Yuri Herrera

Krallığın İşleri

İspanyolcadan çeviren

Bülent Kale

Roman

Yuri Herrera

1970’te Meksika’nın Actopan şehrinde doğdu. Lisans ve yüksek lisans öğrenimini Mexico Üniversitesi’nde siyaset bilimi, El Paso Texas Üniversitesi’nde yaratıcı yazarlık üstüne, doktorasını ise Berkeley California Üniversitesi’nde edebiyat üstüne yaptı. News Orleans’ta, Tulane Üniversitesi’nde Latin Amerika edebiyatı ve yaratıcı yazarlık dersleri veriyor. Krallığın İşleri, Dünyanın Sonunu Önceleyen İşaretler ve Bedenlerin Göçü romanları birbirinden bağımsız karakterleri ve hikâyeleri işlese de temelde Meksika-Amerika sınırını konu edinen bir üçlemedir. Bu üçlemenin yanı sıra 1920’deki bir maden kazasını ele aldığı El incendio de la mina El Bordo (2018) adlı kurgudışı bir anlatısı ve Diez planetas (2019) adlı bir öykü kitabı bulunuyor.

Bülent Kale

1973’te Konya’da doğdu. İstanbul Üniversitesi İspanyol Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. İspanyolca aslından Türkçeye kazandırdığı isimler arasında Ernesto Che Guevara, Eduardo Galeano, Javier Marías, Mario Benedetti, Nicanor Parra, Horacio Quiroga, Juan Villoro, Sergio Chejfec sayılabilir. Kitap Çevirmenleri Meslek Birliği’nin (Çev-Bir) kurucu üyelerindendir.

Künye

Notos Kitap 179

Edebiyat 063

Roman

©Notos Kitap Yayınevi, 2016

©Yuri Herrera, Trabajos del Reino, 2008

Bu kitabın Türkçe yayın hakları Editorial Periférica aracılığıyla alınmıştır.

Tüm hakları saklıdır.

Birinci Basım Eylül 2020

Birinci Sürüm Eylül 2020

ISBN 978-605-7643-25-4

ISBN (e-kitap) 978-605-7643-30-8

Sertifika 16343

Editör

Tila Sadeki

Kapak Tasarımı

Tarık Kirpi

Notos Kitap Yayıncılık Eğitim Danışmanlık ve Sanal Hizmetler Tic. Ltd. Şti.

Ömer Avni Mahallesi, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya Sokak No: 11/6 Gümüşsuyu, Beyoğlu İstanbul

0212 243 49 07

www.notoskitap.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

İçindekiler

Yuri Herrera

Bülent Kale

Künye

İçindekiler

Krallığın İşleri

Florencia’ya

Krallığın İşleri

Kandan anlardı, onunkinin farklı olduğunu hemen anladı. Boşlukta kapladığı yeri hiç kendini göstermeye çabalamadan, her şeyin sahibi gibi doldurmasından belli oluyordu bu, sanki çok daha kalite başka bir kumaştan, başka bir kandandı. Masalardan birine oturdu, yanındakiler de yarım halka oluşturarak etrafına yerleşti.

Lobo adamın duvardaki mazgaldan sızan gün ışığı huzmesindeki görüntüsüne hayranlıkla baktı. Bu insanlarla daha önce hiç münasebeti olmamıştı ama bu sahneyi evvelden de gördüğüne emindi. Adam ve yanındakilerin onda uyandırdığı saygı, onlara bu kadar yakın olduğu için bir anda içine dolan önemlilik hissi zihninde bir yerlerde tanımlıydı. Bu oturuşu, bu yukarıdan bakışı, bu ışıltıyı tanıyordu. Sonra üzerindeki değerli mücevherlere baktı ve o an anladı: O bir Kral’dı.

Lobo sinemaya ilk ve tek gidişinde seyrettiği filmde yine böyle bir adam görmüştü: kudretli, ihtişamlı, dünyadaki şeylerin hep sahibi. O bir Kral’dı, her şey onun etrafında anlam kazanıyordu. Erkekler onun için savaşıyor, kadınlar onun için doğuruyordu; kendisi de onları koruyor, onlara bahşediyordu; krallıktaki herkes bulunduğu konuma onun lütfuyla geliyordu. Ama Kral’a böyle eşlik edenler basit kullar değildi. Onlar Divan’dı.

