Faruk Ulay

Bırakmak

Roman

Notos Kitap 061

Edebiyat 021

Roman

©Faruk Ulay, Bırakmak 2012

©Notos Kitap Yayınevi, 2012

Birinci Basım

Nisan 2012

Sertifika 16343

Kapak Tasarımı

Faruk Ulay

Notos Kitap Yayınevi

İnönü Caddesi, Emektar Sokak, 18/1

Gümüşsuyu, Beyoğlu 34427 İstanbul

0212 243 49 07

notoskitap.blogspot.com

facebook.com/NotosKitap

twitter.com/NotosKitap

Bu dijital eser Libronet e-kitap atölyesinde üretilmiştir.

Faruk Ulay

1957’de İstanbul’da doğdu. Güzel Sanatlar Akademisi’nde grafik tasarım öğrenimi gördü. Yüksek lisans çalışmasını Londra’da, Goldsmiths’ College’da tamamladı. Fotoğrafa meraklı. Görsel ve yazınsal çalışmalarını 1982’den beri Los Angeles’ta ve 2000’den beri Locus Novus’ta (www.locusnovus.com) sürdürüyor. Roman, öykü ve deneysel metinlerden oluşan on bir kitabı yayımlandı. Kitaplardan bazıları: Kopuk Bağlantılar (1988), Yazılamamış Bir Tarih Kitabı İçin Dipnotlar (1994), İti (1995), Modus Operandi (1999), Amber (1999), Beldeler Kitabı (2003), Tuhaf İnsanlar Zamanı (2003), Üç Parça Toprak (2009).

1

Uyandığımda yanıbaşımda bulduğum kadın, “Nehir aktığı yatağı unutmaz,” diyor.

Baktırtan bir endamı var.

İlk bakışta genç gösteren, baktıkça gençleşen bir kadın.

Yüzü henüz çizgilenmemiş, parlak yanaklı, gür saçlı, bakımlı bir kadın.

Eli hafif ve alnımda.

Parmakları orada bulduğu çizgilerin üstünde dolaşıyor.

Dudakları da yerlerinde durmuyor.

Beni parmaklarından çok konuşması uyandırıyor.

O konuştukça oda anlaşılması güç sözlerle doluyor.

“Nehir aktığı yatağı unutmaz,” diyor örneğin.

Alnımda bir nehir akıyor olmalı ve bu nehrin akıttığı suyun serinliği.

Parmaklardan şakaklarıma doğru yayılarak beni hızla kendime getiren bir akım.

Bir süredir kendime gelmem zaman alıyor.

Yataktan çıkmaya üşeniyorum.

Kalktığımda da odadan çıkmayı geciktiriyorum.

Oturma odası, mutfak, banyo.

Çok gerektiğinde uğradığım odalar.

Asansörsüz bir apartmanın üçüncü katında oturuyorum.

Antresiz bir dairede yaşıyorum.

Büyük sehpayla koltuklardan birini yatak odasına taşıdığımdan beri oturma odası antre yerine geçiyor.

Bir geçiş bölgesi.

Her antre gibi neredeyse işlevsiz, gereksiz.

Bir duvarına camları yosun tutmuş bir akvaryum yaslanmış, bir duvarında bitişik apartmanın mutfağına bakan geniş bir pencere var, bir duvarındaki kapı mutfağa, en uzak duvardaki kapıysa dışarıyla daire arasında uzanan köprüye, kat koridoruna açılıyor.

Koridorun sonundaki merdivenleri indiğimde ana kapıya varıyorum.

Dışarıyı dışarıda tutabilmek için sürekli kapalı duran, kalın camlı, demir parmaklıklı bir kapı.

O kapıyı pek seyrek açıyorum.

Uzun süredir.

Dışarısı beni çekmiyor.

Ne zaman çıksam, değiştiği söylenen şeyleri eski halleriyle eski yerlerinde buluyorum.

Oysa her şeyi etkileyen, her cana dokunan bir değişiklikler toplamından konuşuluyor.

Korku uyandıracak denli azılı, yaşamı altüst eden bir değişim.

Herkesin dilinde bu yaman değişim.

Uzak durmayı yeğlediğim yakın komşular, sokakta selamlaşıp ayaküstü sohbet ettiğim ama adlarını aklımda tutamadığım semt sakinleri, apartmanların zemin katlarına bayraklarını çekmiş esnaf takımı, kendini esnaftan saymayan kırtasiyeci, görmesem de olacak arkadaşlar, ancak rastlaştığımızda özlemiş olduğumu anladığım birkaç dost; neredeyse herkes.

Herkes dışarıda.

Herkesin adımları ürkek, bakışları korkulu.

Beni gördükleri gibi yanıma seğirtip ne günlere kalındığından başlayarak birkaç cümle geçmeden korkunç olarak niteledikleri değişime kilitlenen konuşmalarına dalıyorlar.

Anladığım kadarıyla değişimin korkunçluğu, göz açıp kapayıncaya dek olmasından kaynaklanıyor.

Faka bastırılmış olmayı kimse hazmedemiyor.

Beklenmedik sonuçlar doğurmuş olması, oldubittiye getirilmesini kabullenmeye yanaşmamaktan dolayı.

Çevreme bakınıyorum ama kaçacak delik aratacak dayanılmazlıkta sonuçlar göremiyorum.

Kaçmayı düşünen de yok ki, dışarısı insan dolu.

Belki de dertleşebilecekleri birilerini bulmak umuduyla dışarıya uğruyorlar.

Konuşmak onları rahatlatıyor.

Konuştukça korkularından uzaklaşıyorlar.

Anlamadığım, değişimin ne olduğu.

Neyin değiştiğini sormaya çekiniyorum.

Bana abartılmış gelen korkularının yerinde olduğunu onaylayan bir iki söz söylemekle kalıyorum.

Ne ki sözlerimin içten olmadığının ben denli onlar da ayırdında.

Dert ortaklığı etmesini bilmiyorum.

Beni yeterince karamsar bulmuyorlar.

Benden bekledikleri yakınmayı onlara veremediğim gibi, bende görmek istedikleri korkuyu da gösteremiyorum.

Semt sokaklarında rastladıklarım kısa bir selam sabah faslının ardından sohbeti bu değişime getirdikçe, kendimi bilmediğim konular hakkında ahkâm keserken buluyorum.

Okurluğum ve yarıyazarlığımla başka bir gözle bakılan ve seyrek de olsa fikri sorulan ben, nicedir her gün başka birini düş kırıklığına uğratıyorum.

Benden yeni düzenle baş edebilmeyi sağlayacak bir çözümden çok, korkuların yersiz olduğuna inandıracak sözler beklenirken olagelene ilgisizliğimin kanıtı sözler ediyorum.

Karşılaşmalar altüst olmuş yaşamların öykülendiği bir yakınmalar zinciri olmaktan çıkıp bilgisizliğimi açığa vurmaya yönelik sözsel hırpalamalara dönüşüyor.

Eve döndüğümde nelerin değişebileceğine kafa yoruyorum, notlar alıyorum, listeler çıkarıyorum, ezberimde tutabildiklerimi sonraki karşılaşmalarda yapmacık bir heyecanla sayıyorum.

“Dünya küçülüyor,” diyorum, “Dünya küçülmekle kalmıyor, dönüşünü de hızlandırıyor,” diyorum, “Kuşlar bile bir başka uçuyor,” diyorum, “Mevsimlerin sayısı ikiye düştü,” diyorum, “Yapıların boyları uzuyor,” diyorum, “Tahta iskemle kullanan kalmadı,” diyorum, “Kamyon taşımacılığı aldı, yürüdü,” diyorum, “Trafik sıkıştıkça yaşam da pahalılaşıyor,” diyorum, “Olmadık zamanlarda kaynağı belirsiz uğultular duyuluyor semtte ve sanırım tüm kentte ve büyük olasılıkla ülkenin her yanında,” diyorum, “Günlerini pencere taşlamakla geçiren bir kuşak yetişiyor,” diyorum.

Ne dediğimi anlamamış gibi bakıyorlar bana.

Korkularını yeğinleştiremesem de değişimi onlar denli yakından izlediğimi gösterebilmek için elimden geleni yapıyorum.

