Razende Harten

De Bewaker Van Het Kristallen Hart Serie Boek 3

Amy Blankenship

Vertaald door Angelique Hofland

Copyright © 2009 Amy Blankenship

Engelse editie uitgegeven door Amy Blankenship

Tweede editie uitgegeven door TekTime

Alle rechten voorbehouden.

De Legende Van Het Hart Van De Tijd

De werelden kunnen veranderen ... maar echte legendes vervagen nooit.

Duisternis en licht hebben sinds het begin der tijden voortdurend gestreden. Werelden worden gevormd en verpletterd onder de voeten van hun scheppers, maar de voortdurende behoefte aan goed en kwaad is nooit ter discussie gesteld. Soms wordt er echter een nieuw element in de mix gegooid ... het enige dat beide partijen willen, maar slechts één kan hebben.

Paradoxaal van aard is het Guardian Heart Crystal de enige constante waar beide partijen altijd naar hebben gestreefd. De kristalachtige steen heeft de kracht om het bekende universum te creëren en te vernietigen, maar kan in één adem een einde maken aan alle lijden en strijd. Sommigen zeggen dat het kristal een eigen wil heeft ... anderen zeggen dat de goden erachter zitten.

Elke keer dat het kristal verscheen, stonden zijn bewakers altijd klaar om het te verdedigen tegen iedereen die het zelfzuchtig zou gebruiken. De identiteit van deze bewakers blijft onveranderd en ze hebben met dezelfde wreedheid lief, ongeacht de wereld of dimensie.

Een meisje staat in het midden van deze oude bewakers en is het voorwerp van hun genegenheid. Ze houdt de kracht van het kristal zelf in zich. Dit is de drager van het kristal en de bron van zijn kracht. De lijnen vervagen vaak en het bewaken van het kristal verandert langzaam in het bewaken van de priesteres van de andere bewakers.

Dit is de wijn waaruit het hart van de duisternis drinkt. Het is de kans om de bewakers van het kristal zwak en vatbaar voor aanvallen te maken. De duisternis hunkert naar de kracht van het kristal en ook naar het meisje zoals een man naar een vrouw zou verlangen.

Binnen elk van deze dimensies en werkelijkheden vind je een geheime tuin die bekend staat als het Hart van de Tijd. Daar knielt een standbeeld van een jonge menselijke priesteres. Ze wordt omringd door eeuwenoude magie die haar geheime schat verborgen en goed bewaard houdt. De handen van het meisje zijn uitgestrekt alsof ze wacht tot er iets kostbaars in wordt gelegd.

De legende zegt dat ze wacht op de krachtige steen die bekend staat als The Guardian Heart Crystal om naar haar terug te keren.

Alleen de Guardians kennen de ware geheimen achter het standbeeld en hoe het is ontstaan. Voordat de vijf broers hun eerste adem uitblies, beschermden hun voorouders, Tadamichi, en zijn tweelingbroer, Hyakuhei, het hart van de tijd tijdens zijn donkerste geschiedenis. Eeuwenlang beschermden de tweelingen het zegel dat ervoor zorgde dat de menselijke wereld niet zou overlappen binnen het demonenrijk. Deze taak was heilig en het leven van zowel mensen als demonen moesten veilig en geheim voor elkaar worden gehouden.

Onverwacht, tijdens hun regeerperiode, stak een kleine groep mensen per ongeluk de demonenwereld over vanwege het heilige kristal. In een tijd van beroering veroorzaakten zijn krachten een scheur in het zegel dat de dimensies had gescheiden. De leider van de mensengroep en Tadamichi waren snel bondgenoten geworden en hadden een pact gesloten om de scheur in de zegel te dichten en de twee werelden voor altijd van elkaar gescheiden te houden.

Maar in die tijd waren Hyakuhei en Tadamichi allebei verliefd geworden op de dochter van de menselijke leider.

Tegen de wens van Hyakuhei was de scheur gerepareerd door Tadamichi en de vader van het meisje. De sterkte van het zegel was vertienvoudigd, waardoor de gevaarlijke liefdesdriehoek voor altijd werd gescheiden. Hyakuhei's hart was verbrijzeld ... Zelfs zijn eigen bloedbroeder, Tadamichi, had hem verraden door ervoor te zorgen dat hij en de priesteres voor eeuwig van elkaar gescheiden waren.

Liefde kan in de meest slechte dingen veranderen als ze eenmaal verloren is. Hyakuhei's gebroken hart veranderde in boosaardige woede en jaloezie en veroorzaakte een strijd tussen de tweelingbroers, het einde van Tadamichi's leven en het splitsen van hun onsterfelijke zielen. Die splinters van onsterfelijkheid creëerden vijf nieuwe bewakers om de voogdij over het zegel te nemen en het te beschermen tegen Hyakuhei, die zich bij de demonen in het kwade rijk had gevoegd.

Gevangen in de duisternis die hij was geworden, verwierp Hyakuhei elke gedachte aan het beschermen van het hart van de tijd ... in plaats daarvan richtte hij zijn energie op het volledig verbannen van het zegel. Zijn lange nachtelijke lokken, die tot over zijn knieën reikten en een gezicht dat alleen aan de meest verleidelijke toebehoorde, verloochenden het ware kwaad dat verborgen was in zijn engelachtige verschijning.

Terwijl de oorlog begint tussen de krachten van licht en donker, wordt een verblindend blauw licht uitgestraald door het geheiligde standbeeld, wat aangeeft dat de jonge priesteres herboren is en dat het kristal aan de andere kant is opgedoken.

Terwijl de bewakers zich tot haar aangetrokken voelen en haar beschermers worden, begint de strijd tussen goed en kwaad echt. Vandaar de toegang tot een andere wereld waar duisternis dominant is binnen de wereld van het licht.

Dit is een van hun vele epische avonturen ...

Hoofdstuk 1 “Gevaarlijke kussen”

“Ik moet gewoon een dag of twee naar huis.” Kyoko zuchtte in zichzelf terwijl ze achteroverleunde tegen de bast van een enorme boom. Ze trok haar benen voor zich op en legde haar kin op haar knieën terwijl ze tussen de uitgestrekte wortels van de boom ging zitten. Zeggen dat ze ongelukkig was, zou een understatement zijn geweest.

Ze was moe, vies en ergerde zich aan het feit dat ze de afgelopen dagen geen talisman waren tegengekomen. Dat was een feit dat Toya aan het mokken was. Hun kleine bonte gezelschap had besloten een paar dagen pauze te nemen. Kyoko trok een wenkbrauw op, wetende dat het ofwel een pauze zou nemen of elkaar zou wurgen. Ze blies haar pony uit haar ogen en stemde stilletjes in.

Suki was naar de dichtstbijzijnde stad vertrokken om een kennis te zien over meer moordwapens. Shinbe was haar achternagegaan en liep naast haar met zijn hand achter haar aan alsof hij haar kont wilde voelen. De klap die volgde was het hoogtepunt van Kyoko's dag geweest. Ze grijnsde omdat ze wist dat Shinbe niet had gewild dat Suki alleen door het platteland zou gaan. Hij probeerde haar alleen te beschermen, maar in plaats van dat te zeggen, deed hij gewoon alsof hij de viezerik was die ze allemaal kenden en waar ze van hielden.

Toen ze om zich heen keek, zag ze dat Kamui er weer met Kaen vandoor was gegaan. Dat deed hij de laatste tijd veel. Kyoko glimlachte bij zichzelf en wenste dat ze diezelfde vrijheid had. Kaen was een vuurgeest en kon wanneer hij wilde van menselijke vorm in een draak veranderen. Kamui klom dan op zijn rug en ze vlogen over het hele land, soms dagenlang weg.

Kyoko keek naar Toya, die naast haar tegen de boom leunde, en merkte dat zijn hoofd snel naar beneden kantelde toen hij haar zijn kant op zag kijken. ‘Hij kijkt weer naar me,’ dacht Kyoko bij zichzelf terwijl ze de warmte naar haar wangen voelde stijgen. Hij gedroeg zich de afgelopen weken vreemd ... maar dan nog ... wanneer gedraagt Toya zich niet vreemd? Ze grijnsde om haar eigen grap.

Ze keek weg toen haar hand omhoogkwam om de kleine zak aan te raken die was vastgemaakt aan de lange leren riem die ze om haar nek droeg. Ze voelde de kleine splinters kristal die in het dunne leer verborgen waren. Haar gedachten gingen onmiddellijk naar Hyakuhei, hun vijand. Ze kon niet begrijpen hoe iemand die zo opvallend mooi was zo wreed en onvoorspelbaar kon zijn. Kyoko trok een wenkbrauw op en herinnerde zichzelf eraan dat schijn bedrieglijk kon zijn ... vooral in een land dat overspoeld werd door demonen.

Terwijl Hyakuhei stukken van de talisman verzamelde, werd hij sterker, ook al was hij in het begin extreem krachtig. Met het vermogen om de zwakkere demonen in zichzelf te nemen en te gedijen op hun kracht, werd hij met elk gevecht gevaarlijker. Als hij ooit alle stukken van de talisman zou krijgen, zou hij de barrière tussen de demonen- en de mensenwereld kunnen doorbreken. Als dat zou gebeuren, zou hij de demonen in haar wereld toelaten en zouden de mensen geen schijn van kans maken.

Toya zat daar en deed alsof hij al bijna een uur sliep, wachtend om te zien wat Kyoko zou doen. Het was tenslotte niet zo dat hij iets te doen had nu hij was overruled om de jacht op talismannen voort te zetten. Zijn adem stokte in zijn borst toen hij haar gezicht naar het zonlicht zag kantelen en hij voelde zijn maag samenknijpen.

Het leek alsof alles wat ze de laatste tijd deed hem aan het denken zette om ... haar te houden. Toya vroeg zich stilletjes af of dit ooit voorbij was, of ze gewoon terug zou gaan naar haar wereld en hem helemaal zou vergeten. Soms merkte hij dat hij wenste dat deze oorlog nooit zou eindigen en dat is nog een reden waarom hij ermee instemde deze pauze toe te staan. Zijn gouden ogen verzachtten met een verborgen verlangen toen ze opstond en haar lange, zijdeachtige kastanjebruine haar begon te waaien in de bries.

Kyoko was nooit goed geweest in lang stilzitten en haar zenuwen begonnen al te rafelen van verveling. Omdat ze iets nodig had om haar gedachten af te leiden van de rotzooi die ze in deze wereld had gemaakt, stond ze op en liep naar een nabijgelegen pad.

“Toya, ik ga even wandelen, oké?” Riep Kyoko over haar schouder terwijl ze wegliep ... waarheen, dat wist ze niet. Ze beet op haar onderlip toen ze hem niet hoorde volgen. Prima ... ze wilde toch niet dat hij met haar meeging. Ze trok een wenkbrauw op bij de stille leugen. Ze liepen al dagen, dus waarom deed ze het in vredesnaam als het niet nodig was. Geen wonder dat hij niet had aangeboden haar gezelschap te houden.

Ze ging mokkend langzamer lopen. Toya deed de laatste tijd zo vreemd. Ze kreeg een whiplash van de plotselinge veranderingen in zijn persoonlijkheid en was het zat om er geobsedeerd door te raken. Kyoko besloot door te gaan tot ze zo moe was dat ze de komende dagen alleen maar zou slapen.

Toya stond op en wilde niets liever dan haar volgen. Hij schoof weg van de boom en deed een stap om precies dat te doen, maar stopte halverwege. Hij leunde met een zucht achterover tegen de boom. ‘Oh nee, ik blijf hier ... waar het veilig is.’ Hij ademde door op elkaar geklemde tanden en dwong zichzelf haar niet als een stalker te volgen.

Het was alles wat hij vandaag kon doen om toch afstand te houden. Hij voelde geen demonen in de buurt en dacht dat ze een tijdje veilig zou zijn. De zilveren bewaker ademde diep in toen hij van de boom naar beneden gleed en ertegenaan ging zitten. Kyoko's geur was nog steeds op de open plek en hij werd er gek van.