Lobo bir kıskançlık duydu, önce kötü sonra iyi anlamda, çünkü birden o günün kaderine yazılı günlerin en önemlisi olduğunu kavradı. Daha önce hayatlara anlam bahşeden birine hiç bu kadar yakın olmamıştı. Hayal bile etmemişti. Anne babası onu kim bilir nerelerden getirip burada kaderine terk ettiği zamandan beri varoluş onun için toz toprağa ve güneşe bulanmış günleri saymaktan ibaretti.

Balgamdan boğuklaşmış bir sesle bakışlarını Kral’dan ayırmak zorunda kaldı: Bir sarhoş ondan şarkı istiyordu. Lobo söyleneni yaptı, önce kendini veremeden, çünkü hâlâ heyecandan titriyordu ama bir süre sonra onu titreten aynı heyecanla, bu kadarını yapabileceğini kendisi bile bilmiyormuşçasına şakımaya başladı, artık sözcükler sanki kendisi de onları ilk defa duyuyormuş, sanki onları böyle kolayca buluvermek onu da coşturuyormuş gibi dökülüyordu dilinden. Kral’ın bakışlarını sırtında hissediyordu, kantinin sessizleştiğini fark etmişti, insanlar domino taşlarını formika masalara kapamış, pürdikkat onu dinliyordu. Şarkı bitince sarhoş bir tane daha söylemesini istedi, sonra bir tane, bir tane, bir tane daha, Lobo şarkılarını her seferinde daha bir şevkle söyledi ve sarhoş her şarkıyla daha bir sarhoş oldu. Arada melodilere eşlik ediyor, talaş kaplı zemine bir tükürük atıyor yahut yanındaki ayyaşla birlikte katıla katıla gülüyordu. Sarhoş sonunda, Kâfi, dedi, Lobo elini uzattı. Sarhoş bir şeyler verdi, Lobo baktı, eksikti. Elini yeniden uzattı.

Başka yok küçük ozan, kalanla kendime bir içki daha alacağım. Bu kadar çıktığına dua et.

Lobo alışıktı. Böyle şeyler hep olurdu. N’apalım öyle olsun edasıyla dönüp gidecekken arkasında bir ses duydu.

Sanatçının parasını verin.

Lobo arkasına baktı ve Kral’ın sarhoşa kilitlenmiş gözlerini gördü. Sakince söylemişti. Basit bir emirdi ama adam anlamazdan geliyordu.

Hangi sanatçı, dedi. Burada bu zavallıdan başka kimse yok, ona da parasını verdim.

Ukalalık etmeyin amigo, –Kral’ın sesi sertleşti– parasını verin ve susun.

Sarhoş ayağa kalktı, sendeleyerek Kral’ın masasına gitti. Adamları alarma geçti ama o istifini bozmadı. Muhatabını görebilmek için gözlerinin netlik ayarıyla epeyce uğraştıktan sonra şöyle dedi:

Sizi tanıyorum. Söylenenleri duydum.

Ya, öyle mi? Ne diyorlar?

Sarhoş güldü. Yanağını kaşır gibi yaptı.

Yoo, işlerinizden bahsetmiyorum, onu herkes biliyor... Ben öteki şeyi diyorum.

Yeniden güldü.

Kral’ın yüzü bulutlandı. Başını hafifçe geriye atıp ayağa kalktı. Korumalarına karışmamaları için bir işaret yaptı. Sonra adama yaklaşıp gırtlağından yakaladı. Sarhoş kurtulmak için çaresizce debelendi. Kral ağzını kulağına yaklaştırdı.

Ben bir şey duyduğunu hiç sanmıyorum. Neden biliyor musun? Ölülerin kulağı pek iyi duymaz da ondan.

Tabancasını çıkarıp bağırsaklarını yoklar gibi yaptı ve ateş etti. Basit, önemsiz bir patlamaydı. Sarhoşun gözleri yerinden fırladı, masaya tutunmaya çalıştı, beceremedi, yere yığıldı. Bedeninin altında bir kan gölü hızla büyüdü. Kral sarhoşun yanındaki ayyaşa döndü.

Ya siz, dedi, siz de konuşmak istiyor musunuz benimle?

Adam elleriyle, Ben bir şey görmedim işareti yaparak şapkasını kaptığı gibi toz oldu. Kral cesedin üzerine eğildi, ceplerini karıştırdı, bir tomar para çıkardı. Bir kısmını ayırıp Lobo’ya verdi, kalanını yine cesedin cebine koydu.

Alın bunu sanatçı, dedi.

