Сагынма
Шигырь. Том 11. Стихи
Рузил Фазлыев

© Рузил Фазлыев, 2024

ISBN 978-5-0059-9704-3 (т. 11)

ISBN 978-5-0056-9347-1

Создано в интеллектуальной издательской системе Ridero

САГЫНМА

Сагынулар авыр була икән,

Онытулар мөмкин булмаса.

Күңелләрдә калып бер моң булып,

Кабатланып, hаман җырласа.

Еракларда, ләкин якын кебек,

Үтә алмаслык кына аралар.

Калмагандыр артык тирән булып,

Күптән төзәлгәндер яралар.

Язмышларның бизәкләре булып,

Шуңа кабат, тели күңелләр.

Шатланулы офтанулар алар,

Сагынулар кайгы түгелләр.

Сагынулар килә җитәкләшеп,

Моңнар белән күңел тулганда.

Гомернең ул, бәхет урыннары,

Сагынырлыклары булганда.

Сагынма дим, үзем сагынсамда,

Кай якларга күңел тартсада.

Күңел, үтеп адашулар аша,

Узар юлын күптән тапсада.

Намазлык

Бусагасы иман ишегенең…
Уку урыннары намазның.
Ишетүгә, чакыруы булган,
Моңлы авазларын азанның.

Утырауы кебек зур җиhанның,
Ышанычлы булган юлыдыр.
Якын булсын, кул астында гына,
Намазлыгың – намаз урының.

Мәчетләре Аллаh йорты булса,
Йортта, намазлыкта гыйбәдәт.
Иман капкаларын ача алу,
Иң саваблы булган бу гадәт.

Намазлык ул тәhәрәтле урын,
Ихлас булган уйлар өченгә.
Гыйбәдәт hәм догаларың белән,
Барлык булганнары эчеңдә.

Җыр кебектә

Гомерләрне тоеп була икән,
Чагыштырыр әйбер эзләсәң.
Үз язмышың сине борчымый,
Уйланмыйча гына йөрмәсәң.

Җыр кебек тә, кеше язмышлары,
Үз җырыңны таба алганда.
Эзе булып җирдә яшәүләрнең,
Җыры бетеп, моңы калганда.

Җырныңда шундыйлары була,
Кабатлана алмый торганы.
Дәртле булган җырлар урынына,
Истә калып тирән моңнары.

Язмыш алда, гомер үтә бара,
Җырның да бит була азагы.
Төренсә дә алар тирән моңга,
Җырлар булмый, язмыш газабы.

Үз вакыты, үзе урыннары,
Тота белә алу ул «кошны».
Белү кыен алдан, язмышыңны,
Оттырумы, әллә отышмы.

Кое казу, суын табу

«Энә белән кое казу» дигән,
Татарның бер тирән мәкале.
Эчтәлеге аша ишетелә,
Асылы hәм аның мәкаме.

Китап үзе, гыйлем капчыгы ул,
Язмышлар да… анда язылган.
Укый алып, аны укыганда,
Бар гомерең анда, ябылган.

Киләчәгең анда билгеледәй,
Күпме үтелгән анда юллар бар.
Үзеңнекен танып алып була,
Бихисап күп булган юллардан.

Тирәнлеге, кое гына түгел,
Уйларыңны әгәр җигә алсаң.
Байлыгыңда арта гына бара,
Нәфесеңне генә җинә алсаң.

Ишетмәсәң китап «сөйләгәнне»,
Ялгышларга юллар ачылган.
Ничә буын аша, сабак булып,
Үтә, үтә кеше башыннан.

Җәйге төннәр

Җәйге төннәр тыныч вакыт,
Йолдызлы да, җылы да.
Туктап торып яллар итә,
Җәйнең дәртле җыры да.

Тынып кала кошлары да,
Көннәр буе сайраган.
Әйтерсеңлә бөтен җиhан,
Тынычлыкны сайлаган.

Бардыр инде сирәк мирәк,
Йокысызлар, парлылар.
Кемнәр төндә бар хисләрен,
Үлчәүләргә салдылар…

Тыныч төннәр, таңга кадәр,

Эндәшмичә түзә алыр.

Яралары була калса

Таңнар җитеп, төзәлер…

Актаныш

Агыйдельнең биек ярларында,

Тау башында тора Актаныш.

Ядкәредәй булып милләтенең,

Татарларга хәзер бик таныш.

Яшә шулай, якты маяк булып,
Тарихларда калып, макталып.
Агыйдельнең агымнары кебек,
Озак гасырларга сакланып.

