Martina Facinti 

Uga... zoals ze allemaal

Vertaald door Abayomi Bejide

© 2021 Uitgeverij Ariadne's Draad, La Spezia 

Uitgegeven door Tektime 

Uga gaat naar de middelbare school waar hij veel positieve mensen ontmoet, zoals zijn vrienden Valeria, Giulia en Olga. 

De hoofdrolspeler moet ook in aanvaring komen met Sara, de typische exhibitioniste die nooit nalaat om zure grappen te maken. 

Tussen "heroïsche" daden en grappige wandaden komt een mysterieuze epidemie om de zaken ingewikkelder te maken. Uga en zijn metgezellen moeten hun gewoonten radicaal veranderen: niet langer sporten (een wondermiddel voor Uga!), geen vrienden meer zien en hobby's opgeven. 

Een boek om een reis te maken in een bepaald jaar en te begrijpen dat Uga niet is zoals iedereen, maar veel meer. Leuk en origineel, maar vooral uniek. 

Zoals inderdaad elk individu. 

Ketting 

Kinder fictie 

Dit is een werk van fictie. Namen, personages, plaatsen en gebeurtenissen die worden verteld, zijn de vrucht van de verbeelding van de auteur en worden fictief gebruikt. 

Elke gelijkenis met echte mensen, levend of dood, bestaande gebeurtenissen en plaatsen berust op louter toeval. 

Ik dank alle mensen die deel uitmaken van mijn dagelijks leven,

waaruit ik veel ideeën heb gehaald om de wereld van Uga te creëren.

De grootste dank gaat uit naar jou,

jij die dit boek leest,

omdat je Uga uit deze pagina's hebt geholpen.

Ik hoop dat je er af en toe aan kunt denken,

misschien als je net een dwaas hebt gemaakt die haar waardig is!

HOOFDSTUK 1

IK STEL MEZELF VOOR 

Hallo, ik ben Giorgia, ik ben elf jaar oud en zoals iedereen van mijn leeftijd ga ik naar school, de dagelijkse marteling waar we ALLEMAAL ELKE dag bij zijn, je zult zeggen, eh nee, ik ben speciaal, ik ben de aller rijke dochter van mijn miljonair vader. 

Ik ben lang, dun, blond, blauwe ogen en een fijne kleine neus. Simpelweg prachtig! 

Ik woon in een enorme villa en elke ochtend neem ik een lekkere whirlpool, eet ik echt eten als ontbijt en dan ga ik naar school, gebracht door mijn chauffeur Goffredo. 

Op school kent iedereen me en begroet me, ik ben slim en doe het goed, ik ben heel aardig, lief en aardig. 

Andere verdiensten? Mijn grootste wens is vrede in de wereld…sorry, ik maak me op voor Miss Italië, een wedstrijd waaraan ik over een paar jaar zal deelnemen. 

Ik doe aan ritmische gymnastiek en heb veel medailles gewonnen! 

HOI! Natuurlijk! 

Ik vertel je de waarheid. 

Mijn naam is Uga en ik haat mijn naam, er zijn zoveel namen in de wereld, dit is precies wat ze moesten kiezen! 

Dat ik 11 ben is waar, maar ik woon niet in een gigantische en mooie villa maar... voor het geval je me wilt komen bezoeken... in het witte gebouw na de patisserie, 4e verdieping, zonder lift. 

Ik ga ook naar school maar voor mij is het een gigantische chaos! Voor mij zijn leraren als bloedhonden die, als je je hoofd opheft van het bureau, je gedachten lezen en begrijpen WAT je wilt doen, WANNEER je het wilt doen, HOE en WAAROM je het wilt doen. 

Ik ben nogal fantasierijk, maar niet in een erg positieve zin, ik hoef alleen maar naar de leraar motoriek te kijken om te beginnen te denken dat hij een middeleeuwse folteraar is die vooruit in de tijd is gegaan en bloedbaden heeft aangericht met push-ups en huppels. 

Wat betreft mijn fysieke verschijning... ik ben niet dik... ik ben gewoon op de verkeerde manier opgegroeid... 

Aan de andere kant ben ik niet zo klein, ik ben blij met mijn 52 en een half. 

Ik heb drie vrienden, samen vormen we de fantastische vier en zijn we onafscheidelijk! 

Bij hen ben ik extravert, aardig en grappig, terwijl ik bij de anderen verlegen ben... maar als iemand me uitdaagt, zeg ik altijd wat ik denk, zonder er ooit over na te denken en tegen iedereen die me uitlacht, antwoord ik met een grap dat als ik er op dit moment niet aan denk, ik 's avonds onder de douche denk. 

