Андрей Тихомиров
مردم ایران

تحقیقات باستان شناسی مدرن نشان می دهد که وطن هند-اروپایی ها منطقه اورال جنوبی است ، جایی که آنها به عنوان یک گروه زبان واحد تشکیل شده اند. ایر یانم-ودجا (به زبان آستان "آریان گستره") میهن اجدادی اسطوره ای ایرانیان باستان ، آریایی ها است ؛ به گفته Videvdat (Vendidad ، اولین کتاب آوستا ، مجموعه ای از کتاب های مقدس دین ایران باستان ، نوعی ادامه ایرانی ویداها) ، از او است که لیست 16 "بهترین" "مکان ها و مناطق" ایجاد شده توسط اهورا مزدا برای بشریت آغاز می شود. این کشور به عنوان یک دشت بی پایان توصیف شده است که از طریق آن رودخانه زیبا Daitya (Vakhvi-Datia) – اورال جریان دارد.

مردم مدرن ایران: بختیار ، بلوچیس ، گیلیان (گالش) ، زازا ، کرد (یزیدیس) ، لور ، مازندران ، اوسیتیان ، مردم پامیر (باجوویان ، بارتنگیان). واکانز ، اشکاشیم (گویش ها: اشکاشیم مناسب ، زبک و سانگلیک) ، مونجان ها ، روشان ها ، ساری کولتسی ، خوفتسی ، شوگنان ها ، یزگولمتیسی) ، پاشایی ؛ فارسی ها ، پشتون ها ، تاجیک ها ، تالیش ، تاتسها ، هازارها ، چارایمکس ، یاگنوبتسی ؛ یاسی.

قوم "ایرانی ها" از نام تاریخی "ایران" گرفته شده از ایران باستان a(i)ریانا – آریایی (زمین) ، (زمین) آریایی ها گرفته شده است. مردم ایران یا مردم آریایی (در آستان ، ایریا ؛ در اوسیتیان ، ایرینگ آدام) گروهی از مردم با منشأ مشترک هستند که به زبان های ایرانی زبان شاخه آریایی خانواده زبان های هند و اروپا صحبت می کنند. اکنون آنها عمدتا در قلمرو افغانستان ، ایران ، تاجیکستان ، اوستیای جنوبی توزیع می شوند (روسیه استقلال اوستیای جنوبی را به رسمیت می شناسد); و همچنین تا حدی در قلمرو آذربایجان ، گرجستان ، عراق ، چین ، عمان ، پاکستان ، روسیه ، سوریه ، ترکیه ، ازبکستان.

مردم پامیر عبارتند از: 1) گروه زبان شوگیانو-روشان متشکل از گویش ها: شوگنان ، روشان ، بارتانگ ، اورگورسکی ، خوفسکی و ساریکولسکی (دومی در چین). آنها در امتداد رودخانه پانجا با شاخه های گانت ، شهدارا و بارتانگ توزیع می شوند. 2) مردم یزگولم ، در امتداد دره رودخانه یزگولم ، شاخه ی راست پنج گسترش یافته اند. 3) واکان هایی که در قسمت های بالای پنج زندگی می کنند ، تا حدی در کانجوت و ساریکول. 4) اشکاشیم ، در امتداد رودخانه پنج در آن خم گسترش یافته است که در آن مسیر را از غرب به شمال تغییر می دهد.

آیماکس ، چور-آیماک ، گروهی از قبایل ایرانی زبان با منشأ مخلوط (ترکی ، مغولی و تا حدی عربی) هستند که در افغانستان و پاکستان زندگی می کنند. هزاریان همچنین فرزندان جمعیت نامیده می شوند که بخشی از انبوه مغول بودند که در قرن شانزدهم به افغانستان حمله کردند. هزاریان سرزمین های مرکزی افغانستان را اشغال می کنند ، به زبان تا جیک صحبت می کنند و در کشاورزی کوهستانی مشغول به کار هستند.

گسترش هند-اروپایی ها از قلمرو اورال جنوبی به تدریج ادامه یافت – زیرا جمعیت افزایش یافت و منابع کم شد. در هزاره سوم-اول قبل از میلاد ، آب و هوای آسیای مرکزی مرطوب تر بود و این قلمرو تعداد زیادی از مردم را تغذیه می کرد. پس از کاهش رطوبت در آسیای مرکزی 100-150 میلی متر ، بسیاری از دریاچه های استپ خشک شدند و رودخانه ها به روده های زمین رفتند.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.