Lobo hiç bakmadan aldı parayı. Gözlerini Kral’dan bir an bile ayırmıyor, onu adeta içiyordu. Kral korumalarına işaret yapıp ağır hareketlerle mekânı terk ederken de ona bakmaya devam etti. O çıktıktan sonra da bir süre gözleri salonun çarpma kapısına dikili kaldı. Şu an itibariyle takvimleri anlamdan yoksun bırakan yeni bir nedenim daha oldu, diye düşündü Lobo: Tarihler hâlâ anlamsızdı, o gün hariç, çünkü sonunda bu dünyadaki yerini bulmuştu, çünkü o gün bir sırdan bahsedildiğini duymuştu ve o kahrolası sırrı delicesine saklamak istiyordu.

Toz toprak ve güneş. Sessizlikler. İnsan sesine hasret yıkıntı bir ev. Anne babası evde bir köşede oturur, bütün gün tek kelime etmezlerdi. Sözcüklerin Lobo’nun önce dudaklarında, sonra ellerinde birikmesinin nedeni buydu. Okul hayatı kısa sürmüştü, onda da harflerdeki armoniyi, onları birleştirip ayıran ritmi sezebilmişti o kadar. Yine de büyük başarıydı, çünkü Lobo tahtaya yazılanları ancak silik bazı çizgiler olarak seçebiliyor, bu yüzden öğretmeninden aptal muamelesi görüyor, çaresiz, boş defterindeki yalnızlığa gömülüyordu. Buna rağmen kendi tutkusu sayesinde, sonunda hayatını kazansın diye biraz merhamet ve birkaç sentavo karşılığında uyaklı sözler bulup söylemeye sokaklara yollanmadan önce hecenin ve imlanın ne olduğunu kapmayı başarmıştı.

Sokak bir tür düşman toprağı, kurallarını anlamadığı amansız bir kavgaydı; kafasının içinde sevdiği nakaratları tekrarlayarak, kamuya açık sözler dünyasında yaşayarak baş etti bu durumla; afişler, köşe başlarında satılan gazeteler, ilanlar kaosa karşı ilacı oldu. Kaldırımda durup gözleriyle yakaladığı herhangi bir söz öbeğinin üzerinden tekrar tekrar geçer, içinde bulunduğu acımasız ortamı unuturdu.

Bir gün babası eline bir akordeon verdi. Soğuk bir tavırla, sanki sıkışmış kapıyı nasıl açacağını gösterir gibi sağdaki düğmeleri soldaki bas tuşlarıyla nasıl eşleştireceğini, körüğün büzülüp gevşeyerek sesleri nasıl renklendirdiğini gösterdi.

Sıkı sarılın buna, dedi, bu sizin ekmeğiniz.

Ertesi gün babası karşı tarafa geçti. Annesiyle boş yere beklediler. Sonra bir gün annesi de dönmekten falan hiç bahsetmeden karşıya geçti. Kantinlere girebilsin diye akordeonu ona bırakmışlardı, zaten oralarda öğrendi boleroların yumuşak bir yüz takınarak söylenebildiğini ama korrido söylerken daha atılgan olmak, şarkıyı da yaşamak icap ettiğini. Bir de şunlar vardı öğrendiği: Dünyaya gelmek bir tür geçici talihsizlikti. Evet, bir Tanrı vardı ama sürekli, Bu işler böyledir, katlanacaksın, diyen bir Tanrı’ydı bu. Ve belki de en önemlisi: Kusacak gibi görünen tiplerden uzak durmak gerekti.

Adına takvim denen saçmalıkla hiç işi olmamıştı, çünkü bütün günler birbirine benziyordu: Masaların arasında dolaş, şarkını söyle, elini uzat, bozuklukları cebe at. Biri kendisine ya da bir başkasına acıyıp tabancasını çıkararak o bekleyişe son verdiğinde bir adı oluyordu tarihlerin. Ya da Lobo tüylerinin veya bedeninde bazı yerlerin canları isteyince birden dikeldiğini hissettiğinde. Ya da kafatasının içine kesikler atılıyormuş gibi vuran ağrılar onu saatlerce yerlerde kıvrandırdığında. Bu hazin sonlar ve geçici garipliklerdi zamanı gösteren en açık işaretler. O böyle anlıyordu.

Kandan anlamaya gelince. Kandaki farklılıkları hemen seçebiliyordu; Gel küçük, gel, diyerek onu kuytu köşelere çağıran rezillerde nasıl pıhtılaştığını, sebepsiz yere gülümseyen ürkeklerin damarlarında nasıl donduğunu, müzik kutusundan tekrar tekrar aynı gönül ağrısını dinleyenlerde nasıl durulaştığını, sataşmak için bahane arayan suratsızlarda nasıl taşlaştığını.