Aklıma yazdıklarımı saymayı bitirdiğimde görüşmeyeli çok değiştiğimi söylüyorlar.

Basmakalıp sözlerimin yarattığı düş kırıklığı yerini kızgınlığa bırakıyor.

Onlardan biri olmak gittikçe güçleşiyor.

Bambaşka bir değişimi konuşuyor dışarıdakiler.

Herhalde görmeye hazır olmadığımdan göremediğim bir yenilenme ya da yer değiştirme ya da yok olma ya da görmekten çok duyumsanabilecek, somut değişikliklerden çok soyut bir değişiklikler toplamı.

Belki de değişimle koşut hızda bir değişim de ben geçirdiğimden değişegelmişin ayırdına varamıyorum.

Olup bitenlerden habersiz yaşadıkça dışarıya ve dışarıda rastladıklarıma yabancı kalıyorum.

Tanıdık yüzlere selam vermeden geçmenin beni rahatlatmaya başlamasıyla yabancılaşmak için bilinçli bir çaba göstermeye başlıyorum.

Zamanla onların da beni gördüklerinde yollarını değiştirmesiyle yabancılaşmam hızla büyüyor.

Faka bastırıldığını anlayamayacak denli ahmak bir tanıdık olmaktan çıkıp düşünceleri anlaşılmaz gelen bir yabancıya dönüşüyorum.

Aralarında geçici olarak duraklamış bir gezmenim.

Yakınlaşmaya, varlığımı benimseyip beni aralarına almaya hazırlar ama ne idüğü belirsiz kişilere duyulan güvensizlik onları ister istemez uzağımda tutuyor.

Dışarıya çıktığımda soğuk bir hava esiyor.

Onlardan çok değişimden yanaymışım gibi bir hava.

Varlığımı dışarıya taşıdığımda semtin suratı asılıyor.

Bu değişmeyi kolaylıkla görebiliyorum, nedeni ben olduğum için benimseyemiyorum.

Herkesin sıkıntısına bir de benim yarattığım eklenmesin diye gerekmedikçe dışarıya çıkmıyorum.

Dışarısı içimi karartıyor.

Konuşulanları anlamamak.

Söylediklerimin anlaşılmamasından korkarak alışveriş yapmak.

Yaşamla uyuşamamak.

Olayların gerisine düşmek.

Benden bir şey saklandığına, haksız yere dışlandığıma inanmak.

Gözünü yerden ayırmadan yürüme alışkanlığı edinmek.

Koşar adım eve dönmek ve akşamın gelmesini iple çekip erkenden yatağa girmek.

Günleri elimden geldiğince kısaltsam da merakım azalmıyor.

Çoktandır merak içinde yaşıyorum.

Çıkmayı seyrekleştirdiğimden beri ayak uydurulması olanaksız bir değişimle nasıl yaşanabildiğini, yaşamdan neler eksildiğini, eksikliklerin yerine ne gibi yenilikler getirildiğini merak ediyorum.

Haftalardır, belki de aylardır.

Mekân ve merak aynı oldukça zaman da sezdirmeden geçiyor.

Bugünkü uyanışımı ötekilerden değişik kılan, uyandığımda yanımda birini bulmam.

“Ah, sonunda uyandın,” diyerek başlayıp eğer bir nehir akıyorsa nerede aktığını bilerek akıyordura uzanan bir konuşma ve nedense bana yabancı gelmeyen parmakların alnımda gezinmesini duyumsamam.

Alnımda bir nehir akıyor olmalı.

Nasıl akacağını, nereye döküleceğini bilen bir nehir.

Sayısı alnımdaki çizgilerin sayısına eşit yataklarda akan, birbirine koşut uzayan derelerden oluşan, çizgiler alınan yaşlarla birlikte derinleştikçe debisi de artan bir nehir.

Göremediğim, ancak duyumsayabildiğim bir nehir.

Suyu tuzlu.

Nemli parmak uçlarının serinliği.

Dışarısı soğuk olmalı.

Dışarıyla yakınlaşma umudumu kestiğimden beri.

Ne ki umutsuzluğum içimde dolanan merak böceğini öldürmüyor.

Beklenmedik sonuçlara ilk elden tanıklık edemeyeceğim denli ırak bir dünyaya çekilmiş olsam da.

Eve kapanmak bazı duygularımın tersine işlemesine, birbirlerini ters yönde etkilemelerine yol açıyor.

Ötekilerden değişik bir güne uyandığım belli; zamanın nasıl da geçmiş olduğuna hayıflanıyorum, bir an önce kalkıp günü yakalamayı düşünüyorum.

Hangi zamanın diye bir soru geliyorsa da aklıma, o soruyu hemen beynimin karanlık hücrelerinden birine hapsediyorum.

Alnımda gezinen parmaklar beni öncekilere benzemeyen bir güne uyanmaya hazırlıyor.

Dışarının soğukluğu, içeriye zindeleştiren bir serinlik olarak taşınıyor.

Parmakların sahibince.

Parmaklar sayesinde günü başkalaştırmaya yetecek bir güçle uyandığıma inanmak üzereyken geçmiş günlerden kalan görüntüler belleğimdeki gözümün önüne üşüşüyorlar.

Görmeden duramayan belleğimdeki göz, bugünü de ötekilerden biri yapmaya girişiyor.

Eskimeye başlamış görüntüleri kabuklarından çıkarıp parlatarak onları kolayca görmemi sağlıyor.

Anımsadıkça belleğim daha da aydınlanıyor.

Yattığım yerde ışık ve karanlık hep bir arada.

Loş bir odanın en kuytu köşesine yerleştirilmiş bir yataktayım.

Sürekli çalışan belleğim beni ansılarla buluşturduğu sürece keyfim yerinde.

Değil gerçekte.

Anımsadıklarım keyfimi kaçırıyor.

Belleğimin gözü görmek istemediklerimi de gösteriyor.

Özellikle gençliğimden kalma imgeler yüreğimi burkuyor.

Yatarak yaşanmıyor.

Yatarak ancak yaşlanılıyor.

Herkesten biri olabilmek varken tek başına yaşlanmaya kalkmak.

Herkesin gördüğünü görebilmek beceri istiyor.

Herkes gibi yaşayabilmek.

Ortak korkuyu tanıyabilmek.

Keşfedemediğim değişimi yererek ortak kızgınlığa karınca kararınca katkıda bulunabilmek, değişimden rahatsız olduğumu açıklayacak fırsatlar yaratarak herkesi hoşnut kılabilmek.

Aklının sağlığını düşünen biri için olanaksız.

Dışarısı bana iyi gelmiyor.

Herkes dışarıda çünkü.

Aralarına karışmamayı bir gurur ve onur sorununa dönüştürdüğümden beri yaşam benim için çıkışsız.

Aklım yatağımdan çıkmamamı söylüyor.

Belleğim aklımı çelecek görüntüler yolluyor.

Yaşamak nedir ki zaten diye sordurtan görüntüler.

Var olunduğunu ayrımsatabilecek anılar oluşturabilmek için uğraşadurmak ki gittikçe ağırlaşan varlığımdan bunalmaya başlamış bu ev ve sıkı sıkıya tutunduğum bu yatak da yaşamın parçası.

Ev batan bir gemi, yatak gemiden nasıl ayıracağımı bilemediğim bir filika.

Yaşıyor muyum diye soramayacak denli yaşlı hissediyorum kendimi.

Sorarsam, beni yaşamadığıma inandıracak yanıtlar vereceğim.

Yaşamaya nasıl dönerim diye sorarsam, vereceğim yanıtların doğruluğunu sınayamayacak denli yaşlandığımı anlayacağım.

Güçsüz bir yaşlı ya da tembelliğini saklayabilmek için yaşlanmayı iple çeken bir kaçkın.

Devinimsizlik insanı tembel kılıyor ya da tembellik devinmeye üşendiriyor.

Duruma göre bir edim ötekini besliyor.

Durum; tembellik durumu, devinimsizlik durumu, benim durumlarım.

Nehir olsaydım akmak gelmezdi içimden.

Günlerce böyle hissetmişken bugün her türlü can alıcı soruyu yanıtlamaya yürekleneceğim bir güne uyandığımı sezinliyorum.