Het gebeurde elke keer dat hij te veel tijd alleen met haar doorbracht. Hij zou raar gaan doen en zij zou boos worden, dan zou hij iets doms zeggen en het erger maken. Als hij zeker wist dat ze hem niet zou afwijzen, zou hij haar de hand reiken zoals hij had gewild sinds het eerste moment dat hij haar had gezien. Toya keek boos naar zijn handen en vroeg zich af waarom elke keer dat hij het probeerde, er iets gebeurde dat het verpestte.

Kyoko liep een hele poos en ongepaste gedachten over de mannelijke bevolking in deze wereld en haar eigen wereld. De klaterende geluiden van stromend water brachten haar aandacht weer op haar omgeving. Toen ze om zich heen keek, zag ze een kristalheldere plas water met een kleine waterval die het constant voedde.

“Het is verbazingwekkend hoe in een land van monsters sommige dingen zo mooi kunnen zijn,” fluisterde ze vol ontzag. Haar smaragdgroene ogen lichtten op toen ze alles in zich opnam. Kyoko voelde niets in het water dat haar pijn zou kunnen doen of zou willen vechten en begon zich uit te kleden, wetende dat ze ver van elk type dorp verwijderd waren.

Ze kon haar geluk niet geloven dat ze dit allemaal in haar eentje tegenkwam en ze was niet van plan om de kans aan haar voorbij te laten gaan. Ze stak eerst haar tenen erin om het water te testen, maar ze smolt bijna toen ze ontdekte dat het van nature verwarmd was.

Kyoko liep het water in en spetterde het op zichzelf, genietend van het reinigende gevoel ervan. Ze was zo verwend geweest in haar eigen wereld en had als vanzelfsprekend aangenomen dat ze een warme douche kon nemen wanneer ze maar wilde. Deze wereld was een heel andere zaak. Ze stapte dichter bij de waterval, liet die op haar haar neerkomen en voelde zich rustiger dan ze in lange tijd had gedaan.

Ze vond het heerlijk om even iets anders te hebben dan Toya om over na te denken. Ze was het zat om in een roes te zitten vanwege hem en zijn stemmingswisselingen. De laatste tijd hoefde hij haar alleen maar aan te kijken en ze zou blozen. Dat maakte haar boos. Het ging hem erom de talisman te vinden en demonen te doden.

Toen Toya de demonen onder ogen zag, kon hij soms angstaanjagender zijn dan het kwaad waartegen hij vocht. De waarheid was dat de meeste mensen dachten dat Toya iedereen haatte ... het was gewoon zijn persoonlijkheid. Ze herinnerde zichzelf er constant aan dat hij verre van menselijk was en zich niet aan hun regels hield ... geen van de bewakers deed dat.

Soms ving ze echter een glimp op van de man achter de bewaker. Op die zeldzame momenten leek hij anders ... zachter. Hij zou per ongeluk iets doen waaruit bleek dat hij meer om haar gaf dan hij liet blijken. Hij was de enige van de vijf bewakers die het Hart van de Tijd kon oversteken naar haar wereld en ze vroeg zich af waarom. Betekende het iets? Waren ze stiekem meer met elkaar verbonden dan zij en de andere bewakers?

Kyoko beet naar zichzelf van teleurstelling omdat ze nog steeds aan Toya dacht nadat ze had besloten dat niet te doen. Ze schrobde haar huid en haar tot het straalde en ging toen op het wateroppervlak liggen. Ze was nog niet klaar om zo'n mooie plek te verlaten. Het was niet te zeggen of ze het ooit nog zou zien.

Ze helderde haar hoofd op terwijl ze luisterde naar het water dat tegen haar oren kabbelde. Kyoko sloot haar ogen, ontspande zich en liet haar door het water wiegen.

*****

Kyou had zijn broers van een afstand gevolgd ... vaak het gebied rondom hen ontdaan van de demonen die elke beweging van het meisje achtervolgden. Hij was tot de conclusie gekomen dat zijn broers lui werden of dat de vijand sterker werd. De demonen die op hen jaagden, wonnen aan kracht.

Hij voelde een scheiding binnen de groep en gromde afkeurend. Hij ademde diep in en volgde de geur die hem riep. Even later bereikte hij zijn doel. Kyou keek naar het kristalheldere water terwijl hij hoog in de lucht zweefde en zijn engelengezicht naar het meisje wendde dat op het glinsterende oppervlak van het water lag.

Er was geen emotie te zien in zijn uitdrukking toen hij zijn blik haar lichaam liet strelen. Zijn zilveren haar wapperde in de lichte wind terwijl glinsterende lokken over zijn rug tot aan zijn dijen hingen. Hij kon haar zoete geur ruiken vanaf de hoogte waarop hij was, waar hij tot stilstand was gekomen.

Kyou was verslaafd aan haar geur, dit meisje dat ze moesten beschermen. Zijn gouden bollen keken naar haar terwijl ze op het water lag als een naakte watergodin die hem wenkte. Zij was degene die het Guardian Heart Crystal terug naar hun land had gebracht, wat niets anders dan onrust en gevaar had veroorzaakt. Het verbrijzelen van het kristal had haar lot snel beslist. Ze behoorde nu tot de bewakers, hoewel hij betwijfelde of ze zich dat realiseerde.

Zijn lippen gingen vaneen toen hij naar het meisje keek dat hij in het begin had geprobeerd te vermoorden, maar zichzelf er nooit toe kon brengen het te doen. Als hij haar echt dood had gewild ... zou ze dood zijn. In plaats daarvan beschermde hij haar van een afstand terwijl zijn broers dichter bij haar bleven. Dergelijke onschuld mag niet alleen worden gelaten zonder bescherming. Zijn blik vernauwde zich bij de incompetentie van zijn broer. Misschien moet hij degene zijn die haar zo goed beschermt.

Kyou glimlachte, iets wat hij bijna nooit deed. Hij hield van het kat-en-muisspel en de priesteres moest een lesje worden geleerd over alleen betrapt worden in zo'n gevaarlijk land.

Hij gleed langzaam naar haar toe en zag dat haar ogen gesloten waren. Kyou lag uitgestrekt boven haar zonder haar aan te raken, bleef daar maar in de lucht hangen en liet zijn lange haar een gordijn om hen heen vormen. De zachte waaier van haar donkere wimpers over romige wangen deed hem even stilstaan. Zijn blik zakte langzaam naar haar volle lippen van verwondering. Hij legde zijn eigen lippen op de schelp van haar oor en blies zijn hete adem erin.

Kyoko's ogen gingen geschrokken open en ze sloeg haar hoofd in het rond, waardoor Kyou's lippen over haar wang streek terwijl ze rondkeek ... en stopte precies op haar lippen. Ze keek recht in Kyou's gouden ogen. Ze waren hypnotiserend. Het was alsof ik werd gekust door een engel, maar ... Dit was Kyou. Toya's broer was geen engel. Hij was de meest gevreesde en machtige bewaker in het land. Hij was ook één van haar beschermers, hoewel ze hem bijna nooit zag.

Ze verloor alle drijfvermogen toen ze in paniek raakte. Ze begon in het water te zinken, maar dat kon haar niet schelen, zolang het haar maar weghield van zijn hypnotiserende ogen. Ze onderdrukte een schreeuw toen hij plotseling zijn hand uitstak, haar bij haar onderrug greep en haar uit het water tilde tot ze dicht tegen hem aan werd gedrukt.

Kyou kon haar angst voor hem ruiken en besloot dat hij haar angst niet wilde. Iedereen was bang voor hem ... zelfs zijn broers. Zijn gouden ogen gloeiden toen hij haar stevig vasthield en haar strijd stopte. De Guardian Heart Crystal had lang geleden besloten dat ze voorbestemd waren om bondgenoten te zijn en dat hij degene die hij beschermde niet zou hebben, uit angst voor zijn bescherming. Kyou gebruikte zijn verstandelijke vermogens om in haar herinneringen te kijken en ontdekte dat de priesteres nog nooit was gekust ... tot nu toe. Zijn ogen werden aantrekkelijk donker van die wetenschap.

Kyoko was zo geschokt dat ze alleen maar in de vloeibare gouden poelen kon staren, wachtend op ... Ze wist niet waar ze op wachtte, maar ... God, wat was hij mooi. Ze dacht dat ze een lichte glimlach om zijn mondhoeken zag trekken. Ze knipperde met haar ogen en vroeg zich af of hij haar gedachten had gelezen. Nu wist ze waarom ze nog nooit zo dicht bij de gouden bewaker was geweest ... het was gevaarlijk voor de zintuigen.

Kyou voelde een aantrekkingskracht die hij niet in de hand had en sneed zijn lippen over de hare in een krachtige kus, alsof hij een onbekende deal wilde sluiten. Het duurde maar een paar seconden, maar voelde als een eeuwigheid. Langzaam beëindigde hij de kus, zich afvragend welke betovering ze op hem zou uitspreken om hem zulke vreemde emoties en verlangens te laten voelen. Kyou hield haar dichter tegen zich aan ... niet bereid haar op dit moment los te laten. Hij keek naar haar met een vreemde blik ... bijna in verwondering, zijn gouden ogen leken te breken door de weerspiegeling van het water.

Hij had zijn priesteres willen leren wat er kon gebeuren als ze alleen en zonder bescherming werd betrapt, maar op de één of andere manier werd het meer. Hij had beter moeten weten dan haar aan te raken. Zijn zintuigen verruimden zich en hij voelde zijn broer in een snel tempo naderen, waardoor hij stilletjes gromde bij het binnendringen. Kyou gleed over het water naar de oever, richtte hen op en zette haar zachtjes op haar voeten.

Toen hij zag dat ze nog steeds onder zijn trance was, stak hij zachtjes zijn hand uit en streek met het kussentje van zijn duim over haar zachte wang, genietend van de bezittelijke warmte die in zijn beschermend bloed roerde. Hij gaf nog een keer toe aan de aantrekkingskracht en bracht haar lippen terug naar de zijne voor een laatste verschroeiende kus voordat hij verdween, en liet door het fladderen een doorschijnende gouden veer achter die ook verdween toen hij het wateroppervlak aan haar voeten raakte.

Kyoko bleef daar even staan nadat Kyou was verdwenen en probeerde te bedenken wat er in godsnaam net was gebeurd. Toen hapte ze naar adem en keek naar zichzelf. Ze was naakt en hij had haar aangeraakt en vastgehouden. Ze kon er niets aan doen, maar er begon iets in haar maag ... hitte. Iets dat ze tot nu toe alleen had gevoeld bij die zeldzame momenten met Toya.

Toen ze eindelijk weer bij zinnen kwam, greep ze haar kleren en hield die tegen zich aan. “Hoe durf je dat te doen!” Ze voelde dat haar humeur begon te ontbranden voor de hoge en machtige heer Kyou. ‘Wie denkt hij wel niet dat hij is?’ Haar gezicht ging naar de hemel terwijl haar vingers omhooggingen om haar nog tintelende lippen zachtjes aan te raken.

Ze verstijfde toen ze Toya's stem haar naam hoorde roepen. ‘Geweldig,’ Kyoko schudde haar shirt uit en gooide het snel over haar hoofd. Tegen de tijd dat het op zijn plaats gleed en ze kon zien, staarde ze recht naar Toya, net anderhalve meter voor haar. Ze trok haar shirt zo ver mogelijk naar beneden en bloosde tien tinten rood.

“Toya, draai je om!” Eiste ze en jankte toen inwendig: ‘Jeetje, heeft geen van de bewakers enig gevoel voor fatsoen?’

Toen Kyoko te lang weg was, was Toya door het bos gerend en vervloekte hij zijn eigen koppigheid omdat hij haar niet had gestalkt om mee te beginnen. Haar geur volgend, niets had hem voorbereid op wat hij had gevonden ... ze stond daar als een godin. Haar borst ging omhoog met haar armen terwijl ze haar shirt over haar naakte lichaam naar beneden trok. Toya was bevroren.

