Андрей Тихомиров
Linguae romanicae

Linguae romanicae, coetus linguarum Cognatarum Familiae Indo-Europaeae, quae ex latino evoluta est, includit hispanicas, lusitanas, catalanas, Galicianas, gallicas, Occitanas, italicas, Sardinicas, linguas Romanas; romanian, moldavianas, necnon linguas Dalmaticas quae saeculo xix evanuerunt. Linguae romanicae ortae sunt in processu Romanizationis A Romanis immensarum territoriorum in meridie, inter meridiem et in centro Europae Occidentalis a saeculo iii ACN usque ad saeculum ii. Lingua latina A Romanis plantata, cum locorum linguarum indigenarum incolarum interacted, fons educationis pro futuris romanorum linguis inservivit. Lingua latina, ut victricis, fundamentum facta est lingua omnium linguarum Romanarum. Historice propinqua cum latinis, linguae Romanicae per saecula suae evolutionis multum a lingua latina diversae facti sunt. Linguae romanicae, et ideo eorum populi fabulae, varias mutationes in sua evolutione subierunt.

Historia linguae romanicae tam contradictoria est quam historia populi romaniani. Haec repugnantia duabus de causis explicatur: defectus fontium historicorum, praesertim scriptorum, necnon utilitates politicae. Plures versiones evolutionis linguae romanianae sunt, quae diversis interpretationibus historiae populi romaniani nituntur. In genere, chronologia formationis linguae romanicae modernae ex daciano vulgares latinae haec est:

* Linguae autochthonae Balcanicae (Getae, Daciani, Mesiani, Illyrians, etc.) ante secundum saeculum AD.;

• Vulgares Latini (Daciae Romanae ut pars Imperii Romani) SAECULORUM II-III AD.;

* Balcaniae latini iv-VII saecula ante Migrationem Slavicam;

bilinguismo Romano-slavico-XI secolo;

institutio linguae Proto—romanicae saeculis XII-XIII;

* Vetus lingua romaniana vel Wallachiana saeculorum XIV-XVIII;

* Lingua romanica saeculi xix—XXI.

Versio officialis historiae linguae romanianae, a plerisque recentioribus historicis agnita, in theoria Daciae Occidentalis Celeris Romanizationis fundatur. Secundum hanc opinionem, Imperium Romanum daciam brevi tempore IN II—III SAECULIS AD deductum est. intensiva Linguae Romanizatio daciae probabiliter facta est etiam ante captionem partium daciarum ab Imperatore Traiano. Post captam territorii septentrionalis Danuvii post 102-103 P. C. n, usque ad discessum Militum Romanorum et administrationis anno 275 AD, Dacianorum Romanizatio continuavit.

Oratio vulgares Latinae Daciae Romanae in saeculis II-III ad in uno spatio linguistico et culturali imperii adhuc erat et contactum cum eo servabat. Influentia linguarum autochthonarum augetur nisi post debilitationem imperii in iii-VI saeculis, et hactenus Sermo Latinus Balcanorum tantum dialecto linguae latinae fuit. Hic, ut in omnibus aliis imperii provinciis, Primi Celtici Et Italiani penetraverunt, quae in Dacia diffundi curaverunt.

Eodem tempore peripheria areae Vulgares latinae in Paeninsula Balcanica processus evolutionis peculiarem indolem dat. Uno modo, Latinus vulgaris Balcaniorum late Italicus erat, cum plerique coloni ex italia et innovationibus linguisticis in oratione italica Daciam in undis attigerunt, quae propinquitatem romanianam italicam explicat, qua multo magis commune est quam cum aliis linguis Romanicis. Ita in romanianis et italicis, pluralis forma nominum in-s uniens non vacabat radicem sumere, sicut in omnibus linguis Romanis Occidentalibus, eadem forma in-s, sed iam ad designationem secundae personae singularis praesentis verbi substituta est. forma in – i italice et Romanian.

Absentia urbium In Dacia et valida influentia systematis communitatis primitivae Getarum et Dacianorum etiam eo perduxit quod, dissimiles regiones occidentales, civitates hic non evolverunt (coetus castrorum militarium romanorum mox destructa est), nulla urbana cultura, nulla retiacula scholarum Romanarum et Educationis Romanae erant. Scriptum latinum In Dacia non servatum est. Ita, post Discessum romanorum, Latinus vulgaris Romanorum et Romanizatus Incolarum Balcanorum mansit lingua locuta de multitudine pastorali rustica, non gravata influxu librorum latinorum classicorum. Cultura, aliud magni momenti legatum romae fuit adoptio veterum christianismi per familias Mixtas et Romanizatas.

Quamvis celeri assimilatione incolarum illyrorum et Dacianorum autochthonum, latinus vulgaris Balcanorum nonnullas Lexemes periphericas harum linguarum retinuit, et etiam accommodationem phoneticam subire coepit secundum structuram linguisticam linguarum subiectarum, sicut latinus vulgaris Galliae Celticam et hispaniam-elementa Mediterranea acquisivit. In iii-VI saecula, vulgares latini complures satis significantes vices phoneticas specificas huic regioni subierunt. Quidam ex arte cucurrit vestibus extentis erant internum ex evolutione latina ratio accentus tonic ad virtutem unum, sed finalis effectus est phoneticum mutationes ex potentia subiecti.

Migratio Slavorum in vii-IX saeculis secundo momento centrali facta est in formatione linguae romanicae. Migrationes Slavorum in territorium Imperii Byzantini satis magnae erant et ad Gradatim Slavizationem regionum centralium Balcanorum ducebantur. Quam ob rem, multitudo non-Slavica tantum in peripheria paeninsulae manebat (in extrema meridionali – graeci et Albani et in extrema septentrione – maiores moderni Romaniani-Wallachi). Hoc facto massae Slavizationis incolarum in se admodum mirum est, cum lingua officialis imperii graeca esset, quae opulentam historiam et traditionem litterariam habuit. Quamvis a notabili parte incolarum ad meridiem Danuvium dicta sit, graeca numquam lingua vernacula facta est pluribus hominum peninsulae, eiusque ambitus paulatim singulis saeculis coarctatus est, donec a lingua turcica in fine medii aevi minabatur. tempus. Etiam magis moderni linguistae et historici ab alio facto mirantur: Ut scis, Slavi ad fines Balcanorum ab Ucrainis Carpathiis et Carpathiis, id est, a septentrione ad meridiem moverunt. Sed quomodo tunc ad perseverantem conservationem hominum romanorum loquentium praecise ad septentrionem, non ad meridiem Danuvium explicandum, ubi maxime assimilatur? Uno modo vel alio, multitudo Slavica, Sicut Germani In Imperio Romano Occidentali, cito comprehenditur in vita politica, oeconomica et culturali Imperii Byzantini et Paeninsula Balcanica. Slavos activos et satis prosperos conatus ad suum statum creandum efficiunt, primum regnum bulgaricum apparet, activam adiunctionem agrorum priorum imperiorum ducens. Praeterea, dissimilia regna barbara occidentalis, regnum bulgaricum a pluribus Slavicis (Cum Nobilitate Turcica) formatur, et lingua officialis vetus lingua Slavica (et non latina) fit, ad quam alphabetum Cyrillicum introductum est. Praeterea, in Migrationibus Slavicis, notabilis Pars Slavorum per territorium Prioris Daciae transitus, ibi considunt, ut patet ex multis toponymis Slavicis In territorio Romaniae Et Moldaviae, arctas contactus cum multitudine locali romanesque intrant.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.