Akmaya hazırlanmış düşüncelerimi ve geleceğe dönük tasarılarımı hâlâ keskin olduğunu sandığım aklımın kılıcından geçirebileceğim denli değişik bir gün.

“Tüm tasarılar geleceğe dönüktür, geçmişi canlandırmaya çalışanlar bile,” diyor bir ses.

“Sesini özlemişim büyükbaba,” diyorum.

“Bakıyorum sesimi anımsadın. Yüzümü de anımsayabiliyor musun?” diye soruyor büyükbabam.

“Anımsamaz olur muyum, yüzün hep gözümün önünde,” diyorum.

“Ama ben çok uzaklardayım artık,” diyor büyükbabam.

“Arada bir uğrayacak denli yakında görünüyorsun,” diyorum.

“Belleğin seninle oynuyor yine,” diyor.

Ona ölmekle akıllı bir iş yaptığını söyleyecekken büyükbabam yüzünü de alıp gidiyor.

Belleğim oynadığı her oyunu kazanıyor.

“Nehir aktığı yatağı unutmaz,” diyor alnımda dolaşan parmakların sahibi.

Neredeyse beni sahiplenmiş kişi.

Gencinden bir kadın.

“Hangi nehir?” diye soruyorum.

“Senin nehrin,” diyor.

Aktığım, beni akıtan, benden dışarı akan ya da içime boşalan bir nehir var; benim diyebileceğim bir nehir.

Değişik olacağını umduğum gün beklenmedik bir karışıklıkta başlıyor.

Bir daha soruyorum: “Hangi nehirden söz ediyorsun?”

“Bir nehirden değil, senden söz ediyorum. Sensin nehir. Nehir sensin, öyle sayıklıyordun uykunda,” diyor kadın.

“Ben mi?” diye soruyorum kadına.

Bu kez o soruyor: “İkimizden başka biri var mı bu odada?”

Bakıyorum, yanıbaşımda biri oturuyor.

Bir kadın.

Günü içinden çıkılmaz kılarak benden almaya çalışan biri.

Odada iki kişiyiz.

Kadın oturuyor, ben yatıyorum.

Koltukta oturmuyor, yatağıma ilişmiş, alnıma dokunuyor; yakınımda olmak istiyor.

Kalkmalıyım, yaşlanmamı durdurmak istiyorsam bu yataktan bir an önce kurtulmalıyım.

Ansızın verdiğim kararın büyüklüğüyle bocalayan beynim yanlış sinyaller yolluyor.

Belleğimdeki görüntüler paniğe kapılıyor.

Aklımın gözüne bağlantıları çürümüş imgeler çalınıyor, çalındıkları gibi kayboluyorlar.

Tam seçemiyorum.

Bir yüz ya da bir ses.

Dişi bir yüz, erkek yüzlü bir ses.

Günden çok, yalnızlığımı yitirme kaygısı basıyor içimi.

Terliyorum.

Konuşmakta zorlanıyorum.

“Konuşmak zorunda değilsin,” diyor alnımda akan suyu serinleten parmakların sahibi.

Sesi demin seçemediğim sesi andırıyor ya da yüzü.

Benden çok kendini düşünen birinin elindeyim.

Üstüme titriyormuş gibi görünen ama beni kendi çıkarına kullanmayı düşünen biri.

Masum yüzlü bir kadın.

Benden ne istediğini bilmiyorum.

Sormuyorum.

Onun söylemesini bekliyorum.

Anlamadığım sözler edeceğine açık konuşsun istiyorum.

Kendi halime bırakılmak istiyorum.

Kendi başıma kalmakla aynı anlama geliyor bu istek.

Dışarıya çıkacaksam kendi başıma çıkmak.

Kimsenin yardımı olmaksızın devinebilmek.

İstediğimi söylemekte zorlanıyorum.

“Her düşündüğünü söylemek zorunda değilsin,” diyor masum yüzlü genç kadın.

“İstediğin her şey olacak sanma,” demeye getiriyor.

“Senin için buradayım,” diyor sonra.

Bir başkası için bir yerde olmak gerekiyorsa o yer ille de o başkasının yanı olmayabilir.

Bana mantıklı gelen bu düşüncemi de söyleyemiyorum.

Düşünmeye hazırlandığım başka şeyler varken.

“Bizimki akıl, mantık tanımayan bir birliktelik; bu halinle çözümlemeye kalkma,” diyor kadın.

Ya dilim aklımdan hızlı çalışıp düşündüğümü açık ediyor ya da aklımı okuyan biri oturuyor yanımda.

“Bu halinle çözümlemeye kalkma,” diyor kadın.

Görünüşüm pek de iç açıcı gelmiyor ona.

Halime bakacak gücüm yok.

Uyandığım andaki zindeliğin yerinde şimdi neresinden tutup atacağımı bilemediğim bir kafa karışıklığı var.

Başım zonkluyor.

Bir yatakta olduğumu biliyorum.

Yeni bir günde olduğumun, yabancılık çekmediğim bir yatakta yattığımın, alnımda parmakların dolaştığının ayırdındayım.

Yatak benim.

Kendimdeyim.

Kesinlikle kendimdeyim.

Kadını tanımıyorum.

Kadın benim değil.

Sahiplenemediğim, sahiplenmeyi düşünebilecek denli tanımadığım bir kadının parmakları dolaşıyor alnımdaki çizgilerde.

Sahiplenmek isteyip istemediğimi bilemediğim bir kadın.

İstesem de sahip olamayacağım biri.

Bir yabancı.

Ama çekingen değil.

Belleğimdeki gözün seçemediği denli uzaktan gelme ve uzakta duran bir kadın.

Ama ürkek değil.

Genç yüzlü.

Güzel denebilecek yüzlü bir kadın.

Güzelliği yüzünden genç kalabilmiş, genç olmaktan çok, genç gösteren biri.

Yüzünü güzel kılan gençliği gözlerimi almaya başlamışken, “Kapa gözlerini,” diyor kadın.

Gençliğini görmemi istemeyen biri, yatağıma yakışmayacak gençlikte bir kadın, parmaklarını alnımda akan nehrin suyuna batırıyor.

Yattığım yerden baktığımda bakışlarıma kadınlığıyla gençliğinden başka bir şey takılmıyor.

Doğrulmak istiyorum.

Verdiğim kararın hiç olmazsa bir bölümünü uygulamak istiyorum.

“Gözlerini kapayacağına kalkmaya kalkıyorsun,” diyor kadın.

Sesi çapaklı.

Ama çirkin değil.

Gırtlaktan gelen kalın bir sesi var.

Hızlı yaşamışlardan çok, uzun yaşamışlara özgü bir ses.

Kalkmalı mıyım?

Kalkmam mı isteniyor, yoksa yatmam mı?

Yüzü, düşünceleri, konuşuşu, oturuşu, giyimi bana hepten yabancı, yaşını bile kestiremediğim bu kadının parmaklarına da yabancılık duymam gerekirken tenime dokunmalarına ses çıkarmıyorum.

Öyle dolaşıyorlar alnımda; yatmaktan zarar gelmediğini söylemek isterlermişcesine.

Bugün her günkünden çok, kalkmaya niyetliyim.

Göremediğim bir yerden bir taş atılıyor.

Yattığım yere yakın evlerde ağır eşyaların yerleri değiştiriliyor.

Dışarıda binlerce kuş havalanıyor, binlerce kuş dışarıda bir yere konuyor.

Pencerenin tam altından, sokağa güç sığan bir kamyon geçiyor.

Pencereler çerçevelerini parçalarcasına zangırdıyor.

Bir köpek sövercesine havlıyor.

“Merak etme, bir kamyon geçiyor,” diyor kadın.

“Birileri taşınıyor,” diyorum.

“Herkes yerli yerinde bu semtte, kimse taşınmıyor,” diyor kadın.

“Bizi taşlayanlar var bu semtte,” diyorum.

“Kimsenin kimseyi taşladığı yok, kiremitler düşüyor,” diyor kadın.

“Kuşlar mı düşürüyor?” diye soruyorum.

“Kuşlar olmalı,” diyor.

“Nereden biliyorsun?” diye soruyorum.

“Çünkü kimse dam aktaracak durumda değil bu semtte,” diyor.

