Danilo Clementoni 

De Schrijver 

De avonturen van Azakis en Petri 

Originele titel: Lo Scrittore
Vertaald door: Hilde Mortelmans 

Uitgever: Tektime 

Dit boek is een fictief werk. Alle namen, personages, plaatsen en organisaties zijn door de auteur bedacht en zijn bedoeld om het verhaal authentiek te maken. Enige gelijkenis met bestaande gebeurtenissen, of overleden of nog in leven zijnde personen berust op puur toeval. 

DE SCHRIJVER 

Copyright © 2016 Danilo Clementoni 

Eerste uitgave: april 2016
Nederlandse uitgave: XXXX 2023 

Vertaler: Hilde Mortelmans 

Zelf gepubliceerd en gedrukt 

facebook: www.facebook.com/libroloscrittore 

blog: dclementoni.blogspot.it 

e-mail: d.clementoni@gmail.com 

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, in welke vorm dan ook, hetzij mechanisch of elektronisch, zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever, met uitzondering van korte passages voor de doeleinden van herziening. 

Dit is het derde boek in de reeks

‘De avonturen van Azakis en Petri’

Voordat je met dit boek van start gaat en om ten volle van het spannende avontuur te genieten, raad ik je aan om de eerste twee delen te lezen:

‘Terug naar de Aarde’

en

‘Kruising met Nibiru’

(noot van de auteur) 

Aan mijn echtgenote en zoon, voor hun geduld en waardevolle suggesties, die me geholpen hebben om zowel mijn verhaal als mezelf te verbeteren. 

Een speciale knuffel voor mijn moeder en een dikke kus voor mijn vader die, ondanks ziekte en lijden, mij met zijn aanwezigheid en zijn blik motiveerde om heel mijn hart in dit prachtige verhaal te leggen. 

Speciale dank aan al mijn vrienden voor hun nooit aflatende steun en aanmoediging om dit werk te voltooien. Zonder hen zou het misschien nooit het licht hebben gezien. 

Inhoudsopgave

Inleiding

Achtergrond

Ruimteschip Theos – De evacuatie

Tell el-Mukayyar – Flits in de hemel

Shuttle zes – Maaninspectie

Tell-el-Mukayyar – Contact met Nibiru

Pasadena, Californië – De nerd

Constellatie Stier - Planeet Kerion

Tell-el-Mukayyar – Energie van de piramides

Pasadena, Californië – Het nieuws

Planeet Kerion – De tragische ontdekking

Tell-el-Mukayyar – Het beeldmateriaal

Pasadena, Californië – De schuilplaats

Planeet Kerion – De Opperste TYK

Tell-el-Mukayyar – De president

Pasadena, Californië – De test

Planeet Kerion – Het vertrek

Shuttle zes – Terugvinden en terughalen

Pasadena, Californië – De herstellingswerken

In een baan rond Saturnus – De aankomst van TYK

Tell-el-Mukayyar – De plannen

Santa Monica, Californië – Het wachten

Zonnestelsel – Uranus

Tell-el-Mukayyar – De twijfel

Santa Monica, Californië – Wraak

Zonnestelsel – Neptunus

Het eiland Hawaï – Verrassing in de nacht

Santa Monica, Californië – Het nieuws

Nibiru – De boodschap

Nevada, Area 51 – Contact met Nibiru

Pasadena, Californië – De overeenkomst

Zonnestelsel – Pluto

Nevada, Area 51 – Plan B

Los Angeles, Californië – De afspraak

Nibiru – De laatste strijd

Het Kanaal van Sicilië – Telandis

Los Angeles, Californië – De koper

Geheime basis ELSAD – Het bericht

Telandis – De laboratoria

Mexico - Bahia de Kino

Baan rond Jupiter – Een nieuw plan

Bahia de Kino – De gevangenneming

Washington – Oval Office in het Witte Huis

Ethiopië – De stad Aksum

Ethiopië, Aksum – De Ark van het Verbond

Aksum – De Epafi

Onbekende locatie – De schrijver

Area 51 – De terugkeer

Tell-el-Mukayyar – Het afscheid

Bibliografische referenties

Inleiding

De twaalfde planeet, Nibiru (de planeet van transitie) zoals de Soemeriërs hem noemden, of Marduk (de koning van de hemelen) zoals hij door de Babyloniërs werd genoemd, is in feite een hemellichaam dat in een baan van 3.600 jaar om onze zon draait. Zijn baan is behoorlijk elliptisch, retrograde (draait rond de zon in de tegenovergestelde richting van de andere planeten) en is duidelijk gekanteld ten opzichte van het vlak van ons zonnestelsel. 

Elke cyclische benadering heeft in ons zonnestelsel bijna altijd enorme interplanetaire omwentelingen veroorzaakt, zowel in de banen als in de structuur van de planeten waaruit het zonnestelsel bestaat. Tijdens een van zijn tumultueuzere transities werd Tiamat, de majestueuze planeet tussen Mars en Jupiter met een massa van ongeveer negen keer die van de huidige aarde, rijk aan water en gezegend met elf satellieten, in een catastrofale botsing vernietigd. Een van de zeven manen in een baan rond Nibiru botste tegen de gigantische Tiamat, waardoor de planeet in tweeën splitste en de twee delen in tegengestelde banen werden gekatapulteerd. In de volgende transitie (de ‘tweede dag’ in Genesis) voltooiden de resterende satellieten van Nibiru dit proces, waarbij een van de twee delen gevormd bij de eerste botsing, volledig werd vernietigd. Het puin dat door meerdere inslagen werd gegenereerd, creëerde wat we nu als de ‘asteroïdengordel’ kennen, of de ‘gehamerde armband’ zoals de Soemeriërs de gordel noemden. Het puin werd door de naburige planeten gedeeltelijk opgeslokt. Vooral Jupiter ving het meeste puin op, waardoor haar massa merkbaar toenam. 

De satellietartefacten van deze ramp, inclusief die welke de botsing met Tiamat overleefden, werden meestal ‘afgeschoten’ naar buitenste banen en vormden wat wij nu als ‘kometen’ kennen. Het deel dat de tweede transitie overleefde, bevindt zich vandaag in een stabiele baan tussen Mars en Venus. Het nam de laatste overgebleven satelliet mee en vormde wat wij nu de Aarde noemen, samen met haar onafscheidelijke metgezel, de Maan. 

Het litteken van die kosmische inslag, die ongeveer 4 miljard jaar geleden plaatsvond, is vandaag nog gedeeltelijk zichtbaar. Het beschadigde deel van de planeet is nu volledig bedekt met water en noemen we vandaag de Stille Oceaan. Deze beslaat ongeveer een derde van het aardoppervlak en strekt zich uit over 179 miljoen vierkante kilometer. In dit immense gebied is er vrijwel geen landmassa. In plaats daarvan is er een grote depressie die reikt tot een diepte van meer dan tien kilometer. 

Op het gebied van structuur lijkt Nibiru momenteel veel op de Aarde. Twee derde van het oppervlak is bedekt met water, terwijl de rest wordt ingenomen door één continent dat zich uitstrekt van noord naar zuid, met een totale oppervlakte van meer dan 100 miljoen vierkante kilometer. Al honderdduizenden jaren benutten sommige Nibiru-bewoners de nabijheid van hun planeet ten opzichte van de onze; zij brengen regelmatig een bezoek en beïnvloeden telkens de cultuur, de kennis, de technologie en de evolutie van het menselijk ras. Onze voorouders hebben op vele manieren naar hen verwezen, maar misschien is ‘goden’ altijd de naam geweest, die hen het beste omschrijft. 

Achtergrond

Azakis en Petri, de twee beminnelijke en onafscheidelijke buitenaardse wezens die de hoofdrol spelen in dit avontuur, zijn na een van hun jaren (3.600 aardse jaren) teruggekeerd naar de planeet Aarde. Hun missie? Een kostbare lading terughalen die ze bij hun vorige bezoek overhaast hadden achtergelaten door een defect in het koppelingssysteem. Maar, bij deze reis treffen ze een heel andere aardbevolking aan dan bij hun eerste bezoek. Gewoontes, tradities, cultuur, technologie, communicatiesystemen, wapens: alles is zo anders dan bij hun vorige bezoek. 

Bij aankomst ontmoeten ze een paar aardbewoners: dr. Elisa Hunter en kolonel Jack Hudson, die hen enthousiast verwelkomen. Na talloze avonturen helpen ze hen om hun delicate missie tot een einde te brengen. 

Maar wat de twee buitenaardse wezens liever niet aan hun nieuwe vrienden hadden willen vertellen, is dat hun eigen planeet, Nibiru, snel nadert en in slechts zeven aardse dagen de baan van de Aarde kan kruisen. Volgens de berekeningen van hun Ouderen komt een van zijn zeven satellieten zo dichtbij dat hij de planeet bijna kan raken, wat een reeks klimaatverstoringen zou veroorzaken, vergelijkbaar met die van zijn vorige passage, die in één enkele definitie is samengevat: de Grote Zondvloed. 

In de twee vorige boeken (‘Terug naar de Aarde en ‘Kruising met Nibiru’) zijn de hoofdpersonen van dit avontuur er ondanks talloze moeilijkheden in geslaagd om de aarde voor een ram te behoeden. Maar nu wacht hen een nieuw avontuur. De terugreis naar huis van Azakis en Petri is gesaboteerd en een nog angstaanjagender bedreiging staat op het punt het hele zonnestelsel te treffen. 

In het vorige boek lieten we de inzittenden van de majestueuze Theos geschokt achter door de plotse activering van de zelfvernietigingssequentie van het ruimteschip en daar start het verhaal van dit fantastische nieuwe avontuur. 

Ruimteschip Theos –
De evacuatie

‘Verlaat het schip!’, riep Azakis wanhopig. 

Het dwingende bevel van de kapitein verspreidde zich gelijktijdig over alle niveaus van de Theos. Na een korte aarzeling volgden de weinige bemanningsleden automatisch de evacuatieprocedure, die ze zo vaak tijdens noodoefeningen hadden gesimuleerd. 

‘Tachtig seconden tot zelfvernietiging’, kondigde de warme, kalme vrouwenstem van het centrale systeem weer aan. 

‘Kom op, Zak!’, riep Petri. ‘We hebben niet veel tijd meer, we moeten hier weg.’ 

‘Maar kunnen we niets doen om de reeks te onderbreken?’, antwoordde Azakis ongelovig. 

‘Helaas niet, kerel. Denk je niet dat ik het anders al gedaan had?’ 

‘Maar dat kan gewoon niet,’ zei de kapitein terwijl zijn metgezel in alle avonturen hem aan de arm meesleurde in de richting van interne communicatiemodule nummer drie. 

‘Wel, eigenlijk zouden we kunnen proberen de procedure handmatig te onderbreken, maar dat zou minstens dertig minuten duren en we hebben nog maar ongeveer een minuut.’ 

‘Wacht, stop!’, riep Azakis uit en hij rukte zich los uit de sterke greep van zijn vriend. ‘We kunnen het hier niet laten exploderen. De energiegolf die de explosie genereert zal de aarde binnen enkele minuten bereiken. Het blootgestelde oppervlak van de planeet zal getroffen worden door een gigantische schokgolf die alles in zijn doorgang zal vernietigen.’ 

‘Ik heb de Theos al op afstand bediend vanuit de shuttle. We verplaatsen hem zodra we aan boord zijn, als je nu maar opschiet’, schold Petri terwijl hij opnieuw de arm van zijn vriend greep en hem met geweld in de richting van de module sleepte. 

‘Zestig seconden tot zelfvernietiging.’ 

‘Maar waar wil je het naartoe verplaatsen?’, ging Azakis verder toen op de brug van de shuttle op niveau 6, de deur van interne communicatiemodule openging. ‘Een minuut is niet genoeg om voldoende afstand te bereiken om...’ 

‘Wil je alsjeblieft ophouden met kletsen?’, onderbrak Petri hem. ‘Hou je mond en ga daar zitten. Ik handel dit nu af.’ 

Zonder verder commentaar volgde Azakis het bevel op en ging zitten in de grijze leunstoel aan de zijkant van de centrale console. Zoals hij al tientallen keren eerder had gedaan, in even gevaarlijke situaties, besloot hij volledig te vertrouwen op de vaardigheid en ervaring van zijn metgezel. Terwijl Petri koortsachtig rommelde met een reeks driedimensionale manoeuvrehologrammen, dacht hij eraan het resultaat van de evacuatie van de rest van de bemanning te controleren en tegelijkertijd contact op te nemen met de individuele piloten. Binnen een paar seconden bevestigden ze allemaal dat hun shuttles succesvol waren losgemaakt van het moederruimteschip. Ze bewogen zich snel weg. De kapitein slaakte een grote zucht van verlichting en richtte toen zijn aandacht weer op de vaardige manoeuvres van zijn vriend. 

‘Dertig seconden tot zelfvernietiging.’ 

‘We zijn eruit!’, riep Petri. ‘Nu verplaats ik de Theos.’ 

‘Wat kan ik doen om je te helpen?’ 

‘Niets, maak je geen zorgen. Je bent in goede handen’, en hij gaf hem een knipoog met zijn rechteroog, zoals zijn aardse vrienden hem hadden geleerd. ‘Ik positioneer het schip achter de maan. Van daaruit kan het geen schade veroorzaken.’ 

‘Cho’, riep Azakis uit, ‘daar had ik niet aan gedacht.’ 

‘Daarom ben ik er toch?’ 

‘De explosiegolf zal breken op de satelliet die al zijn energie zal absorberen. Je bent een fenomeen, mijn vriend.’ 

‘En het zal zeker geen schade aanrichten op de maan’, vervolgde Petri. ‘Er is daar niets anders dan rotsen en kraters.’ 

‘Tien seconden tot vernietiging.’ 

‘Bijna klaar...’, zei Petri zwakjes. 

‘Drie... Twee... Eén...’ 

‘Klaar! De Theos is in positie.’ 

Precies op dat moment, op de decimale coördinaten breedtegraad 24.446471 en lengtegraad 152.171308 op het verborgen oppervlak van de maan, wat overeenkomt met wat aardbewoners de Komarov-krater noemen, was er een vreemde tellurische beweging. Op het kale, ruwe oppervlak van de krater opende zich een grote, diepe spleet met ongelooflijk perfecte randen, alsof er plotseling een enorm onzichtbaar mes in was gestoken. Onmiddellijk daarna schoot een vreemd eivormig object met een onwaarschijnlijke snelheid naar buiten, alsof het rechtstreeks uit de krater was geschoten en de ruimte in ging, met een hellende baan van ongeveer dertig graden ten opzichte van de loodlijn. Het object bleef slechts enkele seconden zichtbaar voordat het voorgoed verdween in een flits van blauwachtig licht. 

