.

De sensuele beweging was bijna zijn ondergang en hij siste in haar oor. “Als je niet stil blijft zitten ... zal ik je nog meer moeten straffen.” Hij voelde dat hij hard werd en was opgelucht toen ze zich van hem afwendde maar stil bleef staan, haar angst voor wat hij zou doen, weerhield haar ervan om met hem te vechten.

Kyoko's ogen gingen dicht. Ze dacht dat hij haar pijn had willen doen toen hij zei dat hij haar zou straffen, maar dit was bijna net zo erg. Realiseerde hij zich niet dat hij meer gestoord was dan Hyakuhei? Hierdoor verloor ze de controle over haar lichaam en nam haar wil weg van haar terwijl al haar warmte zich verzamelde naar waar zijn vingers hun magie werkten. Ze wilde dit niet, ongeacht hoe haar lichaam reageerde, maar kon haar reacties erop niet tegenhouden.

Hij hield haar nog steeds in de lucht met haar rug tegen hem gedrukt en zijn vingers werkten heen en weer, stimuleerden haar zo sterk dat ze bijna wenste dat hij haar in plaats daarvan een pak slaag had gegeven omdat dit een ander soort pijn veroorzaakte ... heerlijke pijn die knaagde hongerig aan haar. Ze hapte naar adem en er gleed een kreun uit haar toen zijn vingers tussen haar lippen gleden om er één in haar omhoog te duwen.

Ze kreunde toen hij het erin schoof om het er weer uit te halen. Ze voelde de vloeibare warmte rond zijn vinger terwijl hij het terug in haar beklemming duwde, waardoor ze het uitschreeuwde. Haar ogen begonnen te branden van de bekende tranen, maar ze hield ze tegen. In haar achterhoofd schreeuwde ze tegen zichzelf dat ze niet meer moest doen alsof ze genoot van Kyou's straf, ook al was ze dat wel.

De schreeuw werd luider en uiteindelijk kon ze het niet meer negeren. “Alsjeblieft, stop alsjeblieft, ik kan het niet meer aan.”

Kyou luisterde naar haar gehuil en hij wist dat ze pijn had en moest worden verlost. Haar maagdelijke lichaam, zo nieuw in dit genot, er zou niet veel meer voor nodig zijn om haar over de top te krijgen. Hij zag hoe haar hoofd zich naar achteren boog terwijl hij zijn vinger in haar hete strakheid pompte.

Hij leunde zijn hoofd naar voren en likte de boog van haar nek ... haar proevend. Hij voelde het instinct om haar te bijten en haar voor altijd de zijne te maken. Hij bevredigde dat gevoel even door wat van haar zachte huid in zijn mond te zuigen om een lichte rode vlek op haar achter te laten. Ze smaakte zo goed. Hij kon haar geur overal om zich heen ruiken terwijl hij zijn gezwollen hardheid tegen haar zachte dij drukte.

Kyou gromde verslagen ... Hij wist dat hij degene was die deze strijd verloor.

Kyoko voelde zijn hand haar verlaten en ze gleed langs zijn lichaam naar het kussen eronder. Ze jammerde nog steeds en kneep haar dijen tegen elkaar in een poging niet te wiegen. Haar zintuigen waren zo levendig dat het bijna pijnlijk was. Ze pakte één van de kleinere kussens en drukte het tegen zich aan, in een poging haar lichaam voor hem te verbergen. Ze was bang om naar hem op te kijken. Bang dat hij de behoefte zou zien waar haar lichaam om huilde.

Ze begroef haar gezicht in haar armen en rolde zodat ze half op haar buik lag alsof ze zich verder voor hem wilde verbergen.

Hij zag hoe ze zich voor hem probeerde te verbergen en het verlies van haar in zijn armen koelde zijn razende bloed. Hij besefte dat hij hier geen controle over had en herinnerde zich wat er in de rollen van zijn vader was geschreven.

Tadamichi had gewaarschuwd dat bewakers anders waren dan mensen als het ging om het kiezen van een partner ... Zijn vader, Tadamichi, had het destijds over de rivaliteit van hem en Hyakuhei over dezelfde partner, maar Kyou had de onderliggende betekenis begrepen. De waarschuwing gold voor elke bewaker ... niet alleen voor de tweeling.

Dat was de laatste boekrol geweest die door zijn vader was geschreven, maar de mensen die in dit rijk vastzaten, hadden het verhaal voortgezet.

Zijn oom had zich naar de donkere kant gekeerd omdat hij was gescheiden van degene die door de hemel was voorbestemd om zijn zielsverwant te zijn. De jonge priesteres, het meisjesbeeld, was gemaakt in de gelijkenis van ... hetzelfde meisjesbeeld dat de priesteres nabootste die op dit moment onder hem lag. Ze hadden heel goed dezelfde vrouw kunnen zijn ... maar de tijd bewees dat ze dat niet waren.

Ze waren identiek in uiterlijk en verkondigden Kyoko als een directe afstammeling van de priesteres die zijn oom had gekozen als zijn levenspartner. Waren hij en zijn oom zo verschillend? Was Hyakuhei's krachtige bloed uiteindelijk zijn ondergang geweest? Plaatste Hyakuhei nu ten onrechte Kyoko in de plaats van zijn verloren liefde? Dat zou hij niet toestaan.

Kyou dreef dichter naar haar toe en bracht zijn lippen naar haar oor. Hij wilde niet dat ze hier bang voor was. Hij wilde dat ze het wilde. Wat hij nu als straf gebruikte, was alleen het vuur aansteken dat haar bij zich zou houden ... voor altijd.

Hij stak zijn hand uit en streelde liefdevol haar haar. “Om je te beschermen tegen de demonen ... van Hyakuhei, moet je mij gehoorzamen, Kyoko. Ik wil je geen pijn doen, dus ik zal je zo straffen ... en meer als je je niet gedraagt.”

“Laat me dan gaan,” fluisterde ze. “Je zegt dat je me geen pijn wilt doen, maar je behandelt me niet beter dan hij heeft gedaan. Ik heb liever dat hij me aanraakt, wetende dat hij me daarna zou vermoorden, dan dat jij me aanraakt zonder het te weten.”

“Mijn beste Kyoko, ik heb geen zin om je te doden. Als je bewaker zou ik het niet kunnen ... het zou indruisen tegen alles waar ik voor sta. Het is de bedoeling dat je wordt beschermd door de bewakers en ik ben een bewaker. Je laten gaan betekent dat ik je zou je wegsturen zonder de bescherming van een bewaker. Dat kan ik niet toestaan. De straf blijft staan.” Hij greep haar hoofd tussen zijn handen om haar stil te houden en drukte zijn lippen tegen de bovenkant van haar hoofd voordat hij zich omdraaide om haar te laten nadenken over haar straf.

‘Hyakuhei is ook een bewaker,’ fluisterde Kyoko uitdagend wetend dat hij haar kon horen, zelfs als hij het niet erkende.