“Eski evlerle dolu bir semtte miyiz?” diye soruyorum.

“Evet, çatıları ancak kiremitle kaplanmayı kaldırabilecek yenilikteki evlerle dolu bir semtteyiz,” diyor.

“Yani çok eski evlerle dolu bir semtteyiz,” diyorum.

“Doğup büyüdüğün ve görünüşe bakılırsa ölene değin ayrılmamaya karar verdiğin yerdeyiz. Sanki nerede yaşadığını bilmiyormuşsun gibi sorular soruyorsun,” diyor.

Karşımdaki duvara bakıyorum, günışığının parıldattığı lekesiz badanayı görüyorum.

Başımı ardımdaki duvara döndürdüğümde pencereden göğün bir bölümünü seçebiliyorum.

Sokak göremeyeceğim denli aşağıda kalıyor.

Sokak, semt, kent, tüm dışarısı ve dışarıda dolaşmadan edemeyenler.

“Göğü dışarıdan saymıyor musun?” diye soruyor kadın.

“Bu açıdan bakıldığında mavi renkli bir duvar parçası gibi duruyor,” diyorum.

“Bulutlandığında?” diye soruyor.

“O zaman bu odanın duvarlarından bir ayrısı kalmıyor,” diyorum.

“Evi ne zaman boyattın, pencerelerin doğramaları da yenilenmiş yokluğumda,” diyor kadın.

“Anımsamıyorum,” diyorum.

“Daireyi ne zaman elden geçirttiğini anımsamıyor musun?” diye soruyor kadın.

Camın taşlanmasına kulak vermekten anımsayamıyorum.

Biri taş atıyor, eminim.

Kiremit gibi, çarptığında kırılan bir cisim değil, çarpmaya dayanıklı, doğal bir madde, bir taş vuruyor cama.

Camdan sekip dış pervaza çarpıyor, oradan sokağa yuvarlanıyor.

Düştüğü yerden çıngırtılı bir ses geliyor.

Pencerenin tam altına biri tarafından atılmış taşlar düşüyor.

Yola düşecekken kamyonun kasasını bulan taşlar.

“Görebildin mi ne taşıyordu demin geçen kamyon?” diye soruyorum kadına.

“Kiremit yüklüydü,” diyor.

“Demek ki damlarını yenilemek isteyen birileri var hâlâ,” diyorum.

“İstemekle olmuyor, paraya bakıyor bazı şeyler,” diyor.

“Hiçbir şey yerli yerinde durmuyor bu semtte ama eskilikten de kurtulunamıyor,” diyorum.

“Sen yerinden kımıldamadıkça,” diyor.

“Kiremitlere bile rahat verilmeyen bir kentteyiz,” diyorum.

“Çevrene bakmadıkça her şey ilk göründüğü haliyle kalıyor aklında,” diyor kadın.

“Ama kiremitlerin taşındığının ayırdındayım,” diyorum.

Gülümsüyor.

Gereksiz yere gülümsüyor.

Yüzüne dikkatle bakıyorum, kaşlarını görüyorum.

Yay çizmek yerine düz uzanan, kalın bırakılmış kaşları.

Bu semtin, bu kentin kadınlarına benzemeyen bir kadın.

Belleğimin gözünü haklı çıkaracak denli uzaktan gelme biri.

Barbar bir dil konuşmuyor.

Dışarıdan gelme ama söylemek istediklerini çıkmayı bıraktığım dışarının dilinden çok daha anlaşılır bir biçimde söylüyor.

Bildiğim sözcükler kullanıyor, kısa cümleler kuruyor.

Aktığı yatağı unutmayan nehir dışında söylediklerini anlıyorum.

Benden ne istediğini kestiremiyorum.

İki kaşımın arasına bir ağrı saplanıyor.

Suratımı buruşturuyorum.

Kadın üç orta parmağını kullanarak kaşlarımın arasındaki bölgeyi ovuyor.

Ağrı dinmeye yüz tutuyor.

Parmaklarını dinlendirmek için elini alnımdan ayırmasını fırsat bilip saçımı sıvazlıyorum.

Yüzüme bakılmayacak bir halde olmalıyım.

Bir karış sakal, dudaklarımın köşelerinde beyazlıklar, yastığıma sinmiş ter kokusu.

Saçımı yatırmaya çalışırken alnıma düşmüş olması gereken telleri yerlerinde bulamıyorum.

Saçım dökülüyor olmalı; beni olduğumdan da yaşlı gösterecek bir döküm.

Bir ayna istiyorum kadından.

Yüzümü içine alabilecek büyüklükte bir ayna.

“Yok öyle bir ayna bu evde,” diyor kadın.

“Koridordaki boy aynası ne güne duruyor?” diye soruyorum.

“Duvara çivili,” diyor.

“Ben de bu yatağa,” diyorum, bir kez daha kalkmaya yelteleniyorum, elinin ayasıyla göğsüme bastırıp beni şilteye gömüyor.

Çaresiz, gömülüyorum.

Başımı yastığa mıhlıyorum, yorganı çenealtıma dek çekiyorum.

Ellerimi nereye koyacağımı bilemezken çaresizliğim aklıma geliyor.

Çaresizliğimi gizleyebilmek için yüzüme kapamaya kaldırdığım elimi yine saçımı yatırmaya kullanıyorum.

Saçım seyrelmiş olduğuna göre genç değilim artık.

Kadın denli genç değilim.

Kalın kaşlı bir kadından çok daha yaşlıyım.

Gözlerimi kaşlardan alamıyorum.

Kaşlara baktıkça kadının yaşı da ona kadın diyemeyeceğim denli eksiliyor.

Yataktan kalkmamı istemiyor.

Yataktan kalkmam istenmiyor.

Dışarıya çıkmak üzere hazırlanışımı özlüyorum.

Dışarıya çıkmayı bir törene dönüştürdüğümden beri çıkma hazırlığının uzamasını, sonunda tüm gündüzü hazırlanmakla geçirip pencerenin dibindeki koltuğa yerleşerek uykuyu bekleyişimi anımsıyorum.

Gülümsüyorum.

Çizgilere teslim olmuş yüzüme gereksiz yere acı bir gülümseme oturtuyorum.

Yanıbaşımda bir kız oturuyor.

Kız gibi bir kadın.

Güzel yüzlü, kalın kaşlı, sesi onu yaşından büyük gösteren bir kız.

O gençleştikçe ben yaşlanıyorum.

Daha demin havalanıp konmuş kuşlar yeniden havalanıp konuyorlar.

“Ben uğramayalı beri semtin kuşları yerlerinde duramaz olmuş,” diyor kadın.

“Kalabalıklaştılar. Üremekten bıkmadılar,” diyorum.

“Sense yalnızlığı seçtin,” diyor.

“İnsan sanki bir kuş, ben hariç,” diyorum.

Gerisini getiremediğim sözler söylüyorum.

“Yaşlılar gibi konuşma,” diyor.

“Ama yaşlıyım,” diyorum.

“Onu da nereden çıkardın?” diye soruyor.

“En azından senden yaşlıyım,” diyorum.

“Uydurma, aynı yaştayız, her fırsatta yaşımdan büyük gösterdiğimi söyleyerek beni kızdırmaya çalışan sen değil miydin? Ne zaman canımı sıkmak istesen yaşıma yakışmayan davranışlarımı sayıp döküşün suratımı asmaya yetmediğinde ses tonumun beni yaşlı kıldığından söz açıp canımı sıktığını, sonra da bu şakaları beni sevdiğin için yaptığını söyleyip yemeğe çıkararak gönlümü almaya çalıştığını anımsamıyor musun? Canın dışarıda yemek istediğinde beni kırmaya çalıştığına inanır olmuştum,” diyor kadın.

Ona inanmıyorsam da güzel yüzlü bir kızla aynı yatağı paylaşmak hoşuma gittiğinden sesimi çıkarmıyorum.

Güzelliğinden çok gençliğini gördüğüm bir kadın oturuyor yanıbaşımda.

Gençliğini görüyorsam güzel değil.

Güzelliğini göremeyeceğim denli genç.

Gençliği güzelliğini bastırırken onu olduğundan güzel kılıyor.