Ik hou van lezen, maar ik heb een gigantische en vaak beslagen bril, wat de taak voor mij moeilijker maakt. 

Ik hou van dieren: ik heb een hond genaamd Polpetta die er echt van geniet om mijn schoenen te verslinden en aan mijn kleren te knabbelen. 

Maar mijn favoriete dier is de leguaan. 

Ik wou dat ik er honderden en honderden had, een boerderij met leguanen! 

Jammer dat mijn moeder ze haat zoals ik een hekel heb aan het eten van groenten. 

Ik zwem als sport, maar niet omdat ik het leuk vind, gewoon omdat het moet. 

Voor mij is zwemmen eigenlijk: doodvriezen in de kleedkamer, (per ongeluk) het meisje dat achter me zwemt in het gezicht schoppen en het been van degene voor me slaan, het risico lopen te verdrinken, al het water in het zwembad opdrinken, in één baan vertrekken en dan op magische wijze in de achterste baan eindigen en het geschreeuw horen van mijn coach die me zegt mijn voet bij de hamer te houden terwijl ik schoolslag doe. 

Kortom, dit ben ik, de echte Uga met goede en slechte kanten en als iemand mij niet mag is dat hun probleem! 

Ik hoop dat je het leuk vond, zo niet... snap je het goed? 

HOOFDSTUK 2 

DE EERSTE PANIEKDAG VAN SCHOOL 

Vandaag is mijn eerste schooldag: ik ben onder de indruk om in de notitieboekjes te lezen: LORELLI UGA -KLASSE 1D. 

Nieuwe klasgenoten, nieuwe school, nieuwe leraren. 

Alles nieuw. 

En juist als ik door de toegangspoort stap, zit mijn lieve hoofdje vol paranoia, illusies, twijfels, vragen, verbijsteringen. 

Wie weet of de metgezellen aardig zullen zijn? 

Als de profs hele slechte monsters of goede feeën zullen zijn? 

Zal ik verdwalen? 

En als ik in de verkeerde klas zat zou iedereen me uitlachen en zou ik het lachertje van de school worden en als…maar…. kan zijn… 

Een stemmetje in mijn hoofd zegt kalm te blijven, de ander zegt het negatieve...deze twee vechten altijd... 

Kalmte, paranoia, kalmte, paranoia, kalmte, paranoia herhalen zich steeds sneller met een drukkend ritme dat me meesleurt in een tornado van gedachten, emoties, angsten en "CALMA!!!" roep ik midden op het schoolplein. 

Iemand draait zich naar me toe, maar gelukkig is er zo'n geluid dat weinigen het hebben opgemerkt... maar aangezien ik te trots ben om een beschaamde glimlach te geven en toe te geven dat ik net een zenuwinzinking heb gehad, giechel ik tussen verbaasd en geschokt door en kijk om me heen doen alsof ze de auteur van de schreeuw visualiseren. 

Ik denk niet dat ik ze voor de gek heb gehouden. 

Hoe dan ook, hier ben ik eindelijk in de lobby. 

Er zullen 400 jongens en meisjes zijn die allemaal aan elkaar vastzitten en als sprinkhanen springen, dan zie ik in de menigte enkele professoren die ik niet eerder had opgemerkt sinds ze volledig bedekt waren door de derde klassers, dan zie ik meer: ze hebben borden in hun handen , Ik kan ze beter op een bril zetten en eindelijk begrijp ik dat die tekens worden gebruikt om de eerste klassers in hun klassen te begeleiden. 

Vervolgens vind ik mijn bord - het wordt vastgehouden door een glimlachende vrouw van in de veertig. 

Zwart haar en donkere ogen, ze is niet erg lang maar lijkt aardig. 

Ik probeer niet te klein te lijken te midden van die kudde reuzen. 

Terwijl we naar het klaslokaal marcheren, probeer ik me het pad te herinneren dat naar het klaslokaal leidt, we komen binnen en ik realiseer me hoe verschillend de klaslokalen zijn van de basisschool: de vloer met rode, gele en blauwe stippen is vervangen door een saaie grijze vloer; geen reclameborden aan de muren, alleen een kaart van Spanje en een wereldkaart, eindelijk hing de garderobe van de basisschoolleraar vol met door ons gemaakte gekleurde tekeningen terwijl in de kast voor mijn ogen alleen het evacuatieplan ligt. 

Gelukkig zorgt de lerares ervoor om de sfeer een beetje op te krikken door zichzelf voor te stellen. 

Zo ontdek ik dat de ravenzwarte lerares een naam heeft: Laura Capini, lerares Italiaans en geschiedenis. 