Ак исемнән, ак хыяллар туып,

Ак юллары әле салыныр…

Актанышым диеп җыр сузучы,

Киләчәгендә дә табылыр.

Көнчыгышы булып милләтенең,

Син калырсың hаман ак булып.

Сәхнәдәге Агыйдельдәй булып,

Макталырлык матур як булып.

Тау башында үсә Актаныш,

Ак булуы калыр сакланып.

Бед (з) некеләр диеп горурланып,

Сокланырлык булып – таң калып.

Күңел көче

Күңел тарту, күңел тартылуы,

Еракларга таба күчәме…

Тоймаганга, әллә онытканга,

Якын гына булган кичәне.

Күңел тарта, әйтми сәбәбен,

Әйтәләр бит, «тартса күңелең».

Кыен була кабул итүләре,

Күңелеңә якын түгелен.

Күңел «сүзе», юллар табу кебек,

Кайсы якка, кайчан баруның.

Бик кирәк диеп уйланылган,

Урыннарга бармый калуның.

Син сайлыйсың мөhим булганнарын,

Кәлебеңә ярый торганын.

Гамәлләр бит шуңа әйтеп бирә,

Күңелеңнең нинди булганын

Кәлебләрдә кебек хисләр башы,

Күңел безне, сүзсез кисәтә.

Шуңа күрә, ялгыш эшләр туа,

Күңел тартмаганын сизсәк тә.

Хисләр диңгезе

Язам әле шигырь кебек итеп,

Куплетларга салып сүзләрне.

Хисләр өстәп, шигырь арасында,

Хыял диңгезендә йөзгәнне.

Кем булмаган андый диңгезләрдә,

Йөзмәсә дә, кереп караган.

Аңламасаң аның тирәнлеген,

Ярда басып тору, яраган.

Диңгез кебек хисләр җыелганда,

Күбекләнсә биек дулкыннар.

Чын шигырьләр диңгез суыдай,

Бераз гына тозлы булсыннар.

Шигырләр ул, хисләр диңгезедәй,

Ә юллары, дулкын тезмәсе.

Бар хисләрең дулкын арасында,

Әллә каян түгел эзләсе.

Күтәрелә, аннан түбән төшә,

Шигырьдә дә дулкын телләре.

Кемнәр аны ачык ишетә ала,

Бик күпләрнең, бардыр күргәне.

Диңгез өчен киңлекләре кирәк,

Сыя алырлык, булган сулары.

Хис диңгезе кебек шигырләрнең,

Мөлдерәмә булып тулганы.

Юл

Ялыкмыйча тормыш юлларында,

Ниләрдән соң hаман туймадым.

Күп яшәдем диеп, әйтер идем,

Акылымны әле җуймадым.

Җиhан киңлекләрен аңласам да,

Биекләргә хисләр сикерми…

Хыял артларыннан иярәсең,

Барасың да, барып җителми.

Юллар бетеп туктый ала микән,

Кеше аны үзе күрерлек.

Вакыт кына хәбәр бирә кебек,

Кыскарыуын аның белерлек.

Дәрес барса тәнәфесен көтеп,

Озак кебек вакыт үтелә.

Өй эшләре әзер булмаганда,

Шундый курыку хисе көтелә.

Сәер уйлар башта кунак була,

Уйландырып әллә куркытып.

Атлаганда ашыкмыйча гына,

Язмыш юлларына юл тотып.

Сөяркә кебек (нәсер)

Акча шундый әйбер инде ул,
Бер керә дә, бер чыга.
Аның кереп чыгуына,
Башыңа төшкәч, чыда.

Колы гына булу түгел,
Акча сине баскан да.
Рубльнең син кәләше,
Кая гына качсаң да.

Сине эзләп йөрмидә ул,
Ә син «өмет итәсең…»
Уйларга да мөмкин түгел,
Ничә тапкыр «китәсен».

Керә чыга, иртә кичен,
Шомара кесәләрең.
Күпме җыелырлар иде,
Бушаган шешәләрең.

Киендерә, чишендерә,
Шәп шәрә дә калдыра.
Кесәңдәге «үз байлыгың»,
Тезләндерә алдына.

Ике кулга, өч бияләй,
Кирәге чыгар, диеп.
Бәлки башта караргадыр
Өчесен бергә киеп…

Җаның бар

Җан азыгы, җанлы җансыз,
Гади ул, бер уйласаң.
Бу җирдәге урыныңны,
Артык биек куймасаң.