Een deel van hem wist dat ze gelijk had, maar hij was niet van plan dat aan haar toe te geven. Hij wilde woedend worden bij de gedachte alleen al dat Hyakuhei haar zou aanraken zoals hij zojuist had gedaan, maar hield zich in. Hij moest ruimte tussen hen scheppen om zijn eigen passie onder controle te houden. Hij richtte zijn aandacht op het raam.

Hij voelde demonen van alle kanten op zijn land komen. Had Hyakuhei ontdekt waar hij de priesteres vasthield? Nee ... hij had ze alleen gestuurd om haar te zoeken. Hij staarde terug naar Kyoko en wilde niet dat iets tussenbeide kwam. Hij zou ze tegenhouden voordat ze dichter bij zijn bezittingen kwamen.

Kyou bewoog bijna te snel voor het menselijk oog en toen Kyoko naar hem gluurde ... was hij weg.

Hoofdstuk 5 “Zwarte Vleugels”

Toya keek naar het noorden terwijl hij vloog. Zijn doorschijnende zilveren vleugels dansten in het licht van de maan, de ogenschijnlijk delicate veren fladderden lichtjes. Hij moest Kyoko zo snel mogelijk vinden. Hij speurde het gebied af en vroeg zich af waar hij het eerst moest zoeken toen de opstijgende rook in de verte zijn aandacht trok.

“Een dorp?” Toya draaide zich die kant op en vroeg zich af waarom Kyou zelfs maar mensen op zijn land had laten wonen.

‘Kyou haat alle mensen’… Toya’s gedachten kwamen tot stilstand … ‘Kyoko is een mens.’ Zijn lippen werden dunner door het discutabele punt.

Toen hij het dorp naderde, merkte hij dat er te veel rook was om alleen uit kookfornuizen te komen. Het dorp zat in de problemen. Hij scande snel het gebied en voelde demonen te midden van de vlammen die hij nu zag.

‘Wat deden demonen in Kyou's territorium?’ Toya spreidde zijn zintuigen verder dan alleen het dorp en realiseerde zich dat demonen op verschillende plaatsen de grenzen van de noordelijke landen overstaken ... niet alleen hier. De kleur van zijn ogen verbrijzelde in gesmolten zilver.

“Hyakuhei ... hij weet dat Kyoko hier ergens is,” Toya spuwde de woorden boos toen hij de schreeuw van de mens onder zich hoorde. “Verdorie! Ik heb hier geen tijd voor,” gromde hij terwijl hij zijn dolken trok met de bedoeling het kleine dorp van de beesten te verlossen voordat ze nog meer schade konden aanrichten.

Toya vloog over het dorp en trok abrupt zijn vleugels dicht ... de gevederde aanhangsels verdwenen toen hij op één knie landde in het midden van wat leek op het dorpsplein. Hij hief zijn hoofd op en snauwde naar de demonen die om hem heen kwamen.

“Het lijkt erop dat het grootste deel van de menselijke populatie ernaar op zoek is,” gromde hij en stond op, terwijl hij de dolken tussen zijn vingers ronddraaide. “Kom op, teven. Laten we eens kijken of jullie me aankunnen!”

Toya grijnsde toen twee demonen van tegenovergestelde kanten op hem afkwamen. Hij wachtte tot het laatste moment voordat hij uit de weg dook en hen dwong elkaar tegen het lijf te lopen, terwijl ze tegen elkaars voorhoofden sloegen in hun opwinding om hem te vangen. Toya legde zijn handen op de grond en schopte zijn benen recht omhoog en spijkerde ze elk op de kin om ze gestrekt te laten gaan.

‘Net zo dom als altijd,’ mompelde hij al verveeld. Een afschuwelijk uitziende demon dook van bovenaf naar beneden en Toya rolde weg, waarbij hij nauwelijks zijn scherpe klauwen in zijn rug miste. Hij stond op en leunde net op tijd achterover om de klauwen van een andere demon te missen ... waarbij hij verschillende lokken haar verloor en daarbij zijn overhemd scheurde.

Hij stak zijn ijsdolk in de borst van de demon en voelde een golf van voldoening toen het monster met de kracht van het wapen in ijs veranderde. Een heet brandend gevoel ontstak aan zijn linkerkant waardoor hij het uitschreeuwde van pijn en woede. De vliegende demon was teruggekeerd en groef zijn klauwen net onder zijn ribben. Hij trok de dolk uit het lichaam van de bevroren persoon, tikte met de vuurdolk tegen zijn lippen en wendde zich tot de demonen die niet wisten dat het net hun doodvonnis had ondertekend.

Zijn lippen scheidden een beetje, wat doet denken aan een kus, en er barstte vuur uit zijn mond dat de gevleugelde demon in brand stak. Sierlijk draaiend op één voet, kwam Toya's rechtervoet rond en sloeg de bevroren demon ... die hem verbrijzelde.

“Dat wordt een rommeltje als het ontdooit,” zei Toya met een vleugje trots.

Hij keerde zich naar de rest van de verzamelde demonen, bracht de dolken snel omhoog en liet zich in een vechthouding vallen. Zijn zintuigen waren levendig met de sensatie van de strijd en hij kreeg een aantal van zijn frustraties eruit. Elke demon om hem heen begon te veranderen en plotseling zag hij Kyou op hun plaats staan.

“Oh, je wilt me gewoon koninklijk pissig maken!” Riep hij uit.

De resterende demonen vielen tegelijkertijd aan terwijl Toya hurkte en zich klaarmaakte voor de aanval. Klauwen en staal ontmoetten elkaar, wat resulteerde in een bloedbad dat Toya binnen enkele ogenblikken doorweekt achterliet. Zijn kleding was gescheurd toen de vijand hun klauwen in zijn vlees groef, maar Toya remde niet af.

Als iemand had toegekeken, zouden ze Toya in zijn strijdende glorie hebben gezien. Ondanks de wonden op zijn lichaam en het vergoten bloed, was hij prachtig om te zien ... toen zijn zilveren vleugels verbrijzeld werden, werd hij de essentie van een dodelijke engel.

De aanvallen stopten plotseling en Toya kwam tot stilstand. Hij zat nu op één knie geknield met zijn armen zijwaarts uitgestrekt ... de dolken stevig in zijn greep geklemd. Hij ademde zwaar en zijn ebbenhouten en zilverkleurige haar wapperden in de wind. Een lange pony hing over zijn intense zilveren ogen en verborg bijna hun bedoeling.

Na een paar ogenblikken van stilte kwamen de overgebleven demonen naar voren en Toya gromde gefrustreerd. Het was tijd om hier een einde aan te maken ... dit was Kyou's taak om voor zijn land te zorgen omdat het hardop huilde. Hij bracht de dolken naar voren en kruiste ze voor zich uit. De gecombineerde kracht van de wapens wervelde en kronkelde en vormde een gloeiende bol. De bol begon te groeien en omvatte hem al snel volledig.