Ik waardeer het oprecht dat je ons ook je naam hebt verteld, maar je zegt ons dat we je professor moeten noemen, en elke keer dat een professor binnenkomt, moeten we opstaan. 

Mijn gedachten worden onderbroken door mijn nachtmerrie die op het punt staat uit te komen, ik hoor Capini's stem alsof die in slow motion gaat, zoals in een horrorfilmscène terwijl ze de woorden uitspreekt "Nu één voor één opstaan en jezelf voorstellen". 

Mijn blik valt op het ontruimingsplan om de snelste ontsnappingsroute te zoeken maar ik onderbreek mezelf, misschien kan ik vragen om naar het toilet te gaan, maar de lerares geeft een punt aan dat ze nog niet eerder had aangeroerd: «Je gaat alleen naar het toilet tijdens de pauze. » 

Trac, ging vooraf, geraakt en gezonken! 

Dan wordt mijn geest binnengevallen door andere gedachten waarvan ik geloof dat ze gemeenschappelijk zijn voor de hele 1D-klas: niet ik eerst, niet ik eerst, ontelbare keren herhaald. 

Maar we weten allemaal dat het niet werkt. 

«Lorelli! Wil je beginnen?" 

Je zult het begrijpen... maar ik verzamel moed en sta op: «Hallo, ik ben Uga, ik hou van dansen en koken», mijn metgezellen geven me een klein applaus en ik leun opgelucht achterover... 

Zo moesten de dingen in mijn hoofd gaan, de concepten waren min of meer hetzelfde, maar voeg veel ahems toe, besluiteloze pauzes, een paar blikken waardoor je jezelf wilt begraven en het applaus wilt elimineren. 

Zo ging het, maar één ding stelt me gerust: niemand lachte me uit, het is beter zo. Ik denk en Tussen de ene gedachte en de andere door, eindigt Capini's tijd en neemt Acardi het over. 

Acardi's uiterlijk is allerminst geruststellend: hij heeft een sikje en borstelige wenkbrauwen die hem een strenge uitstraling geven. 

Hij is eigenlijk best aardig en gebruikt briljant sarcasme, begint te praten en legt ons het wiskunde-, meetkunde- en wetenschapsprogramma uit waarmee we dit jaar te maken krijgen. 

Ik sta op het punt in slaap te vallen, gewiegd door de snelstromende cijfers, als ik deze woorden hoor uitgesproken: "TOELATINGSTEST", begin ik geagiteerd te raken en zelfs als hij ons uitlegt dat het alleen dient om in het algemeen te begrijpen welk niveau de klas is, ben ik niet helemaal overtuigd. 

Een hand passeert de test, ik bedank hem bevend en ik kijk: het zijn geen moeilijke dingen, we hebben ze vorig jaar al gedaan, ik heb me nergens zorgen over gemaakt. 

Ik lever vroeg genoeg en mijn geest is eindelijk vrij om te begrijpen dat ik niet bij mijn beste vriend ben: van mijn oude klas zijn het alleen ik en de pestkop van school. 

Ik voel hoe mijn ogen zich vullen met tranen en bereid me voor om over te lopen, maar ik zal niet huilen, niet hier, ik zie je later in de middag. 

Als alle laatkomers hebben bevallen, komt er een sportieve maar niet zo jonge man de kamer binnen, zijn naam is prof. Ferranti, hij is lang en vergeleken met mij is hij een reus. 

Hij begint met zichzelf voor te stellen: hij speelt tennis bla bla bla, sport betekent discipline bla bla bla, nu gaan we naar de sportschool bla ... naar de sportschool????Ik???De eerste schooldag??? !!! 

Maak je geen zorgen, denk ik, geen paniek, maar er is een probleem: ik ben AL in paniek! maar ik zal proberen het niet te laten zien... 

Ik sta precies op de achtste positie van het ietwat ongeorganiseerde enkele bestand dat we zojuist hebben gemaakt, alles lijkt goed te gaan, als ik zijn stem hoor: «Hey bang! Hoe gaat het met je? Ben je niet gesmolten onder de zon? Hehe hehe.” 

Luca, klein en droog, onaangenaam en hatelijk, hij is het echt... briljant idee! Ik draai me uitdagend om (ik moet een beetje griezelig zijn) en zeg tegen hem: «Als ik het vat ben, ben jij mijn stop!», hij haalt zijn schouders op en gaat terug naar zijn stoel. 

Hij had het niet verwacht, ik heb bijna medelijden met hem, … grapje. 

Ik word wakker van mijn triomfantelijk gevoel als een vreselijke kou me overvalt, nee nee het is zo overdreven, maar vergeleken met binnen is het ijskoud: precies we gaan weg want de school heeft geen gym en we moeten richting de sporthal. 