Lobo her gece kartonunu serdiği köşeye döndüğünde duvarlara bakıyor, içinde sözcüklerin büyüdüğünü hissediyordu.

Başkalarının yaşadığı şeyler üzerine şarkılar yazıyordu. Aşka dair hiçbir şey bilmiyordu ama duymuştu, özlü sözlerle deyimleri harmanlayarak aşktan bahsediyor, sonra notalara döküyor ve satıyordu. Fakat onunkisi bir tür taklitti, kendisine bahsedilen hayatların bir yansımasıydı. İçinde şarkılarla daha fazlasını yapabileceğine dair bir his vardı ama nereden başlayacağını bilmiyordu, çünkü her şey söylenmişse zaten, ne gerek vardı yenisine? Beklemekten başka çaresi yoktu, böyle devam etmek ve beklemek. İyi de neyi? Bir mucizeyi.

Hep hayal ettiği saraylar gibiydi. Yüksek sütunları, heykellerle, resimlerle bezeli odaları, hayvan postu serili sedirleri, altın kaplama kapı kulpları, dokunamayacağı kadar yüksek tavanı. Ama asıl, içerideki o kalabalık. Görevleri gereği ya da kendilerini göstermek için koridorlarında bir o yana bir bu yana gidip gelen onca insan. Her yerden, dünyanın bilinen her köşesinden, çölün bile ötesinden insanlar. Tanrı şahidiydi, içlerinde deniz görenler dahi vardı. Leopar gibi yürüyen kadınlar, yüzlerindeki yaraları nişan olarak taşıyan heybetli savaşçılar, yerliler, siyahiler, hatta bir cüce bile görmüştü. Sohbet eden gruplara yanaşıp bilgiye aç kulaklarını kabarttı. Sıradağlardan, ormanlardan, körfezlerden, dağların doruklarından konuşuyorlardı, hem de daha önce hiç duymadığı, y’lerin ş gibi söylendiği, s’lerin telaffuz edilmediği, tonlamanın her cümlede sanki bir tepeyi aşıyormuşçasına yükselip alçaldığı, yakın diyarlardan olmadığı belli aksanlarla.

Çok eskiden, daha anne babasının yanındayken onlarla birlikte de geçmişti bu yoldan. Ama o zaman buralar hep çöplüktü, hastalık ve pislik dolu bir çukurdu. Kimin aklına gelirdi bir gün böyle ışıl ışıl bir yere dönüşeceği. Bir kralın büyüklüğünü gösteren şey de buydu işte: Gelip basit insanların arasına girer, o pisliği ışıltıya çevirirdi. Yaklaştıkça duvarları, parmaklıkları ve geniş bahçelerinin ihtişamıyla çölün ucunda iyice belirginleşen Saray insanı büyülüyordu. Sokak sokak kendi talihsizliğini geveleyen bir şehrin çeperinde ışıklara boğulmuş bambaşka bir şehirdi. İçeri girip çıkan insanlar zengin bir yönetimin parçası olmanın kıvancıyla göğüslerini gererek yürüyordu.

Sanatçı orada kalmalıydı.

O gece bir eğlence olacağını öğrenmişti, doğruca Saray’a gitti ve elindeki tek kozu oynadı.

Şefimize şarkı söylemeye geldim.

Korumalar ona yoldan geçen bir köpekmiş gibi baktı. Ağızlarını açmaya bile tenezzül etmediler. Sanatçı içlerinden birini kantindeki geceden hatırladı, onun da kendisini tanıdığını fark etti.

Siz de gördünüz, şarkılarımı sevmişti. Bırakın ona şarkı söyleyeyim, sizin için de iyi olacak, göreceksiniz.

Koruma sonucu kestirmeye çalışır gibi birkaç saniye alnını kırıştırdı. Sanatçı’ya yaklaştı, duvara yapıştırıp üzerini aradı. Sonunda zararsız olduğunu anladı.

Dua et beğensin, dedi. Tutup içeri sürükledi, Sanatçı iç kısımlara doğru ilerlerken koruma arkasından seslenerek uyardı: Unutma, burada şansını harcayan kendini harcar.