De volgende explosie vernietigde alles, inclusief wat er nog over was van het dorp. Toya liet de dolken zakken en kwam langzaam maar gracieus overeind. Hij hield zijn hoofd achterover en staarde naar de lucht die grotendeels bedekt was met stof en puin. De stank van brandend vlees om hem heen negerend, liep hij over de nu kale grond en bedankte de goden daarboven dat er bij zijn aankomst geen mensen in leven waren.

‘Dit is dus wat we nu doen,’ dacht hij bedroefd. “Dorpen vernietigen alleen maar om Hyakuhei's zieke en krankzinnige plannen te stoppen.”

Toya zuchtte en zijn vleugels schoten opnieuw van zijn rug en tilden hem op boven de vervuilde grond en hoog in de nachtelijke hemel. Kyoko wachtte op hem om haar te redden en hij was vastbesloten om haar te vinden. Toen hij in de nacht verdween, dreef een enkele zilveren veer op de grond en landde in de hand van een klein kind dat zich had verborgen en het allemaal had gezien.

Toen de kleine vingers zich om de glinsterende veer sloten ... verdween hij.

*****

Hyakuhei stapte uit een leegte niet ver van de grot. Het zou niet goed zijn om zijn geheime locatie weg te geven ... tenzij het Kyoko was die zich bij hem voegde. Hij voelde Kamui aankomen en vroeg zich af of de jongen het zo ver zou schoppen voordat hij zich realiseerde wat voor gevolgen de confrontatie met zijn nachtmerries voor hem zou hebben. Als de jongen merkte dat zijn onschuld oploste ... zou hij dan nog komen?

Zijn lange nachtelijke haar zwaaide in de koele bries terwijl de spieren in zijn lichaam spanden. Wetende dat Kamui hem zou halen ... zou hij tegen zijn eigen strijd moeten vechten.

‘Het zij zo,” fluisterde Hyakuhei donker.

*****

Kamui voelde de ijzige kou van de wind het vuur dat in hem kookte, afkoelde. Hij kon vanuit zijn ooghoeken ook de zwarte punten van zijn vleugels zien en dat maakte hem bang. Daarom had hij die herinneringen begraven. Hoe langer hij vasthield aan de gevaarlijke herinneringen ... alle woede uit het verleden ... hoe moeilijker het werd om te ademen.

De wind veranderde van richting en een veer dreef langs hem heen terwijl hij zijn vlucht vertraagde. Kamui's ogen werden groot van angst. Zwart ... de veer was effen zwart.

In paniek draaide hij zich om, op zoek naar de man met de zwarte vleugels die hem zo achtervolgde. Niemand was daar. Zijn glinsterende ogen draaiden langzaam om naar zijn eigen vleugels te kijken en de adem verliet zijn longen alsof iemand hem tegen zijn borst had geschopt. Hij had de vleugels van zijn vader.

“Nee! Ik zal niet zo worden als jij!” Kamui sloeg ontkennend zijn armen om zich heen. “Ik zal jou niet worden!” Schreeuwde hij het uit net toen hij Shinbe in de verte zag. ‘Laat het weggaan, alsjeblieft ... zorg ervoor dat het weggaat,’ fluisterde hij, niet willend dat Shinbe hem met ebbenhouten veren zou zien. Hij liet zijn lichaam vallen en werd al snel omhuld tussen de bomen.

Kamui landde hard op de bosbodem en knielde daar even voordat hij zijn ogen opendeed. Het eerste waar zijn heldere ogen op vielen, waren zijn zwarte vleugels. Met een gekwelde kreet greep Kamui één van hen in een pijnlijke greep. Hij schreeuwde het uit van pijn toen hij probeerde de middernachtvleugel van zijn eigen vlees te scheuren.

Hij liet het gevederde aanhangsel los en liet zijn lichaam uitgeput op de grond vallen. Tranen vielen uit zijn ogen toen hij het gras om hem heen zag sissen met de kwade kracht die hij diep in zijn ziel droeg. Het lekte uit hem als een plaag die alles zou doden wat het aanraakte ... haat, woede, jaloezie en ongetemde brute kracht. Het enige geschenk dat zijn vader hem had gegeven was puur kwaad!

Zijn lichaam krulde zich op tot een strakke bal en zijn lichaam begon met elke hartslag te gloeien en te glinsteren terwijl die kracht een strakke cocon om hem heen vormde. Als hij zich losmaakte van de slavernij, zou hij dan een vleesgeworden kwaad zijn?

“Laat dit mij niet gebeuren?” Smeekte hij zachtjes terwijl hij met elke ademhaling vocht. “Laat me niet de nachtmerrie worden die mijn vader wil dat ik ben.”

Shinbe's lippen werden dunner en zag Kamui recht voor zich. Hij voelde dat de macht van Kamui onstabiel werd en dat voorspelde niet veel goeds. “Kom op Kamui, koppie erbij nu ... Kyoko heeft ons nodig.” Iets zwarts dreef langs hem heen en hij griste het snel uit de wind.

Een middernachtveer ... maar het was niet van Hyakuhei. Shinbe's verontruste blik schoot door de omgeving op zoek naar de ware eigenaar ... naar Kamui. “Dit wil je niet Kamui.” Zijn stem bevatte een zweem van angst. “Als je de deur naar zo'n vernietiging opent ... krijgen we hem misschien nooit meer dicht ... alsjeblieft.”

Het bos onder hem glinsterde van een vreemde levenskracht en Shinbe ging er snel recht op af. Een grote blauwe bol rustte op een kleine open plek en verlichtte alles eromheen in een levendige blauwe tint. Toen hij ernaast landde, voelde Shinbe het gevaarlijke conflict in de bol woeden. Zijn amethistogen toonden zijn verdriet toen hij de ebbenhouten veren opnam die nog steeds op de grond lagen.

‘Kamui?’ Fluisterde Shinbe terwijl hij zijn hand uitstak en zachtjes de wervelende kleur op het oppervlak van de bol aanraakte.

Op het moment dat zijn hand de bol aanraakte, stabiliseerde het conflict binnen een moment ... het was puur. Shinbe's ogen gleden dicht toen hij Kamui's essentie in zich nam en het liet opbouwen. Al Kamui's pure liefde en onschuld ... al zijn verborgen boosaardigheid, ook de ongetemde kracht die hij uit die gevoelens putte.

Kamui opende zijn ogen en voelde dat er iemand was, maar het enige wat hij kon zien was de kooi die hij om zich heen had gebouwd. Door de dikke muren kon hij een amethist aura zien en hij wist dat Shinbe daar was. ‘Niet kijken’ ... fluisterde hij terwijl hij zijn hoofd liet zakken, ... ‘ik wil niet dat je de waarheid ziet.’