Natuurlijk hoorde hij haar zeggen: “Draai je om,” maar dat betekende niet dat hij het kon. Al zijn verhitte bloed was zojuist naar zijn buik gestroomd en hij kon niet bewegen. Terwijl zijn blik heel langzaam over haar lichaam bewoog, kwam het eindelijk op haar gezicht te rusten. Oh verdorie, hij had die blik eerder gezien. Wetende dat ze op het punt stond haar Taming-spreuk op hem te gebruiken, draaide Toya zich om. Hij hoorde haar achter zich mopperen, iets over ... Bewakers zonder manieren.

Terwijl hij dat beeld in zijn geheugen verbrandde, trok iets zijn aandacht. Hij kon Kyoko's geur sterk ruiken, maar er hing een andere geur bij. Er verschenen zilveren vlekjes in Toya's gouden ogen toen hij zich langzaam omdraaide om ervoor te zorgen dat ze aangekleed was zodat hij bewegingsvrijheid had. Hij liep naar haar toe in de hoop dat hij ongelijk had. Hoe dichter hij bij Kyoko kwam, hoe sterker de geur.

Kyoko stond heel stil en wachtte tot hij klaar was. Ze wist dat hij zijn broer aan haar rook. Alle bewakers hadden verbeterde zintuigen en na al die tijd probeerde ze nog steeds te wennen aan dat enge feitje. Ze verstijfde toen Toya dichterbij kwam en voelde een lichte paniek toen hij zijn wang bijna tegen de hare legde en inademde. Toen pakte hij haar kin en draaide haar gezicht naar het zijne, starend naar haar mond.

Toya zag haar rillen en kon haar aanhoudende angst ruiken. “Kyoko, was Kyou hier bij jou?” Toen ze knikte, keek hij weer naar haar mond, zijn ogen vernauwden zich op haar lippen: “Heb je hem gebeten?”

Kyoko was zo verrast toen hij dat zei ... haar knieën knikten bijna. Toen ze over de vraag nadacht en zichzelf mentaal zag bijten in de meest gevreesde bewaker in het land, begon ze te lachen.

“Nee, Toya, ik heb hem niet gebeten! Ik was aan het baden en dobberde in het water met mijn ogen dicht. Toen ik ze opendeed, lag hij daar, praktisch bovenop me en ...” Haar stem zakte naar bijna een gefluister terwijl ze haar schouders ophaalde, “hij kuste me.” Kyoko stopte met lachen toen ze zag dat het zilver het goud in Toya's irissen overheerste.

Toya greep haar bij de schouders en schudde haar, ze moest precies weten wat er gebeurde. “Kyoko, heeft hij nog iets anders gedaan? Vertel het me nu!” Hij voelde de paniek in hem toenemen bij de gedachte dat Kyou Kyoko kuste ... wat dacht hij in godsnaam.

Ze schrok ervan hoe boos Toya ineens was. Kyoko haalde haar schouders op en met een verwarde blik op haar gezicht knikte ze. “Ja, hij tilde me uit het water en bracht me naar de oever, zette me hier neer, en toen ... was hij weg.” Ze stak nerveus een hand op en haalde die door haar natte haar terwijl ze wegkeek. Stiekem vroeg ze zich af waar Kyou nu was en of hij nog steeds naar hen keek. Gewoonlijk werd Kyou's aanwezigheid niet gezien. “Hij zei zelfs geen woord,” voegde ze er achteraf aan toe.

“Kyoko, heeft hij je ergens gemarkeerd?” Vroeg Toya met een kalme stem terwijl hij verborg het feit dat zijn ingewanden in ontkenning schreeuwden. Hij trok haar haar naar achteren om naar haar nek te kijken voordat ze zelfs maar kon antwoorden. Hij voelde zijn hartslag sterk en kloppend onder zijn huid terwijl hij zocht naar verborgen sporen die Kyou misschien had achtergelaten.

Kyoko probeerde zijn hand weg te duwen, maar dat wilde hij niet, dus schreeuwde ze: “Nee, dat deed hij niet! Waarom?” Dit begon haar een beetje te duizelen. Wat bedoelde Toya eigenlijk, ‘haar markeren’? Ze voelde hoe haar huid begon te rillen toen ze zich een vampierscène uit een oude zwart-witfilm voor ogen had. Toen veranderde de scène in één van de nieuwere films waarin de vampier sexy was en ... en ze verwijderde de gedachte snel.

Toya liet haar haar los nadat hij geen sporen had gevonden, maar staarde haar heel intens aan, zijn hart bonsde nog steeds hard in zijn borst. “Dit vind ik niet leuk.” Hij keek toe terwijl ze haar armen om zich heen sloeg alsof ze het koud had. Toya gromde zachtjes, diep achter in zijn keel terwijl hij voor haar stond en in haar smaragdgroene ogen neerkeek.

“Blijf vanaf nu dicht bij me.” Hij keek een minuut naar haar lippen en vond het niet leuk dat Kyou ze had gekust terwijl hij dat nog niet had gedaan. Hij werd er gek van en het feit dat hij er gek van werd, maakte hem nog bozer. Hij snoof haar geur weer op; hij rook de verontrustende aanwezigheid van zijn broer en daar werd hij ook niet blij van.

“Kyoko, ga nog een bad nemen,” zei Toya een beetje hard, Kyoko bedwelmend en haar humeur opkrikkend.

“Ik heb er net één genomen!” Haar smaragdgroene ogen schoten vonken op hem af.

Toya glimlachte vanbinnen. Hij deed niets liever dan haar boos maken omdat ze er zo schattig uitzag als ze zo was. Maar weer snuivend vertelde hij haar: “Je stinkt!”

“Toya!” Schreeuwde Kyoko terug terwijl ze haar handen langs haar zij balde.

Toya voelde zijn lichaam zwaar worden en hij ging naar beneden. God, hij haatte het toen ze die Taming-spreuk tegen hem gebruikte. “Kyoko, stop daarmee!” Hij keek naar haar op. “Verdorie!”

“Nou ... je bent onbeleefd! Ik stink niet!” Kyoko keek boos op hem neer en wenste dat hij nog stond, zodat ze het nog een keer kon doen.

Toen hij de effecten van de betovering voelde afnemen, stond Toya langzaam weer op, in de hoop dat ze de Taming-spreuk niet meer zou gebruiken. “Kyoko, luister alsjeblieft, neem nog een bad. Jij ruikt het niet, maar ik wel,” probeerde hij uit te leggen, maar ze onderbrak hem.

“Toya!” Siste Kyoko toen hij opnieuw de grond raakte. Hij had geluk dat ze hem niet schopte.

Hij bleef een minuutje liggen terwijl Kyoko op hem neerkeek. Langzaam keek hij naar haar op en fluisterde: “Je ruikt naar hem.” Toen stond hij op, zijn ogen van gesmolten zilver verborgen onder zijn donkere pony, waardoor de zilveren highlights glinsterden in het zonlicht. Begreep ze niet dat hij er niet tegen kon dat ze de geur van Kyou droeg en niet die van hem?

Toya draaide zich om en liep terug het bos in, weg van haar ... haar verward achterlatend. Hij had er zo verdrietig uitgezien toen hij het had gezegd. Kyoko liet haar hoofd hangen en voelde zich de grootste sukkel ter wereld, in beide werelden. Ze wist dat van al zijn broers en zussen, degene met wie hij niet kon opschieten was Kyou ... zelfs als ze allebei aan dezelfde kant stonden. Ze vochten altijd als ze binnen zichtafstand van elkaar waren.

“Oh Toya, het spijt me,” fluisterde ze in de lege lucht die hij had achtergelaten. Ze draaide zich weer om naar het water, kleedde zich uit en ging terug in het water om Kyou's geur van haar af te wassen.

Ze glimlachte terwijl ze dacht ... Hij houdt niet van Kyou's geur. Zou het kunnen dat hij jaloers is? Ze zuchtte toen ze erover nadacht ... Of is het gewoon omdat hij Kyou niet mag? Kyoko herinnerde zich wat er eerder was gebeurd toen ze alleen was, haastte zich en waste zich snel, omdat ze niet meer ongewenste bezoekers wilde zien tijdens haar bad. Ze stapte er snel weer uit, kleedde zich aan en ging terug naar het kamp.

Kyoko stapte de open plek op waar ze wist dat Toya op haar zou wachten, en dat was hij ook. Ze wilde nu echt niet alleen met hem zijn, na de gang van zaken bij de warmwaterbron. Ze speurde snel het gebied af naar Kamui, maar zag hem niet.

“Toya, waar is Kamui?” Vroeg Kyoko zenuwachtig.

Toya had op haar gewacht om terug te komen, hoewel hij maar een paar minuten eerder was teruggekomen omdat hij haar in de gaten had gehouden ... ervoor te zorgen dat Kyou niet terugkwam om af te maken wat hij was begonnen.

Hij haalde zijn schouders op alsof het er niet toe deed toen hij haar vraag beantwoordde: “Hij ging Sennin bezoeken. Hij komt morgenochtend terug, zodat we dan kunnen vertrekken.”

Hij had Kamui echt naar de oude man gestuurd om te vragen of hij meer informatie had gekregen over waar de talismannen te vinden waren. Ergens in zijn achterhoofd wist Toya dat het gewoon een excuus was om een tijdje alleen met Kyoko te zijn ... maar dat wilde hij haar niet vertellen.

Kyoko zuchtte terwijl ze ging zitten, haar ogen sloot en zich ontspande tegen de boom. Verdomme, ze zat meteen weer in dezelfde positie die ze had vermeden toen ze vertrok voor haar wandeling. Ze probeerde zichzelf af te leiden en het eerste dat in haar opkwam was Kyou, met zijn gloeiende gouden ogen die een flikkering van emotie vertoonden. Het was de eerste keer dat ze hem enige emotie had zien tonen, afgezien van het uitdrukkingsloze gezicht van verveling dat hij droeg of de woede van de strijd. En hij had haar gekust.

Waarom had hij haar zo gekust? En waarom had ze niet geprobeerd hem tegen te houden? Het was alsof ze niet kon denken, alleen maar kon voelen. Hoewel ze nog steeds erg bang voor hem was, had ze zich tegelijkertijd veilig gevoeld. Hij was tenslotte één van haar bewakers. Hij zou haar geen pijn doen ... of wel? Het was haar eerste kus en één die ze nooit zou vergeten. Ze wierp een blik op Toya en betrapte hem erop dat hij weer naar haar staarde.

Toya had de emoties op haar gezicht zien flitsen en vroeg zich af waar ze aan dacht. Ze zag eruit alsof ze een geheim had en toen zag hij de lichte blos over haar wangen en hij wist dat hij gelijk had. Ze dacht aan Kyou! Hij hoorde het luide gegrom in zijn hoofd. Toen ze zich omdraaide om naar hem te kijken, keek hij haar boos aan. Hij draaide zich om en keek de andere kant op, kruiste zijn armen voor hem en liet haar verward naar zijn rug staren.

Kyoko fronste zijn wenkbrauwen en schreeuwde toen tegen hem. “Wat heb ik gedaan?” Hij beefde maar draaide zich niet om of antwoordde haar niet. Waar was hij nu boos over? Plotseling ging er een rilling over haar rug en haar hart begon hard tegen haar borst te bonzen ... Kwaad. Ze hief haar gezicht op, sloot haar ogen en voelde duisternis kwam op hen af. Ze had het goed, het was inderdaad slecht, en het had een stuk van het verbrijzelde hartkristal van de bewaker in zich.

Toya voelde Kyoko's hartslag versnellen en draaide zich om om haar aan te kijken. “Kyoko, wat is er?” Zijn stem klonk nu bezorgd, hij meteen vergat boos op haar te zijn.

“Een talisman, heel sterk en donker bezoedeld. Het gaat snel ... deze kant op,” ze wees naar links en ze sprongen allebei op en begonnen in die richting te rennen. Ze waren nog niet ver toen ze iets door de bomen hoorden knallen, recht op hen afkomen.

Toya's lichaam bewoog uit zichzelf, zijn onderarmen pulseerden langs zijn lichaam alsof hij zijn aandacht wilde vestigen op de kracht die daar verborgen lag. Met een beweging van zijn pols gleed de vuurdolk uit zijn vlees en hij sprong voor Kyoko uit en duwde haar met zijn andere hand achter zich. Hij zette zich schrap toen het bos voor hen een eigen leven ging leiden. De bomen en het gebladerte sloegen om hen heen terwijl een enorme demon richting hen donderde.