In de shuttle gaf de elliptische opening uitzicht op de ruimte erbuiten. Een verblindende flits verlichtte de zwarte, koude buitenruimte en overspoelde de binnenkant van de shuttle met een bijna onwerkelijk licht. 

‘Mijn vriend, wat zeg je ervan dat we maken dat we wegkomen?’, stelde Azakis bezorgd voor, terwijl hij toekeek hoe de energiegolf zich uitbreidde en hun positie snel naderde. 

‘Volg me’, riep Petri in de communicator naar de piloten van de andere shuttles. Zonder er verder iets aan toe te voegen, manoeuvreerde hij zijn voertuig en bracht het snel in beweging om te schuilen achter de kant van de maan die altijd naar de aarde is gericht. ‘Hou je vast’, voegde hij eraan toe, terwijl hij de armleuningen van de commandostoel waar hij op zat stevig vastgreep. 

Ze wachtten in absolute stilte, terwijl eindeloze seconden verstreken, hun blikken gericht op het centrale display, in de hoop dat de plotselinge beweging van de Theos een ramp op aarde had weten af te wenden. 

‘De energiegolf verspreidt zich in de ruimte’, zei Petri rustig. Toen pauzeerde hij even. Nadat hij een hele reeks onbegrijpelijke berichten had gecontroleerd die waren verschenen in de hologrammen voor hem, voegde hij eraan toe: ‘en de maan heeft het deel dat op de planeet gericht was, perfect geabsorbeerd.’ 

‘Wel, ik zou zeggen dat je het echt uitstekend gedaan hebt, kerel’, zei Azakis toen hij weer begon te ademen. 

‘Het enige dat echt geleden heeft, is de arme maan. Die heeft een flinke slag gekregen.’ 

‘Bedenk wat er gebeurd zou zijn als de golf op aarde was aangekomen.’ 

‘Het zou de halve planeet hebben opgebrand.’ 

‘Zijn jullie allemaal in orde?’, haastte Azakis zich om via de communicator aan alle andere piloten te vragen, die in navolging van Petri's manoeuvres ook hun shuttles in de beschutting van de satelliet hadden geplaatst. Er kwamen achtereenvolgens geruststellende antwoorden terug en nadat ook de laatste kapitein had bevestigd dat zowel de bemanning als zijn voertuig in perfecte staat waren, leunde hij achterover tegen de rugleuning van zijn stoel en blies hij alle lucht uit zijn longen. 

‘Dat is goed verlopen’, merkte Petri tevreden op. 

‘Ja, maar wat doen we nu? De Theos bestaat niet meer. Hoe komen we weer thuis?’ 

Tell el-Mukayyar –
Flits in de hemel

In het basiskamp van dokter Elisa Hunter was het kleine katje Lulù, nadat ze uit de armen van de archeologe was gesprongen, nerveus beginnen rondsluipen met haar blik op de hemel gericht. De zon ging onder en een prachtige, bijna volle maan stond al hoog aan de horizon. 

‘Lulù, wat is er aan de hand?’, vroeg Elisa een beetje bezorgd, terwijl ze naar het onrustige katje keek. 

‘Ze zal wel verdrietig zijn omdat ze doorheeft dat onze vrienden weg zijn’, merkte Jack laconiek op, terwijl hij haar probeerde te troosten door haar zachtjes onder haar kin te aaien. 

De kleine kat leek aanvankelijk te genieten van de aandacht, spinde en wreef met haar neus tegen de grote hand van de kolonel. Maar plotseling verstarde ze, maakte een vreemd geluid en draaide haar ogen recht naar de bleke satelliet van de aarde. Elisa en de kolonel, geïntrigeerd door dat bizarre gedrag, draaiden zich instinctief ook in dezelfde richting. Door wat ze na enkele ogenblikken zagen, stokte bij hen allebei de adem. Een abnormale gloed leek zich om de maan te wikkelen. Een schitterend wit licht, dat zich ongeveer tien keer verder dan de diameter van de satelliet uitstrekte, vormde een soort kroon eromheen. Het duurde maar een paar seconden, maar het was alsof er in de schemering nog een zon aan de hemel was verschenen, die het hele gebied verlichtte met een beslist onnatuurlijk licht. 

‘Maar wat in hemelsnaam...’, kon de verbijsterde kolonel slechts fluisteren. 

H abnormale licht verdween net zoals het was verschenen en alles leek weer precies zoals voorheen. De maan was er nog en de zon vervolgde lui haar daling achter de duinen die tegen de horizon afgetekend waren. 

‘Wat was dat?’, vroeg Elisa verbaasd. 

‘Ik heb geen flauw idee.’ 

‘Ik was even bang dat de maan ontploft was.’ 

‘Het was echt ongelooflijk’, riep de kolonel uit terwijl hij, met zijn open hand boven zijn wenkbrauwen, de heldere hemel afspeurde op zoek naar aanwijzingen. 

‘Azakis.... Petri...’, zei Elisa plotseling. ‘Er moet iets met hen gebeurd zijn, ik voel het.’ 

‘Ga door. Misschien was het gewoon het effect van het starten van de motoren van hun schip.’ 

‘Dat is niet mogelijk. Dat leek op een echte explosie. Jij zou over die dingen toch meer moeten weten dan ik, niet?’ 

‘Lieverd’, zei de kolonel geduldig, ‘om de effecten van zo'n explosie vanaf deze afstand te zien, moeten er minstens honderd atoombommen tegelijk op de maan zijn ontploft, of misschien wel duizend.’ 

‘Wat is er dan gebeurd?’ 

‘We zouden het aan onze militaire vrienden kunnen vragen. Ik maak tenslotte nog deel uit van ELSAD. Met al die apparatuur die altijd op de hemel gericht is, zal zo'n gebeurtenis hen zeker niet ontgaan zijn.’ 

‘Zelfs Lulù merkte het op.’ 

‘Ik denk dat dit katje veel slimmer is dan wij twee samen.’ 

‘Katachtigen zijn een superieur ras’, zei Elisa terwijl ze de kitten weer oppakte. ‘Had je dat nog niet door?’ 

‘Ja. Ik denk dat de oude Egyptenaren ze ook aanbaden, bijna als godheden.’ 

‘Precies, schat’, zei Elisa, blij dat de discussie zich op een terrein had bewogen waarin ze goed thuis was. ‘Bastet, bijvoorbeeld, was een van de belangrijkste en meest vereerde godheden van de oude Egyptische religie, afgebeeld als of met het uiterlijk van een vrouw met een kattenkop of direct als kat. Oorspronkelijk was Bastet een godheid van de zonnecultus, maar mettertijd werd ze meer en meer een godin van de maancultus. Toen de Griekse invloed zich uitbreidde tot de Egyptische gemeenschap, werd Bastet definitief een maangodin, omdat de Grieken haar identificeerden met Artemis, de personificatie van de 'rijzende maan'.’ 

‘Oké, oké. Bedankt voor de les, eminente doctor’, zei Jack ironisch, terwijl hij de zin met een lichte buiging benadrukte. ‘Maar laten we nu proberen te begrijpen wat er daarboven in hemelsnaam is gebeurd. Ik zal een paar telefoontjes plegen.’ 

‘Altijd lieverd, ik ben er altijd voor je’, antwoordde Elisa, die haar stem langzaam verhief terwijl de kolonel wegliep in de richting van de laboratoriumtent. 

Lulù, nu weer rustig, genoot met gesloten ogen van de aai die haar menselijke vriendin zonder karigheid uitdeelde. 

Shuttle zes – Maaninspectie

Nadat de onzichtbare hand van angst rond zijn maag eindelijk was verdwenen en hem met rust had gelaten, begon Azakis op de brug van de shuttle nerveus cirkeltjes te lopen terwijl hij onverstaanbare zinnen mompelde. 

‘Wil je ophouden met rondjes draaien als een tol?’, schold Petri hem uit. ‘Je verslijt de vloer en zo dadelijk in de ruimte ronddrijven als twee oude, afgedankte satellieten.’ 

‘Maar hoe kun je zo kalm zijn? De Theos is vernietigd, we zijn miljoenen kilometers van onze eigen planeet verwijderd, we kunnen met niemand contact opnemen en zelfs als we zouden slagen, is het onmogelijk dat iemand ons komt halen. En wat doe jij? Je ligt daar onderuitgezakt in je leunstoel alsof je op vakantie bent, zittend op de klif aan de Golf van Saraan genietend van het uitzicht bij zonsondergang.’ 

‘Kalmeer ouwe jongen, kalmeer. We vinden wel een oplossing, je zult het zien.’ 

‘Op dit moment kan ik er absoluut geen bedenken.’ 

‘Waarom ben je zo van streek? Het zijn de gammagolven die je arme vermoeide hersenen uitzenden, die je verhinderen om helder te redeneren.’ 

‘Denk je dat?’ 

‘Natuurlijk’, antwoordde Petri met een heerlijke glimlach van oor tot oor. ‘Kom naast me zitten, haal diep adem en probeer je te ontspannen. Je zult zien dat alles binnenkort heel anders zal lijken.’ 

‘Misschien heb je wel gelijk, mijn vriend’, zei Azakis terwijl hij zich, op advies van zijn metgezel, zwaar in de grijze leunstoel van de tweede piloot liet vallen, ‘maar op dit moment kan ik alles doen behalve ontspannen.’ 

‘Als je belooft te kalmeren, laat ik je zelfs een van die vieze, stinkende dingen roken die je altijd bij je draagt.’ 

‘Wel, eigenlijk is dat een goed idee. Ik weet zeker dat het me een beetje zal helpen.’ Meteen haalde hij een lange donkere met de hand gerolde sigaar uit zijn zak, stopte hem in zijn mond, na de uiteinden met een vreemd veelkleurig apparaat te hebben afgeknipt, en stak hem aan. Hij inhaleerde snel enkele trekjes en liet kleine blauwachtige rookwolken de kamer binnenstromen. Met een licht gesis werd het automatische luchtzuiveringssysteem van de shuttle geactiveerd. Binnen enkele ogenblikken verdween de rook en daarmee ook de doordringende zoetige geur. 

‘Maar, op deze manier is er geen plezier,’ riep Azakis uit die al in een veel betere stemming was. ‘Ik was vergeten hoe efficiënt onze zuiveringssystemen zijn.’ 

‘Jij hebt ze ontworpen,’ antwoordde Petri. ‘Ze konden niet anders.’ 

De spanning leek langzaam weg te ebben. 

‘Laten we de situatie bekijken,’ stelde Azakis voor terwijl hij, met zijn sigaar nog tussen de lippen, een reeks hologrammen inschakelde die zich in de lucht rondom de twee aliens opstelden. ‘We hebben vier operationele shuttles, inclusief de onze. De Theos-2 is nu geland op Nibiru en beide zijn buiten het bereik van het optische vortex-communicatiesysteem.’ Hij pufte nog een paar rookwolkjes uit en vervolgde: ‘De voorraad stuwstof en voedsel is negenennegentig procent.’ 

‘Goed gedaan, ik zie dat je de situatie weer onder controle hebt. Ga door’, drong Petri tevreden aan. 

‘Alle overige zes leden van de bemanning zijn in perfecte conditie. Schilden en apparatuur staan op maximale efficiëntie. Het enige probleem is dat we geen H^COM meer hebben om contact op te nemen met de Ouderen en de situatie te rapporteren.’ 

‘En daar heb je het mis’, riep Petri uit. 

‘Wat bedoel je?’ 

‘Ik bedoel dat er nog één werkende H^COM is.’ 

‘Maar de enige die we hadden, is vernietigd met het ruimteschip.’ 

‘En degene die we bij de aardbewoners achterlieten dan?’ 

‘Je hebt gelijk. Daar had ik niet aan gedacht. We moeten teruggaan en zorgen dat ze het aan ons geven.’ 

‘Kalmeer ouwe jongen, kalmeer. Daar hebben we nog tijd voor. Eerst zou ik op de maan gaan kijken of we iets kunnen terugvinden van ons mooie schip dat je zo vrolijk in stukken uiteen hebt laten spatten.’ 

‘Ik? Wat heb ik ermee te maken? Jij was het die het daar liet ontploffen.’ 

‘En wie was het die de afstandsbediening verloor?’ 

‘Maar dat was jouw schuld. De sluiting was defect.’ 

‘Oké, oké! Wat gebeurd is, is gebeurd. Laten we nu proberen deze situatie onder controle te krijgen. Hoewel ik een ongeneeslijke optimist ben, zie ik op dit moment geen briljante oplossingen.’ 

‘Dat zullen de gammagolven zijn’, antwoordde Azakis, zijn vriend terugbetalend met dezelfde munt. ‘Ervan uitgaande natuurlijk dat die vier neuronen in je lege hoofd nog steeds in staat zijn om ze uit te zenden.’ 

‘Na die zielige grap kan ik eindelijk aankondigen dat de oude Zak weer onder ons is. Welkom terug.’ 

‘Kun je deze shuttle naar de explosieplaats brengen zonder op een maanverhoging te crashen?’ 

‘Zeker, meneer. Op uw bevel’, riep Petri uit terwijl hij de militaire manieren imiteerde, die hij vaak bij zijn aardse vrienden had gezien. ‘Bestemming maan’, voegde hij er vrolijk aan toe, nadat hij de motoren had gestart en koers naar de satelliet had gezet. 

Het duurde slechts een paar minuten om de plaats te bereiken waar de Theos was uiteengespat. De shuttle begon langzaam te vliegen over het gebied van het verborgen maanoppervlak dat de impact van de explosie had ondergaan. De grond, normaal zeer hobbelig en vol kraters veroorzaakt door de oude inslagen van honderden meteorieten die de maan in miljoenen jaren hadden doorzeefd, leek nu ongelooflijk glad en vlak over een oppervlakte van ongeveer zeshonderd vierkante kilometer. De energiegolf die door de explosie werd opgewekt, had alles weggevaagd. Rotsen, kraters en laagtes bestonden niet meer. Het was alsof er een enorme stoomwals over het gebied was gegaan, met daarachter een eindeloze vlakte van zacht grijs zand. 

‘Ongelooflijk’, riep Petri uit. ‘Het is alsof je over de immense Sihar-woestijn op Nibiru vliegt.’ 

‘We hebben er een grote puinhoop van gemaakt’, zei Azakis neerslachtig. 

‘Nee. Zie je niet hoe mooi het uitzicht nu is? Vroeger had het oppervlak meer rimpels dan onze Opper Oudere. Nu is het zo glad als een babyhuidje.’ 