Барлыгыңны, юклыгыңны,
Җаның булу күрсәтә…
Җанга нидер җитми кала,
Ниләр генә күрсәк тә.

Җан белән тән бер бөтендәй,
Тәндә җанның «оясы».
Тәнне саклый белгән кебек,
Җанны да, бар тоясы…

Җылы сүзләр, җылы караш,
Ризык табу җаныңа.
Онытмаска юл табарга,
Үз җаныңның «янына».

Рухи байлык – җан азыгы,
Табыйк, таба алганын.
Сине кеше итеп тота,
Тәннәреңдә җан барың.

Тәннәр өчен җаннар кирәк,
Җансыз тәннәр – мәетләр.
Яшәсәк мәетләр кебек,
Ходай безне гаепләр…

Еллар бар

Үзеңә сорау бирә алып,
Булдымы сораганың.
Туган җиргә кайта алып,
Урамнар ураганың…

Ашыкмыйча салмак кына,
Урамнан атлаганың…
Очрагандай шул вакытта,
Күпме эзләп, тапмаганың.

Тау башында басып торып,
Офыкларны «гизгәнең».
Үткәннәрне күңел белән,
Тойганың hәм сизгәнең.

Су буенда, ярга басып,
Булдымы уйланганың
Сакланылган әле hаман,
Ни чаклы уйлар барын.

Кабат урап калыр өчен,
Күпме таныш юллар бар.
Урам әйләнүләр өчен,
Язмыш биргән еллар бар.

Кәфирун

Кәферлек ул начар гадәт түгел,
Бик тиз генә булмый төзәтеп.
Ансат кына олы ялгышларын,
Язмышларның булмый үзгәртеп.

Тәүбә аркылы бары юллары бар,
Кәферлектән була качарга.
Шайтан кочагыннан ычкынырга,
Иман өчен юлны ачарга.

Юлның бары берсен сайлап була,
Ике юлдан кемдә баралмый.
Юлын бик еш алыштыручы да,
Аңлый алмый, барыбер табалмый.

Кеферлек ул җилгә каршы сию,
Андыйларның акыл томанлы.
Аңлатуның хикмәтлесе кирәк,
Кеше күзен ача торганы.

Кәферлек ул кеше гомерендә,
Сыналырлык, ачы язмышы…
Бергә үрелсә дә язмыш белән,
Үзе кылган гамәл – ялгышы.

Үткәннәр, көткәннәр

Алда юллар ачылалар,

Үткәннәре ябыла.

Хыяллар сүнгән булмаса,

Барыр юллар табыла.

Алдагылар якты кебек,

Караңгымы үткәннәр.

Онытып торып бер азга,

Язмышыңны сүккәннәр.

Кемгә сораулар бирергә,

Борылып карап артыңа.

Әллә кайбер мизгеленә,

Күңел hаман… талпына.

Үткәннәре, сынау булды,

Алда көтә, сынаулар…

Бөтен юллары гомернең,

Имтиханнар, сынаулар.

Хәрәккәттә үзгәрешләр,

Йөрмәсәң күрмисең шул.

Бер мизгелен, алдагысын,

Язмышның белмисең шул.

Елларның Сабантуе

Сабантуйлар кабатлана,
Елларны санагандай.
Майданнарга бергә җыеп,
Бер сынап карагандай.

Елның, җәйнең уртасында,
Үза Сабантуйлары.
Кемнәр өчен быел әле,
Үзләренең туйлары…

Исәннәр барсы килгәндәй,
Бу олы җыеннарга.
Бәйрәме дә хайран була,
Майданга җыелганда.

Бәйрәм төсен тою өчен,
Анда булулар кирәк.
Күрешүләр, очрашулар,
Кабатланулар, сирәк.

Шаулап үтсен Сабантуйлар,
Татар Иле бәйрәме.
Кабатланып торып җирдә,
Татарның – җәй яме.

Гади җан иясе

Яхшы белән яхшы арасында,
Шул кадәрле ара еракмы.
Кайвакытта аеруы кыен,
Шатланучы белән елакны.

Җылы хисләр кинәт кабынганда,
Кем кайдагы җиргә үрелә…
Селәгәйнең тәмен татый татый,
Нидер җыя күңел түренә.

Кеше өчен бәхет тавы кебек,
Сөя алу белән, сөелү…
Иң тәбигый, кеше омтылышы,
Сөю күлмәгенә төренү.

Озакламый барсы югаласы,
Ихлас булып туган хисләрең.
Төшләр кебек җуелада бетә,
Йокыларсыз үткән кичләрең.