Hij kon het hartverscheurende verzoek van Kamui horen. Hoewel de link tussen hem en Kamui zo sterk was, gebruikte Shinbe zijn telepathische kracht om hem door de barrière heen te bereiken. Hij legde zijn voorhoofd tegen het schild en drukte zijn handpalmen aan weerszijden ... waardoor zijn spieren tegelijkertijd duwden en trokken.

Shinbe stuurde zijn stem binnen Kamui's barrière en probeerde met hem te redeneren. “Kamui, laat het gaan ... je hoeft niet alleen tegen Hyakuhei te vechten. Niet zoals dit. We zullen het doen als broers ... samen. Maar op dit moment is er iemand die ons meer nodig heeft. Kyoko heeft je Kamui nodig.”

“Kyoko? Maar ... ik ben geen echte broer,” riep Kamui vanuit zijn cel. Hij kon zijn eigen spiegelbeeld zien en het was verontrustend toen zwarte ogen hem aanstaarden. “Dat zal ik nooit zijn … hoe graag ik het ook wil … het nodig hebben. Je weet niet wat er in mij naar buiten probeert te komen. Wat als ik haar pijn doe?”

In Shinbe's amethist ogen stonden tranen van begrip. “Laat het los Kamui. Die kennis is niet voor niets begraven en vergeten. Je had een keuze en je koos ons. Jij bent mijn broer ... een bewaker van Kyoko. We beschermen haar met alles wat we zijn … zelfs als we moeten vergeten waar we vandaan komen.”

“Maar ... het is een leugen!” Kamui schreeuwde het uit en werd stil toen hij Hyakuhei's stem van ver hoorde beschimpen. “Je hoort bij mij ... kind. Uw priesteres ook.”

Shinbe kon Hyakuhei's stem binnen de barrière horen en het maakte hem boos. “Wil je dat hij Kyoko dezelfde kettingen omdoet die je ooit droeg!?” Schreeuwde Shinbe, in een poging Kamui naar rede te laten luisteren. “Vecht voor haar tegen de herinneringen. Begraaf ze diep van binnen en kijk nooit achterom. Je kunt je eigen lot kiezen! Je hoeft niet zoals hem te worden! Denk verdomme aan Kyoko.”

“Kyoko?” Er viel een traan van Kamui's wang toen hij naar beneden keek en hem zag verbrijzelen met zijn glinsterende kleur. Als hij echt zijn vader was ... zouden zijn tranen zwart zijn als de nacht of zelfs karmozijnrood ... niet de verpletterende reeks licht die hij nu zag. Hij stelde zich voor dat Kyoko worstelde met Hyakuhei en wist wat er moest gebeuren. De enige manier waarop hij ooit tegen zo'n kwaad kon winnen, was door kwaad te worden ... maar hij zou zijn priesteres nooit op die manier verraden. Hij hield te veel van haar.

Shinbe deed een stap achteruit van de bol toen deze een paar meter boven de grond begon te stijgen. De blauwe aura eromheen glinsterde als diamanten toen het licht binnenin zo helder werd dat het hem overweldigde.

‘Je kunt mij of haar niet hebben. Nogmaals Hyakuhei ... ik ontken je,’ fluisterde Kamui net toen de bol verbrijzelde.

Enkele kilometers verderop flitsten Hyakuhei's ogen rood van woede toen hij Kamui's woorden hoorde en hij antwoordde: “Je kunt de waarheid niet lang verbergen jongen ... jij en ik zijn hetzelfde.”

Shinbe rende naar voren om Kamui op te vangen toen hij viel. De jongen viel flauw. Zijn amethist ogen werden groot van zijn glimlach toen hij de kleurrijke glitter zag die van zijn doorschijnende vleugels viel. Hij omhelsde Kamui in de wetenschap dat alles goed zou komen ... voorlopig tenminste. Op de één of andere manier was hij de duisternis weer vergeten.

“Welkom terug Kamui,” grijnsde hij toen de ogen van de jongen, te veel kleuren om te tellen, opengingen om hem verward aan te staren.

*****

“Ik snap het gewoon niet ... waarom zou Kyou ineens besluiten dat hij Kyoko wil?” Suki liep geërgerd heen en weer omdat ze er niet was om haar vriend terug te brengen.

Sennin wreef over zijn slaap terwijl hij naar zijn dochter keek: “Suki, ga alsjeblieft zitten. Je maakt me duizelig.” Hij pakte een stok en porde in het vuur terwijl hij verder ging. “Kyou is een bewaker ... daarom is Kyoko veilig bij hem. Wat betreft dat hij haar wil ... nou als hij dat doet, dan is het al uit zijn handen.”

Suki draaide zich om en keek Sennin woedend aan. “Wat bedoel je daarmee? Hij is geen kind. Hij heeft controle over wat hij doet!”

Sennin staarde in het vuur en zei: “Als het zijn beschermbloed is dat haar heeft gekozen, dan heeft zelfs Kyou geen keus.”

“Hoe bedoel je, hij heeft geen keus?” Vroeg Suki. “Het is tegen alles waar de bewakers voor staan om dat voorrecht van iemand af te nemen, laat staan hun priesteres. Trouwens, als Kyou Kyoko al die tijd al aardig vond, waarom zei hij dan niet eerder iets in plaats van haar als een dief weg te pikken?”

Sennin glimlachte: “Om dezelfde redenen heeft onze vriend Shinbe nooit iets gezegd.”

Suki voelde haar gezicht warm worden en wendde zich van haar vader af. “Waarom zou Shinbe willen zwijgen over het leuk vinden van iemand? Hij had nog nooit een probleem gehad om zijn mening te uiten ... of zijn handen thuis te houden wat dat betreft.” Ze kromp ineen.

“Misschien is de reden waarom Shinbe zwijgt, te wijten aan het enige dat elke man stilhoudt voor degene die ze in het geheim aanbidden ... angst voor afwijzing.” Hij trok een wenkbrauw op, wetende dat hij de waarheid sprak.

Suki staarde naar haar vader alsof hij een tweede hoofd had gekregen. “Je bedoelt dat Shinbe van Kyoko houdt ... en nooit het lef heeft gehad om het haar te vertellen?” De gedachte deed Suki's borst zeer en haar zicht werd waterig.

Suki greep plotseling haar hoofd en wreef over de plek waar Sennin haar net met haar eigen bajonet een tik had gegeven.

“Doe niet zo gek meid,” mompelde Sennin, terwijl hij de bajonet weer op de vloer van de hut legde. “Jonge mensen en hun vergeetachtigheid.” Hij zweeg even in gedachten ... terwijl hij in het geheim herinneringen ophaalde aan zijn eigen ‘onvergetelijke’ momenten met Suki’s moeder. ‘Ah, de herinneringen.’

*****

De talisman in de droommeester kwam tot leven toen hij voelde dat Hyakuhei en Kyoko allebei binnen de muren van de slaap glipten. Dit was het moment waarop hij genoeg vrijheid kreeg om in hun beide zielen te staren en dingen te vinden die ze allebei waren vergeten of nooit hadden kunnen herinneren, de andere kant van hun ziel.