Kyoko slikte de brok in haar keel weg terwijl ze opkeek naar de demon. Het was ongeveer tien keer groter dan één van hen en zag er erg smerig uit. Ze kon de prachtige lucht erboven zien en vroeg zich af of ze ooit zou wennen aan het feit dat hier demonen woonden. Ze deinsde terug toen zijn afschuwelijke rode ogen haar en Toya vasthielden.

Toya snoof de lucht op en trok een gezicht. Het ding rook alsof het begraven was en veel te lang had liggen rotten voordat het uit zijn graf kroop. Hij durfde te wedden met zijn leven dat Hyakuhei dit ding beheerste, omdat hij in lange tijd niet zoveel kracht in een demon had gevoeld.

“Weer één van zijn verdomde volgelingen,” sneerde Toya en hoorde toen het spottend gelach diep uit de borst van de demon komen.

Het sprak met een enorme, diepe knetterende stem die op de zenuwen werkte. “Dood Toya!” De demon gromde terwijl hij naar voren sprong met een rottende, klauwende hand.

Met onmenselijke snelheid tilde Toya Kyoko in zijn armen en sprong opzij. Hij landde op een nabijgelegen rots die uit de grond stak en wenste meteen dat Kyoko in het kamp was gebleven en buiten gevaar was. Zijn lippen waren vlak naast haar oor terwijl hij haastig vroeg: “Dat lelijke ding is veel te groot om geen talisman te hebben. Zie je het?”

Ze draaide haar hoofd om naar de demon te turen, maar hij bewoog zo snel dat het enige wat ze kon zien een waas was. Het sprong en landde vlak voor hen, waardoor Toya met een botsende plof op de grond viel. Kyoko gilde toen het zich omdraaide en greep haar van de rots. Zijn massieve, vlezige hand kneep de adem uit haar, waardoor haar geschreeuw onmiddellijk stopte.

Ze duwde met haar handen tegen de gevangenschap en probeerde zich uit de greep te duwen, maar het lukte niet. Een donker gloeiend licht trok haar aandacht. Ze zat vast en werd duizelig door het gebrek aan lucht, dus met het laatste beetje adem dat ze eruit kon persen, schreeuwde ze. “De talisman ... Nek!”

Toya zag dat de demon Kyoko greep, hield haar in de lucht terwijl ze worstelde om te ademen. Hij duwde zich van de grond om de adrenaline te voelen die door zijn lichaam vloog en de vuurdolk nog steeds in zijn hand pulseerde.

“Laat haar gaan, jij klootzak!” Brulde hij, probeerde zijn aandacht naar hem te krijgen. “Je zult er spijt van krijgen dat je haar hebt aangeraakt,” gromde Toya toen zijn ogen smolten tot zilver.

Hij slingerde zijn andere arm naar de zijkant en hield nu een dolk in elke hand terwijl hij het lelijke beest benaderde. De demon gaf een afschuwelijke lach omdat het Kyoko omhooghield alsof ze haar als een schild moest gebruiken. “Verdomd!” Toya vloekte. Hij kon de Daggers-kracht niet gebruiken zonder Kyoko in het proces te kwetsen. Het beest was niet zo dom als hij leek. “Jij vuile zoon van een ...” Gromde Toya toen zijn bloedwarmte op een gevaarlijk niveau kwam.

Kyoko probeerde bij haar kruisboog te komen, maar de demon had het vast tussen haar en zijn palm. Het licht om haar heen begon te vervagen, waarschuwde haar dat ze zou flauwvallen. Ze zocht de vorm van Toya, en vond hem daar te staan, tegenover de demon. Ze kon zien dat hij in een woede was toen ze hem hoorde vloeken. Zijn boze zilveren ogen ontmoetten met de hare, en het laatste dat ze zag voordat ze flauwviel was, was dat Toya in de lucht sprong alsof hij recht op haar af zou komen.

Toya had genoeg gehad. Hoe durf dat vervelende beest Kyoko aan te raken. Hij voelde zijn vervloekte demonbloedoppervlak, waardoor zijn beschermende bloed zijn woede liet groeien. Hij sprong in de lucht en met een veeg van zijn scheermesscherpe klauwen; Hij sneed door de arm van de demon. Terwijl de arm op de grond viel, ketste Toya van de demon weg en ving Kyoko in lucht, terwijl ze uit de losse vingers viel.

Toya hield haar veilig tegen hem aan, sprong Toya uit de weg terwijl de demon zijn andere hand naar hen toezwaaide. Hij landde hard, nam slechts een seconde om ervoor te zorgen dat Kyoko opnieuw ademde, ook al was ze het bewustzijn verloren. Hij legde haar op de grond en zwaaide toen rond. De dubbele dolken doken opnieuw uit zijn huid, gleden met gemak in zijn handpalmen.

“Hoe durf je!” Toya's stem steeg naar een gevaarlijk niveau. In een woede, vloog hij de demon aan en met één veeg sloeg hij het hoofd eraf. Hij keek er met morbide tevredenheid naar omdat het een goede twintig voet verderop was geland van het nog steeds trillende lichaam.

Voordat het stof optrok, keerde Toya terug naar Kyoko om haar te controleren, het zich niet realiseerde dat de demon nog niet dood was. Hij had zich niet herinnerd dat hij de talisman van zijn nek moest verwijderen en hij zag nooit de enorme klauwen van achteren naar hem komen. Het horen van een gebrul, Toya voelde de dodelijke klauwen in zijn rug slaan en sloeg hem in een nabijgelegen rots en sloeg de dolk van hem.

Kyoko vocht de duisternis. Haar ogen openen, maakte haar visie snel duidelijk, maar het gezicht dat haar ontmoette, maakte haar adem stoppen. Het bloed van Toya sproeide de lucht achter hem terwijl hij door de lucht werd gebogen die botste in een gigantische rots. Haar blik ging terug naar de demon, ze keek in ontzetting terwijl het zijn hoofd van het vuil greep en plaatste het terug waar het moest zijn. De demon wendde zich tot haar, een rommelig geluid kwam van zijn borst als een krankzinnige grom terwijl hij verschillende rijen scherpe tanden liet zien.

De geur van de angst van Kyoko bracht Toya uit zijn roes en opende zijn ogen in een waas van pijn. Hij negeerde de pijn, hij hief zichzelf op tijd op om de demon te zien lopen richting haar. Hij kon zijn demonische bloedoppervlak voelen ... en deze keer ... laat hij het overnemen. Toya's lichaam begon te bewegen met een eigen kracht. De enige rationele gedachte die in zijn geest is achtergelaten was dat niemand haar zou aanraken ... als ze dat deden, stierven ze.

Kyoko reikte naar haar kruisboog, maar wist dat ze te laat zou zijn omdat het beest bijna bij haar was. Zo dichtbij, ze kon zijn smerige adem ruiken die haar bereikt. Ze schreeuwde, terwijl ze haar arm ophief om haar gezicht te beschermen, denkend dat dit het einde was ... maar er gebeurde niets. Ze hoorde een grom en de grond schudde. Kyoko opende haar ogen, maar kon niets zien door het puin dat bij haar vloog van waar de demon was gevallen en haar zicht had geblokkeerd.

Toen het puin begon op te ruimen, zag ze de achterkant van Toya toen hij voor haar stond met zijn gezicht naar de demon. Ze siste toen ze drie lange scherpe wonden op zijn rug zag. Zijn nachtelijke haar en zilveren highlights waaiden nog steeds in de wind die was ontstaan door de gevallen demon. Ze wierp een blik op de demon om opnieuw te zien dat zijn hoofd was afgehakt en zijn armen op een goede afstand van zijn lichaam lagen.

Ze fronste haar wenkbrauwen toen hij zijn karmozijnrode ogen weer opendeed, met de bedoeling de kracht van de talisman te gebruiken om zichzelf te genezen. Omdat ze niet wilde dat dit gebeurde, reikte Kyoko achter haar en greep de kleine kruisboog, een geestspijl die zich snel vormde vanuit haar priesteressenkrachten. Ze spande het strak tegen het touwtje en fluisterde: “Raak het,” het touwtje loslatend en de geest rechtstreeks naar de talisman sturend, het in het lichaam van de demon slaand.

De demon zakte langzaam in elkaar, veranderde in stof en ging op in de wind. Het meeste stof dreef weg en liet alleen vergeelde botten achter. Kyoko voelde nog steeds kwaad in de buurt, keek op en zag één van Hyakuhei's demonische vormverwisselaars. Het gleed uit de lucht naar beneden en zag eruit als een spookachtige slang, pakte de talisman tussen zijn puntige tanden op voordat hij zo snel wegrende dat ze niet eens kon zien in welke richting het was gegaan.

Ze had zin om te kreunen, wetende dat ze net voor niets tegen de demon hadden gevochten sinds de talisman was gestolen. Kyoko duwde langzaam tegen de grond om op te staan en stopte halverwege toen ze merkte dat Toya zich nog niet had omgedraaid, zijn geklauwde hand nog steeds van woede gebald naast hem.

Ze raakte gespannen toen ze besefte wat er mis was ... hij was in zijn vervloekte vorm. Een vloek die Hyakuhei op hem had gelegd lang voordat ze ooit naar deze wereld was gekomen. In deze toestand was hij onvoorspelbaar, onbeheerst ... en erg gevaarlijk.

Met een onvaste stem fluisterde Kyoko: “Toya?”

Ze stond helemaal op terwijl hij zich omdraaide, zijn karmozijnrode ogen staarden haar aan. Zijn borst ging nog steeds snel op en neer terwijl hij zwaar ademde door de kracht van de aanval die hij zojuist had gebruikt om de demon te doden. ‘De dolken,’ dacht Kyoko terwijl ze probeerde kalm te blijven, ‘ze moest de messen terug naar hem brengen.’ Ze keek naar de rots waartegen hij was gegooid en zag één van de dolken daar liggen. Ze begon langzaam in de richting van het mes te draaien.

Toya deed een stap naar voren en gromde. Hij voelde een verblindende woede voor de demon die hij zojuist had gedood en wachtte om te zien of er meer te doden viel of dat de demon weer zou opstaan. Toen hoorde hij iemand achter zich zijn naam fluisteren. Hij draaide zich om naar het geluid en zag het meisje daar, langzaam proberend op te staan. Hij rook de angst die van haar uitging toen ze langzaam probeerde weg te lopen van hem.

Hij liet een zacht gegrom horen om haar te waarschuwen te blijven en deed een stap naar haar toe. Ze stond nog een moment stil en staarde hem aan alsof ze niet kon beslissen of hij een vriend of een vijand was. Hij kon haar angst ruiken en dat maakte hem boos. Hij gromde weer en ze zette het op een lopen.

Kyoko's hart bonsde. Hij had tegen haar gegromd. Zou hij haar vermoorden? De dolken, ze moest er minstens één bereiken. Ze waren een deel van hem en hielpen het demonenbloed waarmee Hyakuhei hem had vervloekt, te verzegelen. Kyoko vertrok zo snel als ze ooit in haar leven had gerend.

Ze moest de dolk naar hem toe brengen. Haar haar vloog achter haar uit en ze wist dat hij achter haar aan zou komen. Het haar in haar nek stond overeind alsof hij haar al te pakken had. Nog vijf meter ... bijna daar. Een waas bewoog zich voor haar, tussen haar en wat ze zo wanhopig probeerde te bereiken.

Nee. Ze zou niet voor hem weglopen. Zij was van hem. Hij stopte voor haar om haar vlucht te stoppen, en ze botste tegen hem aan met een geschrokken gil. Bij contact voelde hij zijn bloed kalmeren en hij gromde zachter om haar te laten weten dat ze deze keer moest blijven. Toen ze nog steeds probeerde langs hem heen te komen, drukte hij haar tegen zich aan, omdat hij wilde dat deze vrouw het gevoel had dat hij alles zou vernietigen wat in haar buurt kwam.