Eğlence saatine kadar ne yapacağını bilemedi, en iyisi davetliler arasında dolaşmaktı. Müzik başlayıp şapkalardan bir bulut dans için piste akın edinceye kadar dolanmayı sürdürdü. Çiftler eşleşince Sanatçı birden kendisini kollar ile kalçalar arasında savrulurken buldu. Güzel cümbüş, diye düşündü. Kenara çekiliyor ama bir çift üzerine doğru üç adım atıyordu, başka tarafa geçiyor, bu sefer de dönen bir başka çiftle çarpışıyordu. Sonunda kimseye engel olmadan izleyebileceği bir köşe buldu: Ne havalı şapkalardı onlar öyle, nasıl da yumuşacık bastırıyorlardı uyluklarını birbirine, ne çok altın vardı üzerlerinde.

Onu böyle ağzı açık bakarken yakaladı soru.

Nasıl, hoşunuza gitti mi amigo?

Sanatçı arkasında tıknaz, iyi giyimli, sarışın bir adam gördü, Ee yanıtın ne babında bir işaret yapıyordu. Başını evet dercesine salladı. Adam ona yanındaki sandalyeyi gösterip elini uzattı. Bir isim söyledi ve vurgulayarak ekledi:

Kuyumcu. Gördüğün tüm altın işlerini ben yaptım. Ya siz?

Şarkı yaparım, dedi Sanatçı. Ama söyler söylemez kendisinin de cümleyi adını söyledikten sonra tekrar edebileceğini hissetti: Sanatçı, şarkı yaparım.

Hadi bir şeyler için amigo, burada dilediğiniz kadar var.

Evet, elbette, bu bir ziyafetti. Her masada bol bol viski, rom, brendi, tekila, bira, sotol vardı; yeter ki misafirperverliğe halel gelmesindi. Siyah mini etekli genç kızlar kadehleri uzatılır uzatılmaz dolduruyor, isteyen istediği masaya yanaşıp istediği içkiyi alabiliyordu. Havadaki ızgara et ve oğlak çevirme kokusu onların da yolda olduğunu müjdeliyordu. Bir garson kız eline bir bira tutuşturdu ama o dokunmadı bile.

Burada hep böyle şamata olduğunu sanmayın, dedi Kuyumcu, Beyefendi eski salonlarda halkla eğlenmeyi sever ama bugün özel bir gün.

Kuyumcu iki yanına baktı, sonra Sanatçı’ya dönüp herkesin bildiğini büyük bir sır verir gibi fısıldadı.

İki kapo geliyor, anlaşma bağlayacaklar, kesenin ağzını açıp onları hoş tutmak icap ediyor.

Kuyumcu mühim bir laf etmiş edasıyla arkasına yaslandı, Sanatçı yine başını sallayarak onayladı, etrafa bakındı. Davetlilerin işli kemer tokalarını ya da yılan derisi çizmelerini inanılmaz güzel olmalarına rağmen kıskanmıyordu da, sahnedeki müzisyenlerin üzerindeki o takım elbiselere, deri püsküllü, siyah beyaz yıldız baskılı gömleklere içi gidiyordu. Grubun hemen yakınında, şarkı isteyebileceği bir mesafede taştan elmacıkkemiklerine işlenmiş o haşmetiyle Kral’ı gördü. İki yanındaki iki misafir beyefendiyle kahkahalar atıyordu, onlarda da kudretli bir yan vardı ama hayır, ne duruşları ne de edaları Kral’ınkine yaklaşırdı. Masalarında kantindeki karşılaşmalarından tanıdığı biri daha oturuyordu: Beyefendiler kadar gösterişli değildi, hatta onların tamamen zıddıydı, ne şapkası ne de kemer tokası vardı.

Sağ Kol o, dedi kime baktığını gören Kuyumcu, Kral’ın has adamı. Gözü karadır, taşaklıdır ama biraz burnu havadadır.

Öyle olsa gerek, diye düşündü Sanatçı, eğer Halef oysa.

Ama bu aramızda kalsın amigo, diye devam etti Kuyumcu, dedikodu yapmak insana yakışmaz. Burada herkesle iyi geçinmek önemlidir, sizin için de iyi olur. Tıpkı şimdi olduğu gibi, sizle ben artık arkadaş sayılırız, değil mi?

Kuyumcu’nun ses tonundaki bir şey Sanatçı’yı alarma geçirdiği için bu sefer başıyla onaylamadı. Kuyumcu bu değişimi fark etmiş gibi hemen konuyu değiştirdi. Ona yalnızca sipariş üzerine kuyum yaptığını söyledi, yalnızca müşterinin istediği işleri yapıyordu: Siz de öyle yapmalısınız Sanatçı, dedi, herkesin iyi tarafını göstermelisiniz. Sanatçı tam cevap verecekken onu içeri alan koruma yaklaştı.