‘Ik denk niet dat er veel van ons geliefde ruimteschip over is.’ 

‘Ik scan het gebied volledig, maar het grootste stuk dat ik heb gevonden is ongeveer een paar kubieke centimeter.’ 

‘Het valt niet te ontkennen. Het zelfvernietigingssysteem heeft goed gewerkt.’ 

‘Hé Zak’, riep Petri plotseling uit. ‘Wat is dat volgens jou?’ en hij wees naar een donkere vlek op het hoofdscherm. 

‘Ik zou het niet weten... Je kunt het niet goed zien. Wat zeggen de sensoren?’ 

‘Die pikken niets op. Volgens hen is er niets anders dan zand, maar ik denk dat ik iets anders zie.’ 

‘Het is onmogelijk dat de sensoren niets oppikken. Probeer een kalibratietest.’ 

‘Geef me een momentje. Petri futselde aan een aantal holografische knoppen en zei toen: ‘De parameters zijn binnen het normale bereik. Alles lijkt goed te werken.’ 

‘Vreemd... Laten we proberen dichterbij te komen.’ 

Shuttle nummer zes bewoog zich langzaam in de richting van dat vreemde object dat uit de laag stof en grijs zand leek te komen. 

‘Maximale vergroting’ beval Azakis. ‘Maar wat is het?’ 

‘Van het weinige dat ik kan zien, lijkt het een deel van een kunstmatige structuur’, waagde Petri. 

‘Kunstmatig? Ik denk niet dat iemand van ons ooit iets op de maan heeft geïnstalleerd.’ 

‘Misschien waren het de aardbewoners. Ik meen ergens gelezen te hebben dat ze verschillende expedities naar deze satelliet hebben uitgevoerd.’ 

‘Wat beslist vreemd is, is dat de sensoren niets oppikken van wat onze ogen wel zien.’ 

‘Ik weet niet wat ik moet zeggen. Misschien heeft de explosie ze beschadigd.’ 

‘Maar als je net een test hebt gedaan en alles werkt’, antwoordde Azakis perplex. 

‘Dan moet dat spul dat we zien gemaakt zijn van een onbekend materiaal dat onze sensoren niet kunnen analyseren.’ 

‘Probeer je me te vertellen dat de aardbewoners een samenstelling hebben uitgevonden die zelfs wij niet kennen? Dat ze het hierheen hebben gebracht en er een basis of zoiets mee gebouwd?’ 

‘En bovendien hebben we het nu zelfs voor hen vernietigd,’ merkte Petri neerslachtig op. 

‘Onze vrienden blijven ons verbazen, hè?’ 

‘Dat is waar... Wel, we hebben hier rondgekeken. Ik zou zeggen dat we het voorlopig moeten laten voor wat het is. We hebben nu belangrijkere dingen te doen. Wat zeg je daarvan, baas? 

‘Ik zou zeggen dat je helemaal gelijk hebt. Aangezien er niets bruikbaars meer over is van de Theos, denk ik dat we kunnen vertrekken.’ 

‘Naar de aarde?’ 

‘Laten we teruggaan naar Elisa's kamp en proberen met haar H^COM contact op te nemen met Nibiru.’ 

‘En onze reisgenoten? We kunnen ze hier niet achterlaten’, zei Petri. 

‘We moeten een steunpunt op aarde organiseren. We kunnen een soort kamp opzetten in de buurt van dat van onze vrienden.’ 

‘Dat lijkt me een goed idee. Zal ik de rest van de bemanning inlichten?’ 

‘Ja. Geef ze de coördinaten van de opgraafplaats en vraag hen een noodstructuur op te zetten. Wij gaan er eerst heen en nemen contact op met de Ouderen.’ 

‘Laten we gaan’, zei Petri opgewekt. ‘En dan te bedenken dat ik me tot voor kort zorgen maakte over hoe ik de verveling van de terugreis zou overwinnen.’ 

Op hetzelfde moment, op een afstand van ongeveer 500 astronomische eenheid (AU) van onze zon, verscheen praktisch uit het niets een vreemd eivormig object, voorafgegaan door een streep blauwachtige bliksem die door de absolute zwartheid van de ruimte scheurde. Met een ongelooflijke snelheid bewoog het zich in een rechte lijn gedurende bijna honderdduizend kilometer voordat het weer verdween, opgeslokt door een soort enorme zilverachtige draaikolk met gouden reflecties. De hele actie duurde maar een paar seconden en toen, alsof er niets gebeurd was, dook die zo afgelegen en verlaten plek diep in de ruimte terug in de totale stilte waarin hij tot dan toe was ondergedompeld. 

Tell-el-Mukayyar –
Contact met Nibiru

‘Ja, kolonel,’ zei een zeer verfijnde stem aan de andere kant van de telefoon. ‘Van verschillende observatiepunten op aarde hebben we rapporten ontvangen van een onnatuurlijke flits die vermoedelijk door de maan werd afgegeven.’ 

‘Maar de maan geeft geen 'flitsen' af,’ zei Jack geërgerd. 

‘Daar hebt u gelijk in, sir. Alles wat ik u kan vertellen is dat onze wetenschappers nog bezig zijn met het analyseren van de gegevens die we hebben ontvangen, om vast te stellen wie of wat dit heeft veroorzaakt.’ 

‘Dus eigenlijk heb je geen flauw idee wat het was.’ 

‘Wel, ik zou het niet helemaal op die manier gezegd hebben, maar ik denk dat uw conclusie als een eerlijke kan worden beschouwd.’ 

‘Moet je deze kerel eens horen kletsen’, zei Jack tegen Elisa die zich bij hem had gevoegd, terwijl hij de microfoon van zijn mobiele telefoon met zijn hand bedekte. ‘Oké, bedankt voor de informatie’, vervolgde hij. ‘Zodra je meer nieuws hebt, neem dan onmiddellijk contact met me op. 

‘Ja sir, met plezier. Tot ziens en nog een fijne dag’, en hij beëindigde het gesprek. 

‘Wat hebben ze gezegd?’, vroeg de doctor. 

‘Wel, het lijkt erop dat er iets vreemds is gebeurd, maar niemand heeft een goede verklaring gevonden.’ 

‘Ik raak er steeds meer van overtuigd dat er iets met onze vrienden is gebeurd.’ 

‘Kom op, zeg dat niet. Met hun fantastische ruimteschip, wie weet waar ze nu zijn.’ 

‘Ik hoop het echt, met heel mijn hart, maar ik heb nog steeds een vreemd voorgevoel.’ 

‘Luister, om alle twijfels weg te nemen, waarom gebruiken we niet dat ding dat ze ons achterlieten en proberen contact met hen op te nemen?’ 

‘Ik weet het niet... Ze zeiden dat we het pas konden gebruiken als ze terug op hun planeet waren... Ik denk niet... 

‘Ga het maar halen,’ onderbrak de kolonel haar. Toen hij zich realiseerde dat hij misschien iets te abrupt was geweest, voegde hij een zacht 'alsjeblieft' toe, gevolgd door een verblindende glimlach. 

‘Oké. In het ergste geval werkt het niet’, zei Elisa terwijl ze de draagbare H^COM ging halen. Ze kwam bijna onmiddellijk terug en nadat ze haar lange haar een beetje had herschikt, zette ze de vreemde en lompe helm op. 

‘Hij zei dat je op die knop daar moest drukken,’ zei Jack terwijl hij de knop aanwees. ‘Dan zou het systeem alles zelf doen.’ 

‘Wat zal ik doen, zal ik er op drukken?’, vroeg Elisa aarzelend. 

‘Vooruit maar, wat denk je dat er gaat gebeuren?’ 

De archeologe drukte op de knop en zei, misschien iets te overdreven: ‘Hallo? Is daar iemand?’ 

Ze wachtte, maar kreeg geen antwoord. Ze wachtte iets langer en probeerde het opnieuw. ‘Hallo... Hallo... Petri, ben je daar? Ik hoor niets.’ 

Elisa wachtte nog een paar seconden, sloeg haar armen over elkaar en haalde haar schouders op. 

‘Druk nog eens op de knop’, stelde de kolonel voor. 

Ze herhaalden het proces verschillende keren, maar het communicatiesysteem gaf geen enkel geluid. 

‘Niets. Misschien is er echt iets met ze gebeurd’, fluisterde Elisa terwijl ze de H^COM van haar hoofd haalde. 

‘Of misschien zijn ze nog steeds niet binnen de actieradius van dit ding.’ 

De kolonel had zijn laatste zin nog niet afgemaakt toen een vreemd geluid dat van buiten kwam, hun aandacht trok. 

‘Jack, kijk’, riep Elisa verbaasd uit terwijl ze uit de tent keek. ‘De bollen... Ze worden gereactiveerd.’ 

Met bonzend hart renden ze allebei naar buiten en zagen tot hun verbazing de virtuele landingspiramide weer vorm krijgen. Hun vrienden kwamen terug. 

‘Zie je wel dat ze niet ontploft zijn,’ zei Jack opgewekt. 

‘Misschien zijn ze iets vergeten.’ 

‘Het belangrijkste is dat ze in orde zijn. Laten we proberen kalm te blijven. We komen nu snel te weten wat er echt gebeurd is.’ 

De landingsprocedure verliep zonder problemen en in een mum van tijd verschenen de grote figuren van de twee aliens op het afdalende platform. 

‘Hallo jongens,’ brulde Petri, terwijl hij met zijn grote hand boven zijn hoofd zwaaide. 

‘Waarom zijn jullie hier nu terug?’, vroeg Jack, terwijl de twee aliens door de bewegende structuur naar beneden werden gedragen. 

‘We misten jullie,’ antwoordde Petri die van de soort lift sprong nog voor deze de grond had geraakt, onmiddellijk gevolgd door zijn reisgenoot. 

‘We waren ongerust’, zei Elisa die nu uiteindelijk gerustgesteld was. ‘We waren eventjes geleden getuige van een vreemde gebeurtenis die op de maan plaatsvond en we waren echt bang dat er iets vreselijks met jullie was gebeurd.’ 

‘Helaas, mijn beste, is er echt iets vreselijks gebeurd’, zei Azakis op een ongelukkige toon. 

‘Daar heb je het, ik wist het’, riep Elisa uit. ‘Een klein stemmetje in mij bleef me dat vertellen. Maar wat is er gebeurd?’ 

‘Het gebeurde allemaal heel plotseling.’ 

‘Ga je het ons nog vertellen? Kom op, hou ons niet in spanning. Vertel ons gewoon alles, nu. 

‘Ons ruimteschip bestaat niet meer’, sprak Azakis in één adem uit. 

Verbluft keken de twee aardbewoners elkaar even aan. Toen sprak Jack en zei: ‘Maak je een grapje? Wat betekent 'bestaat niet meer'?’ 

‘Het betekent dat op dit moment het grootste stuk van de Theos gemakkelijk op het topje van je wijsvinger past.’ 

‘Maar wat is er gebeurd? En de rest van de bemanning, waar zijn die? Zijn ze allemaal in orde?’ 

‘Ja, ze zijn in orde, dank je. Op dit moment zitten ze op de andere drie shuttles en binnenkort zijn ze ook hier. Als je het niet erg vindt, zetten we hier een noodstructuur op en proberen we ons op de een of andere manier te organiseren.’ 

‘Maar dat is natuurlijk geen probleem,’ zei Jack. ‘We zullen jullie alle hulp geven die we kunnen. Je hoeft het niet eens te vragen.’ 

‘Zo’, flapte Elisa eruit, die haar nieuwsgierigheid niet langer kon bedwingen. ‘Ga je ons nog vertellen, ja of nee, wat daar in hemelsnaam is gebeurd?’ 

‘Het is nogal een lang verhaal’, zei Azakis die op een omgekeerde blikken emmer ging zitten. ‘Maak het jullie gemakkelijk.’ 

Na ongeveer tien minuten had de alien hen het hele verhaal verteld. Van het verlies van het afstandsbedieningssysteem tot de poging het te deactiveren. Van de roekeloosheid van het opgeven van het herstel tot de plotselinge reactivering van het instrument dat vervolgens de start van het zelfvernietigingsproces had veroorzaakt. 

‘Maar dat is schokkend’, zei Elisa ontzet. ‘Wie kan zo'n ramp hebben veroorzaakt?’ 

‘Waarschijnlijk’, zei Azakis, ‘moet iemand dat vreemde object hebben gevonden en de kenmerken ervan zijn gaan bestuderen. Dan moeten ze bepaalde informatie hebben gevonden tussen alle gegevens die we op jullie servers hebben gedownload en op de een of andere manier erin geslaagd zijn om het weer aan te zetten, waardoor het resultaat dat we nu kennen is ontstaan.’ 

‘In hemelsnaam!’, riep de kolonel ontdaan uit. ‘Het lijkt zo'n absurd verhaal... En, wetende hoe gevaarlijk zo'n apparaat is, hebben jullie niets gedaan om het terug te krijgen?’ 

‘Het was mijn schuld’, zei Petri, die zich in de discussie mengde. ‘Ik dacht dat ik het volledig gedeactiveerd had en dat geen enkele aardbewoner, zelfs als iemand het zou vinden, het opnieuw zou kunnen activeren.’ 

‘En toch is het gebeurd’, zei Jack. ‘Hebben jullie enig idee waar het verloren is gegaan?’ 

‘Eerlijk gezegd, dachten we dat we het verloren hadden tijdens het ophalen van het Zenio-kristal, maar hoogstwaarschijnlijk moet het ergens anders terecht zijn gekomen, waar het veel drukker was. Er was helemaal niemand daar beneden.’ 

‘Zak, ik heb een idee’, zei Petri toen hij opstond. ‘Ik denk dat als ik er een beetje aan werk, ik misschien terug kan gaan en het moment kan traceren waarop de afstandsbediening van je riem is losgeraakt.’ 

‘Het is nu allemaal niet zo belangrijk, maar ik moet toegeven dat ik er ook wel een beetje nieuwsgierig naar ben.’ 

‘Goed. Laten we dus eerst proberen de Ouderen te informeren over onze situatie en zodra we een beetje georganiseerd zijn, zal ik proberen deze informatie te achterhalen.’ 

‘Elisa,’ zei Azakis. ‘Helaas is de enige H^COM die we hadden vernietigd met de Theos. Wil je ons die lenen die we achterlieten voordat we vertrokken?’ 

‘Bedoel je de helm? Maar natuurlijk. Ik haal hem meteen voor je.’ 