Hij keek naar beneden in de grote smaragdgroene ogen die naar hem opstaarden. Toya voelde dat ze probeerde zichzelf te laten zakken om uit zijn armen te glijden. Nee, hij zou haar nooit laten gaan ... het demonenbloed in hem had haar al opgeëist. Hij zag hoe een traan van haar wimpers afgleed en op haar romige wang terechtkwam. Hij leunde naar voren en likte de traan met het puntje van zijn tong, waarbij hij een geschrokken snik van het meisje weghaalde.

Ze hervatte haar strijd, wurmde zich uit zijn greep en gleed op de grond, wierp zich langs hem heen en greep naar iets dat daar lag. Hij gromde om haar uitdagende houding toen hij zich omdraaide en op haar viel, haar tegen de grond houdend. Hij hield haar pols boven haar hoofd en het gewicht van zijn lichaam hield de rest van haar in bedwang. Ze probeerde hem van haar af te gooien, maar hij wilde dat ze wist van wie ze was.

Hij bracht zijn mond naar de hare en gromde laag in zijn borst. Het meisje verstijfde toen zijn lippen in een bezittelijke kus over de hare sneden. Hij dwong haar lippen uit elkaar met de druk en verdiepte het bezit. Hij wilde haar en zij zou van hem zijn. Zijn handen gleden omhoog van haar pols om haar vingers in de zijne te nemen toen hij zijn hand in contact voelde komen met het ding dat ze van de grond had gegrepen.

Hij likte aan de binnenkant van haar mond en wilde alles proeven wat ze was. Hij voelde hoe zijn gedachten langzaam bij hem terugkwamen, dingen die hij niet had mogen vergeten. Hij kalmeerde, maar de kus niet. Zijn geest flikkerde. Hij voelde de hitte in zijn lagere regionen en hij drukte zijn heupen tegen haar aan van honger. Toen klikte er iets in hem en de rode waas in zijn geest verdween.

Toya werd zich van alles bewust, het zachte lichaam onder hem, de smaak van honing en de verblindende behoefte die door zijn aderen stroomde. Hoe graag hij het ook niet wilde, hij liet haar lippen los van de zijne en hief een fractie boven haar op om in de ogen van Kyoko te staren. Hij had haar net gekust en wilde heel graag doorgaan.

Kyoko kon er niets aan doen toen vurige bliksemschichten door haar lichaam schoten. Ze stopte met worstelen toen hij de kus verdiepte. Het gevoel van zijn lippen die de hare met zoveel passie domineerden, was een bedwelmende sensatie. Toen voelde ze het bewijs van zijn opwinding hard tegen haar dij drukken en dat schoot nog een ronde hitte door haar heen.

Ze voelde hem langzaam verschuiven en boven haar uitstijgen toen hij de kus beëindigde. Wat ze zag stopte haar hart bijna. Zijn ogen waren goudkleurig, alle sporen van de demonische bloeddorst waren verdwenen. Ze wierp een blik op de dolk die ze nog steeds in haar hand hield en merkte dat hij hem aanraakte. Ze zuchtte van opluchting toen ze besefte dat Toya terug was.

Toya keek naar Kyoko terwijl ze naar het mes keek en zijn blik volgde de hare. Dus dat is wat er is gebeurd. Hij was veranderd, en toen had hij een poging gedaan ... Hij wist dat ze boos zou zijn op wat hij bijna had gedaan. Zelfs zijn onbeheerste kant had haar als levenspartner gekozen.

Hij ging rechtop zitten en probeerde haar niet aan te kijken terwijl hij van haar lichaam rolde. Pas toen hij helemaal van haar af was, vertrouwde hij erop en keek hij naar haar. Het eerste dat zijn aandacht trok, waren haar gezwollen lippen. Hij voelde een blos op zijn wangen branden toen hij zich de kus herinnerde en het gevoel van haar lippen op de zijne.

‘Dus zo is de hemel,’ mijmerde hij zwijgend en wreef met één hand in zijn ogen om geen andere reden dan zijn reactie voor haar te verbergen.

Kyoko wendde haar gezicht van hem af terwijl ze langzaam opstond. Ze wist dat hij haar niet had willen kussen en had er nu waarschijnlijk spijt van. Ze vond het andere mes en gaf hem beide dolken terug.

Toya stond ook op zonder een woord te zeggen. De stilte om hen heen was oorverdovend.

Hoofdstuk 2 “Vlam van jaloezie”

Kyoko beet op haar tanden, de spanning tussen hen was bijna voelbaar en het begon haar echt van haar stuk te brengen. Toya zat op een tak in de boom bij het vuur en Kyoko zat alleen bij het vuur. Ze hadden nog steeds geen woord tegen elkaar gezegd en nu wilde hij haar niet eens aankijken.

Ze fronste en voelde zich een beetje beledigd. Was haar zoenen echt zo erg?

Toya zat mokkend in de boom. Hij had haar zien fronsen. Was het zo erg geweest dat hij haar kuste? Ze had geen woord tegen hem gezegd over wat hij had gedaan. Hij had liever dat ze tegen hem schreeuwde of zoiets, maar hij wist niet wat hij ervan moest denken als ze niets zei. Was ze zo boos op hem? Moet hij zich verontschuldigen?

Zijn lippen werden dunner in ontkenning. Hij zou zich niet verontschuldigen voor iets wat hij niet van plan was te doen. Moet hij het gewoon negeren en doen alsof het niet is gebeurd? Op dat moment wenste hij gewoon dat alles weer zou worden zoals het was, hoewel hij zelf de kus niet zou vergeten. Toya keek weer naar haar en vroeg zich af wat ze dacht.

Kyoko keek naar de lucht toen het donker begon te worden. Ze wenste dat Kamui hier was, maar wist dat hij pas morgenochtend terug zou zijn. Zijn aanwezigheid zou welkom zijn geweest. Op dit moment zou ze zelfs genoegen nemen met Shinbe en Suki die onderling een gevecht zouden beginnen. Ze grijnsde ... nou dat was altijd grappig.

Ze speelde met het idee om naar huis te gaan, maar het was al laat en het zou uren duren om terug te gaan naar het Hart van de Tijd, tenzij Toya haar meenam. De herinnering aan de manier waarop hij zich elke keer gedroeg als ze naar huis wilde, weerhield haar ervan hem te vragen haar mee te nemen. Hij leek te denken dat het een zonde was om deze wereld ook maar voor één dag te verlaten. Het laatste wat ze wilde was nu een gevecht met hem beginnen.

Ze reikte in haar plunjezak en haalde haar dunne laken tevoorschijn, niet wetend wat ze anders moest doen. Misschien als ze zich haastte en ging slapen, als ze wakker werd, zou er iemand zijn ... iemand anders dan hem. Hij deed alsof hij al vergeten was dat hij haar had gekust en dat irriteerde haar. Hij zei niet dat hij het leuk vond. En hij zei geen sorry. Hij zei gewoon niets, alsof het nooit is gebeurd.

Kyoko rolde de slaapzak uit, strekte zich erop uit en besloot alleen maar omhoog te staren naar de sterren die langzaam begonnen te verschijnen. Ze kon er niets aan doen, maar ze was de afgelopen vierentwintig uur twee keer gekust, en nadat ze nog nooit eerder gekust was, was dat het enige waar ze aan kon denken. Ze begon de twee kussen te vergelijken.

Kyou's kus was krachtig en opwindend, hoewel het haar een beetje bang maakte vanwege wie hij was. Toch waren zijn lippen warm, waar ze dacht dat ze koud zouden zijn. Zijn handen op haar lichaam waren heet, in plaats van de huiveringwekkende aanraking waarvan ze had aangenomen dat hij die zou hebben. Ze kreunde toen de herinnering een golf van warmte door haar lichaam stuurde.

Toya beefde toen hij een zwak gekreun van Kyoko hoorde komen. Hij keek op haar neer en zag dat ze in gedachten verzonken leek. Zijn ogen werden donker tot gesmolten goud. Haar geur veranderde en het trok hem naar haar toe. Hij snoof de zoete geur op. Dacht ze aan hem?

Zijn gedachten flitsten terug naar toen hij zijn zinnen terug had gekregen, nadat hij van zijn vervloekte vorm was veranderd. Haar lippen waren zacht en ze vocht niet tegen hem. Hij kon haar nog steeds proeven. Niets had hem ooit zo geraakt. Kyoko was een ander verhaal. Als ze niet tegen hem schreeuwde, was ze één van de gelukkigste mensen die hij ooit had gekend. Niet dat hij veel mensen had gekend, maar toch, ze was als zijn licht in de duisternis.

Hij hield er stiekem van om haar te beschermen en dicht bij hem te houden. Het maakte het verbrijzelen van het Guardian Heart Crystal bijna de moeite waard ... bijna. Nu moest hij haar beschermen tegen Hyakuhei en elke demon in de buurt. Hij wierp een blik op haar neer en voelde dat ze in slaap was gevallen. Hij wist dat als ze niet gefocust bleven op het verzamelen van de talisman, de dingen erg dodelijk konden worden ... te dodelijk voor haar om er middenin te zitten. Daarom dwong hij de groep voortdurend om te blijven zoeken.

Toya sprong lichtjes uit de boom en landde rustig naast haar. Hij liep binnen bereik van haar en ging zitten. Hij deed dit vaak nadat ze was gaan slapen, zodat hij bij haar kon zijn als er iets gebeurde, dat en het feit dat hij het gewoon leuk vond om dicht bij haar te zijn. Hij ontspande zich in een lichte duizeling. Het minste geluid zou hem wakker maken en hij zou klaar zijn.

Kyoko lag te woelen in haar slaap ... dromend. Toya had net Hyakuhei vermoord en glimlachte toen hij naar haar toe liep en haar tegen zich aan drukte. Hij leek groter dan het leven. Hij staarde diep in haar ogen en zijn lippen kwamen dichter bij de hare terwijl zijn ogen zachter werden. Ze zag de liefde in hen stralen. Ze aarzelde, plotseling niet zeker van wat er aan de hand was.

“Hoe zit het met het tijdportaal ... hoef ik het Guardian Heart Crystal niet terug te brengen naar mijn wereld?” Fluisterde ze bezorgd.

Toya glimlachte alleen maar naar haar en schudde zijn hoofd. “Weet je niet dat ik van je hou en je nooit zou laten gaan?” Hij bracht zijn lippen naar de hare en de kus benam haar de adem. Het was diep en gepassioneerd. Het voelde zo echt. Ze sloot haar ogen en de kus veranderde.

De kus was hongerig en sensueel tegelijk. Ze realiseerde zich het verschil, opende haar ogen en staarde in de gouden ogen van Kyou. Ze voelde zijn handen op haar lichaam, langzaam bewegend en haar verleidend om te reageren. Ze gaf toe aan het gevoel en sloot haar ogen weer.

Toen veranderde het allemaal en Kyoko voelde een rilling over haar ruggengraat lopen. De warme lippen werden gloeiend heet en ze voelde het kwaad van hen uitgaan. De handen die haar lichaam streelden waren als vuur en de klauwen trokken overal dunne strepen bloed waar ze elkaar aanraakten. Haar ogen vlogen open om in de ogen van middernacht te kijken ... Hyakuhei.

Ze hoorde hem fluisteren met een zachte, verleidelijke stem die besmet was met het kwaad: ‘niemand kan je redden.’

Kyoko begon te worstelen en hoorde zichzelf schreeuwen, maar hij was te sterk. Hij hield haar met een dodelijke greep vast. Ze schreeuwde opnieuw, in een poging hem van zich af te weren. De handen die haar vasthielden verdwenen en ze voelde dat ze werd opgetild en tegen iets stevigs aangedrukt.

“Kyoko, word wakker ... Kyoko.” Wacht ... dat was Hyakuhei niet ... haar strijd vertraagde. Ze voelde een hand door haar haar glijden, haar wiegen en haar een veilig gevoel geven.

Langzaam opende ze haar ogen en kon ze het donkere haar met zilveren highlights zien. Ze werd tegen Toya's borst gedrukt en hij hield haar vast ... haar langzaam heen en weer wiegend. Kyoko dacht dat ze nog steeds droomde, nestelde zich tegen hem aan en sloot haar ogen weer omdat ze niet wilde dat de droom zou eindigen.