De zwarte ogen van de droomdemon gingen wijd open toen hij in die wereld keek en zijn slachtoffers erin bracht. Zelfs de beschermende barrière rond het meisje was niet sterk genoeg om hem buiten te houden.

*****

Dromen waren inderdaad een vreemd raadsel, maar wanneer je wakker wordt in een droom, weet je niet langer dat je nog steeds verdwaald bent in je eigen geest ... dat is gewoon meer dan vreemd. Kyoko kwam in diezelfde waas terecht en had het gevoel alsof ze in een deken van warmte was gewikkeld. Ze weerstond de neiging om haar ogen te openen en kroop er dichter tegen aan.

Alles was zo stil, behalve de hartslag die zo sterk en kalm tegen haar oor drukte.

Haar ogen schoten open in de wetenschap dat ze met niemand naar bed mocht. Kyoko's verschrikte blik kwam in contact met een blote borst. Ze zag de magere spieren onder een smetteloze huid en de slierten lang donker zijdeachtig haar die in golven over zijn ribben lagen. Haar blik volgde nieuwsgierig de ebbenhouten lokken omhoog naar het smetteloze gezicht ... Hyakuhei.

Ze beet op haar onderlip en voelde een blos over haar wangen. Wat deed ze hier samen met hem? Toen ze zag dat zijn ogen nog steeds gesloten waren, keek ze snel weer tussen hen in om er zeker van te zijn dat hij een broek droeg. Godzijdank waren ze, afgezien van zijn vermiste shirt, allebei nog gekleed.

‘Het is gewoon Hyakuhei … hij is mijn bewaker … toch?’ Hield ze zichzelf koppig voor. Ze probeerde zich te herinneren hoe ze daar kwamen ... er kwam niks naar boven. Ze kon zich trouwens niet herinneren wat ze voor het laatst had gedaan en fronste zachtjes haar wenkbrauwen toen ze weer naar hem opkeek.

‘Dat klopt … ik was aan het vallen en hij heeft me gered.’ Haar lippen scheidden toen haar ogen zich aan de zijne vastklampten, hij was wakker en staarde haar stilletjes aan. Haar hand lag nog steeds tegen zijn borst gedrukt. Ze kon dezelfde hartslag voelen, sterk en stabiel die ze enkele ogenblikken eerder had gehoord. Haar aandacht ging naar zijn lippen voordat ze met tegenzin haar blik wegtrok.

Ze ging langzaam rechtop zitten en voelde hoe zijn blik haar volgde terwijl ze dat deed. Nu ze elkaar niet meer raakten, verwonderde ze zich over de koude leegte die naar binnen stormde om haar warmte te stelen.

Hyakuhei zag haar wakker worden en zonder angst te voelen, wachtte hij tot ze zou opstaan. Hij verlangde hiernaar. Hij hield van haar tegenstrijdige geur ... haar puurheid die botste met zijn eigen kwade aura. Zijn donkere ogen werden aangetrokken door het roze dat nu haar wangen kleurde. Hij vroeg zich af wat ze dacht. Terwijl hij toekeek hoe ze de eenzaamheid van de grot in zich opnam, kon hij zien dat ze de opsluiting tussen deze muren niet leuk vond.

“Waar zijn we?” Kyoko wendde zich van hem af om naar de kleine opening van de grot te kijken en voelde een lichte angst bij het zien van de koude duisternis die erachter lag. Ze deed aarzelend een stap achteruit en wenste dat ze zijn hartslag nog steeds kon horen en de veiligheid kon voelen waarmee ze wakker was geworden.

Hyakuhei stond achter haar op en sloeg zijn armen stevig om haar heen toen hij haar angst voelde pieken. “Maak je geen zorgen mijn schat. Ik heb je hierheen gebracht om je te beschermen tegen de demonen die het hartkristal van de bewaker willen.” Hij streelde haar haar met zijn wang. “Ik zal je altijd beschermen en je ... veilig houden.” Zijn lippen suggereerden een geheime glimlach die ze niet kon zien.

Kyoko sloot haar ogen en hield haar hoofd schuin om toe te geven aan zijn zachte streling terwijl ze knikte. Dat klonk alsof dat het juiste antwoord was, hoewel ze zich de demonen die de achtervolging hadden ingezet niet herinnerde. ’Oh oké.’ Fluisterde ze terwijl ze in zijn warmte wegzonk.

“Kyoko, wil je naar buiten? Ik wil je graag iets laten zien.” Hij liet zijn handpalm langzaam langs haar arm glijden tot haar kleine hand in de zijne was.

Kyoko vroeg zich af waarom ze zich zo zwak voelde. ‘Ja, zonneschijn … Dat had ze nodig om haar hoofd leeg te maken.’ Om de één of andere reden voelde ze zich niet op haar plaats, maar kon haar vinger niet op het dilemma leggen. Ze knikte alleen naar Hyakuhei en vertrouwde erop dat hij haar uit deze donkere, mooie kerker zou halen.

Hyakuhei klemde zijn sterke arm om Kyoko heen en drukte haar op zijn zij en rees op boven de stenen vloer. Op zijn beurt voelde hij dat ze haar armen om hem heen sloeg en zich aan hem vastklampte zodat ze niet zou vallen.

‘Ik zal je nooit laten gaan Kyoko,’ fluisterde hij in haar oor terwijl hij zachtjes haar kin aanraakte, wetende dat ze de dubbele betekenis in zijn woorden niet zou horen. Haar gezicht draaide zich naar het zijne en ze maakte haar greep losser. Hij gleed uit de grot en toen recht omhoog, maar niet te snel, zodat hij haar niet bang zou maken. Hij landde op de zachte grond in het zonlicht.

Kyoko keek om zich heen naar de bladeren. Het bos bood hun gespikkelde schaduw en alles was zo helder dat haar smaragdgroene ogen zich aan het licht aanpasten. Ze liet los en deed een stap uit de cirkel van zijn armen. Wat deed ze hier? Wat miste ze? Ze wierp een blik op Hyakuhei die nog steeds een beetje verward was. Was ze niet op zoek naar iets dat ze verloren had?

“Kyoko, wil je me nog steeds helpen de fragmenten van het hartkristal van de bewaker te vinden voordat de demonen ze kunnen gebruiken om door het portaal te breken?” Hij zag haar ogen oplichten van begrip. Hij was blij dat ze haar ware bewakers nog niet herinnerde. De betovering die hij op haar had was sterk en zolang niets de herinnering opriep, zou de betovering haar niet in verwarring brengen.

Kyoko glimlachte. Ja, daarvoor was ze hier. Op zoek naar de talisman.