Hier zijn we dan, prof. Ferranti verdeelt ons in mannen en vrouwen en stuurt ons naar de kleedkamer. 

Eerlijk gezegd zijn ze niet veel anders dan de basisschool, verdubbel gewoon de stank van zweterige oksels en deel de ruimte door twee. 

Ik heb het gevoel dat ik stikt, trek mijn neus op, ik trek mijn trainingspak aan en ren weg uit die sauna met een twee-op-een gecomprimeerde zweetconcentratie, ook wel een kleedkamer genoemd, en ik sluit me aan bij de andere kameraden die zijn zittend op het perron. 

Na een tijdje realiseer ik me dat ze allemaal naar hetzelfde, zelfde punt kijken, behoedzaam draai ik me om zoals zij en ik zie haar: heel blond haar, heel groene ogen en een platte buik geaccentueerd door een heel kort en glinsterend topje, SARA , zat in de klas naast mijn basisschool en is helemaal niet aardig 

Ik probeer zo diep mogelijk in het platform weg te zinken en hoop als een gek dat ze me niet zal zien, hoewel ik me ervan bewust ben dat het erg moeilijk, om niet te zeggen onmogelijk is voor haar om me niet op te merken in de lange tijdspanne dat ons scheidt van de laatste schooldag. 

Sterker nog: «Hé dikke meid! Ben jij hier ook? Wauw, misschien is deze gymnastiekleraar goed genoeg om je een paar kilo te laten verbranden, hè?», Ik probeer snel een intelligent en aardig antwoord te bedenken dat me zal helpen triomfantelijk uit deze situatie te komen, maar zoals gewoonlijk gaat Sara voor : «Nou, zeg je dan niets? Onthoud dat degenen die zwijgen ermee instemmen." 

Verdomme, ook al is het mijn vijand, ik moet toegeven dat dit grapje, hoewel een beetje voor de hand liggend, echt briljant is. 

Ik kom bij van mijn overwegingen en realiseer me dat iedereen naar me kijkt, dus ik poseer, kijk ze in de ogen en kus mijn mond «Wil je een foto?» 

Alle ogen bewegen als dominostenen van mij naar de leraar die bij ons komt: «DAAROM!», zijn stem doet me opspringen, vervolgt hij: «Sport is orde! Discipline! Training en standvastigheid! Iedereen die mij deze vaardigheden niet kan bijbrengen, ga weg!”, een jongen zo mager en kort als mijn pink staat op het punt op te staan, maar na een snelle blik van de professor gaat hij zitten en doet alsof hij tot rust komt, gek! 

« Nu allemaal naar de sfinx, laten we eens kijken wie zich het meest verzet, oké?», Zegt het meisje naast me moedig «Ok, het belangrijkste is dat je kalmeert!» 

Ik ben geschokt, verbaasd, geschokt en alle andere bijvoeglijke naamwoorden die synoniem zijn met open mond en ik ben niet de enige... 

«Tien rondjes op het veld», dondert de professor, ze staat op en zonder een ooglid te knipperen of haar ogen neer te slaan, begint ze te rennen, ze is echt heel snel! 

Terwijl ik het zweet over haar gezicht zie stromen, sta ik stil bij haar uiterlijk: ze is van gemiddelde lengte, mager, maar niet Emma's dunheid, afgezwakt door haar voortdurende training, maar zo mager dat ik bang ben dat zodra ze Als je uit deze sportschool komt, vlieg je weg als een droog blad dat door de wind wordt geblazen. 

Na Giulia's micro-marathon (ik ontdekte dat die zo heet) positioneren we ons als een sfinx en wachten op de start van de leraar, die hem niet laat wachten... 

'OMHOOG', roept ze, en ik heb echt geen zin om eerst OMLAAG te gaan. 

Ik voel dat mijn armen het begeven, dus stel ik me voor dat ik een prachtige leguaan onder me heb, er is maar heel weinig voor nodig om haar tere schoonheid te vernietigen. 

Plots voel ik een enorme kracht en als bij toverslag til ik mezelf minstens een voet van de vloer. 

De andere soldaten bezwijken een voor een onder het gewicht van de onvermijdelijke vermoeidheid. 

Alleen ik en Sara, wie zal de sterkste zijn in het westen? 

Ken je de duels tussen cowboys in westernfilms? Dat klopt, maar zonder pistool in de ene hand en lasso in de andere, anders vallen we. 

De seconden, de minuten, de uren gaan voorbij (ahem, laten we nu niet overdrijven) en ik val niet... maar Sara ook niet. 

Een heel klein deel van mij denkt dat hij misschien