Zolang Toya haar vasthield, zou Hyakuhei niet terugkeren naar haar dromen om haar te achtervolgen. Ze zat bijna op zijn schoot en ze kon hem horen. “Het is goed, Kyoko. Ik heb je. Het is nu in orde. Shhh ...” Ze voelde haar lichaam nog steeds trillen van de droom, maar ze kalmeerde door Toya's zachte stem. Het geluid van zijn hartslag bracht haar veilig in een droomloze slaap.

Toya voelde dat ze langzaam kalmeerde. Ze had hem bijna doodsbang gemaakt, zo spartelend en schreeuwend in haar slaap. Wat het ook was, het had haar de stuipen op het lijf gejaagd en zij had hem de stuipen op het lijf gejaagd. Hij trok aan haar totdat ze helemaal op zijn schoot lag. Hij hield haar stevig vast terwijl haar trillen langzaam afnam. Haar wang werd tegen zijn borst gedrukt en hij wiegde haar lichaam in zijn armen. Ze was zo licht als een veertje voor hem en Toya vond het heerlijk dat ze tegen hem aankroop.

“Shhh ... ik heb je. Niets zal je pijn doen. Ik laat het niet toe. Ga nu maar weer slapen, Kyoko.” Hij wiegde haar zachtjes terwijl zijn vingertoppen haar haar uit haar gezicht veegden. Ze bloosde van de droom en had haar ogen dicht ... maar hij voelde dat ze wist dat hij degene was die haar vasthield. Zijn hart sloeg een slag over toen hij dacht dat Kyoko wist dat hij haar vasthield en toch maakte ze geen bezwaar.

Ze viel weer in slaap toen hij zachtjes haar wang aanraakte, de omtrek volgde en haar zijdezachte huid voelde. In haar slaap zag ze eruit als een engel in zijn armen ... zijn engel. Dit was wat hij wilde. Hij zou zich nooit door iemand laten afpakken, de demonen niet en vooral zijn broers niet.

Langzaam, om haar niet wakker te maken, leunde Toya achterover op de deken en legde ze allebei neer, terwijl hij de bovenkant over hen heen trok. Hij hield haar vast, hield haar lichaam tegen het zijne en krulde zich om haar heen in een beschermende omhelzing. Het was het meest comfortabele dat hij ooit in zijn leven had gehad en het duurde maar een minuut voordat hij in de eerste diepe slaap viel die hij had gehad sinds ... ooit.

Enkele uren later voelde Kyoko warmte en reikte ernaar. Ze bevroor. Langzaam, alsof ze bang was om de waarheid te weten, draaide ze haar hoofd opzij, net toen Toya rechtop ging zitten.

Hij voelde hoe ze zich roerde en fronste zijn wenkbrauwen, wetend dat hij al uren geleden had moeten opstaan en bij haar weg had moeten gaan.

Kyoko staarde hem nieuwsgierig aan en probeerde zijn ogen te zien, maar zijn hoofd zakte en zijn haar viel over hen heen en beschermde hun uitdrukking. Hij stond op zonder iets te zeggen en liep het gebladerte rond hun kamp in.

Kyoko's wenkbrauwen gingen verward naar beneden. Heeft hij vannacht hier met haar geslapen? Toen kwam er een herinnering bij haar terug. Ze herinnerde zich dat ze gedroomd had en Toya ... Ze hapte naar adem. Het was geen droom. Hij had haar gisteravond vastgehouden. Ze keek naar de deken waar zijn afdruk nog op stond. Hij moet naast haar in slaap zijn gevallen. Ze glimlachte met haar geheime glimlach, reikte naar haar toe en streek met haar vingers over de afdruk die hij had achtergelaten.

Ze keek op toen Kamui de open plek binnenkwam, “hallo, Kamui. Blij dat je terug bent.” Zijn warrige haar glinsterde met paarse highlights in de ochtendzon en zijn ogen vertoonden de mooiste kleuren. Degenen die dichtbij genoeg waren om te zien, wisten dat ze veelkleurige glitter in de glanzende bollen hadden, maar voor Kyoko was het zijn glimlach die hem onweerstaanbaar maakte.

Kamui keek om zich heen en zag dat ze alleen was en vroeg zich af waarom. “Waar is iedereen? Zijn Suki en Shinbe nog niet terug? En waar is Toya?” Kamui trok een zak van zijn schouder en zette die met opgetrokken wenkbrauwen voor Kyoko.

“Nee, nog niet, maar Toya zou over een paar minuten terug moeten zijn. Wat heb je hier?” Kyoko keek toe hoe Kamui voedsel uit de zak begon te halen.

“Sennin gaf dit aan me mee en zei dat we ervan moesten genieten, omdat we bijna nooit een echt goede maaltijd krijgen, tenzij je het meeneemt uit je tijd.” Kamui keek naar haar op met zijn grote ogen die fonkelden van een scala aan kleuren en straalde van haar gezichtsuitdrukking toen ze de snoepjes zag die bij het kleine feestmaal hoorden. “Kom op, laten we erin graven.” Kondigde Kamui aan.

“Nou, je bent vanmorgen vroeg terug, Kamui,” zei Toya lui terwijl hij terugliep naar de open plek. Hij wierp een blik op Kyoko met enkele onleesbare emoties weerspiegeld in zijn gouden ogen en keek toen snel weg.

Kamui keek op naar Toya. Ze vochten veel, maar in werkelijkheid keek Kamui op naar Toya. Hij was veel veranderd sinds hij zoveel tijd in Kyoko doorbracht. Volgens Kamui heeft Kyoko Toya tot een beter mens gemaakt.

“Sennin zei dat het bos in het oosten de afgelopen week een opstand heeft gehad van demonen die het gebied terroriseren. Er kunnen talismannen bij betrokken zijn, dus we moeten het gaan bekijken.” Het laatste werd gezegd toen Kamui zijn mond volpropte met een smaakvol stuk brood.

“Hé, daar ga je me wat van bewaren, toch Kamui?” Toya ging naast hen zitten en begon wat eten voor zichzelf te pakken.

Kyoko grijnsde toen ze hen zag vechten om een aardbei-rijstbal die Sennin had gestuurd. De normaliteit ervan duurde echter niet lang.

Toya verstrakte en ving een geur op in de wind. “Verdorie!” Hij sprong overeind toen zijn ogen zich vernauwden. “Wat wil hij in godsnaam?”

Voordat Kyoko kon vragen wie, blies er een luchtstroom over de open plek en stopte nog geen dertig centimeter voor haar, waardoor Toya uit z’n evenwicht raakte. Kyoko merkte dat ze in de ijsblauwe ogen van Kotaro, één van de vijf bewakers, staarde. Net als Kyou jaagde hij alleen op de talisman, op zoek naar aanwijzingen waar Hyakuhei zich verstopte.

Hij was perfect, met magere spieren en door de wind opgeblazen ebbenhouten haar dat langer naar achteren hing en ijsblauwe ogen. Hij was helemaal in het zwart gekleed met een paars hemd eronder. Hij en Toya konden elkaar niet uitstaan, maar dat kwam vooral omdat Kotaro iedereen had verteld dat Kyoko van hem was.

“Goedemorgen, Kyoko,” zei Kotaro met een zachte, mannelijke stem, terwijl hij haar handen in de zijne nam en ze voor hem ophief. “Hoe gaat het vanmorgen met mijn toekomstige maat?” Hij keek diep in haar ogen waardoor ze bloosde.

Hoe vaak Kyoko hem ook had verteld dat ze niet van hem of van iemand anders was, hij noemde haar nog steeds zijn toekomstige partner met zoveel vertrouwen en charme.

“Kotaro, verdomme! Laat Kyoko los en waarom kijk je nooit wat je doet?” Toya gromde naar hem terwijl hij zich uit de boom duwde waar hij praktisch in was geduwd door Kotaro's bewakerswinden.

Kotaro trok zijn neus op en nam niet eens de moeite om naar Toya te kijken en staarde alleen maar in de richting van zijn broer. “Ik wist dat ik je ergens rook,” zei hij beledigend.

Kamui keek stomverbaasd toe hoe Toya briest en merkte dat hij met de seconde bozer werd. Hij schoof fluisterend dichter naar Kyoko toe. “Ah, Kyoko, misschien wil je dit stoppen voordat het begint.” Wetende dat Kyoko het enige was dat hen ervan weerhield elkaar uit elkaar te scheuren, deed Kamui een veilige stap terug van het trio.

Kyoko wist dat Kotaro ongevaarlijk was ... nou ja, in ieder geval voor haar. Ze nam haar handen uit de zijne ... nog steeds blozend van de manier waarop hij naar haar keek. Ze kon de liefde en toewijding echt zien stralen in zijn ijsblauwe ogen.

“Kotaro, wat brengt je deze kant op?” Vroeg ze om zijn aandacht van Toya af te leiden.

Kotaro glimlachte, vergat Toya meteen en beantwoordde haar vraag. “Ik heb gehoord dat er problemen zijn in het oostelijke gebied bij het bos. Ik hoopte Hyakuhei te vinden en hem voor jou te vermoorden, zodat je op kon schieten en mijn maat kon worden, mijn lieve Kyoko.” Oh, hij hield wel van Kyoko, maar hij hield ook van het rammelen aan Toya's kooi.

Kyoko werd een paar tinten roder bij het horen van zijn woorden. Haar lippen gingen vaneen om iets te zeggen, maar omdat haar gedachtegang op hol sloeg gaf ze het gewoon op.

Toya had genoeg onzin gehoord van die stomme blaaskaak. Hij stapte voor Kyoko uit om haar voor Kotaro's zicht te beschermen en gromde laag in zijn keel: “Ga terug!” Hij kneep zijn gouden ogen tot spleetjes en fronste. “We hebben je hulp niet nodig om van Hyakuhei af te komen. Dus waarom probeer je niet gewoon uit onze buurt te blijven en Kyoko met rust te laten?”

Kotaro deed alsof Toya er niet eens was. In een waas bewoog hij zich om Toya heen om een kuise kus op Kyoko's wang te leggen. Met een knipoog was hij net zo snel weg als hij was verschenen.

Toya balde zijn vuisten langs zijn lichaam. Hij was zo boos dat het voelde alsof hij zou ontploffen. Waarom wilde iedereen ineens Kyoko kussen? Ze was verdomme van hem!

“Kotaro, kom hier terug en vecht met me klootzak!” Schreeuwde hij op de top van zijn longen.

Kyoko wendde zich tot Kamui alsof er niets was gebeurd. “Dus ik denk dat Sennins informatie juist was.”

Toya gaf het op en draaide zich om. “Kom op, laten we onze spullen bij elkaar zoeken. We kunnen Suki en Shinbe onderweg ophalen. We moeten toch langs waar ze zijn om bij het oostelijke bos te komen,” Kyoko. Hij zou Kotaro haar nooit laten hebben en hij kon niet wachten om hem tegen het lijf te lopen en hem in elkaar te slaan om hem dat te laten weten.

Kyoko wist dat Toya jaloers was op Kotaro. Maar zoals ze het zag, kon Kotaro haar tenminste zijn ware gevoelens vertellen, waar Toya haar alleen maar aan het lijntje hield. Ze bukte zich en begon het overgebleven voedsel te verzamelen dat ze later met de anderen zouden delen.

Toya bukte zich voor haar en wachtte tot ze op zijn rug zou klimmen. Op die manier zouden ze een betere tijd hebben en het was de enige keer dat hij weg kon komen door haar vast te houden zonder dat iemand een wenkbrauw optrok.

Kyoko hield haar adem even in en liet hem toen langzaam ontsnappen, omdat ze het niet anders wilde maken dan de andere keren dat ze dit had gedaan ... maar het was zo. Ze sloeg haar armen om zijn borst als zijn handen onder haar knieën om haar stevig tegen zijn rug te houden. Ze keek omhoog naar de lucht en vroeg zich af of het lot al plezier had.