“Ja Hyakuhei. De scherven. Ik was het bijna vergeten.” Ze sloot haar ogen en probeerde één van de kristallen onaangetaste energie in de buurt te detecteren. Even later gingen haar ogen open en wees ze. “Ongeveer een halve mijl die kant op, Hyakuhei en het is alleen.” Ze glimlachte blij dat het niet in een demon zat ... nou ja, niet dat ze kon zien.

Ze liet hem haar terug in zijn sterke armen nemen terwijl hij ze van de grond tilde en nam ze mee in de richting die ze aangaf.

Ze vonden het fragment snel en toen hij vroeg om het voor haar vast te houden, dacht ze niet twee keer na om het aan hem te geven, hoewel iets aan haar geheugen knaagde. Ze zuchtte, sloot haar ogen weer en ontdekte meteen een ander fragment ... maar deze keer was het niet alleen. Deze keer was het besmet met duisternis.

Ze reikte achter zich naar haar kruisboog, maar haar hand kwam leeg omhoog. Ze fronste en vroeg zich af waar ze het had gelaten toen ze een hand op haar schouder voelde.

“Kyoko, maak je geen zorgen. Ik zal je beschermen. Zeg me gewoon waar het is.” Hij wist dat ze op zoek was naar haar wapen, maar dat was een herinnering die hij haar ook wilde laten vergeten. Hij kende de kracht achter de pijlen van de geest en het was een kracht die hij niet bij zich wilde hebben.

Hij liet haar hem de richting van de scherf wijzen en dat leidde hem naar een schaduwdemon die zich voedde met de kracht van de splinter van kristal. Hyakuhei duwde Kyoko achter zich en wierp een barrière om haar heen zodat ze veilig zou zijn terwijl hij deed alsof hij tegen de demon vocht. Het was zo'n prachtig wezen en zijn kracht was enorm nu hij de talisman in zich had.

Het was misschien ooit een eenvoudige schaduwdemon, maar nu ... nu leek het op een zwarte draak. Het zou zonde zijn om het beest gewoon te doden, maar hij kon het niet in zijn eigen lichaam opnemen en genieten van zijn krachten voor Kyoko. Ze zou het niet begrijpen en het kan de herinnering oproepen dat hij inderdaad de vijand was.

Met behulp van zijn krachten over demonen maakte Hyakuhei snel werk om zijn leven te beëindigen. Toen hij de splinter van kristal zag vallen, pakte hij hem op en voelde hij het kleine stukje kracht dat Kyoko hem zojuist onbewust had gegeven.

Zijn mondhoeken kwamen omhoog toen hij naar Kyoko keek. Hij bevrijdde haar van de beschermingsbarrière en nam haar opnieuw in zijn armen. Hij wist dat hij haar bedroog om bij haar te zijn, maar plotseling wilde hij niet dat het een leugen was. Hij boog zich naar haar toe om de rest van de wereld buiten te sluiten en bracht zijn lippen op de hare.

*****

Hyakuhei's gegrom weergalmde toen hij zijn hand uitstak naar de duisternis, net toen de droom eindigde. De angstaanjagende lach van de droommeester was het enige dat hem in de grot begroette toen hij de vlammen van het vuur verschillende tinten van kleur zag veranderen voordat de likkende vlammen in een donkere schaduw van zwart verdraaiden om bij zijn stemming te passen.

Hoe durfde de droom hem zo verleiden ... waardoor hij de eenzaamheid opmerkte.

Hoofdstuk 6 “Dodelijke ontsnapping”

Kyoko schrok wakker toen de herinneringen aan wat er was gebeurd als een verwarde vloedgolf bij haar terugkwamen. Ze zou bijna zweren dat ze de echo van Hyakuhei's boze gebrul kon horen toen ze uit de droom weggleed en het gaf haar koude rillingen. Het was zijn schreeuw die nog steeds in haar oren galmde, haar ogen wijd opengesperd van schrik.

De droom had haar weer gevonden en op de één of andere manier wist ze dat het wachtte tot ze haar ogen weer zou sluiten. Haar vingers gingen omhoog om haar lippen zachtjes aan te raken en iets in haar vroeg zich af of ze weer in slaap viel ... of de droom zou beginnen met diezelfde kus. Ze sloeg haar armen om zich heen en miste vreemd genoeg de warmte.

Ze vroeg zich af hoe lang ze had geslapen en keek naar het raam. Vanaf de hoogte van de maan en alle sterren kon ze zien dat het nog steeds midden in de nacht was, maar met elke hartslag dichter bij de dageraad kwam. Het was geen wonder dat haar geest Hyakuhei tot haar redder probeerde te maken toen haar echte redder zo gevaarlijk werd. Dit was allemaal de schuld van Kyou.

Er was zoveel gebeurd in zo'n korte tijd dat ze niet verbaasd was dat ze zichzelf in slaap had gehuild. Haar lichaam en geest lieten haar niet slapen, maar slechts een paar minuten per keer totdat ze een uitweg uit deze puinhoop vond. Het werd al moeilijk om te ontcijferen wat de werkelijkheid was en wat alleen in haar eigen geest lag.

‘Wie dacht Kyou wel dat hij was?’ Kyoko haalde in gedachten uit terwijl ze op haar ellebogen leunde. Ze moest zo snel mogelijk weg van deze plek en van hem.

Op zoek naar iets om aan te trekken, zag Kyoko een witzijden gewaad op een lage tafel naast het grote kussen liggen. Haar blik dwaalde door de rest van de kamer in de hoop iets meer te vinden om aan te trekken. Ze wist dat de zijde van de mantel haar niet veel zou bedekken en dit was in hemelsnaam het noorden ... Ze zou bevriezen.

Ze blies teleurgesteld haar pony omhoog, klom over het kussen en reikte naar de mantel. Ze trok het aan en verwonderde zich over de zijdezachte zachtheid ervan tegen haar huid. Het was zo licht dat het voelde alsof ze niets had aangetrokken. Als ze hier geen gevangene was geweest ... had ze deze plek misschien wel leuk gevonden.

Kyoko bond de zijde om zich heen, sloop naar het raam en keek naar buiten terwijl ze haar ontsnapping voorbereidde. Het maanlicht gaf genoeg licht om te kijken, maar genoeg duisternis om misschien te proberen weg te komen.

Ze leunde uit het raam en keek in ontkenning naar de drie verdiepingen tellende afdaling. Toen ze de diepe spleten in de buitenste rotswand zag, vertrokken haar lippen in een kinderlijke glimlach. Nadat ze zo lang bij Toya was geweest, wist ze dat ze naar beneden zou kunnen klimmen. ‘Hopelijk zonder te vallen,’ sprak ze fluisterend tegen zichzelf.

Ze moest zo ver mogelijk bij Kyou vandaan rennen voordat hij iets van haar afnam wat ze niet aanbood.

Kyoko zuchtte inwendig terwijl ze een stille wens deed. ‘Toya … ik heb je nodig.’ De woorden leken in haar te echoën en op de één of andere manier voelde ze dat misschien … misschien had Toya haar gehoord. Onnoemelijke herinneringen sijpelden door haar hoofd ... Toya zou haar nooit laten vallen. Haar lippen gingen een ogenblik van verbazing uit elkaar voordat ze het gevoel als verbeelding afschudde.