‘Helaas is de situatie ernstig’, fluisterde Azakis tot de kolonel, zodra Elisa ver genoeg weg was om buiten gehoorsafstand te zijn. ‘Zelfs als we de Ouderen weten te bereiken, is de kans dat we terug kunnen naar onze eigen planeet vrijwel nihil. ‘ 

‘Maar kunnen ze niet iemand sturen om jullie op te halen? Heeft Zaneki ook niet zo'n schip als jullie?’ 

‘Helaas zijn de motoren op zijn schip veel minder krachtig dan die van ons. Daarom moest hij vrijwel onmiddellijk vertrekken na de passage van Kodon. Anders had hij Nibiru niet meer kunnen bereiken, omdat de planeet zich snel verwijderde. Wij konden hier veel langer blijven, juist dankzij onze experimentele motoren. Helaas was de Theos het enige schip in onze vloot met dat type motor. De productie en installatie van nog zo'n twee nieuwe kon veel tijd kosten. Veel 'onze' tijd.’ 

‘Bedoel je dat je misschien hier moet blijven tot de volgende passage van Nibiru?’ 

‘Hier is het’, zei Elisa terwijl ze terug naar hen toe kwam gesneld. 

‘Helaas, ja Jack’, zei Azakis fluisterend, terwijl hij opstond om de H^COM-helm aan te nemen die de archeologe hem voorhield. 

‘Dank je, Elisa’, zei de alien terwijl hij hem opzette. ‘Laten we eens kijken of het werkt.’ 

‘Eigenlijk hebben we het zelf geprobeerd, maar het is ons niet gelukt om met iemand te praten.’ 

‘Dat is het werk van mijn vriend’, merkte Azakis op terwijl hij naar Petri keek. ‘Niets wat hij doet werkt ooit.’ 

‘Vriendelijk zoals altijd’, zei Petri met een serieuze blik. ‘Dat zal ik onthouden als je me vraagt je badkamer te repareren.’ 

‘O ja’, riep Elisa lachend uit, ‘ik herinner me maar al te goed hoe jullie badkamers werken. Een onvergetelijke ervaring.’ 

Alle vier braken ze uit in een bulderende lach, waarna Petri de helm uit Azakis' handen nam en zei: ‘Wacht, jij ondankbare oude kerel. Eerst moet ik een instelling veranderen. Het systeem was geprogrammeerd om ons op te roepen op de arme oude Theos en ik denk niet dat daar nu iemand zal antwoorden.’ 

De alien rommelde wat met de bediening van de draagbare H^COM en toen hij tevreden was met zijn werk, gaf hij hem terug aan zijn metgezel met de woorden: ‘Probeer het nu eens. Hopelijk heeft mijn geheugen me niet verraden en heb ik het kunnen configureren om je met de juiste persoon te verbinden.’ 

Azakis twijfelde geen moment aan het geheugen van zijn vriend en zette de helm op. Hij drukte op de startknop en wachtte geduldig. Er ging bijna een minuut voorbij voordat het driedimensionale beeld van het benige gezicht van zijn directe Oudere rechtstreeks op het netvlies van zijn nogal vermoeide ogen werd geprojecteerd. 

‘Azakis, wat leuk je te zien,’ zei zijn witharige contactpersoon, terwijl hij zijn slanke rechterarm ter begroeting ophief. ‘Maar waar bel je me vandaan? Je foto ziet er een beetje vreemd en nogal vervormd uit.’ 

‘Het is een lang verhaal’, antwoordde de alien. ‘Ik gebruik een provisorisch apparaat voor langeafstandscommunicatie.’ 

‘Maar ben je niet op je schip? Vertel me niet dat je nog steeds niet vertrokken bent. Je weet toch dat je tijdslimiet om ons te bereiken nu bijna verstreken is?’ 

‘Dat is precies waar ik met je over wilde praten.’ Hij pauzeerde even om de juiste woorden te vinden en zei toen: ‘Er is een tegenslag geweest... Ons ruimteschip is weg.’ 

‘Weg? Wat bedoel je?’ 

‘Het is ontploft. Het zelfvernietigingssysteem werd geactiveerd en we konden maar net op tijd in veiligheid komen, voordat alles in duizenden stukjes is ontploft.’ 

‘Maar alleen jij kon die procedure activeren met je persoonlijke afstandsbediening. Hoe kon zoiets gebeuren?’, vroeg de verbijsterde Oudere. 

‘Laten we zeggen dat er een reeks bijzondere gebeurtenissen waren en ik moet het hebben laten vallen.’ 

‘En iemand anders vond het en heeft het voor je geactiveerd?’ 

‘We hebben nog steeds niet kunnen vaststellen wat er echt gebeurd is, maar dat is een onmiskenbare mogelijkheid.’ 

‘En nu? Hoe denk je hier terug te komen?’ 

‘Dat is precies waarom we contact met u opnemen. We kunnen een mooie snelle oplossing voor dit kleine probleem gebruiken.’ 

‘Klein?’, antwoordde de Oudere die met een verrassende lichtvoetigheid recht sprong. ‘Besef je wel wat je zegt? Je tijdsbestek is al bijna op het maximum. Je had al weg moeten zijn en nu vertel je me dat de Theos niet meer bestaat en dat je vastzit op aarde. Wat moeten we nu doen?’ 

‘Wel, ik weet het niet echt. Jullie zijn de Ouderen. We vertrouwen erop dat jullie met jullie ervaring en oneindige wijsheid ons uit deze ongelukkige situatie kunnen helpen.’ 

De oude man ging weer zitten en liet zich zwaar in zijn zachte grijze stoel vallen, waarna hij met zijn ellebogen op de tafel voor hem leunde en zijn handen in zijn lange witte haar legde. Hij bleef een paar seconden stil, richtte toen zijn blik weer op en zei: ‘Ik zal proberen de Raad met spoed bijeen te roepen en al onze beste Experten aan het werk zetten. Ik hoop je spoedig goed nieuws te kunnen geven’ en hij beëindigde het gesprek. 

Pasadena, Californië –
De nerd

‘Is dat alles?’, riep de grote man met een duidelijk overgewicht uit, terwijl hij het vreemde apparaat bekeek dat de jonge nerd in zijn hand hield. ‘Je gaat me toch niet vertellen dat je ons meer dan een maand hebt laten wachten om ons te laten zien hoe dit ding knippert.’ 

‘Ik kan je verzekeren dat het werkt’, antwoordde de doodsbange jongen. ‘Ik denk dat het al gedaan heeft waarvoor het ontworpen is.’ 

‘Ja, maar ga je ons vertellen wat?’, schreeuwde de lange dunne man terwijl hij overeind sprong. ‘Nu verlies ik echt mijn geduld.’ 

In de kelder vol apparatuur, monitors en computers van allerlei aard, verlicht door een zwak led-licht dat weerkaatste tegen de versleten muren, zag het uitgemergelde gezicht van de jongen er nog bleker uit dan het al was. 

‘Luister eens, als je ons niet vertelt waar dit ding echt voor dient, zweer ik je dat ik het in zijn geheel doorslik’, riep de dikke man die de nerd bij zijn nekvel greep. 

‘Maar ik heb het je gezegd’, antwoordde de steeds banger wordende jongen. ‘Het is een systeem om een procedure op afstand te activeren.’ 

‘Maar welke procedure? Wat is het?’, vervolgde de grote man, terwijl hij de jongen door elkaar schudde alsof hij margaritas aan het mixen was. 

‘Ik weet het niet zeker’, probeerde de jongeman te antwoorden. ‘Maar ik denk dat we iets heel bijzonders en gevaarlijk hebben geactiveerd, gezien de beschermingssystemen die ik moest omzeilen.’ 

‘Verklaar je nader’, zei de dikke man die hem nog steeds bleef schudden. 

‘Als je me loslaat, zal ik het je laten zien.’ 

‘Oké. Maar ik hoop dat het overtuigend is, anders zal het grootste stukje van jou dat gevonden wordt alleen onder een microscoop zichtbaar zijn.’ 

De jongen trok zijn shirt recht, herschikte zijn lange haar dat al een hele tijd geen shampoo meer had gezien en liep naar een werkstation met twee toetsenborden en een reeks half ontmantelde computers. Snel typte hij enkele onbegrijpelijke commando's in en na enkele seconden verscheen op een reusachtig scherm dat aan het plafond hing een driedimensionaal beeld van het vreemde object dat langzaam op zichzelf draaide. 

‘Dit is onze mysterieuze afstandsbediening.’ 

‘Ah, is het nu een afstandsbediening geworden?’ 

‘Wel, gezien zijn functie denk ik dat we het gerust zo kunnen noemen.’ 

‘Ga je gang’, zei de dunne man terwijl hij op een armoedige stoel ging zitten om de grote monitor beter te kunnen observeren. 

‘Wel, het belangrijkste probleem was hoe het te reactiveren. Ik had er nogal wat moeite mee, want waarschijnlijk was het niet alleen uitgeschakeld, maar wilde de eigenaar niet dat iemand het ooit weer aan zou zetten.’ 

‘Zie je, het waren niet de batterijen die leeg waren, jij domme oude dwaas,’ riep de dikke man uit, terwijl hij zich naar zijn makker draaide. 

‘Nee, er zitten geen batterijen in,’ vervolgde de nerd. ‘Ik denk dat het werkt met een externe energiebron, een soort elektromagnetische stroom die het weet op te vangen en om te zetten in pure energie.’ 

‘Interessant’ merkte de magere man op. ‘Maar wat is het bereik ervan?’ 

‘In theorie misschien wel enkele honderdduizenden kilo-meters.’ 

‘Verdorie’, riep de dikke uit terwijl hij het vreemde voorwerp in zijn hand hield. ‘Vertel je me nu dat dit kleine ding in staat is om een signaal van hier naar de maan te zenden?’ 

‘Ik denk het en het heeft het waarschijnlijk al gedaan.’ 

‘En wat heeft het dan uitgezonden?’ 

‘Dat is het interessante’, vervolgde de jongen terwijl hij een nieuwe foto op het grote scherm liet zien. ‘Dit zijn de symbolen die op de voorkant verschenen nadat het gereactiveerd was.’ 

‘Het lijkt op een soort oude taal’, merkte de dunne kerel op. ‘Ik weet zeker dat ik het ergens eerder heb gezien.’ 

‘In feite is het spijkerschrift. De Sumeriërs gebruikten het enkele duizenden jaren voor Christus.’ 

‘En wat doet het op zo'n technologisch geavanceerd instrument?’ 

‘Het is de taal van onze buitenaardse bezoekers.’ 

‘Vertel je me nu dat die bruten die ons gevangen hebben, spijkerschrift spreken?’, vroeg de zwaarlijvige man enigszins verbaasd. 

‘Wel’, probeerde de jongen uit te leggen, ‘het is niet precies spijkerschrift spreken. Het is een schriftvorm. Maar ik denk dat dit hun taal is.’ 

‘En heb je het kunnen vertalen?’ 

‘Eigenlijk moest ik, om het commando te kunnen versturen, een soort wachtwoord invoeren. In de praktijk, door de symbolen in de juiste volgorde aan te raken, kwam ik in de operationele modus.’ 

‘Eigenlijk zoals het systeem dat je gebruikt om je telefoon te ontgrendelen?’ 

‘Min of meer, ja’, zei de nerd glimlachend, blij dat de twee jongens eindelijk begrepen hadden waar hij het over had. 

‘Je hebt het echt goed gedaan’, zei de dikke man tevreden. 

‘Ja, maar we hebben de ware functie ervan nog niet begrepen’, antwoordde de magere man vrij teleurgesteld. 

‘Ik zou een gok kunnen wagen die volgens mij best realistisch zou kunnen zijn’, zei de jongen zacht. 

‘Wel, waar wacht je nog op? Vertel!’, antwoordde de dikkerd, terwijl hij tot op enkele centimeters van zijn neus kwam. 

‘Ik denk dat het een systeem is om de zelfvernietiging van een ruimteschip te activeren, en wie weet hoeveel andere functies.’ 

De twee vrienden keken elkaar even verbaasd aan en toen, alsof iemand hem zojuist het mooiste geschenk ter wereld had gegeven, riep de grootste van de twee uit: ‘Alsjeblieft, zeg me dat we ze hebben opgeblazen.’ 

‘Zeer waarschijnlijk hebben de aliens ruimschoots de tijd gehad om zich in veiligheid te brengen, maar voor hun voertuig zou wel eens heel slecht kunnen aflopen.’ 

‘Jongen, je bent een genie,’ riep de zware man uit. Toen haalde hij een USB-stick uit zijn zak en voegde eraan toe: ‘Zet alle gegevens die je hebt op dit ding en verwijder dan alles. Als we ontdekken dat je ook maar één byte hebt bewaard...’ 

‘Ik weet het, ik weet het. Dan maak je gehakt van me.’ 

‘Goed gedaan. Ik wist dat je een slimme jongen was.’ 

Het kopieerproces duurde slechts enkele seconden. Toen hij de USB-stick uit zijn computer had gehaald, stak de nerd zijn hand uit naar de grote man, die hem snel uit zijn hand griste. Nadat hij ook het vreemde voorwerp had gepakt en beide in zijn rechterbroekzak had gestopt, zei hij tegen zijn medeplichtige: ‘Laten we gaan, ouwe jongen, misschien komen onze dromen wel uit.’ 

Ze waren bijna bij de drempel toen de jongeman uitriep: ‘Hé, vergeet je niet iets?’ 

‘Waar heb je het over?’, vroeg de lange magere man. 

‘Euh... de rest van mijn geld.’ 

‘Geld?’, antwoordde de dikke. ‘Godzijdank hebben we je nek niet gebroken’ en hij sloeg de deur achter zich dicht. 

Constellatie Stier -
Planeet Kerion

Bijna vijfenzestig lichtjaar van de aarde verwijderd, verlicht de rode reus Aldebaran een dorre planeet die Kerion heet. Zijn oppervlak, dat tegenwoordig bestaat uit dorre woestijnen, uitgedroogde rotslandschappen, diepe droge kloven en gladde plateaus, heeft er niet altijd zo uitgezien. Ongeveer tienduizend jaar geleden begon de planeet langzaam in verval te raken toen, om nog onbekende redenen, de rotatiesnelheid van de metaalachtige vloeistof die de kern vormde, langzaam maar onverbiddelijk begon te verminderen, wat een relatieve progressieve vermindering van zijn magnetisch veld veroorzaakte. 