Elke keer dat iemand anders Kyoko's aandacht probeerde te krijgen, lachte Kamui stilletjes in zichzelf om Toya's acties. Toen ze de zak met voedsel opraapten nadat ze waren verdwenen, glinsterden doorschijnende vleugels in het zicht, waardoor een regen van veelkleurig sterrenstof over de plek viel die op magische wijze alle bewijzen wiste alsof er ooit iemand was geweest.

Toen hij Kaen’s aanwezigheid achter hem voelde, zei hij: “Het ziet ernaar uit dat het een interessante dag gaat worden. Zullen we ons bij hen voegen?” Zijn voeten lieten de grond los terwijl hij ongezien achter hen aan gleed.

Stiekem vond Kyoko het heerlijk om op Toya's rug te rijden als ze haast hadden. Ze voelde de spieren onder zich aanspannen en uitrekken. Ze legde haar wang op zijn sterke schouder en hield hem vast terwijl zijn lange haar om haar heen golfde en haar gezicht kietelde. Hij deed alsof ze niets woog toen hij van tak naar tak sprong, soms op de grond landde, om vervolgens weer omhoog de bomen in te schieten. Hij leek iets met hoogtes te hebben.

Toya vond het geweldig als Kyoko op zijn rug reed, maar dat zou hij haar nooit vertellen. Het gaf hem een goed gevoel toen ze zich aan hem vastklampte in een poging zich vast te houden. Soms ging hij zelfs nog sneller, zodat ze hem steviger zou moeten vasthouden, met haar benen tegen hem aan en haar armen om hem heen. Om deze reden had hij nooit zijn vleugels om haar heen getoond.

Soms legde ze haar wang tegen zijn rug en voelde hij dat zij er net zo van genoot als hij. Zijn gedachten gingen terug naar het bos in het oosten. Het Guardian Heart Crystal was al voor de helft verzameld en Hyakuhei had het meeste ervan op dit punt. Het werd erg gevaarlijk en hij moest op zijn hoede blijven.

Hij vond dat hij Kyoko met zijn leven moest beschermen, vooral als er overal gevaar was. De demon waarmee hij gisteren had gevochten, was een wake-up call geweest. Toya versnelde, in de hoop Suki en Shinbe tegen te komen op hun weg terug naar het kamp, zodat ze zich konden haasten en naar het oosten konden voordat Kotaro en Kyou dat deden.

Hoog boven hen vloog Kyou zonder uitdrukking door de lucht, als een verschijning van een godheid. Zijn kleding zweefde om hem heen terwijl hij in de verte het oosten afspeurde. Dus het oostelijke bos is waar de aanwezigheid van Hyakuhei was verdwenen. Dit is ook waar Toya en de priesteres naartoe gingen. Zijn lippen krulden naar boven in de kleinste zweem van een glimlach.

“Hé!” Riep Toya toen hij in de verte een flits van beweging opving. Hij sprong van boom naar boom en tak naar tak en landde gracieus voor Shinbe en Suki.

Kyoko gleed van Toya's rug en liep snel naar hen toe, glimlachend naar haar vrienden. “We hebben net gehoord dat we naar het oostelijke bos zouden moeten gaan,” vertelde Kyoko hen.

Shinbe's hoofd schoot omhoog terwijl hij naar Toya keek. “Oh ja? Wat gebeurt er in dat gebied?” Vroeg hij om dichter bij Toya te komen om de zaak te bespreken. Kamui stapte van de rand van het bos om zich bij de bewakers aan te sluiten bij de planning en knikte toen Kaen vanuit het niets opdook, zoals hij vaak deed net wanneer de tijd rijp was.

Kyoko fluisterde tegen Suki en trok haar opzij en weg van de anderen: “Maar hoe was je bezoek trouwens?” Ze hield grijnzend haar hoofd opzij.

Suki rolde met haar ogen in de richting van Shinbe. “Kun je geloven dat die idioot me probeerde te kussen?” Ze kruiste haar armen voor haar borst en wierp dolken op de eigenzinnige amethist bewaker.

Toya trilde van zijn uitzonderlijke gehoor. Hij had Suki's opmerking gehoord en toen Kyoko het hoorde, had ze hem recht aangekeken en hem in de gaten gehouden. Ze wendde haar gezicht af om de blos te verbergen die over haar wangen kroop, maar niet voordat Suki en Shinbe het allebei opmerkten.

Shinbe boog zich naar zijn broer toe en hield zijn stem zacht. “Wat is er tussen jullie tweeën gebeurd toen we weg waren, Toya?” Hij voelde een vlaag van jaloezie door hem schieten, maar probeerde het te negeren, wetende dat het een verloren zaak was. Kamui deed ook een stap dichterbij in afwachting van het antwoord.

Toya's ogen werden groot en het fijne, dunne haar ging rechtop in zijn nek staan, waardoor hij er met een schuldige blik achter vandaan kwam. “Heh, er is niets gebeurd,” hij sloeg zijn armen over elkaar en keek hen boos aan, terwijl hij hen uitdaagde zijn bluf uit te roepen.

Suki greep Kyoko's arm en trok haar dit keer een flink eind weg van de jongens. “Oké, vertel. Wat heb ik gemist?” Vroeg ze met trillende lippen en nauwelijks verborgen vrolijkheid. Zolang Suki Kyoko kende, had ze het gevoel dat ze haar voor altijd had gekend. Ze hield van haar als van een zus, en op dit moment voelde ze dat er iets aan de hand was.

Kyoko wilde Suki's ogen niet ontmoeten en haar gezicht was nog steeds gekleurd.

“Kyoko, vertel,” smeekte Suki.

Kyoko keek op naar haar beste vriendin die minstens een paar centimeter groter was en haalde haar schouders op. “Oké, ik ben nu gekust, dat is alles,” ze rolde snel met haar ogen en probeerde het af te doen alsof het geen probleem was.

Suki wierp een blik op Toya. “Dus hij heeft je eindelijk gekust, hè?” Ze draaide zich om naar Kyoko en glimlachte veelbetekenend tot ze Kyoko's hoofd schudde. Suki fronste zijn wenkbrauwen. “Het was Toya die je kuste? Is het niet, Kyoko?” Ze trok verward een wenkbrauw op.

Kyoko kreunde. “Het is een lang verhaal, dus ik zal het heel kort maken. Drie verschillende jongens hebben me nu gekust en dat allemaal binnen de tijd dat je weg was. En nee, ik heb niet één van hen gevraagd om me te kussen. Dus nogmaals, het is geen probleem!” Ze legde de nadruk op de laatste drie woorden.

Suki's lippen gingen uiteen terwijl ze naar haar vriendin staarde. Ondertussen was Toya gespannen toen hij Kyoko hoorde zeggen dat het niet erg was. ‘Nou, nu weet ik wat ze denkt,’ dacht Toya fronsend bij zichzelf terwijl hij zich weer naar zijn broers wendde en zich concentreerde op het vertellen van wat hij wist over het gebied van het oostelijke woud.

Suki vond eindelijk haar stem, maar hield hem laag. “Kyoko, wie heeft je gekust?” Suki zag dat Kyoko's lippen op elkaar drukten en zuchtte. “Oké, ik wil weten wie je het eerst heeft gekust.”

Kyoko kneep haar ogen dicht. “Kyou was de eerste.”

“Kuyou!” Schreeuwde Suki en sloeg toen ineenkrimpend haar hand voor haar mond.

Toya's hand balde zich tot een vuist naast hem in een poging zijn woede te bedwingen. Hij draaide zich om en wierp een boze blik in Kyoko's richting voordat hij snel de afstand tussen hen verkleinde, omdat de wending van het gesprek hem niet beviel. “We hebben geen tijd voor deze shit!” Hij snoof en staarde naar de meisjes. “We moeten de talismannen gaan zoeken voordat de vijand ze allemaal in handen krijgt.”

Kamui knikte, Kotaro kwam naar het kamp en zei dat hij op weg was naar hetzelfde gebied vlak voordat hij Kyoko op de wang kuste en vertrok.

Toya sloeg Kamui met een snelle grom op zijn achterhoofd.

“Oww, waarom doe je dat? Ik heb niets gedaan,” Kamui wreef over de bult die zich op zijn hoofd had gevormd, met tranen in zijn grote sterrenstofogen. Het was duidelijk een show, want van binnen was hij aan het lachen om de blik die Toya's gezicht had gekruist.

Suki's ogen werden rond. “Ook Kotaro!” Ze schudde haar hoofd in Kyoko's richting en vroeg zich af wat er in hemelsnaam aan de hand was.

Shinbe gleed naar Toya. “Dus wat is het probleem?”

Toya staarde hem alleen maar woedend aan alsof hij hem uitdaagde nog een woord te zeggen.

Suki greep Shinbe's arm en trok hem weg van Toya voordat hij zich opwond net als Kamui, met een bult op zijn hoofd.

Toya richtte zijn blik op Kyoko.

Ze schrok en keek terug. “Wat is je probleem? En raak Kamui niet aan!” Ze schreeuwde en stapte voor de bewaker uit alsof ze hem wilde beschermen. Ze had er geen idee van dat Kamui nu achter haar stond en naar Toya grijnsde alsof hij er net één van hem had gekregen.

Suki wist dat er een gevecht zou komen. Ze greep Kyoko's hand en begon haar het pad op te slepen. “Kom op Kyoko, loop een stukje met me mee,” Suki gaf haar geen tijd om ruzie te maken terwijl ze haar meesleurde.

Omdat hij zich niet zo veilig voelde omdat hij daar binnen Toya's bereik werd achtergelaten, ging Kamui er met de meisjes vandoor en liet Toya staren naar hun wegtrekkende ruggen.

Eenmaal ver genoeg van Toya verwijderd, wendde Suki zich tot Kyoko. “Nou, zou je me alsjeblieft willen vertellen wat er in godsnaam is gebeurd? Waarom kuste Kyou je?” Suki schreeuwde bijna terwijl ze haar vriendin bezorgd aankeek. De gedachte dat Kyou iemand zou kussen was gewoon ... verontrustend.

Kyoko haalde haar schouders op. “Ik heb geen flauw idee waarom hij het deed. Ik was aan het zwemmen. Hij dreef naar beneden en liet me schrikken. Voordat ik wist wat hij aan het doen was, kuste hij me, en toen ging hij weg zonder een woord te zeggen.”

Kamui had het gevoel dat iemand hem zojuist in zijn maag had geslagen. Hij stapte snel achter Kyoko en legde een stevige hand op haar schouder. “Kyoko, heeft hij je gebrandmerkt?” Vroeg hij met gespannen stem.

Kyoko fronste haar wenkbrauwen. Ze draaide zich om en hield Kamui met een verwarde blik vast. “Toya vroeg hetzelfde. Wat betekent dat? Mij markeren? Hoe?”

Kamui's lippen werden dunner. “Als Kyou je zomaar uit het niets kust, betekent dat dat hij erover denkt om van jou zijn levenspartner te maken.”

‘Wat!” Schreeuwde Kyoko terwijl ze haar handen op haar heupen legde. “Je maakt vast een grapje.”

“Geen grap ... met die kus is Kyou al begonnen zijn claim op jou te leggen.” Schaduwen kwamen in Kamui's ogen alsof ze medelijden had. “Nu zal hij je beetje bij beetje stalken, totdat hij je markeert en je de zijne maakt.” Hij liet zijn hand van haar schouder vallen. “Ik denk dat je het zou zien als een afspraakje.”

Plotseling begreep hij meer dan hij wilde en floot Kamui tussen zijn tanden. “Daarom is Toya zo overstuur, en dan komt Kotaro naar binnen waaien en kust je op je wang. Dat is hetzelfde. Hij gaat ook met jou uit.”

Kyoko wist niet wat hij moest zeggen. Ze stond daar maar een minuutje. Toen ze over Kamui's schouder keek, zag ze Toya en Shinbe achter hen aanlopen, nog steeds verzonken in het plannen van hun volgende zet terwijl ze naar het oosten gingen.

Suki trok Kyoko's aandacht terug. “Oké, je zei drie, Kyoko. Dus Toya kuste jou ook, toch?”

Ze knikte en schudde toen haar hoofd. “Maar Toya wilde me niet echt kussen. Het was een beetje ... een ongeluk.”