Ze greep de vensterbank om haar zenuwen te bedaren. Ze rechtte haar schouders en vond haar moed, en besloot dat ze niet op zoek was naar een redder, omdat zelfs zij wist dat Kyou een kracht was om rekening mee te houden. Ze wilde echt niet dat Toya zichzelf in zo'n gevaar zou brengen. Ze wist ook dat hoe langer ze wachtte, hoe groter de kans dat Toya haar zou proberen te redden.

Kyoko klom op de richel en gooide haar benen erover. Ze draaide zich om en tastte langzaam de muur af. Ze trok een grimas toen de steen voelde alsof hij in haar blote voeten sneed, maar ze zou door alles heen gaan om te ontsnappen.

Zo voorzichtig als ze kon, liep ze langs de zijkant van het kasteel. Wat slechts een paar vluchtige momenten duurde, voelde als uren. Ze was de hele klim bang om gepakt te worden, maar toen haar voeten eindelijk de grond raakten, sloegen alle andere gedachten op de vlucht, behalve om zo ver mogelijk weg te gaan.

Ze keek naar het raam en deinsde achteruit van de muur, half in de verwachting dat ze Kyou zou zien verschijnen en haar weer zou oppakken. Ze kon niet nog één van zijn ‘straffen’ doorstaan, zoals hij het noemde.

Die gedachte zette haar aan tot actie. Kyoko draaide zich om en rende alsof Hyakuhei's demonen achter haar aanzaten door het omringende doolhof van tuinen en standbeelden. Zonder haar halsstarrige zoektocht naar vrijheid te stoppen, namen haar ogen alles in zich op en verwonderden ze zich over de surrealistische schoonheid ervan, zelfs in de duisternis.

Alleen de angst om gevonden te worden door Kyou hield haar op de been toen haar longen begonnen te branden en haar benen verkrampten. Ze schrok toen ze het einde van het terrein bereikte, alleen om een zeer krachtige barrière te vinden die glinsterde met een lichtgevende blauwe tint. Ze wist dat al haar priesteressenkrachten nodig waren om iets te doorbreken dat Kyou zelf had gemaakt.

Nog een keer keek ze over haar schouder naar het imposante bouwwerk dat Kyou thuis noemde. Ze twijfelde er niet aan dat hij zou weten wat ze deed als de barrière werd neergehaald. Ze hoefde alleen maar een opening te maken die net groot genoeg was om haar door te laten.

Ze beet op haar onderlip, stak een trillende hand uit en raakte het oppervlak van de barrière aan om de kracht ervan te testen en werd beloond met een lichte schokgolf die waarschuwend door haar lichaam ging. Het deed haar geen pijn ... in plaats daarvan; het voelde alsof de barrière haar probeerde te vertellen dat er aan de andere kant onbekend gevaar was en dat ze binnen moest blijven waar het veilig was.

Ze glimlachte verbaasd toen ze besefte dat het schild meer ter bescherming was dan om lichamelijk letsel te veroorzaken ... tenminste vanaf de binnenkant van de barrière. Ze twijfelde er niet aan dat als iemand of iets zonder toestemming van buitenaf probeerde binnen te komen ... daar de pijn zou zijn.

Ze zweeg even toen de droom bij haar terugkwam ... de barrière die Hyakuhei om haar heen had geplaatst ter bescherming tegen de draak waartegen hij had gevochten ... het was ook alleen maar om haar te beschermen en ze had zich veilig gevoeld ... vreemd dat ze zo zacht over haar vijand dacht.

‘Ik bedoel geen kwaad ... alsjeblieft,’ fluisterde Kyoko terwijl ze de barrière weer aanraakte. Tot haar verbazing verscheen er een opening en ze stapte snel door de melkblauwe mist, net toen het schild zich achter haar sloot. Het had haar precies gegeven wat ze nodig had.

Kyoko draaide zich om om te zien of de barrière echt achter haar was gesloten om het feit dat ze was ontsnapt uit te wissen, en tot haar schrik zag Kyoko alleen een desolaat overwoekerd bos en nergens een weelderig terrein of kasteel. Het leek alsof somberheid en droefheid waren neergedaald om iedereen die in zijn verwarde web van ledematen leefde tot zwijgen te brengen.

Zou Kyou weten of iemand door de barrière zou breken die hij om zijn huis had geplaatst? Zou er een soort alarm afgaan om hem te waarschuwen? Ze voelde angst over haar heen glijden bij de gedachte alleen al aan wat hij zou doen als hij haar niet zou vinden nadat hij haar had gewaarschuwd niet te vertrekken. Kyoko trok een trillende wenkbrauw op, wetende dat ze niet zo stom zou zijn om te wachten om erachter te komen of de ijsprins gevoel voor humor had of niet.

Van daaruit rende ze zo snel als ze kon over de onstabiele grond en het onbekende tegemoet. Kyoko voelde het kreupelhout van het bos aan haar gewaad en huid scheuren. Ze negeerde de takken terwijl er één over haar wang schraapte en andere haar haren en benen grepen terwijl haar halsbrekende vlucht voortging.

Haar voeten schreeuwden dat ze moest stoppen terwijl ze voortdurend op kleine kiezels en doornen stapte. Ze voelde druppeltjes vloeistof langs haar armen en benen lopen, maar keek niet of het zweet of bloed was. Als ze zou stoppen, zou hij haar vangen!

Toen ze over haar schouder keek om er zeker van te zijn dat ze niet achtervolgd werd, realiseerde Kyoko zich in de duisternis van het bos ... dat hij vlak achter haar had kunnen staan en dat ze hem nooit zou hebben gezien. De gedachte was huiveringwekkend en deed haar sneller bewegen.

Ze wist niet echt waar ze was, maar instinctief bleef ze rechtop en bad ze dat ze verder van het kasteel en van de bezitterige bewaker die Kyou was geworden, weg zou komen. Haar voet zat vast op iets stijfs en de grond kwam hard en snel omhoog. Door de klap raakte ze een paar seconden gedesoriënteerd en ademde ze snel en oppervlakkig.

Kyoko bleef op handen en knieën zitten en probeerde op adem te komen en haar bonzende hartslag te vertragen. Haar lichaam deed pijn en ze wist dat er meer wonden op haar knieën waren ... ze prikten zoals alleen gevilde knieën dat kunnen. Ze luisterde naar de geluiden om haar heen en merkte dat de geluiden waren opgehouden ... dat maakte haar bang.

Kyoko keek op zichzelf neer en zag dat het witte gewaad dat ze aan had gloeide in het maanlicht. Ze klemde haar tanden op elkaar en realiseerde zich dat ze van een afstand zou lijken op een licht in het hart van de duisternis.