Җүләрлеге булып язларыңның,
Ул вакытны йоклап калмаска.
Яшәешне дәвам итү өчен.
Язган юлны ялгыз бармаска.

Барысы да алдан куелганга,
Кеше өчен кызыл флаглар.
Ризыгың аяк асларында.
Эзлисе юк аны ерактан.

Чәчәк атканда

Иртәләрен карыйм урамнарга,
Тәрәз карышында юкәләр.
Еллар саен биегерәк булып,
Үсәләр дә алар, үсәләр.

Бөреләнеп юкә чәчәкләре,

Җәйләр уртасында ачыла.

Юкә чәчәкләре шифа бирә,

Җыяр өчен күпләр, ашыга.

Өзмәдем мин юкә чәчәкләрен,

Хозурланып, бары карадым.

Юкәләрне көндә күрә алу,

Шифалырак диеп санадым.

Юкә агачы чәчәк ата быел,

Биегерәк булып йортлардан.

Күңеленә шифа гына җыя,

Юкә агачын күреп сокланган.

Язам әле

Язам әле, язылганда,
Егылмыйча, абынганда.
Нидер әзли әле күңел,
Шатлана, табылганда.

Дөнья, ерагая кебек,
Мәшәкатләре белән.
Җиhанның киңлекләрен
Бераз башкача күрәм.

Башкачарак уйлар килә,
Гадиерәк хыяллар.
Кайберләре йокылардан,
Яңа гына уянган.

Иртәләр, кичләрдәй тыныч,
Җәйләр үтмәсләр кебек.
Шатлыкка сәбәп эзлисең,
Җирдә бер үзең кебек.

Вакыт шулай үзгәртәме,
Әллә, тормыш агышы…
Бетмәс кебек, беркайчан да,
Җирдә гомер сагышы.

Хәтер яңартам…

Авылыма кайттым әле менә,

Шигырь юлы килә язасы.

Әллә инде әhәм булып килә,

Әйтелмәгән сүзләр казасы.

Күңел дәфтәрләрен актарам да.

Төрле чаклар… начар-яхшысы,

Калган да бит булган хисләремне,

Дәфтәр битләренә язасы.

Язам әле-бәлки шулай язган,

Истә калган әйбер кадерле.

Үткән үткән инде. Саклансыннар

Туа торган хисләр хәзерге.

Аккан суга кире кереп булмый,

Хәтер йомгаклары саклана.

Хәтерне бит – олы байлык диләр,

Шуңа бу байлыкны ташлама.

Кичләр җитә, көннәр үтеп китә,

Таңнар ата иртән кабаттан.

Гoмер язы гына ике килми,

Таң шикелле булмый кабатлап.

Сабантуй шигыйрләрe

Сабантуе бара шагыйрләрнең,
Әллә ниндиләре бар хәзер.
Ярышалар алар үз аралаш,
Шигырь киңлекләре тар хәзер.

Искә алып гел яшь Тукайны да,
Күрсәтергә картырак булуын.
Шигырь сатып-нотыгын да сөйли,
Халык өчен җырлар тууын.

Кайберләре сүзләргә дә хуҗа,
Мин әйткәнне син дус язма ди…
Акча бирми -җырны җырламагыз,
Башка шигырь сезгә язмам..ди.

Шагыйрләрнең Сабантуе бара,
Кемдер җиңә – кемдер җиңелә.
Батырлыкны даулый шагыйрь халкы,
Кара тирен сөртеп җиңенә..

Cөяләр

Халыкны сөяләр…
Туктауны белмиләр.
Бастырып сөяләр,
Яткырып сөяләр.

Ятырга-басырга карышсаң,
Билеңнән мәҗбүри бөгәләр.
Бу кыргый дөяләр,
Кайлардан килгәннәр…

Килә алмый бит алар,
Ерактан чүлләрдән…
Бу авыру көтүнең…
Булмыйк без коллары.

Кая соң халыкның…
Көрәшче уллары.
Табыла алырмы,
Котылу юллары…

Кайда син – балачак

Еллар үткән… еллар узган инде,
Киткән үтеп – безнең балачак.
Язгы ташуларда Сөн буенда,
Акканына карап торган чак…

Кармак сабы өчен иң әйбәте,
Тал агачы булган икән ул.
Малай чакта көннәр буена,
Балыгы да капкан икән мул…

Ялан аяк килеш буа буып,
Көтә идек балык күренгәнен.
Кем хәтерли санап шул балыкны,
Яр буенда санап бүленгәнен…

Сөн буйлары гөрләп тора иде,
Рәхәтләнеп үстек уйнадык.
Әнкәйләрдә безне югалтканда,
Уйнаулардан бердә туймадык.