“Benim genç olmam seni yaşlı göstermiyor,” diyor kadın.

Beni yaşlı olmadığıma inandırmaya çalışıyor.

Kalın kaşlarını kaldırarak diyor dediğini.

Kalkan kaşlarının altında büyüyen gözleri sözlerini vurguluyor.

Parmaklarını açılmış alnımda rahatça akan nehrin suyundan çıkarmadan konuşuyor.

Kalın sesi kulaklarıma parça parça vuruyor.

Dalga dalga.

Kesik kesik çarpan, okşayıcı dalgalar.

Hecelerden küçük parçalara bölünmüş sözcükler örslerime ve üzengilerime aynı anda ulaşıyor.

Söylediği her şeyi duyuyorum.

Söylediği hiçbir sözcüğü kaçırmıyorum.

Dahası, söylemediklerini, ondan gelmeyen sesleri de duyabiliyorum.

Kulaklarımı yatağımın bulunduğu odanın dışından gelen ses dalgalarını yakalayabilecek denli hassaslaştırıyorum.

Dışarıya kulak veriyorum.

Göremediğim, görmeye can attığım dışarıya.

Kulak kabartıyorum.

Gözlerimi de pencereye doğru deviriyorum.

Gök yerli yerinde.

Havada koyu renkli noktalar uçuşuyor.

Dışarıda yüz binlerce kuş havalanıyor ve havalandıkları yere konmadan önce odamın çift kanatlı penceresinden içeriye göz atıyorlar.

Yattığı yerde bir ordu kuşun bakışlarına yakalanan, yaşı ilerlemiş bir adam.

Alnımda dolaşan parmaklar olmasa yorganı başıma çekeceğim.

Ellerimi arıyorum.

Kuşlarla bakışmakla kalıyorum.

Göğü lekeleyen bir kanat çırpışları var.

Doğru dürüst uçmayı bile beceremiyorlar.

Penceremin altındaki sokağın asfaltını aşındıran kamyonlar her geçişlerinde kuşların rahatı bozuluyor.

Bu karmaşayı fırsat bilen biri pencereyi taşlıyor.

Birileri, yaşadıkları apartmanlarda, insanca yaşaması olanaksız küçüklükteki dairelerinde nereye koyacaklarını bilemedikleri eşyaların yerlerini değiştiriyor.

Yalnızca yaşamakla yetinmeyen insanlar bunlar.

Yaşamlarını en az bir güç harcamayla anlamlandırmanın peşindeler.

Eksiltilmiş yaşamlarında oluşmuş boşlukları taşınabilir mallarının yerlerini değiştirerek doldurmaya çalışıyorlar.

Taşınamaz malvarlıklarıysa çatılardan başlayarak onlardan habersiz taşınıyor.

“Kiremitler,” diyorum.

“Evet, herhalde eskidiler, plastik kardeşleriyle değiştirilecekler,” diyor kız yüzlü kadın.

“Sandığın gibi parasız değil halk,” diyorum.

“Halkın aklı başka yerde,” diyor.

“Nerede olabilir ki halkın aklı çıkarını düşünmekten başka?” diye soruyorum.

“Halk eskisi gibi düşünmüyor artık,” diyor.

“Düşünmeyi biliyor muydu ki halk?” diye soruyorum.

“Kuşların uçmayı bildiği kadar,” diyor.

“Yani?” diyorum.

“Elbette biliyordu, uyku yaramıyor sana, saçmalıyorsun,” diyor kadın.

“Bu değişimden onlar da paylarını aldılar o halde,” diyorum.

“Kimler?” diye soruyor.

“Halkı oluşturanlar,” diyorum.

“Değişimi başlatan onlar,” diyor.

“Beni güldürme,” diyorum.

“Bilmiyormuşsun gibi davranma, sessiz devrim diye bir şey varsa o da bu işte,” diyor.

O da değişimin ayırdında.

Aylar sonra ilk kez değişimin sözünü eden biriyle konuşuyorum.

“Halka güvenmenin sonuçları,” diyorum.

“Halk biziz,” diyor.

“Ben değilim,” diyorum.

“Eskiden de böyle derdin, hiç değişmemişsin,” diyor.

“Değişen hiçbir şey yok o zaman,” diyorum.

“Tersine, her şey eski haline dönemeyecek denli değişti,” diyor.

“Ben değişmiş bir şey görmüyorum,” diyorum.

“Bence görüyorsun ve kendini eve kapayacak denli nefret ediyorsun yeni düzenden,” diyor.

“Konuyu değiştirsek,” diyorum.

“Artık kimse bu konuyu konuşmak istemiyor zaten,” diyor.

“Konu edilecek bir durum yok ki,” diyorum.

“Bunca insanın sessizce bir araya gelip her şeyi toptan değiştirmeyi becerebilmesine duyulan hayranlık öylesine büyük ki yeni düzeni yermeye yüreklenen çıkmıyor,” diyor.

“Zamanla çıkar,” diyorum.

“Kimse nasıl bir zamanda yaşadığını bilmiyor,” diyor.

“Herkesin zamanı kendine,” diyorum.

“İnsan yüzü görmeyenler için geçerli o dediğin. Ben ortak bir vurdumduymazlıktan söz ediyorum. Katlanmaya çalışmak yerine ses çıkarmadan kabullenenleri gördükçe,” diyor.

“Neyi?” diye soruyorum.

“Neyi olacak, değişimi,” diyor.

“Bana kalırsa herkes korkudan tırsmış,” diyorum.

“Onu da nereden çıkardın?” diye soruyor.

“Görüp konuştuklarımdan çıkardığım izlenim,” diyorum.

“Kimi görüyorsun ki?” diye soruyor.

“Bir ara, bir zamanlar, görüştüğüm birileri vardı,” diyorum.

“Yine zamanı soktun araya,” diyor.

“Zaman beni oyalıyor,” diyorum.

“Seni hasta bulacağımı sanmıştım ama uyku mahmurluğunu üstünden attığın gibi toparlandın,” diyor.

Kendimi toparlanmış hissetmiyorum.

Başım kazan gibi.

Parmaklar alnımda mı, duyumsayamıyorum.

Ellerimi bulamıyorum.

Değişimin ne olduğunu hâlâ anlamış değilim.

Çevrem eskiyor, evi sürekli badana yaptırıyorum, mobilyaları yeniliyorum, yenileyemediklerimin yerlerini değiştiriyorum, eskidiklerini görmemek için tabak çanağı kırıyorum, önceden kalmış yemekleri yiyemiyorum, beklemiş çayı içemiyorum.

Pencerelerin doğramalarını ne zaman değiştirttiğimi anımsamıyorum.

Büyükbabamın yüzünü anımsıyorum.

Geçen zamanın eskitemediği yüzünü.

Onca uzun yaşamasına karşın gençliğine sahip çıkarak ölüşünü.

Zaman eskitmiyor gerçekte.

Zamana uyarak yaşayanlara göre sahip olunanlar zaman geçtikçe eskiyor ama zaman tek başına hiçbir şeye dokunamıyor.

Zaman kısa yaşamlara dokunmadan geçiyor.

Zamanın geçtiğinin ayrımsanamayacağı denli kısa yaşamlar.

Kuşların yaşamı örneğin.

Kuşlar havalanıp konarak yaşıyorlar.

Benim görebildiğim kuşlar yalnızca havalanıp konuyorlar.

Uçmak akıllarına gelmiyor.

Havada kalmak yaşamı uzatmaya yetmiyor, yalnızca yaşandığının anlaşılmasına yetiyor.

Kuşların yaşayabilmeleri için havalanmaları gerekiyor.

Yaşayabilmek için konamadıkça havalanmayı öğrenmek yetersiz kalıyor.

Kuşları güç bir yaşam bekliyor.

Bu semtin kuşları çabuk ölüyor.

Yaşadıklarının ayırdına varamadan.

Kuşlar zamanın ayırdında değiller.

“Onların da bir zamanı olmalı,” diyor kadın.

Zamanın dokunmaya çekindiği yüzün sahibi.

Kiremit yüklü kamyon ait olduğum zamanın geçtiğini bildirmek istercesine geçiyor.

Biri pencerenin camını taşlıyor.

“Yok öyle biri,” diyor kadın.