Vandaag is de atmosfeer van Kerion, die ooit voornamelijk was samengesteld uit stikstof en ongeveer twintig procent methaan, vrijwel onbestaande. In feite hebben de schadelijke stralen van zijn ster, die niet langer worden afgeschermd door het krachtige planetaire magnetische veld, de atmosfeer geleidelijk opgelost en teruggebracht tot ongeveer 0,1 procent van wat die ooit was. Vroeger bedekten zeeën van vloeibare koolwaterstoffen bijna de halve planeet. Meren van methaan en ontelbare stukken ijswater lagen verspreid over het land boven de zeespiegel en het leven bloeide weelderig. Maar de rampzalige gebeurtenis heeft blijkbaar het lot van Kerion getekend. Duizenden jaren lang probeerden de inwoners een oplossing te vinden om de kern weer op te starten, maar zonder succes. Sinds het begin van het vertragingsproces hebben zij zich ook gewaagd aan riskante en extreem lange interstellaire reizen, op zoek naar een vergelijkbare planeet, waar ze naartoe konden verhuizen. Maar geen van deze missies is ooit geslaagd. 

Toen hun vitale hulpbronnen bijna op waren, legden ze zich min of meer neer bij hun onvermijdelijke uitsterven, toen een van de knapste koppen van de planeet iets voorstelde wat voor het grootste deel van de bevolking totaal absurd leek: zich ontdoen van alles wat kon ‘sterven’. De Keriaan in kwestie begon een reeks experimenten. Deze leidden er binnen enkele tientallen jaren toe dat hij, wat we hun ‘ziel’ zouden kunnen noemen, uit de materiële lichamen van zijn medemensen kon halen. Zo kon de band met het fysieke lichaam, die tot dan toe als onverbrekelijk werd beschouwd, beëindigd worden. De essentie van sommige vrijwilligers werd gescheiden van de levende materie en geïmplanteerd in nieuwe, volledig mechanische structuren. Hierdoor ontstond een nieuwe soort, volledig gebaseerd op cybernetische lichamen, maar uitgerust met een eigen intelligentie en die kosmische essentie, die ziel of, eenvoudiger gezegd, leven wordt genoemd. 

De scheiding van de zielen van alle inwoners was in enkele jaren voltooid, maar gezien de schaarste aan geschikte materialen voor het maken van de nieuwe cybernetische lichamen, verliep de overdracht veel te traag. Daarom werd besloten om de ‘essenties’ te bewaren in speciale eivormige omhulsels, om ze tegen vernietiging te beschermen totdat hun nieuwe exoskeletten waren gemaakt. 

De eerste nieuw geschapen wezens, nu vrijwel onsterfelijk, begonnen daarom aan een nieuwe saga van verkenning van de kosmos. Ditmaal gingen ze op zoek naar planeten die hen de nodige grondstoffen voor de voltooiing van het project konden leveren. Tien planeten werden geïdentificeerd, zelfs op afstanden van enkele honderden lichtjaren van hun thuisplaneet. Er werden laboratoria gebouwd waar de grondstoffen van de planeten werden gewonnen en ter plaatse gebruikt voor het creëren van nieuwe lichamen. De aanwezigheid van helium-3 dat, via een complex systeem van kernfusie, de structuur van elke afzonderlijke nieuwe Keriaan een vrijwel onuitputtelijke energiebron zou garanderen, was van het grootste belang. Om al die zo ver verwijderde planeten te bereiken, werden interstellaire portalen gecreëerd waardoor de containers met de zielen van de bewoners en de benodigde apparatuur naar de assemblagewerkplaatsen werden overgebracht. De creatie van elk afzonderlijk lichaam, het inplanten van de ziel en de volledige activering ervan vergde telkens een zeer lange procedure, maar tijd was voor hen geen probleem meer. 

 ‘We hebben een vreemd bericht ontvangen van fabriek /\’, kondigde de Keriaan aan die verantwoordelijk was voor de transmissies. 

‘Wat is de boodschap?’, vroeg zijn commandant, die Overste RTY werd genoemd en wiens lichaamsvorm sterk leek op een spinachtige op zeer lange benen en een massief lichaam. 

‘Vreemd genoeg werd het onderbroken voordat het voltooid was. Dit is wat ons bereikte’, en hij zond het communicatiefragment uit in sublicht. 

Laboratorium aangevallen. We sturen terug... 

‘We sturen wat? Aangevallen door wie?’ 

‘Er was niets anders. Sindsdien is de communicatie met /\ onderbroken.’ 

‘Laten we proberen deze zo snel mogelijk te herstellen en uit te zoeken wat er is gebeurd’, beval RTY. ‘Er zijn meer dan tien miljoen zielen in dat laboratorium die wachten om getransfereerd te worden.’ 

‘Daar ben ik me terdege van bewust’, zei de transmissie-officier, ‘maar op dit moment is het enige wat ik ontvang het signaal van container (|) die door de intercommunicatietunnel gaat.’ 

‘Misschien sturen ze dat naar ons terug.’ 

‘Dat zullen we snel weten. Het is hier binnen driehonderdtwintig cens.’ 

Tell-el-Mukayyar –
Energie van de piramides

‘Daar zijn ze, ze komen eraan’, zei Petri terwijl hij de drie shuttles aanwees die snel het opgravingsgebied naderden. 

‘Standaardpositionering’, beval Azakis de piloten van de voertuigen via zijn draagbare communicator. 

Samen met Jack en Elisa observeerden de twee aliens zwijgend de shuttles terwijl ze de snelle en precieze landingsmanoeuvres uitvoerden. 

‘We moeten een koepelvormig krachtveld activeren om een atmosfeer te creëren die geschikter is voor onze ademhalingssystemen’, stelde Petri voor. 

‘Daar ben ik het mee eens’, antwoordde Azakis. ‘Ik ben het al beu om die verdomde dingen te dragen’ en hij wees op de twee kleine ademhalingsbuisjes in zijn neusgaten. 

‘Er is hier te veel zuurstof voor ons. Misschien was het beter geweest om onze noodbasis hoog in de bergen te organiseren.’ 

‘Nee. Tenminste voorlopig niet. Het krachtveld is meer dan voldoende totdat we ons beter georganiseerd hebben.’ 

‘Oké, jij bent de baas’, zei Petri, die de zin benadrukte met een soort militaire groet zoals hij de aardse soldaten had zien doen. 

‘Shuttle twee. Activeer de insluitingskoepel’, zei Azakis in zijn communicator. 

Vanaf de top van de centrale shuttle en slechts verraden door een lichte trilling in de lucht, verspreidde zich snel een bijna onzichtbare sluier in een straal van ongeveer honderd meter. Deze vormde een halve bolvormige kap die zich vanaf de top van de virtuele piramide voor shuttle twee recht naar beneden uitstrekte en in de zandgrond van de woestijn afdaalde. 

‘Dat lijkt me een goed gedaan’, zei Petri tevreden. 

‘Waarom hebben ze zich zo opgesteld?’, vroeg Elisa geïntrigeerd. 

‘Zoals wat?’, antwoordde Azakis. ‘Wat bedoel je?’ 

‘De shuttles. De piramides die ze hebben gevormd staan bijna in een rechte lijn en met één kant naar het zuiden gericht. De twee uiterste shuttles staan blijkbaar op één lijn, terwijl de centrale iets meer uit het lood lijkt te staan.’ 

‘Je hebt een uitstekende observatiegeest’, merkte Azakis op. 

‘Het feit is dat ze me sterk aan iets anders doen denken.’ 

‘Wat precies?’, vroeg de kolonel, die plotseling grote belangstelling voor de discussie had getoond. 

‘Ben je ooit in Egypte geweest?’ 

‘Lang geleden.’ 

‘En heb je het Gizeh-plateau bezocht?’ 

‘Natuurlijk’, antwoordde Jack. Toen sloeg hij zichzelf op het voorhoofd en riep uit: ‘Maar natuurlijk! Ze zijn net zo geplaatst als de drie grootste piramides.’ 

‘Cheops, Chephren en Mycerinus’, bracht de doctor te berde. 

‘Ik weet niet waar je het over hebt’, zei Azakis verbijsterd. 

‘Wacht even’, antwoordde Elisa. ‘Ik laat het je zien’, en ze liep snel naar de laboratoriumtent. Nog geen minuut later kwam ze tevoorschijn met een groot, beduimeld boek. Toen ze de drie anderen naderde, bladerde ze er snel in. ‘Hier is het. Kijk’, en ze hield het de vreemdeling voor. 

‘Interessant... Wat zijn het?’ 

‘Laat me eens kijken’, zei Petri, terwijl hij het dikke boek uit de handen van zijn metgezel nam. ‘Ah ja. Ik heb dit soort constructies gezien. Ze lijken op die’, en hij wees naar de Ziggurat achter het veld. ‘Maar ze moeten gebouwd zijn door een ander volk en in een ander tijdperk.’ 

‘Goed gedaan Petri. Je hebt natuurlijk gelijk. Sinds de dag dat ze werden ontdekt, hebben onze geleerden hun hersenen gepijnigd om te begrijpen waarom ze werden gebouwd en waarom ze zo werden opgesteld.’ 

‘Maar het is heel eenvoudig’, zei Petri met een prachtige glimlach. ‘Zie je die sterren daarboven?’, en hij wees naar een sterrenbeeld in het midden van alle andere, in de ruimte die de ondergaande zon had achtergelaten. 

‘Jazeker. We noemen dit het sterrenbeeld Orion. Het ontleent zijn naam aan de Griekse halfgod Orion’, zei Elisa. Toen ze met haar wijsvinger in de heldere woestijnlucht zijn profiel tekende, voegde ze eraan toe: ‘Als je de sterren met een virtuele lijn verbindt, verschijnen het hoofd, de schouders, de gordel en de voeten van een man. Volgens de Griekse mythologie was Orion een reus met bovenmenselijke gaven, een machtige jager die zijn prooi doodde met een onbreekbare bronzen voorhamer. Toen de Griekse held stierf, werd hij voor eeuwig tussen de sterren geplaatst.’ 

‘Jouw verhalen zijn altijd zeer beeldend’, zei Petri in vervoering. ‘Maar van wat de Ouderen ons hebben geleerd, zijn alle constructies van dit type, en er zijn er veel verspreid over de aarde, met ons verbonden.’ 

‘Met jullie, aliens?’ 

‘Wij 'goden', die uit de hemel zijn neergedaald om het menselijk ras te stichten’, preciseerde Petri. 

‘En zou je niet net geraden hebben dat jullie daar ook de hand in hebben gehad,’ flapte Jack eruit. ‘Het lijkt alsof alles wat we tot nu toe gedaan hebben uitsluitend en alleen aan jullie te danken is.’ 

‘Nu ik erover nadenk’, merkte Elisa op, ‘ik moet zeggen dat hij een punt heeft.’ 

‘Ik wilde alleen maar zeggen’, voegde Petri er stilletjes aan toe ‘dat onze shuttles gewoon gepositioneerd zijn zoals de drie sterren in jullie Orion ‘gordel’.’ 

‘En dus zou hetzelfde gelden voor de piramides in Egypte?’, vroeg Jack geschokt. 

‘Ik zou zeggen van wel.’ 

‘Dus de veronderstellingen van onze wetenschappers waren waar’, zei de doctor bijna fluisterend. Toen hield ze haar kin tussen duim en wijsvinger en voegde eraan toe: ‘Maar ik heb de echte reden voor die opstelling nog steeds niet begrepen.’ 

‘Simpel, mijn beste’, riep Petri uit. ‘Energie.’ 

‘Dat moet je me eens goed uitleggen’, antwoordde de doctor, terwijl ze haar rug rechtte en haar armen over elkaar sloeg. 

‘Zelfs wij weten er niet veel van’, verduidelijkte Petri. ‘Maar het lijkt erop dat een piramidevormig object een soort positieve energie kan opwekken die gunstig is voor alle levende wezens die er dichtbij zijn. Uiteraard, hoe groter het object, hoe meer energie het genereert. Als het dan ook nog in verbinding staat met een hemellichaam of beter nog, met een reeks daarvan, wordt alles exponentieel versterkt.’ 

‘Maar over wat voor soort energie hebben we het dan?’, vroeg de archeologe. 

‘Zoals ik al zei, het is zelfs voor ons niet duidelijk. Veel van onze Experten hebben het bestudeerd, maar we hebben nog steeds geen betrouwbare gegevens.’ 

‘Eindelijk iets dat zelfs jullie niet weten’, zei Jack tevreden. ‘Dat is bijna een wonder.’ 

‘Er zijn veel dingen die we niet weten, mijn vriend. Op universele schaal zijn we maar iets meer geëvolueerd dan jullie. Er zijn zoveel mysteries in het universum. Je dacht toch niet dat we ze allemaal kenden?’ 

‘Ik beken, voor een moment dacht ik echt dat jullie alles kenden.’ 

‘Er zijn concepten die we nooit zullen begrijpen. Daar moeten we ons bij neerleggen.’ 

‘Maar we zijn intelligente wezens, fantasierijk, nieuwsgierig. Wat kan ons weerhouden om het te begrijpen?’ 

Toen mengde Azakis zich in het debat en zei: ‘Het is gewoon een kwestie van waarnemingsniveaus.’ 

‘Dit heb ik echt niet begrepen’, riep Elisa verbluft uit. 

‘Hoewel je misschien denkt dat onze hersenen wie weet hoe ‘geëvolueerd’ zijn, zijn er bepaalde dimensies die zo ver afstaan van onze denkstructuren dat we niet eens kunnen beginnen te veronderstellen, althans niet met onze huidige kennis.’ 

‘Het spijt me, maar ik volg je niet.’ 

‘Neem bijvoorbeeld een cel van je lever’, vervolgde Azakis geduldig. ‘Stel je voor dat die van plan is te redeneren over zijn status, over zijn werk, over de cellen in zijn omgeving. Wie weet hoe vaak heeft die cel al geprobeerd te begrijpen wat er bestaat buiten de werkelijkheid die het ervaart. Zijn er andere groepen cellen? Zijn ze net zoals ik? Misschien heeft de cel ook geprobeerd de aanwezigheid van een god voorop te stellen. De cel zal ook geprobeerd hebben om met hem in contact te komen via ik weet niet welke ingewikkelde rituelen, biddend om zijn voorspraak bij het oplossen van zijn dagelijkse problemen. Maar wie is zijn god? Je galblaas? Je hart? Jij? Welke perceptie kan een cel ooit hebben van je lever, van jou, zijn god? Hoe kan het ooit in direct contact komen met jou? En als hij jou niet kan waarnemen, kan hij mij dan ooit waarnemen? En de zee, de lucht, de zon, het sterrenstelsel... Dit is wat ik bedoel met verschillende niveaus van perceptie.’ 