Бар ышаныч

Аллаһ боерса, дибез дә,
Аллаһ сакласын, дибез.
Беребезнең дә капкасын,
Кайгы какмасын, дибез.

Аллаһта бөтен ышаныч,

Аллаһта бөтен терәк.

Бернәрсәгә тиңләшәлми

Аллаһтагы кодрәт.

Аллаһ бирә дә, ала да,

Аллаһта бөтен тотка.

Аллаһ озата җәннәткә,

Йә җәһәннәмгә – утка.

Кайгырма ла

Җәйләр тагы үтеп китә инде,
Ерак калмый икән көзгә дә.
Көзләре дә килер гомер булгач,
Насыйп булмый калмас безгә дә.

Көз дигәчтә күңел өшеп китә,
Килер дә ул китмәс шикелле.
Бөтен дөнья туктап калыр төсле,
Кышлар башка булмас бит инде.

Гoмер үтә диеп кайгырма ла,
Гoмер үтсә – гoмер иткәнсең
Язлар, җәйләр өчен Аллаhыга,
Барысы өчен шөкер итәсең.

Көз килә дип бары шатлан гына,
Туктамаган әле сәгатьләр.
Кемгә көзләр, кемгә язлар гына,
Кайгырырга юкла сәбәпләр.

Язмышың – китабың

Гомер юлы олы китап кебек,
Ул китапны үзең язасың.
Гамәл кылып, битләр өсти-өсти,
Мәңгелеккә юллар саласың.

Ялгышларны, сызып ташлап булмый,
Барсы исән, барсы саклана.
Кайбер бите шундый ямьсезләнә,
Бик тырышсаң гына пакьлана.

Дөнья кусаң да ул, китап язу,
Тормыш юлы – язмыш китабын.
Нинди гамәл кылу нисәбеннән,
Аллаh бирер безгә хисабын.

Без килгәнбез икән бу дөньяга,
Сыналырга, шөкер итәргә
Безгә кушылганча дөрес яшәп,
Кунак булып тыныч китәргә.

Кунагы без бары бу дөньяның,
Мәңгелеккә берәү кала алмый.
Чама белеп, тыйнак кына яшик,
Хуҗага каршы кунак бара алмый.

Кемгә дога кыласың

Ышанмыйча Аллаhыга,
Кемнән сорап була соң.
Ни йөз белән оялмыйча,
Дога кылган буласың.

Санга сукмый, ишетмичә,
Кушканын, тыйганнарын.
Шөкерләр әйтми аласын,
Алдыңа куйганнарын…

Кая күңел дигәннәрең,
Аңлый, уйлый торганы.
Кешеләрдә генә акыл,
Гамәл кыла торганы…

Олы бүләк кебегерәк,
Догаларга җаваплар.
Гамәлләрен ниндиерәк,
Синнән нинди савап бар.

Сорамаган бала кебек,
Сизәсеңме үзеңне…
Догаларга сусау килеп,
Ачар бәлки күзеңне…

Татар җаны

Тирәндәрәк була тирәндәрәк,

Кыйммәтлерәк булган ул хисләр.

Көннәр узса олы хисләр белән,

Тынычырак үтә ала кичләр.

Татарлык ул исемнәрдәме соң,

Ата анадан безгә бирелгән.

Тирәндәме, ерак яшерелгән,

Буыннардан саклап киленгән.

Татарлык ул бутап булмый торган,

Аеырылып торган, тамгадыр.

Кирәк чакта, ул беленә ала,

Каныбызда безнең баргадыр.

  Кирәк икән җырда әйтеп бирә,
  Әйтер сүзләр җитә алмаса.
  Татар җанын татар аңлый ала,
  Аеырылып кына калмаса.

 Татар барда хәтәр булуыда,
 Асылында, бөтен хикмәте…
 Эз калдырмый үзе артыннан,
Татар җаны җирдән китмәсе.

Озатулар

Озатулар гади генә кебек,

Кемдер китә, кемдер озата.

Югалтуга якын булганнарны,

Бик сирәкләр генә юата…

Озатулар кайгы булмасыннар,

Китмәсеннар, иде кайтмаска.