Var olduğundan eminim.

“Var,” diyorum.

Biri bize zamanın geçtiğini haber veriyor.

Zamandan uzaklaşsak da geçiyor zaman ve biri bize zamanın geçtiğini bildirmekte kararlı.

“Öyle biri yok,” diyor kadın.

“Geçen zaman kuru gürültü,” diyorum, o gülümseyince ben de katılıyorum.

Zaman bazen geçmek bilmiyor.

Zamanla anlaşamamak ağırıma gidiyor.

Yalnızlığı yaşanabilir kılmak zamanla anlaşmaya bakıyor.

Kuzu ne zaman kuzuluktan çıkıp koyuna dönüşür?

Nereden, nasıl anlaşılır kuzunun koyunlaştığı?

Bu dönüşüme tanıklık edilebilir mi?

Kitaplardan öğrenilebilecek, tek satıra sığabilen bir bilgi parçası mıdır bu, yoksa deneyimle beslenmiş bir sezgiyi de içeren derin bir bilgi mi gerektirir dönüşme noktasını kavramak?

Kızlıktan kadınlığa ne zaman geçildiğinin yalnızca kadınlara özel bir bilgi olarak kalmasını kabul edemeyen erkeklerin dünyasında yaşamak zorunda olan bir kadın oturuyor yanıbaşımda.

Bir köprünün başını tutuyor.

Zaman köprüsünün.

Zamanın acımasızlığı, dokunduğunu duyumsatmaması.

Sessiz ve derinden işliyor zaman.

Sağlam gibi duran ama ona güvenildiğinde yıkılmaya hazır bir köprü.

Başı belli, sonu yok.

Zaman hareket edebilen bir köprü.

“Yalnızca bir kavram, o kadar,” diyor kız yaşındaki kadın.

Sesi yükseldiğınde tizleşiyor ve kaşlarını kaldırdığında gözleri büyümesine karşın gözlerinin akı parlamıyor.

Eli hafif.

Parmakları elinden de hafif.

“Nedir yalnızca bir kavram olan?” diye soruyorum.

“Zaman,” diyor sesini yükselterek.

“Zamandan mı konuşuyorduk?” diye soruyorum.

“Laflıyoruz şimdilik,” diyor kadın.

“Zamanın, geçişi ücretli bir köprü olduğunu söylemiş miydim?” diye soruyorum.

“Şimdi söyledin,” diyor.

“Bazen seni anımsar gibi oluyorum,” diyorum.

Ne dediğimi anlamamış gibi yüzüme bakıyor.

Onu anımsamasam da yüzünü ve sesini bir yerden çıkarır gibi olduğumu açık etmiyorum.

İki kişinin susuşması odayı dayanılmaz bir sessizlikle dolduruyor.

Cama vuran taşların, kiremit yüklü kamyonların sesini boğan bir sessizlik.

Dünyanın dönüşünün çıkardığı uğultu dışında bir ses gelmiyor kulağıma.

“Dünya dönmesini hızlandırdı galiba,” diyorum.

Kadın bir şey demiyor.

Sessizlik büyüyor.

Sessizliğin sesi büyüyünce gürültüye dönüşüyor ve gürültü bana geçmeyi ağırdan alan bir zamanda yaşadığımı bildiriyor.

Bir kamyonun geçişi, bir taşın pencere pervazına vuruşu örneğin.

Süreğen ya da kısa süreli bir ses.

Gürültüye dönüşen her türlü ses.

Örneğin bir kiremitin paramparça oluşu.

Ya da aynı anda havalanmış binlerce kuşun penceremden içeriye bakmaya fırsat bulamadan, aynı anda ölüşü.

İnce bir kumaş parçasının yırtılmasını andıran cıvıldamalar.

Sanılanın, bilinenin, inanılanın tersine, ölüm sessizce gelmiyor.

Ölüm kime geliyorsa o kişiye geldiğini bildirmek istiyor.

Nasıl öleceğimi tahmin edebiliyorum.

Kendini ölüme yakın hisseden herkes gibi ben de nasıl öleceğimi az çok biliyorsam da kimseye söylemiyorum.

Kime söyleyebilirim ki?

Uzak dünyalardan gelip yatağımın kıyısına ilişmiş gencecik birinden başka kimi tanıyorum ki?

Nasıl öleceğimi neden bilmek istesin ki gençliğini yaşamaktan yorulmamış bu kadın?

Tanımadıklarımı tanıdık sayacak denli yalnızlığıma ve yabancılığıma saygılıyım.

Alnımda akan tere bandığı parmaklarının ucunu emiyor şimdi kız yüzlü kadın.

Ölümü düşünmeyi bırakıp odaya dönmemi isteyen bir görüntü.

Belleğimi yokluyorum; hâlâ darmadağın, hâlâ panik içinde.

Beni yalnızlığa alıştıran gözü kapanmak üzere.

Emilen parmakuçlarını seyrederek gözün kapanmasını bekliyorum.

Belleğim köreliyor.

Geçmişle bütün bağlarım acı vermeden, kısacık bir bekleme sonunda kopuyor.

Birden.

Yattığım yerde, gerçekleştirmekten umudu kestiğim bir şey gerçekleştiriyorum.

Kadının göremediği, ona söylesem inanmayacağı, inansa bile omuz silkebileceği bu kopuş, günü ötekilerden ayrı kılmaya yetiyor.

Dışarısı çıkılabilecek denli yakınlaşıyor.

Kalkabilirsem devamını getirebileceğim.

Yattığım yerde dışarıdan gelmiş ve bana eğilmiş bir yüz görebiliyorum.

Dışarılardan kopup bana bakmaya gelmiş, güzelliğin değişmezliğine beni neredeyse inandıracak, olağanüstü güzellikte bir yüz.

“Yüzü anımsanamayan bir kişiye sevgi duymak olanaksızdır,” diyor bir ses.

Belleğimden değil, çok daha derinden, yüreğimin yakınlarından gelen bir ses.

Dışıma da vurmuş olmalı ki genç kadın duyuyor bu sesi.

Parmağını emmeyi bırakıp, “Ama beni anımsıyorsun, değil mi?” diye soruyor.

Uzanıp ağzından ayırdığı parmağını avuçluyorum, “Ne yazık ki hayır, nereden anımsayabilirim ki,” diyorum.

“Bir zamanlar evli olduğumuzu unuttuğuna inandıramazsın beni,” diyor artık kadın diyemeyeceğim denli gençleşmiş kız.

Kahkaha anlamına gelecek bir gülümseme oturtuyorum yüzüme.

Kız gülmüyor.

Gülümsemiyor da.

Parmağını avucumdan kurtarıyor, şöyle bir doğrulup gülümsememin dinmesini bekliyor.

Yanıbaşımdan kalkmasından korkuyorum.

O yataktan ayrılırken yatağa bağlı kalmaktan.

“Gerçekten beni anımsamıyor musun?” diye soruyor kız.

“Karım olamayacak denli uzaktan gelme birisin,” diyorum.

“Dahası,” diyor kız, “resmi olarak boşanmadık, ayrı yaşamaya karar verdik.”

“Ne zaman aldık bu kararı?” diye soruyorum.

“Anımsamamakta direttiğin zamanlardan birinde, neredeyse evliliğin başında,” diyor.

“Bugün,” diyorum.

“Bugün? Bugün mü aldık kararı, yine neler sayıklıyorsun?” diye soruyor yarı şaşkın bir ses tonuyla.

“Çok eski bir üzüntüyü yaşayarak uyanmıştım bugün de ve bu üzüntüyü alt edeceğim bir gün yaşayacağıma neredeyse inanmıştım,” diyorum.

“Bilmediğim denli eski bir üzüntü mü?” diye soruyor.

“Doğmadan önce bana verilmiş, bilemeyeceğin denli derin bir üzüntü,” diyorum.

“Nedir bu üzüntü?” diye soruyor.

“Nedensiz bir üzüntü,” diyorum.

“O zaman bir hüzün,” diyor.

“Hayır, hüzün değil, keder de değil, tanımlanamaz bir üzüntüyle yaşıyorum doğduğumdan beri,” diyorum.