‘Verdorie’ riep Elisa uit, alsof ze net uit een trance kwam. ‘Daar heb ik echt nooit aan gedacht... We kunnen dus misschien nooit contact maken met wezens van hogere niveaus of ons voorstellen wat er buiten de dimensie waarin we leven zou kunnen zijn.’ 

‘Dat is niet per se waar. Het lijkt erop, mede dankzij de eigenaardige energie waar we het eerder over hadden, die door piramides wordt vrijgegeven, dat sommige mensen misschien al een of meer niveaus hoger kunnen geraken. Helaas is zelfs onze kennis op dit gebied nog zeer beperkt.’ 

‘Fascinerend’, fluisterde de doctor volledig in beslag genomen. ‘Dus jullie zijn ook op zoek naar jullie God.’ 

‘Eigenlijk is het een onderwerp dat we al heel lang bestuderen.’ 

‘Als zelfs jullie dit nog niet hebben uitgewerkt, stel je dan eens voor hoeveel hoop wij daarop hebben.’ 

‘Vaak verschijnen de belangrijkste intuïties toevallig’, oordeelde Azakis. ‘Onze rassen lijken erg op elkaar en ik weet zeker dat zowel wij als jullie dezelfde kansen hebben om te ontdekken hoe dit mysterieuze mechanisme werkt, waardoor we in contact kunnen komen met hogere wezens.’ 

Petri klemde zijn handen achter zijn rug en begon langzaam rondjes te lopen. Hij dacht een paar seconden na en voegde er toen aan toe: ‘Maar, eigenlijk, als de eerder genoemde cel zijn werk niet goed doet, zouden er problemen voor mij ontstaan en zou ik het doorhebben. In principe is dit ook een vorm van contact, nietwaar?’ 

‘Je hebt gelijk. We zijn hier allemaal voor een heel specifiek doel en we moeten gewoon proberen ons werk zo goed mogelijk te doen. Dit is precies waarom op Nibiru, vanaf het moment van onze geboorte, onze Opvoeders ernaar streven om vast te stellen wat ons belangrijkste talent is. Ieder van ons heeft er een, zoals jullie aardbewoners volgens mij ook hebben. Het grootste probleem is dat talent te ontdekken en er dan het beste van te maken. Dat is precies wat onze Opvoeders doen, naast het geven van alle basiskennis. Zij zijn het die, na een zorgvuldige analyse van onze sterke en zwakke punten, ons in de richting sturen van de groep die het dichtst bij onze persoonlijke aanleg komt, zoals de Kunstenaars, de Ambachtslieden of de Experts enzovoort. We hoeven niets anders te doen dan altijd het maximale te geven in de activiteit waarin we uitblinken en de weg te voltooien die voor ons is uitgestippeld.’ 

‘Oké jongens’, kwam de kolonel tussenbeide. ‘Zullen we al dit filosofische gepraat vergeten en serieus proberen het kleine probleem op te lossen dat we nu hebben?’ 

‘Juist’, voegde Petri eraan toe. ‘In feite, terwijl jullie ‘genieën’ de mysteries van het universum bespraken, heb ik de gegevens van jullie persoonlijke recorder gedownload.’ 

‘Waar heb je het over?’, vroeg Azakis verbijsterd. 

‘Eerlijk gezegd was ik het ook vergeten’, vervolgde de Expert. ‘Maar voordat ik vertrok, heb ik een persoonlijk registratiesysteem geactiveerd dat alle handelingen van elk bemanningslid heeft opgeslagen.’ 

‘Ja... ja, nu weet ik het weer. Je hebt het over dat kleine dingetje dat je hier achter me hebt bevestigd, nietwaar?’, antwoordde de kapitein, terwijl hij, zijn bovenlichaam draaiend, probeerde te wijzen op een kleine zwarte rechthoek, die aan zijn lichtgrijze riem was bevestigd. 

‘Precies, kerel. En je kunt je niet voorstellen hoe goed het werkte. Ik heb kunnen ontdekken wat er met je afstandsbedieningssysteem is gebeurd.’ 

‘Oh, echt? En wat is ermee gebeurd?’ 

‘Je raadt het nooit!’ 

Pasadena, Californië –
Het nieuws

‘En wat gaan we nu doen met dit kleinood?’, vroeg de lange magere, terwijl hij in de bestuurdersstoel van een gloednieuwe, knalrode Chevrolet Corvette klom. 

‘Heb je het over de auto of over het buitenaardse ding?’, vroeg zijn mollige kompaan terwijl hij ook met veel moeite in de snelle sportwagen probeerde te stappen. 

‘Ik had het over de afstandsbediening, hoewel ik nog steeds niet begrijp waarom je besloten hebt zo'n auto te kopen, aangezien je er niet eens in kunt.’ 

‘Ik zou zeggen dat jij ook een beetje in de problemen zit, mijn beste lange, dunne lantaarnpaal.’ 

‘Precies. Hadden we niet iets comfortabelers kunnen kopen voor ons allebei?’ 

‘Als je je voet op het gaspedaal van dit beest zet, zal de reden meteen duidelijk zij’, en nadat hij de deur iets te hard had dichtgeslagen, voegde hij eraan toe: ‘Kom op, laten we gaan.’ 

‘Waarheen?’ 

‘Laten we teruggaan naar de basis. Ik wil de gegevens die onze nerdvriend ons gaf zorgvuldig analyseren en alle geheimen van deze buitenaardse uitrusting ontdekken.’ 

‘Nu ga je me toch niet vertellen dat je meer weet dan hij. De jongen leek me erg deskundig.’ 

‘Ik moet zeggen dat de jongen uitstekend werk heeft geleverd, maar ik heb ook mijn onderzoek gedaan.’ 

‘Waar heb je het over?’, vroeg de dunne man verbaasd. 

‘Wat denk je dat ik de afgelopen maand elke avond achter de computer heb gedaan, terwijl jij snurkte als een beer in winterslaap?’ 

‘Naar pornosites gekeken?’ 

‘Waar, o waar heb ik jou gevonden? Dat vraag ik me de laatste tijd vaak af, weet je?’ 

‘Het is het lot dat ons verenigd heeft’, antwoordde de dunne man terwijl hij het gaspedaal intrapte en de Corvette naar voren sprong, daarbij twee zwarte bandensporen achterlatend op het asfalt. 

‘Hé, rustig aan,’ schreeuwde de dikke man, terwijl hij door de plotselinge versnelling tegen de stoel werd geworpen. ‘Je kunt hem beter niet meteen vernielen. Ik heb alleen de eerste twee termijnen betaald.’ 

‘Wow,’ riep de magere kerel uit. ‘Die gaat als een raket. Dit juweeltje is een echt beest.’ 

‘Ik wist dat je het leuk zou vinden. Maar, probeer dat oude vrouwtje nu niet omver te rijden,’ zei de grote man, terwijl hij een zwak vrouwtje aanwees dat langzaam de weg overstak. ‘Laten we proberen haar nog wat van haar pensioen te laten genieten.’ 

‘Maak je geen zorgen mijn vriend. Je bent in goede handen,’ antwoordde de man achter het stuur terwijl hij met een abrupte manoeuvre het oude vrouwtje ternauwernood miste. 

‘Juist ja’, riep de zwaarlijvige man uit. ‘Je scheurde bijna de kleren van haar rug.’ Toen draaide hij zich om en zag de oude dame, die schuddend met haar handtas van alles tegen hem riep. ‘Nog zo'n reeks beledigingen en jij zult het zijn die niet van je pensioen geniet,’ en hij barstte in lachen uit. 

‘Laat maar zitten. Ik ben niet bijgelovig.’ 

‘Dat zou je moeten zijn. Wat als ze voodoo praktiseert? Binnenkort spring je misschien rond als een krekel terwijl de oude vrouw pinnen steekt in de kont van de kleine pop die jou voorstelt.’ 

‘Wil je ophouden met die onzin en me vertellen wat we met dat ding gaan doen?’ 

‘Oké, oké. Maak je niet druk. Ik maakte maar een grapje.’ De forse kerel plaatste het vreemde voorwerp weer op de palm van zijn linkerhand en zei: ‘Die nerd kent misschien wel veel mensen, maar ik kan je verzekeren dat ik kanalen heb gebruikt voor mijn onderzoek waar hij zeker geen toegang toe heeft gehad.’ 

‘Soms maak je me bang.’ 

‘Wil je iets zien?’ 

‘Het hangt ervan af wat.’ 

‘In de verschillende dossiers die ik kon raadplegen over deze buitenaardse technologie, ontdekte ik dat dit kleine voorwerp, naast het opblazen van ruimteschepen, nog een heleboel andere dingen kan doen die net zo leuk zijn.’ 

‘Maar weet je zeker dat het echt gewerkt heeft?’, vroeg de man achter het stuur, terwijl hij in volle vaart een bocht nam waardoor de passagier tegen de deur sloeg. 

‘Hé, kan je niet wat langzamer? Dat is alles wat we nodig hebben, de politie die ons achtervolgt en weer arresteert.’ 

‘Ik heb een idee’, zei de dunne man. ‘Zet de radio aan.’ 

‘Denk je dat dit het moment is om naar liedjes te luisteren?’ 

‘Nee, natuurlijk niet, idioot. Zet het nieuws op.’ 

Hoewel hij enigszins twijfelde, besloot de dikke man geen vragen meer te stellen. Nadat hij de radio had aangezet, begon hij door de verschillende zenders te scrollen tot hij er een vond die wereldnieuws uitzond. 

‘Na de inbraak in de centrale bank gaven de vier gemaskerde criminelen, die gewapend waren met revolvers en automatische geweren, de werknemers opdracht om de zakken met contant geld te vullen. De hele operatie duurde iets minder dan vijf minuten. Toen de politie arriveerde, waren de overvallers al weg. Er zijn controleposten opgezet op alle routes naar de stad.’ 

‘Wat kan dat ons schelen?’, vroeg de dikke man, onthutster dan ooit. 

‘Geduld mijn vriend, geduld.’ 

‘En nu terug naar ons hoofdnieuws. Er lijken enkele interessante updates te zijn. We gaan naar onze correspondent in Washington, Fred Salomon.’ 

‘Bedankt, Lisa. Ik ben in de vergaderzaal van het Witte Huis waar de president net is aangekomen en een officiële verklaring zal afleggen. Laten we live naar hem luisteren.’ 

Een paar momenten van stilte volgden en toen klonk de onmiskenbare stem van de president van de Verenigde Staten van Amerika door de krachtige luidsprekers van de Corvette. 

‘Dames en heren, allereerst bedankt dat u vandaag bij ons bent. Helaas is het nieuws dat ik zojuist heb ontvangen helemaal niet geruststellend. Het lijkt erop dat de ongewone flits, die bijna een uur geleden op de maan werd gezien, inderdaad werd veroorzaakt door een enorme explosie en het klopt dat daarbij het ruimteschip van onze buitenaardse vrienden betrokken was. We weten nog steeds niet of ze konden ontsnappen. Een verdere aankondiging volgt zodra we meer nieuws hierover hebben. Dank u.’ 

‘Potverdorie!’, riep de dikke man geschokt uit. ‘Dus we hebben het echt opgeblazen.’ 

‘Ben je niet blij? Toen we bij die nerd waren leek het voor jou het belangrijkste in de wereld.’ 

‘Wel, ja... natuurlijk... Maar, nu, diep vanbinnen, heb ik een beetje spijt.’ 

‘Ongelooflijk... Ik had nooit gedacht dat er onder al dat vet een hart zat.’ 

‘Ach, hou toch op met die onzin’, zei de zwaarlijvige man met een berouwvolle air. ‘Geef plankgas en laten we teruggaan naar de basis.’ 

Planeet Kerion –
De tragische ontdekking

‘De (|) container heeft zojuist de communicatietunnel verlaten’, kondigde de kleine Keriaan aan die de manoeuvres coördineerde. ‘Hij bereikt de aanlegplaats over 0,1 cens.’ 

‘Ik wil het onmiddellijk hier hebben om de inhoud te controleren en de opgeslagen gegevens te analyseren’, beval Supervisor RTY zijn ondergeschikte. 

Het vreemde eivormige object, van bijna vijfenzestig lichtjaar verwijderd, was onderschept door een soort insluitingsveld dat het uit de baan van de planeet greep en snel naar beneden sleepte in de richting van een grote opening in de immense, volledig metalen structuur, die zich over bijna tweehonderd vierkante kilometer langs de evenaar van Kerion uitstrekte. 

‘Container (|) bijna in positie’, zei de coördinator. 

‘Schiet op en breng hem hier’, riep RTY. ‘We moeten absoluut uitzoeken wat er op /\ is gebeurd’. 

Zodra het omhulsel de aanlegplaats bereikte, werd het in beslag genomen door twee Kerianen, die beslist een ongebruikelijke vorm hadden. De ene had veel weg van een soort aanhangwagen zonder wielen, terwijl de andere meer op een enorme krab met zes klauwen leek. De krab pakte de container voorzichtig vast en deponeerde hem in de Kerian/aanhanger. Na de bevestiging dat deze met succes was geladen, vertrok de aanhanger zonder enig geluid met een ongelooflijke snelheid in de richting van de laboratoria. 

‘Container (|) is aangekomen’, riep de coördinator uit. ‘Inspectieteam, voer een volledige analyse van de inhoud uit.’ 

Vier Kerianen, ook met een enigszins bizarre vorm, haastten zich naar het object. Nadat ze het hadden ondergedompeld in een kleine dokruimte met een oplossing op basis van ammoniak, begonnen ze het inwendig te scannen. Na slechts een paar minuten kondigde de kleinste van de vier Kerianen aan: ‘Negenhonderdnegentig zielen aanwezig, allemaal in perfecte staat. Ik stuur het logboek van de gebeurtenissen in de capsule naar het centrale systeem.’ 

‘Op het scherm,’ beval RTY dwingend. 

De beelden toonden het maanoppervlak dat zich snel verwijderde terwijl een groot, perfect bolvormig object het gebied van het ondergrondse laboratorium /\ naderde. Na enkele ogenblikken verzadigde een verblindende glans de beelden bijna en onmiddellijk daarna was er niets meer. Het was alsof het hele gebied door een gigantische hamer geraakt was. De beelden toonden alleen een enorm vlak stuk maanbodem, ongelooflijk glad en gepolijst. De opname toonde enkele ogenblikken de satelliet, die zich steeds verder verwijderde, en werd toen onderbroken. 

‘Het laboratorium’, riep RTY verbaasd uit. ‘Het is volledig vernietigd.’ 

‘Er is niets meer,’ merkte de coördinator bitter op. ‘De opname is afgelopen.’ 