Snel, met trillende handen, gooide ze het glinsterende witte materiaal weg, wetende dat ze geen bedekking zou hebben, maar ook dat ze een betere kans zou hebben om niet ontdekt en heroverd te worden. Kyoko gooide het zijden gewaad weg en ging weer weg door de duisternis van het bos, biddend dat de reden dat het bos stil was niet was omdat Kyou haar was gevolgd.

Terwijl ze rende, sneden er meer takken in haar blote huid, maar ze schonk er geen aandacht aan. Kyoko draaide haar hoofd terwijl ze aan het rennen was en keek over haar schouder alsof er iets op haar afkwam. Ze zag de richel niet waar de grond verdween ... enkele honderden meters lager weer in zicht.

Ze draaide haar hoofd naar achteren, net op tijd om zichzelf de fatale stap te zien zetten, en het volgende dat Kyoko wist, was dat ze viel. Ze schreeuwde niet eens toen ze viel ... het zou haar geen goed doen. Hetzelfde gevoel dat ze had tijdens de droom kwam terug ... ze was in de donkere grot gevallen, maar Hyakuhei had haar gered.

‘Hyakuhei,’ ze sloot haar ogen en wenste dat hij er was.

Toen voelde ze het, de arm die van achteren om haar heen kwam. Ze kon aan de aanraking zien dat het geen Hyakuhei was en schreeuwde in paniek. Denkend dat het Kyou was; ze klauwde naar de arm en merkte niet dat de mouw van het hemd de verkeerde kleur had.

“Laat me gaan, laat me gaan!” Schreeuwde ze verwoed.

“Kyoko. Ik ben het Kyoko. Ik heb je,” zei Toya zo hard als hij durfde recht in haar oor. Nu hij haar veilig in zijn armen had, was het laatste wat hij nodig had haar schreeuw die alle demonen bereikte die het gebied waren binnengevallen.

Hij was de afgelopen uren naar haar op zoek geweest, maar zonder succes. Haar geur was volledig verdwenen alsof ze in het niets was verdwenen. Hij had zichzelf gek gemaakt van zorgen en zijn enige aanwijzing was dat hij wist dat Kyou in dit deel van hun land verbleef, hoewel hij zich nooit kon herinneren waar hij het kon vinden.

Toya had gevoeld dat ze hem riep, dus hij had geweigerd het op te geven. Toen hij haar geur plotseling had geroken alsof ze er de hele tijd was geweest, sloegen Toya's instincten op hol en voelde de irrationele angst die van haar afkwam. Die angst was zo intens ... ze had het ravijn voor haar niet eens gezien totdat het te laat was.

Het bloed bevroor bijna in zijn aderen toen hij haar over de rand zag gaan ... ze gilde niet eens. Voordat hij zelfs maar had nagedacht over wat hij aan het doen was, was ze in zijn beschermende armen.

Toya hield haar stevig tegen zich aan ... dankbaar dat hij haar had bereikt voordat ze ten val kwam. “Ik heb je,” herhaalde hij met een stem die ademloos en gespannen was. Eindelijk kalmeerde ze tegen hem, ze ademde schokkend van het snikken.

Zijn irissen veranderden van het gesmolten zilver dat ze onbewust waren geworden, terug in vloeibaar goud terwijl hij naar haar staarde nu ze in zijn armen lag. Zijn lange haar waaierde om haar heen om de zijkant van haar borst te bedekken die ze nu tegen zijn borst had gedrukt terwijl ze haar gezicht verborg. Zijn lippen gingen vaneen toen zijn blik in verwondering over haar heen gleed. De blote heup die ook zichtbaar was omdat hij zijn arm onder haar knieën had en haar als een bruidje vasthield van waar hij haar had gevangen, leende de overweldigende wetenschap dat ... zijn Kyoko ... helemaal naakt was.

Toya's zilveren vleugels streken naar beneden toen hij ze optilde uit de kloof waarin ze bijna om het leven was gekomen. Hij landde snel op de harde grond van de richel en liet haar benen los zodat ze kon staan. Zijn vleugels glinsterden en verdwenen toen zijn lange nachtelijke haar gevangen werd in de lichte bries, waardoor de zilveren highlights dezelfde kleur weerkaatsen als de veren die langzaam naar de grond dreven en verdwenen voordat ze hun doel bereikten.

“Kyoko?” Zijn stem was zachter dan normaal toen ze niet losliet.

Kyoko hoorde Toya's stem en begon zachtjes te huilen, terwijl zij zich nog steeds aan hem vastklampte en hem zelfs geen seconde wilde loslaten. “Toya, godzijdank ben jij het.” Ze hield haar gezicht begraven in zijn nek en haar armen om hem heen geslagen. “Haal me hier weg ... alsjeblieft! Laat hem me niet straffen,” riep ze, nog steeds in de paniek die bij haar vlucht naar vrijheid was begonnen.

“Kyoko, wat heeft hij je aangedaan?” Toya deed zijn rode shirt uit en wikkelde het zo goed mogelijk om haar heen, gezien het feit dat ze hem niet los wilde laten. Dat en het feit dat het materiaal op meer dan één plek was gescheurd door zijn gevecht met de demonen helpt ook niet zoveel. “Het is goed. Wacht even, ik zal ons hier zo ver mogelijk weg krijgen.”

“Schiet op Toya, laat je broer ons niet pakken. Het is niet te voorspellen wat hij zal doen nu ik ben ontsnapt.” Ze hield hem vast terwijl hij zich een weg baande door dezelfde duisternis die haar sterfelijk leven bijna had beëindigd. Kyoko was kalm genoeg om naar Toya's stille gezicht te kijken en glimlachte zacht ... ook al had hij het niet in de gaten. Hij had haar gered ... net zoals hij altijd had gedaan.

Haar lippen gingen vaneen toen ze zich herinnerde wat Toya had gezien de laatste keer dat hij haar had gezien ... toen Kyou haar had meegenomen. Ze bestudeerde zijn gezicht wat nauwkeuriger. Zijn lippen waren stevig op elkaar gedrukt en de spieren in zijn kaken klemden zich samen, waardoor hij zijn ware innerlijke gedachten prijsgaf. Kyoko sloeg haar ogen neer en vroeg zich af of iets ooit hetzelfde zou zijn.

Ze had zin om zich te verstoppen, en toen schoot de gedachte haar te binnen. De enige plek waar ze wist dat ze veilig zou zijn voor alles wat er was gebeurd. '”Toya, breng me alsjeblieft naar het maagdenheiligdom.” Haar stem had een trillende toon, maar ze wilde niet huilen ... niet nu Toya bij haar was.

Toya keek op Kyoko neer en vertraagde niet. Hij zei niets. Hij wist dat ze naar huis wilde, zodat Kyou niet bij haar kon komen. ‘Verdomme Kyou! Waarom heb je haar niet gewoon aan mij overgelaten?’ Hij hield haar nog steviger vast. ‘Wat heb