Vakit geldi, dedi, çık ve çocuklara sana eşlik etmelerini söyle.

Sanatçı yüreği ağzında ayağa kalktı, sahneye doğru ilerledi. Yürürken silueti ve kokusuyla başka türlü bir kadının varlığını sezdi, dönüp bakmadı ama arzusu da geçip gitmedi. Müzisyenlerin arasında yerini aldı, Siz sadece bana uyun, dedi ve başladı. Hikâye yeni değildi ama kimse şarkısını söylememişti. Sorup soruşturarak kendisi bulup çıkarmıştı ortaya, sırf yazıp Kral’a hediye etmek için. Onun kurşun yağmuru altında sınanan cesaretinden, çatal yüreğinden bahsediyor ve yalnızca Kral için değil, her zaman koruyup kolladığı yoksullar için de mutlu bir sonla bitiriyordu. O yüksek kubbenin altında sesi büyüdükçe büyümüş, kantinlerde hiç ortaya çıkmayan bir hacim kazanmıştı. Hikâyesini marşlara has bir inançla, söylevlere özgü bir anlaşılırlıkla söyledi, hepsinden önemlisi, o hissi insanlara bulaştırmayı başardı, böylece şarkıyı gövdeleri ve bacaklarıyla eşlik ederek hemen öğrenip sonra kendileri de söyleyebildiler.

Bitince davetliler onu ıslıklara ve alkışlara boğdu, çalan müzisyenler sırtına dostça birkaç fiske vurdu, Kral’a eşlik eden beyefendiler memnuniyetle başlarını sallayıp dudaklarını ıslık çalar gibi büzdüler, herhalde Kral’a imrendiklerindendi (Sanatçı buna inanmak istiyordu). Saygılarını sunmak için sahneden indi. Kral gözlerinin içine bakarken Sanatçı başını eğdi.

Görür görmez yetenekli olduğunuzu anlamıştım, dedi Kral, gördüğü yüzü asla unutmadığını herkes bilirdi. Şarkılarınız hep böyle iyi midir Sanatçı?

Çabalayınca oluyor efendim, diye kekeledi Sanatçı.

Pekâlâ, bırakmayın, yazın, burada iyilerin yanında kalın, sizin için de isabetli olur. Yakınlardaki bir adama işaret ederek, İlgilen, dedi.

Sanatçı yeniden eğildi ve içinde ağlama isteğiyle, ışıklardan ve önünde açılan gelecekten kör olmuş bir halde adamı takip etti. Sonra derin bir nefes aldı, Tamam, geçti, dedi kendi kendine ve yeniden dünyaya döndü. O zaman aklına takılan o silueti hatırladı. Gözleriyle onu ararken adam konuşmaya başladı.

Ben Amir’im. Hesaplara bakarım. Beyefendi’den para isteme, gel benden iste. Yarın seni ses kaydı yapan birine götüreceğim, yazdığın şarkıları ona verirsin, –Amir Sanatçı’nın gözleriyle etrafı taradığını görünce durdu– burada dikkatli ol, seni ilgilendirmeyen işlere karışma, senin olmayan kadınların peşinde koşma.

Ya, öyle mi, peki şu kız kimin, dedi Sanatçı, sırf dikkati dağıtmak için ful makyajlı bir genç kızı işaret ederek.

O mu, dedi Amir başka bir şey düşünür gibi dalgınlıkla, kim seçerse onun.

Dönüp Sanatçı’ya baktı, bu sefer dikkatle tartarak, sonra kızı çağırdı ve ona şöyle dedi:

Bu Sanatçı, Beyefendi’yi memnun etti, sen de ona iyi davran.

Sanatçı birden yersiz bir paniğe kapıldı, o an tahmin ettiği şey onu korkutmuştu ama asıl, aradığı diğer kokunun onu böyle teslim olurken görmesinden korkmuştu, yine de Kız’ın narin elini kabul ederek onu salondan alıp götürmesine izin verdi.