Яуга китү… армиягә түгел,

Кемдер китеп… башка кайтмас та…

Озатулар мәтәм булмасыннар,
Өмет белән калсын күңелләр.
Сабырлыгы кирәк барыбызга,
Шундыерак вакыт бүгеннәр…

Җитмеш еллар җиңү бәйрәмнәре,

Яу вакыты килә кабаттан.

Яңа яраланган язмыш юлын,

Яңа баштан кемнәр кабатлар.

Җирдә урын кысан булган кебек,

Файда эзли кеше, сугыштан.

Әллә нинди сәбәпләрен табып,

Берсе белән берсе сугышкан.

Ут кабызу авыр кебек түгел,

Утта янганнары, җаннар бит…

Сугышмыйча булмый дигәннәре,

Барысыда… чип чи ялган бит.

Укытучы

Апа, дидек иң беренче тапкыр,
Мәктәп бусагасын атлауга.
Әлифбаны ачып тәүге тапкыр,
Хәрефләрне истә сакларга.

Белем дөньясына ишекләрне,
Акырынлап ачып бирделәр.
Хәреф танып, укып иҗекләп,
Куя, куя төрле билгеләр…

Таякчыклар, кара савытлары,
Кара такта… буяу исләре.
Дәрес буе безнең язганнарны…
Дәфтәр тикшергәне, кичләре.

Укытуча, җитәкләгән кебек,
Алып барган hәрбер баланы.
Ул хезмәткә, кеше гомерендә,
Бәя биреп бетерә аламы…

Бар әйбергә кемдер өйрәтә бит,
Я укыйсың кемдер язганны.
Остаз диләр гыйлем бирүчене,
Оста диләр йортлар салганны.

Апа булды безнен тәүге остаз,
Белем дөньясына әйдәүче.
Гыйлем белән алда тормышны,
Дөрес итеп бергә бәйләүче.

Көзләр шул

Саргаюлар көзен, саргаюлар,
Картаелган еллар кебектер…
Яфыраклар алар коелалар,
Вакыт җитүләрен белептер.

Яшеллеге җәйнең уза икән,
Сизелмичә кала нигәдер.
Аннан, саргаюга алмаш булып,
Уңган, агарулар киләдер…

Кабатлана җиhан мизгелләре,
Туктамыйча, туктый алмыйча.
Җир өстендә бетми мәшәкате
Ап как карлар җиргә яумыйча…

Иртәләре үзе килер кебек,
Көтеп алуларың булмаса.
Ни булсада миңа барыбердай,
Хисләр белән күңел тулмаса.

Карыйсың да тирә якларыңа,
Әллә ниләр кайчак күренә.
Үзең өчен, җыя алынганын,
Салыр өчен күңел түренә.

Тәбикмәк

Халык ризыклары күптер,
Ашлары hәм икмәге.
Бәлешләре, чәк чәге,
Коймагы, тәбикмәге.

Барысы да тәмле сыйлар,
Өстәлләрдә торганда.
Тормышның олы шатлыгы,
Табыннар мул булганда.

Табаларда пешкәнгәме,
Олы коймак – тәбикмәк…
Әллә тәмле булгангамы,
Исемнәре тәм икмәк.

Бәйрәмнәрдә өстәлнең,
Яме була hәр икмәк…
Каз өмәләре чорында,
Пешерелгән тәбикмәк.

Шуңа язам, ни өчендер,
Искә төште тәбикмәк…
Тәбикмәк исе килгәндәй,
Берни дә булмый эшләп…

Чакыралар

Чакыралар менә, чакыралар,
Ишетмәсәң сиңа акыралар.
Шомлы чорның шикле билгеседәй,
Ялган сүзләр кыйммәт сатылалар.

Чакыралар, кая чакыралар…
Ә үзләре анда бармыйлар.
Чарасызлык онытыла кебек,
Әллә ниләр белән алдыйлар.

Чакыралар, ашыктырып әле,

Бармый кара… син кем буласың…

Юллар эзләп маташасың икән,

Аягынны тизерәк сузасың.

Чакыралар… әллә кыямәткә,

Теләгәндәй, булып озатмак.

Утырауга куып кереткәндәй,

Башка юлны куеп тозаклап.

Чакыралар, ышанырлык итеп,
Көлүче юк, елап калалар…
Теләсә дә, теләмәсәләр дә,
Чакырылучылар, баралар.
Күпме җаннар яра алалар…

Тарих тәгәрмәче

Башлы кешеләре жыелышып,
Олы итеп план коралар…
Үзләренә уңайлырак итеп,
Тарих тәгәрмәчен боралар.

Бормакчылар, әйе бормакчы,

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «Литрес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.