“Ve sözünü etmekten şimdiye dek kaçındığın bu üzüntüye beni ortak etmemek için mi ayrılmakta üsteledin?” diye soruyor bu kez alaycı bir ses tonuyla.

“Seni o denli sevmiş olabilir miyim?” diye soruyorum.

“Bana değil, kendine sor bu soruyu,” diyor.

“Bu üzüntüye bir anlam kazandırabilmek için onu sürdüğüm yaşamla özdeşleştirmem gerektiğine inandığımda dışarıdan soğudum,” diyorum.

“Dolayısıyla beni de üzüntüyle birlikte dışarıda bırakmaya karar verdin,” diyor.

“Hayır, kendimi içeriye çektim,” diyorum.

“Beni hiçe saydın,” diyor kız.

“Anımsamıyorum,” diyorum.

Anımsayamadığımda uyduruyorum.

Bir üzüntü var içimde ama nereden geldiğini bilmiyorum.

Beslemekten bıkmadığım bir sevgiyle yaşıyorum ama bu sevginin kime ait olduğunu, kim için beslediğimi bilmiyorum.

Binlerce kuş havalanıyor, yüzlercesi havalandıkları noktaya konuyor, yüzlercesi bir daha konamayacak denli yerden kesiliyor, yüzlercesi de neden havalandıklarını anlayabilmek için konanların tepesinde kanat çırpmayı sürdürüyor.

Bir kamyon geçiyor.

Kiremit yüklü bir kamyon.

Bir semti damlardan başlayarak taşımaya yeminli, nereye gittiği belirsiz, ama geçtiğini haber veren bir kamyon.

Belki de birden çok kamyon.

Bir kamyon konvoyu.

Yükü kiremit olan, tek bir kamyon gibi devinen, nerede başlayıp nerede bittiği belirsiz bir kervan.

Baktığım noktalarda peydahlanan duvarlarda ardı ardına beliren pencereler.

Pencereler kanatlarını açıp kapıyor ve biri o kanatlara takılı camları taşlıyor.

Belki de birden çok kişi.

“Birlikte yaşadık mı gerçekten?” diye sormak zorunda kalıyorum camda seken taşların sesini duymamak için.

“Tek başımıza yaşamayı düşünemeyecek denli birlikteliğimizden haz duyarak yaşadık. En azından ben öyle yaşadım. Ayrılmayı düşünen sen olduğuna göre hazdan uzakta bir duygu dolaşıyordu içinde. Beni kırmak için mi soruyorsun bu soruları?” diyor kız.

“Anımsamıyorum; ne seni, ne de birlikteliğimizi,” diyorum.

Utanıyorum bunu derken.

“Demin de utanmıştın,” diyor.

İçimdeki üzüntü köpürerek büyüyor.

Başka bir güne uyandığımı sanmışken.

Tek başına anımsayamamak üzücü, başkalarının yanında anımsayamamak üzücü olduğu denli utandırıcı da.

“Çok sık utanır olmuşsun seni görmeyeli,” diyor.

“Utancımı gizlemeye gerek duymayınca utanma yetim de gemi azıya aldı,” diyorum.

“Dünyadan elini eteğini çekmenin sonuçları,” diyor.

“Dünya utanç dolu,” diye bağırıyorum.

“Değişim yüzünden,” diyor kız.

“Değişim filan yok, neden yapıldığı anlaşılmayan, bizi aptal yerine koyan, ipe sapa gelmez değişiklikler var. Aptal yerine koyulmama izin verdiğim için kızıyorum kendime ve benimle oynayan bir dünyada yaşamak istemiyorum. Bir yolunu bulabilsem buralardan çekip giderdim, gideceğim yerin, neresi olursa, buralardan daha yabancı geleceğini hiç sanmıyorum,” diyorum.

Parmaklarından biriyle dudaklarımı kapıyor.

Bu parmak da yabancı gelmiyor bana.

Dudaklarımda dursun istiyorum.

Parmak yapıştığı gibi ayrılıyor dudaklarımdan.

Değdiği yerde yakan bir iz bırakarak.

Konuşmaya çekiniyorum.

Yine uzun bir suskunluk.

Dışarıdan doğru kanat sesleri gelmiyor.

Kiremitler taşınmıyor.

Camlar yerinden oynamıyor.

Kız yüzüme anlamış gibi bakıyor.

Utandığımı ya da gerçekten anımsayamadığımı anlamış, tek ve uzun bir bakış.

Beni anlamış olduğunu açıklayan bir bakış ya da söyleyecek bir şey bulamamanın uyandırdığı bir boş bakış anlamına da çekilebilecek bir göz süzüş.

Gülümsemiyoruz.

Gereksiz bulduğumuz için ikimiz de gülümsemiyoruz.

Bakışıyoruz.

Birbirimize bakmaktan yorulmuyoruz.

O beni tanıyor, bense onu ilk kez gördüğümü sanıyorum.

Ayrı açılardan bakıyoruz, apayrı şeyler görüyoruz, bakmaktan vazgeçmiyoruz.

Yatmak bir işkenceye dönüşmek üzere.

Yatarken ne ileriye gidilebiliyor ne de geri dönülebiliyor.

Üstümde baklava dikişli, beni ter içinde bırakan bir yorgan.

Mevsimlerdir havalandırılmamış, dövülmemiş bir pamuk yığını.

Beni yatağa mıhlıyor.

Kalkmaktaki diretkenliğim geçen her dakikayla büyüdükçe odadaki ağırlığın içime nasıl işlemiş olduğunu anlayageliyorum.

Ağır bir hava var odada.

Ezmeye hazır bir hava.

Kanatlarından birini aralık bırakmış olduğumu umarak pencereye bakıyorum.

Kapalı.

İki kanat da sıkı sıkıya kapalı.

Dışarının soğuğunu dışarıda tutabilmek için hiç olmazsa geceleri pencereyi kapalı tutuyorum.

Gözlerimi yummadan önce yaptığım son şey, gün boyunca aralık duran kanadı kapatmak.

Uyumadan önceki son devinişim, uyku sırasında odada sağlıksız bir hava akımı oluşmasını engellemeyi amaçlıyor.

Güne pencereyi aralayarak başlarken son günlerde pencereyi açmakta isteksiz davranıyorum.

Yapacaklarımı erteliyorum.

Neyi ertelediğimi unutuyorum.

Devinimsizliğin beni mutlu eden bir unsura dönüşmüş olmasına şaşırmıyorum.

Devinimsizlik işime geliyor.

Zamanın geçişini unutturuyor.

Hızım kesildikçe kendimi daha kolay görebiliyorum.

İçimde neler olup bitegeldiğine kulak veriyorum.

Kendimi dinliyorum.

Gün boyunca, yataktan çıkmadan, bazen acıkmayı bile unutarak.

Sidik torbam banyoya doğru koşmam gerektiğini anımsatıncaya değin kımıldamaksızın yatıyorum.

Kımıltısızlık uzadıkça yerçekimini de duyumsamaz oluyorum.

Yerçekimsizlik beni yerimden değişik biçimlerde oynatıyor.

Kendime uzaktan bakabilmemi sağlayan tuhaf gezinmeler.

Fiziksel yer değiştirmenin devri düştükçe gözler gövdeden kopabiliyor.

Gözlerim karşıma geçip beni izleyebiliyor.

Yatağımdan kalkmadan odanın kapısına dek gidebiliyorum.

Kapıya vardığımda dönüp kendime bakıyorum ve yumuşak bir mermer parçasına dönüşmüş gövdemi görüyorum.

Eşiğe çakılıyorum.

Kendimi külçeleşmiş görmek her seferinde bir odadan ötekine geçme şevkimi kırıyor.

Bu odadan çıkabilsem, öteki odanın dışarıya açılan kapısına varabileceğim.

Kendimi yatakta böyle ölü gibi buldukça eşikte donakalıyorum.

Kendime baktıkça gövdemi de almadan bir yere gidemeyeceğimi anlıyorum.

Gövdemse yataktan çıkmamakta diretiyor.

Oysa dışarıya çıkmam eşikten atacağım bir adıma bakıyor.

Hazır gövdesizken.

Gövdeyi dışarıya göre hazırlamak derdinden kurtulmuşken.

Çıkışım bir olaya dönüşmeden gerçekleşecekken.