Neydi o hikâye öyle, hani insanın önceden de dünyada ama başka bir hayatta olduğunu söyleyen? Hani Tanrı başlangıçtan beri her insana mutlaka bir görev biçmiştir diyen? Bu hikâye epey bir zaman Sanatçı’nın uykularını kaçırdı, derken Saray’da bu takıntıdan kurtulmasını sağlayan bir durumla karşılaştı: Eşsiz bir makine, iğnesi elmas uçlu, otuzüçlük plaklar çalan bir pikap vardı, Kuyumcu’ya aitti, Kuyumcu bir hafta sonu pikabı açık unuttu, iki gün sonra aklına geldi ama kapamaya gittiğinde makine artık çalışmıyordu.

İşte bu, diye düşündü Sanatçı, buyuz biz. Kimsenin hatırlamadığı, amaçsız birer makineyiz. Tanrı iğneyi plağın üzerine koymuştu belki ama sonra acıkmış, bir şeyler atıştırmaya gitmişti. Sanatçı göğün üzerinde de yerin altında da onu koruyacak kimse olmadığının çoktandır bilincindeydi, herkesin azizi yine kendisiydi ama şimdi, Divan’da, o elmas iğne tuz buz olmadan önce insanın biraz zevk alabileceğini görmüştü. Eskisi gibi bekleyip durmak yoktu artık.

Kral’ın birkaç gün önce verdiği hediye bekleyişin bittiğinin habercisiydi.

Kız’ın kanı alüvyonlar arasında akan ince bir suydu ama bedeni Sanatçı’nın soluğunu iki gün aralıksız kesebilecek inanılmaz hünerlere sahipti. Öğreniyorsun, diyordu ona, o ise her kendinden geçişin ardından ölmek ya da evlenmek istiyor, ağlamaya başlıyordu. Kız yöreye ait olmayan o konuşma tarzıyla bile ona yeni dünyalar gösteriyordu, Azıcık meme vermeylen doymak bilmez bir canavara döndün lan şarkıcı, diyor gülüyordu. Onu da Kral kurtarmıştı, köprünün oralarda bir batakhanede odadan odaya sürüklenirken bulmuş, alıp Saray’a getirmişti. Kız heyecanını yeni öğrendiği bir sürü sözcükle ifade ediyordu.

Burada olmak ilaç be şarkıcı, burada olmak kebap, âlâ, gıcır, keka, kıyak, janti, buraya her yerden insan gelir be şarkıcı, hepsi de sever burayı be.

Nasıl da kovalıyordu mutluluğu, yine de Sanatçı onun gözlerine baktığında Saray’da olmayan başka tür sevgilere de aç olduğunu seçebiliyordu.

O ilk günlerde Sanatçı’nın neredeyse tek yaptığı yemek yemekti. Erkenden, daha korumaların yediği saatte yemek salonuna gidip onların yemeğinden yiyordu. Fakat bu, içinde çok eskilerden beri pusuda bekleyen daha büyük bir açlığı uyandırmaktan başka işe yaramadı. İlk geldiğinde tıpkı Sanatçı gibi yıllardır boş mideyle yaşamış olan Kız kendisinin o zamanlar yaptığını yapmasını tavsiye etti: Kral’ın da geldiği, hatta bazen ötekilerle birlikte yediği yemek salonuna Kral yemeğini bitirdikten hemen sonra gidiyor, Kral’ın hiç dokunmadan bıraktığı yemekleri yiyordu. Her zaman birkaç tabak kalıyordu, alıp götürmeye kalkmadıkları sürece aşçı kalanları yemelerine izin veriyordu.

Yemek salonunda o kadar çok vakit geçirince masada anlatılan hikâyeleri de dinlemeye başlayan Sanatçı bunları sonradan şarkılarını zenginleştirmek için kullandı.

Beni aptal yerine koydukları zaman deliriyorum, diyordu biri, sırf bu yüzden daha geçen hafta eksik ödeme yapmaya kalkan bir torbacının başparmaklarını kerpetenle azıcık kırptım, gebertmenin gereği yoktu ama o banknotları tutarken biraz zorlansın hiç değilse, öyle değil mi, madem böyle puştluklar peşinde koşuyor.

Ben biraz duygusalım galiba, diyordu bir başkası, elimde kalan zavallıları unutmamak için hepsinden hatıra olarak birer diş alıp pikabımın ön konsoluna yapıştırıyorum. Merak ediyorum, bakalım kaç gülücüğüm olacak sonunda.

Korumalar birbirlerini kardeş gibi seviyor, birbirlerinin karnını kaşıyor, birbirlerine lakap takıyorlardı. İçlerinden biri bir koyunu bafilerken yakalanmıştı, hayvanlar onu çok sevdiği için ona Aziz diyorlardı.