‘Dit is een brutale en opzettelijke aanval op onze buitenpost. Ik wist dat we die vreemde soort niet moesten vertrouwen.’ 

‘Denk je dat dat bolvormige wapen door hen is gebouwd?’ 

‘Er zijn maar twee bewoonde planeten in dat zonnestelsel en op beide bevinden zich wezens van die soort. We hadden onze basis daar niet moeten vestigen.’ 

‘Het is een verschrikkelijke tragedie’, zei de Keriaanse coördinator bedroefd. ‘Er waren bijna tien miljoen zielen in het laboratorium klaar om overgebracht te worden. Alleen de negenhonderdnegentig die via capsule (|) aan de ramp wisten te ontsnappen, zijn gered.’ 

‘Ik kan het nog steeds niet geloven’, riep RTY verbaasd uit. ‘We moeten onmiddellijk de Opperste TYK inlichten.’ 

Tell-el-Mukayyar –
Het beeldmateriaal

Petri en zijn drie vrienden waren intussen binnen in de laboratoriumtent van Dr. Hunter gaan staan. 

‘Nu ben ik echt nieuwsgierig’, zei Azakis nerveus. ‘Ik wil echt zien wat er niet werkte aan je haaksysteem.’ 

‘Nee, mijn beste vriend. Je zult zien dat het iets anders is,’ antwoordde Petri terwijl hij ongeveer een halve meter boven de grond een driedimensionaal hologram liet verschijnen. 

‘Wat jullie nu doen, verbaast me nog altijd’, riep Jack uit terwijl hij de beelden bekeek die zich midden in de tent vormden. 

‘Nu ga ik even terug,’ zei Petri terwijl hij een vreemd instrument hanteerde en de scènes andersom werden weergegeven. ‘Dit is het moment waarop we generaal Campbell, senator Preston en die twee grappige figuren die ons aanvielen toen we de lading wilden ophalen, terugbrachten naar Area 51.’ 

‘Ja. Dat weet ik nog heel goed’, merkte Azakis op. 

‘Nu zal ik je iets laten zien’, en het hologram toonde hoe de dikke man Azakis dreigend benaderde en hem vervolgens een lichte duw met zijn schouder gaf. 

‘Hij dacht dat hij me bang kon maken’, zei de buitenaardse kapitein. ‘Hij bewoog me geen millimeter. Maar wat heeft dit te maken met het verlies van de afstandsbediening?’ 

‘Wacht even. Laat me dit detail even uitvergroten... Wat je ziet, is de hand van de dikke man die met grote vaardigheid het apparaat van je riem schuift.’ 

‘Ongelooflijk’, riep de kolonel uit. ‘Een manoeuvre van de beste zakkenrollers die op het terrein rondsluipen.’ 

‘Met het excuus dat hij je een duw gaf, maakte hij van de gelegenheid gebruik om je afstandsbediening te stelen’, voegde Elisa eraan toe. ‘Het is een oude techniek die winkeldieven van generatie op generatie doorgeven.’ 

‘Heeft hij het van me gestolen?’, vroeg Azakis verbaasd. 

‘Precies, ouwe jongen’, bevestigde Petri. 

‘En hoe heeft hij het in hemelsnaam weer geactiveerd en het zelfvernietigingscommando uitgevoerd? Je had hem zelfs helemaal uitgeschakeld als ik me niet vergis?’ 

‘Ja, Zak. Het apparaat was gedeactiveerd. Nadat ze bevrijd waren, zijn hij en zijn maatje waarschijnlijk gaan zoeken tussen de ontelbare informatie die we de aardbewoners hebben achtergelaten en hebben ze een manier gevonden om het blokkeringssysteem te omzeilen.’ 

‘Die twee vernielden ons ruimteschip en verhinderden ons naar huis terug te keren’, flapte Azakis eruit, bozer dan hij ooit geweest was. ‘Als ik ze te pakken krijg, zullen ze spijt krijgen dat ze ooit op deze wereld zijn gekomen, dat beloof ik.’ 

‘Kalmeer, mijn vriend. Wat gebeurd is, is gebeurd. We kunnen niets meer doen. Wat we wel moeten doen, is die twee schooiers opsporen en terughalen wat ze van ons gestolen hebben, voordat ze ook de andere functies ontdekken.’ 

‘Waarom, wat doet het nog meer?’, vroeg Elisa geïntrigeerd. 

‘Laat maar zitten. Het is beter dat je het niet weet.’ 

‘Verdorie, zoveel geheimen’, antwoordde de doctor een beetje ontdaan. 

‘Zeker, als ze ontdekt hebben hoe ze de zelfvernietiging kunnen activeren, ontdekken ze misschien ook de rest’, zei Azakis bezorgd. 

‘Maar moet je niet eerst nadenken over een manier om thuis te komen?’, vroeg de kolonel. ‘Dit lijkt me niet zo'n dringende zaak.’ 

‘Je hebt gelijk Jack, maar dat ding kan in de verkeerde handen heel gevaarlijk zijn.’ 

‘En dat zijn zeker de verkeerde handen’, voegde Elisa eraan toe. 

‘Er is misschien een manier’, zei Petri bijna fluisterend. 

‘Wel? Vertel op. Moet ik op mijn knieën gaan zitten en je smeken?’, riep Azakis geërgerd uit. 

‘Dat apparaat is uitgerust met een speciaal voedingssysteem. Toen we nog op de Theos waren, kon ik een apparaat maken dat het spoor van emissies dat het achterlaat kon identificeren.’ 

‘En dat herinner je je nu pas?’, Azakis was beslist boos. ‘Had je dat niet meteen kunnen doen toen we ontdekten dat het verdwenen was?’ 

‘Het spijt me, maar dit zoeksysteem werkt alleen als het object in beweging is en we hadden aangenomen dat je het ergens had laten vallen.’ 

‘Rustig maar jongens’, zei de kolonel, zijn woorden kracht bijzettend met vegende handgebaren. ‘Hoe dan ook, van wat ik begrepen heb, kunnen jullie niets doen zonder de Theos, toch?’ 

‘Wel, misschien kan ik toch iets organiseren’, zei Petri in zijn haar krabbend. 

‘Vergeef me de uitbarsting, mijn vriend’, zei de kapitein vriendelijk. ‘Ik weet dat het niet jouw schuld is. Dit is echt een slechte tijd voor ons beiden.’ Toen legde hij een hand op zijn schouder en voegde eraan toe: ‘Kijk wat je kunt doen. Ik denk dat het heel belangrijk is om dat object zo snel mogelijk terug te vinden.’ 

‘Maak je geen zorgen, Zak. Het is geen probleem. Ik zal proberen iets te bedenken, met de weinige dingen die we nog hebben.’ 

‘Alleen jij kunt dat doen. Ons lot ligt in jouw handen.’ 

‘Ik ben ermee weg’, en zonder nog iets te zeggen, verliet de Expert de laboratoriumtent en liet slechts een paar kleine stofwolkjes achter. 

‘Zal het hem lukken?’, vroeg Jack aarzelend. 

‘Natuurlijk. Ik twijfel er niet aan. Petri heeft ongelooflijke vaardigheden. Meer dan eens heb ik hem dingen zien maken, die zelfs een team van de beste Ambachtslieden niet had kunnen vervaardigen. Hij is een uitzonderlijk individu. Het spijt me dat ik een beetje te grof tegen hem was. Ik ben erg op hem gesteld en ik zou elk moment mijn leven voor hem geven.’ 

‘Maak je geen zorgen, Zak’, zei Elisa met een heel lief stemmetje. ‘Dat weet hij heel goed. Het is een moeilijke tijd, maar we komen er zonder problemen doorheen. Ik twijfel er niet in het minst aan.’ 

‘Dank je, Elisa. Ik hoop het echt met heel mijn hart.’ 

Pasadena, Californië –
De schuilplaats

Zodra hij de deur opende, werd de zwaarlijvig man overvallen door aangename frisse lucht. De airconditioner van de kamer, die sinds de vorige avond had gedraaid, had uitstekend werk geleverd. 

‘Dit is heerlijk’, riep hij uit. ‘Ik kon niet langer tegen die verstikkende hitte.’ 

‘Misschien als je besloot om op een serieus dieet te gaan en al dat vet dat je met je meedraagt kwijt te raken, zou je niet zoveel problemen hebben met de hitte.’ 

‘Waarom ben je altijd zo negatief over mijn reserves?’ 

‘Noem ze maar reserves, ja. Je kunt gerust een hele maand zonder eten’, riep de dunne man uit, die meteen daarna in een schaterlach uitbarstte. 

‘Ik ga doen alsof ik dat niet gehoord heb.’ 

De inrichting van het kleine appartement dat de twee als basis gebruikten, was uitgesproken spartaans. In de hoofdkamer stond alleen een eenvoudige, lichtgekleurde houten tafel met vier stoelen van dezelfde kleur en een zware donkergrijze bank met versleten zittingen en armleuningen. In de hoek bij de vensterdeur die uitkeek op een sombere binnenplaats, stonden in een bruine plastic pot de resten van een kleine Washingtonia filifera die, ondanks zijn grote weerstand tegen een droog klimaat, enkele weken eerder was gestorven door gebrek aan water. De kleine badkamer vertoonde ook duidelijke tekenen van verwaarlozing. Verschillende tegels waren eraf gevallen en grote donkere vlekken op het verkleurde plafond waren het bewijs van ongerepareerde waterinfiltratie. Twee armoedige slaapkamers, elk met een eenpersoonsbed en een goedkoop nachtkastje, samen met een keukentje met een kast van zeker twintig jaar oud, completeerden de inrichting van dit allesbehalve aangename appartement. 

‘Wel, één ding is zeker. Qua smaak in de keuze van onze schuilplaatsen ben je echt geweldig’, merkte de lange magere man sarcastisch op. 

‘Waarom? Wat is er mis met deze plek?’ 

‘Het is een krot. Dat is wat er mis is. We hebben het hier altijd over veel geld verdienen, maar uiteindelijk belanden we altijd in zo’n verdomd vuilnisbelt.’ 

‘Oh, jij klaagt altijd’, antwoordde de corpulente. ‘Laten we proberen deze deal binnen te halen, dan zul je zien dat we ons voor eens en altijd kunnen settelen.’ 

‘Als jij het zegt... Ik ben niet echt overtuigd.’ 

‘Kom op, geef me de laptop en ik zal je wat laten zien.’ 

De dunne man haalde een zwarte tas met schouderband achter de bank vandaan en haalde er een donkergrijze laptop uit. Hij bekeek de laptop even en gaf hem toen aan zijn kompaan die hem op tafel legde en aanzette. Ze zaten allebei een tijdje stil en keken naar het scherm terwijl het systeem zijn opstartprocedure afrondde, totdat de slanke man op een gegeven moment zei: ‘Ik kan niet meer tegen deze dingen. Ik zit uren te kijken naar voortgangsbalken, draaiende zandlopers, foutieve updates... Waarom kunnen ze niet gewoon een computer maken die werkt als een televisie? Druk op de knop en klaar.’ 

‘Ja, dat zou echt leuk zijn. Maar, wat ik het meest haat, zijn die doodleuke berichtjes als ‘Computer niet uitzetten. Installing update 1 of 325...’, net wanneer je klaar bent en je de laptop wilt uitzetten om naar huis te gaan. Dan moet je nog een half uur wachten terwijl de computer zijn ding doet. Ik bedoel, kon hij nu niet gewoon zijn stomme updates eerder doen? Moet het ding echt wachten tot ik klaar ben om te vertrekken?’ 

‘Ha, 'IT' noemen ze dat. De programmeurs die deze systemen ontwerpen, genieten er waarschijnlijk van om ons arme stervelingen steeds geïrriteerder te zien raken door hun 'creaties'.’ 

‘Wil je zeggen dat ze het met opzet doen?’ 

‘Als je bedenkt dat we tegenwoordig, alleen al om een brief te schrijven, een computer nodig hebben met een verwerkingskracht die miljarden keren groter is dan de Apollo-missies gebruikten om een man naar de maan te sturen, dan moet er vast iets grondig mis zijn gegaan in de technologische vooruitgang.’ 

‘Wel, jij bent de expert’, merkte de magere man op. ‘En zeker, ze zorgen ervoor dat we veel tijd verliezen, maar we zouden nu niet eens naar de wc kunnen gaan zonder deze gadgets.’ 

‘Laten we het daar maar even bij laten. Dat is beter. Kijk nu maar even naar wat ik tijdens mijn slapeloze nachten heb ontdekt.’ 

De man met overgewicht opende op het scherm een reeks beelden, die hij waarschijnlijk niet uit een openbaar archief moest hebben gehaald. Hij scrolde er een paar door en zei toen: ‘Hier is het dan. Ik denk dat je een serie combinaties van spijkerschrifttekens ziet, die extra functies op dit apparaatje kunnen activeren.’ 

‘En waar heb je die vandaan?’,vroeg de dunne man verbaasd. 

‘Als ik je dat vertel, moet ik je vermoorden,’ antwoordde de grote man met een zeer ernstige blik. 

Even bleef de lange dunne man als verlamd staan. Toen besefte hij dat zijn makker duidelijk een grapje had gemaakt en riep, nadat hij hem een standje had gegeven: ‘Idioot. Kom op, laat me deze onuitsprekelijke ontdekking zien.’ 

‘Wacht, laat me eerst zien wat die nerd ons heeft gegeven’, en hij stak de USB-stick die ze van de jongen hadden afgepakt in de laptop. Hij scande snel door een reeks bestanden, waarbij hij af en toe een willekeurig bestand opende, totdat zijn aandacht viel op een afbeelding die hij al eerder had gezien. ‘Kijk hier eens naar’, riep hij uit. 

‘Wat is het?’ 

‘Het is een tekenreeks die ik ken.’ 

‘Ik begrijp het niet.’ 

‘Je bent echt een sukkel. Dit is de combinatie die het zelfvernietigingscommando van het ruimteschip activeerde en ik weet zeker dat ik het al gezien heb in mijn persoonlijk onderzoek.’ 

Om niet weer een verwijt te krijgen, mompelde de magere man maar wat. 

‘Hier is het’, zei de forse man weer, terwijl hij dezelfde reeks afbeeldingen liet zien die ze eerder hadden bekeken, maar nu selecteerde hij er één met de muis. ‘Het is deze.’ 

‘Ja, en dan?’ 

‘Dus, als deze sequentie al gewerkt heeft, dan zijn de andere die hier aangegeven worden waarschijnlijk ook actief.’ 

‘Je redenering is logisch. 

‘Zullen we er een proberen?’ 

‘Maar is dat niet gevaarlijk? Ik denk dat we al genoeg schade hebben aangericht.’ 