Bakışlarımı yataktan alamıyorum.

Orada, öyle, sanki yaşamıyormuş gibi yatıyorum ve orada, öyle yattığımı gördükçe eşik aşılamaz bir duvar olarak kalıyor.

Yatağa dönmeyi geciktiriyorum.

Dışarıya o gün de çıkamayacağımı anladığımda yatağa dönmeyi olabildiğince geciktiriyorum.

Bazen akşam olana değin, acıkmayı aklımdan silerek, bacaklarımın arasında büyüyen basıncı unutmaya çalışarak.

Yerçekimsizliğin verdiği iğreti özgürlükten güç alarak.

Soluğumu dinliyorum.

Soluk alışverişimi.

Soluğun benim olduğunu belirtecek bir özellik arıyorum.

Her insan gibi soluyorum.

Kimseden bir ayrım yok.

Herkes gibiyim.

“O zaman farklı olmaya kalkma,” diyor bir zamanlar birlikte yaşadığımıza beni neredeyse inandırmış kadın.

Gencinden bir kadın oturuyor yatağımda, düşüncelerimi okuyup sivri uçlu sözler yetiştiriyor bana.

“Bütün kuşlar birbirini andırıyor,” diyorum.

“Kiremitler de öyle ama düştüklerinde apayrı kırılıyorlar,” diyor kadın.

“Kuşlar aynı ölüyorlar,” diyorum.

“Eskiden de olanaksızdı, hâlâ olanaksız seninle ciddi konuşmalar yapmak,” diyor.

“Güç bir evlilikti bizimki, değil mi,” diyorum.

Kadın sesini çıkarmıyor.

“Özellikle senin için,” diyorum.

Kadın susuyor.

Solumamı mı dinliyor?

Hayır, yalnızca susuyor.

Odada bana yabancı gelen birinin varlığı yerçekimsizliği geçersiz kılıyor.

Alnımdaki nehrin suyunu bulandıran parmakların ucundan sıçrayan damlalar havalanmışken alnıma düşüp şakaklarıma doğru koşuyor.

Kuşlar pencerenin önünden sessizce geçiyor.

Kanat çırpmadan ve yan gözle odaya bakarak.

Evli miyim?

Bir zamanlar evli miydim?

Anımsamak istemiyorsam da belleğimi deşelemeden duramıyorum.

Belleğimin kör gözü, kör kalmakta diretiyor.

Fazla oyun, belleği bile yoruyor.

Var gücümle uğraşıyorsam da karşımda duran yüzden bir zamanlar evli olduğumuza inandıracak bir yüz çıkaramıyorum.

O yüzde benimle yaşamaktan kaynaklanan herhangi bir çizgi, varlığımdan kaynaklanan bir bezginlik bulamıyorum.

Birlikte yaşamanın uyandırdığı sıkıntının çizgilere dönüşmüş biçimi, günler o denli zorduysa o zor günlerin tortusu, birlikte yaşadığımızı kanıtlayacak bir iz, bir izdüşümü.

Görmek istediklerimi göremiyorum.

Kuzunun koyuna dönüştüğü an bir türlü gelmiyor.

“Erkekler Pamuk Prenses olmayı beceremiyor,” diyor kadın.

“Pamuk Prens,” diyorum.

“Herneyse. Aylardır ortada yoksun, herkes merak içinde, cebime bırakılan mesajların yarısı seni soruyor, ta nerelerden kalkıp geliyorum sonu kötü biten bin bir senaryo yazarak ve bula bula seni eski mızmızlığınla buluyorum. Beni gördüğüne sevineceğine anımsayamama oyunları oynuyorsun. Sevinmesen bile sevinmiş görünmek çok mu güç bunca aradan sonra?” diyor kadın.

Görür gibi oluyorum.

Sanki ikimizi görüyorum.

Sanki bu semti ve sokaklarını, bu semtte yaşayan birileriyle o sokaklarda yürüyüşümüzü görüyorum.

Kuzu tam koyuna dönüşecekken.

Günü yakalamaya ramak kalmışken.

Yeniden alnımda gezinmeye başlamış parmaklar yüze odaklanmamı engelliyor.

“Ter içindesin,” diyor kadın.

“Gece pencereyi kapatmayı unutmuşum, biraz kırıklığım var,” diyorum.

“Pencere sıkı sıkıya kapalı,” diyor.

“Birkaç gece öncesine değin açıktı,” diyorum.

“Hiçbir şeyin yok, at şu miskinliği üstünden, sana anlatacaklarım var,” diyor, gidip pencerenin yanındaki koltuğa oturuyor.

“Beni bırakma,” diyorum kadına.

“Haydi kalk artık, yatağa kök salmayı bırak,” diyor oturduğu yerden.

Kalkarsam ne olabilir?

Kalkıyorum.

Kalkmaya hazırmışım gibi, kalktıktan sonra ne olacağını düşünmeden, olağan bir güne olağan bir uyanışta bulunmuşum gibi kalkıyorum, yatağın kadından boşalan kıyısına ilişip gözlerimi ondan ayırmadan ayaklarımla halıyı yoklayarak terliklerimi arıyorum.

“Çoraplarımı bulamıyorum,” diyorum.

“Terliklerinin üstünde,” diyor.

“Doğru, terliklerimi arıyordum,” diyorum.

“Giyinmeyi bırak da bir duş al önce. Direnmenin melankolisini at üstünden,” diyor kadın.

“Direnmenin melankolisi. Nereden duydun bu lafı?” diye soruyorum.

“Duymadım, okudum. Çevirdiğin kitaplardan birinde,” diyor.

“Lastikli bir söz,” diyorum.

“Sana uyuyor,” diyor.

“Bana uyan kitapları seçiyorum çevirmek için,” diyorum.

“Ama çevirdiklerini aklında tutamıyorsun,” diyor.

“O benim işim değil,” diyorum.

“Neyse, haydi banyoya,” diyor kadın.

Ayaktayım.

Ayaklarımda terlikler, bir elimde kirli sepetine atacağım çoraplar.

Komodinin üst çekmecesinden bol paçalı bir don, altındaki çekmeceden bir çift yün çorap çıkarıyorum, gömme dolaba tıkıştırdığım fitilli kadife pantolonlarımdan biriyle sıcak tutan gömleklerimden birini koluma dolayıp banyoya yollanıyorum.

Duşu açmışken kadın sesleniyor: “Tıraş olma, sakal sana yakışmış.”

Dışarıdayız.

Sokakta.

Apartmanın kapısının önünde.

Dışarısı soğuk değil.

Dışarısı serin ama güneşli.

Gölgeme bakıyorum, ayaklarımın dibine düşüyor.

“Öğleyi bulmuşuz,” diyorum.

“Pamuk Prensliğinden kurtulman tüm sabahı aldı,” diyor kadın.

“İnsan kuş örneği,” diyorum.

“Sen hariç,” diyor kadın.

“Dışarıdayız değil mi?” diye soruyorum.

“Nasıl olduysa,” diyor kadın.

Nasıl olduysa kendimi dışarıda buluyorum.

Kaldırımda.

Apartmanın gümbürdeyerek kapanan, kale kilitli kapısının önünde.

Sokağa iniyorum, karşıya geçip yerde bulduğum küçümen bir taşı yatak odamın penceresine doğru fırlatıyorum.

Taş kısa düşüyor.

İki kat arasındaki duvara çarpıp kadının yanına, demin durduğum yere yuvarlanıyor.

Yerden bir taş daha almışken kadın yanıma geliyor, koluma girip beni yürümeye zorluyor.

Nereye gittiğimizi soruyorum.

“Unuttuğun dünyayı tanımaya,” diyor.

Tanımaya yeniden başladığım bir kadının yanında yürüyorum.

Karım.

Eski ve hep aynı kalmış karım.

Değişime meydan okumuş, değişmeye boyun eğmemiş biri.

Gençlik dolu bir kadın.

Yanında ben varım.

Dünyayı tanıyabileceğim bir yere doğru gidiyoruz.

Birlikte.

Dünyayı tanıyacağıma göre daha önce gitmemiş olduğum bir yere doğru ilerliyoruz.

Yanımda ayak uydurmakta güçlük çektiğim