Aziz, Aziz, diye takılıyorlardı tipe, sakın inkâr etme, seni puşt, hemen fark ettim, bu etin tadı sana benziyor.

Bir hesaplaşma sırasında kollarını bedeninden ayırana dek dövdükleri epeyce şişman bir adam şimdi yanlarında getir götür işleri yapıyordu, sırtında bir çantayla Saray’ı dolaşıyor, paketleri dağıtıyordu. Ona Tehlikeli diyorlardı. Korumalar onun geldiğini görünce hemen Tehlike! Tehlike! diye bağırarak birbirlerini uyarıyordu. Tehlikeli gülüyordu.

Sanatçı yalnızca şarkı söylediğinde dikkate alındığını fark etmişti, ya da birisi ne büyük puşt olduğunu dinlemesini istediğinde, böyle olması iyiydi aslında, çünkü Divan’da işlerin nasıl yürüdüğünü bu sayede anlayabilmişti. Yabancı bir evdeki bir kedi gibi yavaş yavaş yemek salonu ile Kız’ın odasının biraz daha ötesine gitmeye başladı. Sürekli kayboluyordu. Saray, ortasında avlusu olan dikdörtgen bir yapıydı ama öyle akıl ermez koridorları vardı ki bazen bir yere gittiğini sanırken düşündüğünün tam aksi noktada buluyordu kendini. Saray’ın azametinden afallamamak için Kız’a ait küçük bir aynayı yanına alma alışkanlığı edinmişti, aynayı omzunun üzerinde tutup detaylara bakıyordu: oyma mobilyalar, metal kapılar, şamdanlar. Bu şekilde, yine hiç fark edilmeden, şehirden gelen ziyaretçileri de gözlemleme şansı buluyordu: takım elbiseli, çantalı tipler, paylarını almaya gelen polisler, tüm o kesintisiz ticaret. Bir tür görünmezlik gibiydi.

Kral, korumalar, genç kızlar ve hizmetliler dışında orada yaşayan daha pek çok saray mensubu olduğunu keşfetti. Her şeyin yolunda ilerlemesi için çırpınan Amir’le durmadan rastlaşıyordu. Müziğini kafasının içinde döndüğü gibi çalıp çalmadıklarını kontrol etmesi için Amir onu şarkılarını kaydedecek müzik grubuyla buluşturdu; hatta Sanatçı bir şarkıyı bizzat kendisi söyleyip kaydetti.

Daha sonra Gazeteci radyodaki tanıdıklarıyla irtibata geçip müziğin orada da çalınmasını sağlayacak, dedi Amir.

Sanatçı köpekler kartonunu işgal etmesin diye eski yuvasına bir kere daha döndü ama Saray’da kaldığını kimse fark etmiş görünmüyordu ya da artık ona alışmışlardı, o da sahip olduğu azıcık eşyasını, şarkı sözlerini yazdığı küçük bir defter ile janjanlı yeleğini alıp Saray’a yerleşti.

Yeteneklerini hiçbir saraylıdan esirgemiyordu. Hane halkından Gringo’ya bir korrido yazdı, bu tip, malı geçirecek yollar bulma konusundaki maharetiyle tanınıyordu. Her cuma biraz dağıtmak için duvarın bu tarafına geçen heyecan arayışındaki bir grup gençle sıkı dost olmuş, Ben sizi korurum, her zaman yanınızdayım, diyerek güvenlerini kazanmıştı. İçlerinde en baş belası olan, Gringo’nun baba şefkati gösterdiği ve tıka basa ot dolu koltuklarla evine götürdüğü çilli bir konsolos çocuğuydu. Güzel işti, ta ki bu çilli bir keşhanede cartayı çekene kadar. Bomba şarkı oldu. Divan’ın gözbebeği Doktor’a da yazdı bir tane. Kral karnı çifteyle delik deşik edilmiş bir tetikçiyi iyileştirmesini emretmişti. Herif haindi, fakat bunu öğrendiklerini bilmiyordu. Doktor yaralarını iyileştirdi ama onu satın alanlar için karnına bir de hediye bıraktı. Sonunda ikili oynayan tip şeflerini görmeye gittiğinde karnındaki zehir tam hesapladıkları anda patladı ve kavuştuklarına sevinemeden hepsi öbür dünyayı boyladı. Bir tane de karşı tarafın aksanıyla konuşan, sanki soyadıymış gibi durmadan, Ben sınırı geçmedim, sınır beni geçti, diye söylenen Merikano için yazdı. Merikano