‘Je bent gewoon een lafaard’, zei de grote man. ‘In het ergste geval blazen we gewoon nog een van hun verdomde ruimteschepen op.’ 

‘En wat als we in plaats daarvan onszelf opblazen? We weten niets over dat ding.’ 

‘Kom op, laten we het proberen’, riep de dikke man uit, met de uitdrukking van een kleine jongen die op het punt staat een rotje af te steken onder de ligstoel van zijn grootvader terwijl die vredig een dutje doet. 

‘Doe jij het maar. Ik ga me daarachter verstoppen.’ 

‘Wat ben je toch dapper! Maak je geen zorgen, ik doe het wel, mietje.’ 

Nadat hij had gewacht tot zijn makker zich in de aangrenzende slaapkamer had verstopt, haalde de forse man diep adem en bracht met zijn dikke wijsvinger de eerste reeks, die op de monitor te zien was, over op het oppervlak van het voorwerp. Onmiddellijk daarna gooide hij het apparaat op de bank en wierp zich op de grond met zijn handen boven zijn hoofd. Hij wachtte enkele seconden zonder te bewegen, maar er gebeurde niets. Hij bleef wat langer op de grond liggen en pas nadat hij definitief had vastgesteld dat er geen dreigend gevaar leek te zijn, hief hij zijn hoofd iets op. De afstandsbediening lag nog steeds op de zitting van de bank en leek niet te werken. 

‘En? Wat is er gebeurd?’, vroeg zijn makker, terwijl hij om de halfgesloten deur gluurde. 

‘Helemaal niets.’ 

‘Misschien heb je een fout gemaakt bij het tikken van de volgorde?’ 

‘Ik denk het niet. Ik denk dat ik alles juist heb gedaan’, zei de grote man terwijl hij heel voorzichtig opstond en het buitenaardse object weer benaderde. 

‘Vooruit, probeer het nog eens. Ik blijf hier.’ 

‘Bedankt voor de hulp. Wat zou ik zijn zonder jou?’ 

Deze keer besloot de dikke man zich niet weer op de grond te gooien en componeerde de reeks gewoon zittend op de stoel. Hij herhaalde de handeling verschillende keren, maar er leek geen enkele reactie van het voorwerp te komen. 

‘Helemaal niets’, voegde de grote man eraan toe. 

‘Misschien vernietigen we al hun ruimteschepen’, zei de lange dunne man terwijl hij weer om de deur gluurde. 

‘Praat geen onzin. De nerd zei dat dit ding maar een bereik heeft van een paar honderdduizend kilometer. Wie weet waar Nibiru inmiddels is. Ik denk eerder dat deze reeks niet operationeel is.’ 

‘Dus, laten we dan toch een andere proberen?’ 

‘Laten we een andere proberen? Ik zou zeggen dat ik de enige ben die het probeert.’ 

‘Oh, niet zo muggenziften. Wie van ons tweeën is het meest technologisch onderlegd?’ 

‘Oké, oké. Ik probeer nu de tweede.’ 

De forse man spendeerde de volgende tien minuten om bijna alle combinaties die op het computerscherm werden getoond, één voor één samen te stellen, maar er gebeurde niets vreemds. 

Omdat de situatie ondertussen allesbehalve gevaarlijk leek, had zelfs zijn kompaan zich bij hem gevoegd en samen maakten ze allerlei vermoedens en veronderstellingen. 

‘Misschien staan de afbeeldingen in de omgekeerde volgorde’, zei de dunne op een gegeven moment. 

‘Nee. De spijkerschrifttekens op de afstandsbediening staan in dezelfde volgorde als die op het scherm.’ 

‘Dan moeten je geweldige 'bronnen' opgedroogd zijn.’ 

‘Dat kan niet. Het moet werken. Daar ben ik zeker van.’ 

‘Er zijn er nog maar twee om te proberen. Als die ook niet werken, gooien we dit ding in de vuilnisbak en gaan we genieten van een lekker koel drankje.’ 

De zwaarlijvige man snoof. Zonder nog iets toe te voegen stelde hij de voorlaatste reeks samen, zonder veel overtuiging. Zodra hij het laatste symbool had aangeraakt, voelde hij een zeer lichte huivering en een ogenblik later kwam er een soort onnatuurlijke gloed uit de voorkant van het apparaat. Er klonk een licht krakend geluid en een nieuw, perfect rond venster van ongeveer een halve meter doorsnee opende zich in de lege muur voor hen. 

‘Wat krijgen we nu...’, riep de slanke man met wijd opengesperde ogen uit. 

‘Potverdomme...’, voegde zijn vriend er even verbaasd aan toe. 

Met nog steeds trillende benen stonden ze op en naderden voorzichtig het gat in de muur. Het was de langste die, nadat hij zijn hoofd in de opening had gestoken, uitriep: ‘Ongelooflijk! De muur is weg, en we hebben zelfs een gat gemaakt in dat grote reclamebord voor auto's daar. Het moet minstens honderd meter van hier zijn!’ 

Planeet Kerion –
De Opperste TYK

‘Opperste TYK’, kondigde RTY aan in het interne communicatiesysteem van de equatoriale structuur van de planeet. ‘Helaas breng ik verschrikkelijk nieuws.’ 

‘RTY, mijn vertrouwde vriend. Vrees niet, niets kan mijn rust en die van ons volk verstoren.’ 

De Opperste TYK was in feite het grootste en oudste exoskelet van alle Kerion waar duizenden jaren eerder de ziel van degene die de planeet had geregeerd in de pre-machineperiode was overgebracht. Mettertijd was zijn fysieke structuur immens geworden. Zijn huidige omvang benaderde twee vierkante kilometer met een hoogte die op sommige punten meer dan vijfhonderd meter bedroeg. TYK was een multifunctioneel technologisch agglomeraat met de eigenaardigheden en efficiëntie van een miljoen Japanse fabrieken, die allemaal samengevoegd waren. 

‘Ik ben bang dat wat er deze keer is gebeurd, echt afschuwelijk is’, vervolgde de verantwoordelijke Keriaan. 

‘Vertel, wat is er gebeurd?’ 

‘Het laboratorium /\ werd aangevallen en vernield. Tien miljoen zielen werden vernietigd. Alleen negenhonderdnegentig gelanceerd door de container (|), een paar momenten vóór de explosie, werden gered.’ 

‘Explosie? Waar heb je het over? Wie was het?’ TYK's stem, altijd kalm en ontspannen, had nu duidelijk een andere toon aangenomen. 

‘U kunt bekijken wat de capsule heeft opgenomen toen deze zich van de satelliet verwijderde, op het centrale systeem referentie |^|.’ 

TYK bleef lange tijd stil terwijl hij herhaaldelijk de beelden bekeek die door de container waren vastgelegd. Toen zette hij de weergave uit en zei: ‘Die bolvormige bom werd ontworpen door het buitenaardse ras dat de blauwe planeet met de naam |o| bewoont.’ 

‘Of door de bewoners van de andere planeet die tot hetzelfde zonnestelsel behoort’, voegde de verantwoordelijke eraan toe. 

‘Het was een aanval zonder genade van die primitieve soort op ons ras. Miljoenen van onze broeders werden gedood voordat ze zich konden verplaatsen. Waarom? 

‘We hebben altijd gedacht dat die wezens geen gevaar voor ons vormden, ook al ben ik altijd tegen de oprichting van /\ op hun satelliet geweest.’ 

‘Wat is die andere planeet waar je het over had?’ 

‘We noemen die |O|. Hij lijkt erg op |o|. Maar zijn baan is aanzienlijk groter. Hij maakt elke 3600 omwentelingen van |o| rond de zon een volledige omwenteling en zijn inwoners zijn van vergelijkbare oorsprong. Volgens studies die enige tijd geleden zijn uitgevoerd, lijkt het er inderdaad op dat de bewoners van |O| bepaalde soorten die op |o| leefden genetisch hebben veranderd om ze op hen te laten lijken.’ 

‘Dus we kunnen zeggen dat ze tot hetzelfde ras behoren en nog meer geëvolueerd zijn?’ 

‘Ja, dat zou ik zeggen’, antwoordde de supervisor. ‘Ik wil er ook aan toevoegen dat |O| in deze periode de baan van |o| heeft gekruist door er heel dicht langs te gaan.’ 

‘Daarom hebben de bewoners van de twee planeten deze gelegenheid aangegrepen om een alliantie te vormen en onze structuur aan te vallen. Het kan niet anders. Wat ik nog steeds niet begrijp is waarom.’ 

‘Ze wilden waarschijnlijk de bronnen van de satelliet |o| exploiteren. Ze hebben wellicht onze installatie ontdekt en besloten om zich er zonder pardon van te ontdoen. Ze zijn altijd al een oorlogszuchtig en gewelddadig ras geweest. Ik heb al herhaaldelijk mijn angst uitgesproken over de installatie van /\ in dat zonnestelsel.’ 

‘Ik weet het. Ik heb toegang tot alle informatie die we hebben,’ herinnerde TYK hem eraan. ‘Maar die satelliet was een van de weinige die, na tientallen jaren van verkenningen, de kenmerken had die we nodig hadden. We konden niet anders. We hadden geen tijd.’ 

‘Maar nu hebben we de gevolgen betaald. Tien miljoen zielen weggevaagd in een oogwenk.’ 

‘Vrees niet RTY. Onze wraak zal onmiddellijk en verschrikkelijk zijn.’ 

‘Wat bent u van plan te doen, Opper TYK?’ 

‘Ik wil dat heel dat zonnestelsel wordt weggevaagd. Ze moeten duur betalen voor hun brute actie. We zullen dat kwaadaardige ras voor altijd vernietigen. Zonder medelijden.’ 

‘Laat het maar aan mij over.’ 

‘Nee RTY, ik zal persoonlijk elke ziel wreken die van ons is weggerukt en terug de vergetelheid in is gegaan.’ 

‘En ik zal aan uw zijde staan.’ 

Tell-el-Mukayyar –
De president

Een vrolijke jingle klonk uit het hemd van kolonel Hudson. Hij verontschuldigende zich tegenover de andere twee bij hem in de laboratoriumtent en nam zijn mobiele telefoon uit zijn zak. Hij keek even naar het scherm en probeerde te begrijpen wie er belde, maar de beller was anoniem. Hij schraapte zijn keel en antwoordde met een kort ‘Kolonel Hudson, met wie spreek ik?’. 

‘Goedemorgen, kolonel. Of misschien moet ik zeggen goedenavond. Ik ben de persoonlijke secretaresse van de president. Als het u niet ongelegen komt, wil hij u graag spreken.’ 

‘De president? Maar natuurlijk, juffrouw, verbind me door.’ 

Er was een korte pauze waarin het Amerikaanse volkslied uit de kleine luidspreker van de telefoon klonk. 

Natuurlijk kon de wachtmuziek niet anders zijn dan dat, dacht Jack terwijl er een kleine glimlach op zijn gezicht verscheen. Plotseling werd de muziek onderbroken. Hij herkende onmiddellijk de onmiskenbare stem van de president van de Verenigde Staten van Amerika toen deze zei: ‘Kolonel Hudson?’ 

‘Ja, sir!’, antwoordde Jack onmiddellijk en hij ging instinctief in de houding staan. 

‘Ik hoop dat ik je niet stoor, kolonel.’ 

‘Natuurlijk niet, sir. Ik ben hier om u te dienen.’ 

‘Ik weet niet of je al op de hoogte bent van de gebeurtenis waarbij het ruimteschip van onze buitenaardse vrienden betrokken lijkt te zijn. We vrezen dat het dicht bij onze maan is geëxplodeerd. Gezien je vriendschap met hen vroeg ik me af of je nauwkeurigere informatie over hen had.’ 

‘Ja, ik denk het wel, sir. Als u wilt, geef ik u direct door aan kapitein Azakis.’ 

‘Hoe bedoel je? 

‘Hij staat hier voor me. Zal ik hem aan u doorgeven?’ 

‘Dus, ze zijn oké. Maar natuurlijk, geef hem aan mij.’ 

Jack leunde zijn telefoon tegen zijn borst en fluisterde tegen de alien: ‘Het is de president. Hij wil je spreken.’ 

Azakis knikte lichtjes, nam toen de telefoon aan en zei op zeer vriendelijke toon: ‘Sir, het is een genoegen u weer te spreken.’ 

‘Kapitein. Het genoegen is geheel aan mijn kant. We dachten dat jullie ruimteschip was opgeblazen en jullie ook. Maar wat is er daarboven gebeurd?’ 

‘Helaas is onze Theos vernietigd, maar de bemanning kon veilig ontsnappen. We hebben iedereen overgebracht naar de shuttles en konden het schip evacueren vóór de explosie.’ 

‘Dit is echt goed nieuws. Maar hoe kon zoiets gebeuren?’ 

‘Het lijkt erop dat een kwaadwillende aanvaller de zelfvernietigingsprocedure van het ruimteschip heeft geactiveerd.’ 

‘Sabotage?’ 

‘Min of meer. We proberen nog steeds te begrijpen hoe het uiteindelijk is gebeurd.’ 

‘Als je hulp nodig heeft, kan ik je verzekeren dat jullie de volledige medewerking krijgt van onze inlichtingendiensten.’ 

‘Heel erg bedankt, sir. We hebben al een aanwijzing om te volgen, maar alle hulp is welkom.’ 

De president pauzeerde even en voegde er toen op bezorgde toon aan toe: ‘Hoe kunnen jullie nu terugkeren naar jullie planeet? Van wat ik begrepen had, hadden jullie niet veel tijd voor het rendez-vous.’ 

‘Laten we maar zeggen dat we eraan werken, sir, maar het is niet eenvoudig. Ons schip was als enige van de vloot uitgerust met motoren waarmee we Nibiru konden bereiken voordat het te ver van de aarde verwijderd raakte.’ 

‘Dus je kunt niemand anders vragen om je op te halen.’ 

‘Precies.’ 

‘Wat is de situatie nu? Hoe hebben jullie het geregeld?’ 

‘Voorlopig hebben we een geïmproviseerde basis opgezet bij doctor Hunter. We proberen ons nog steeds te organiseren.’ 

‘Ik begrijp het, kapitein. Van mijn kant kan ik jou en je bemanning verzekeren van onze maximale steun voor alles wat jullie nodig hebben.’ 

‘Bedankt, sir. Dat waardeer ik zeer.’ 

‘Zou je niet liever je basis verplaatsen naar iets comfortabelers? We kunnen een structuur voor je klaarmaken.’ 

‘Dat is een heel vriendelijk aanbod, maar voorlopig proberen we het hier te