Kyoko keek weer over haar schouder en zag dat de anderen haar inhaalden. “We kregen ruzie met een demon en Toya verloor zijn dolken en zijn demonenbloed nam het over. Hij doodde de demon en ik rende naar één van de dolken, maar hij ving me net toen ik hem bereikte. Ik dacht dat hij me zou vermoorden, maar in plaats daarvan ... kuste hij me. Toen veranderde het contact met de dolken-verzegelspreuk hem terug.”

Suki keek over haar schouder naar Toya en toen weer naar Kyoko. “Wacht, bedoel je dat hij veranderde terwijl hij je kuste?” Ze trok een wenkbrauw op toen Kyoko knikte.

Kamui glimlachte, “ik wist het! Hij vindt je echt leuk. Daarom kuste hij je in zijn andere vorm in plaats van je te vermoorden. Hij deed het omdat het goed voor hem voelde.” Kamui deed een stap achteruit, wetende dat Toya nu binnen gehoorbereik was.

“Nou, laten we ze gezelschap houden.” Suki besloot het voorbeeld van Kamui te volgen en liet het voor nu achterwege ... jammer dat Shinbe niet zo slim was.

Shinbe wendde zich tot Kyoko en hoorde Kamui's laatste verklaring. “Dus daarom is hij zo kieskeurig!” Hij grijnsde en vroeg zich af of hij zijn kus aan Kyoko's datinglijn moest toevoegen voordat het te lang werd.

Toya keerde zich tegen hen en krabde aan zijn nek. “Willen jullie stoppen met over me te praten, verdomme!”

Zijn nek was al rood en Kyoko giechelde. Ze wist dat toen Toya's nek zo begon te jeuken als hij dacht dat iemand achter zijn rug om over hem praatte en het irriteerde hem mateloos.

Toya's vingers trilden toen hij Kyoko hoorde giechelen. Het stuurde een schok van genot door zijn lichaam en deed hem wensen dat ze het vaker zou doen. Hij keek om zich heen en merkte dat iedereen eindelijk was gestopt met praten. Tevreden dat niemand meer over hem sprak, liet hij zijn hand zakken.

“Kom op. We hebben geen tijd om te spelen. We moeten Hyakuhei stoppen en de talismannen verzamelen voordat hij dat doet.” Toya leunde voor Kyoko voorover. “Kom op, laat ze hun eigen weg vinden en rijd met mij mee. Het zal sneller zijn.” Hij wachtte tot Kyoko erop zou klimmen. Op deze manier zou hij tenminste niets over zijn rivalen hoeven te horen.

Kyoko glimlachte en klom erop. Toen sloeg ze haar armen om hem heen en kneep hem zachtjes om hem te laten weten dat ze er klaar voor was.

Met zijn gezicht weg van iedereen zodat niemand het kon zien, sloot Toya zijn ogen terwijl hij genoot van de knuffel die hij zojuist had gekregen. Toen hij zijn ogen weer opendeed, glinsterden zilveren lichten in zijn gouden irissen en hij vertrok met een snelheid die zijn windbroeder Kotaro zou evenaren.

Hoofdstuk 3 “Ondeugende kusjes”

De bries werd met de minuut kouder en Toya vertraagde en zag een boosaardig aura in de verte. Kyoko's bloed werd koud toen het onnatuurlijke gevoel haar overweldigde. Toya sprong van de hoge takken naar beneden en kwam slippend tot stilstand op de top van een heuvel. Ze gleed op de grond toen de anderen snel achter hen verschenen en in de verte keken.

Kyoko keek toe hoe een onheilspellende wolk boven het gebied opdoemde. “Ik voel een talisman.” Zij schudde haar hoofd. “Niet slechts één, er zijn meer,” zei ze ademloos. “Het kwaad rond de fragmenten is verstikkend.”

Suki liep achter Kyoko aan en legde haar wapen over haar schouder om gemakkelijker toegang te krijgen in het geval van een gevecht. “Ik vraag me af of het Hyakuhei is die je voelt?” Ze wierp een blik op Shinbe terwijl hij naast hen liep, zijn trenchcoat en lange nachtblauwe haar wapperend in de wind die nu aan het opsteken was.

Toya's ogen vernauwden zich en veranderden in gesmolten zilver. Hij voelde gevaar dichtbij hen, wierp een blik naar links en zwaaide zijn arm naar beneden. Het metalen lemmet van een dolk kwam tot leven in zijn handpalm. “Kom tevoorschijn, klootzak, ik ruik je!” Gromde Toya en stapte voor Kyoko en de anderen uit om hen te beschermen. De heuvel en de vallei beneden hielden de zware stank van het kwaad vast.

Een gedaante met een golvend, zwart gewaad verscheen uit het niets, recht voor hen met een boosaardige schuine stand op zijn lippen. “Dus je hebt gehoor gegeven aan mijn oproep.”

Kyoko huiverde toen zijn donkere ogen de hare ontmoetten. De herinnering aan de droom die ze de nacht ervoor had gehad, kwam in haar op en gaf haar de kriebels. Ze deed een stap achteruit, verstopte zich achter Toya en gluurde om hem heen naar Hyakuhei. Ze had een slecht gevoel dat de enige reden dat hij daar was, zij was en de talismannen die ze droeg.

Toya merkte op dat Hyakuhei's aandacht op Kyoko was gericht en hij voelde een mentale klik. Hij gromde, greep het handvat van zijn dolk en wierp zich naar voren om de vijand te lijf te gaan. De zwarte cape fladderde zoals verwacht op de grond. Hij had toch geweten dat het maar een van Hyakuhei's poppen was.

“Zul je ooit het lef hebben om me echt onder ogen te zien!” Raasde Toya.

“De krachten van de priesteres zullen van mij zijn, dus ... kom naar me toe ...” Hyakuhei's koude stem blies langzaam weg in de wind.

Kyoko voelde rillingen over haar rug lopen van de woorden die Hyakuhei had gesproken. ‘Kom naar hem toe? Is hij gek?’ Fluisterde ze terwijl ze de lafaard in haar hoofd voelde achter zijn bange gezicht.

Toya kwam naast haar staan. Hij wist dat de bewakers de leiding hadden om het kristal uit de handen van het kwaad te houden, maar hij vond het niet leuk dat Kyoko hierdoor in gevaar kwam. Hyakuhei had vele onschuldigen gedood voor de talismannen. Hij zou verdoemd zijn voordat hij Kyoko één van de slachtoffers van deze oorlog zou laten worden.

Hij zou haar beschermen. Zijn behoefte om Kyoko te beschermen was zo sterk dat het zijn enige bestaansdoel was geworden en op dit moment had hij een heel slecht gevoel. Hij kon Kyoko's hartslag horen versnellen en kon de angst ruiken die in golven van haar kwam. Toya keek met verbazing toe hoe ze zich met een bevroren glimlach naar hem omdraaide.

“En, zullen we nog een talisman gaan halen?” Kyoko tilde haar kin op in weerwil van de angst die ze voelde en rechtte haar schouders.

Toya keek achter zich en zag dat de anderen ook klaar stonden. De anderen ... de enige mensen die hij ooit had vertrouwd.

*****

Hyakuhei staarde in de spiegel die zijn ondergeschikte Yuuhi voor hem ophield. De spiegel van zielen die hem in staat stelde elke beweging van Kyoko te volgen. Dit meisje was zijn focus voor het moment. Alleen zij had de macht om het Guardian Heart Crystal te besturen en hij had die macht nodig.

Maar ... hij had haar ook nodig om hem te helpen de talismannen weer samen te smelten. Om dat te doen, zou hij een manier moeten vinden om haar ertoe te brengen naar hem toe te komen ... gewillig. Hij wilde haar ... niet dood ... in plaats daarvan wilde hij haar aan zijn zijde.

Alsof hij de gedachten van zijn meester las, sprak Yuuhi met de stille, emotieloze stem die bij een kind hoorde. “Je wilt de kracht die het meisje uitoefent, maar ze is puur en zal niet vrijwillig naar je toe komen.” De spookachtig witte vorm van de jongen tuurde naar Hyakuhei met zwarte ogen die de kennis van duizenden jaren vasthielden.

“Haar vangen is een zuiver hart vangen. Om dat te doen, moet je haar in een web van bedrog strikken.” De griezelige jongen staarde in de spiegel en keek naar Kyoko met ogen in de kleur van de dood.

Hyakuhei glimlachte met een bedorven glimlach. Zijn smetteloze, perfecte lichaam en gezicht verborg zijn boosaardigheid. Zijn lange, donkere haar viel als een waterval om hem heen in glanzende golven. Hij was erg sensueel, met slanke spieren die bij elke beweging onder zijn huid rimpelden. Deze priesteres die door de bewakers werd beschermd, had de gelijkenis van de enige van wie hij ooit had gehouden.

Hij wist dat Kyoko een reïncarnatie was van degene die hij zo lang geleden had verloren ... degene die hem zonder genade was afgenomen.

Zijn hand balde terwijl de herinneringen aan een andere tijd bij hem terug probeerden te komen. Hij duwde ze grommend weg en richtte zijn blik weer op de priesteres voor hem. Hoe kon hij een onbesmet hart verliefd op hem maken terwijl hij puur slecht was? Ze had de macht die hij zo lang geleden aan haar voorouder had gegeven. Dit is wat hem naar haar toe trok, de gedachte om dat soort zuiverheid te bederven. Eerst zou hij haar moeten strikken.

“Ik zal een beroep doen op de magie van Tenshi om de priesteres te betoveren en ze zal verliefd op me worden.” Hyakuhei begon toen te lachen, maar het geluid bevatte geen humor. Hij sloot zijn donkere ogen en riep de engelachtige figuur tevoorschijn van één van de innerlijke demonen die hij in zijn lichaam had verteerd en nu onder controle had.

Deze demon Tenshi kan een spreuk om het meisje weven, waardoor ze onbewust verliefd wordt op degene die haar in hun bezit heeft. Hyakuhei riep ook een demon van immense kracht en een massa vliegende boze geesten op om Toya en de anderen op afstand te houden, en stuurde hen om de groep te ontmoeten terwijl hij alles door de spiegel van zielen bekeek.

*****

Toen Toya en de groep de sinistere aura in de vallei naderden, stopte Kyoko. Kwaadaardigheid ... ze kon het overal om zich heen voelen, maar ze kon het niet zien. “Er is hier iets bij ons,” fluisterde Kyoko terwijl ze een angstige stap achteruit deed. Haar grote smaragdgroene ogen gingen omhoog naar een heuvel voor hen, net toen een enorme demon uit de grond rees alsof hij uit een ongemarkeerd graf klom.

Toya gromde naar de kleinere demonen die ook uit de grond kwamen. Het leek alsof iemand een poort uit de hel had geopend. De twee dolken kwamen snel tot leven toen Shinbe en Suki aan weerszijden van hem stonden. Kaen ontblootte zijn hoektanden toen Kamui naar Kyoko schoot om voor haar te gaan staan voor het geval dat sommige demonen langs de anderen zouden komen.

Toya sprong schreeuwend naar voren. “Kyoko! Zie je een talisman in de hoofddemon?”

Kyoko keek de demon hard aan en zag een zachte gloed van zijn voorhoofd komen. “Voorhoofd!” Schreeuwde ze terug naar Toya terwijl Suki begon in te hakken op de schimmen die voor de hoofddemon op hen afvlogen.

Kyoko zag hoe Shinbe de amethistkralen rond zijn hand begon af te wikkelen om de vervloekte leegte te openen die Hyakuhei hem als kind had geschonken, dezelfde leegte die hem heel zou kunnen opslokken als zijn krachten ooit uit de hand zouden lopen. Het vacuüm van de leegte zou de demonen in golven de diepte in zuigen, waardoor het één van hun beste en gevaarlijkste wapens werd in de strijd tegen Hyakuhei en zijn handlanger.

Kyoko zag een schaduw langs haar heen vliegen en keek naar boven. “Shinbe! Niet doen! Een wisselaar,” ze wees en Shinbe keek op, sloot snel de vervloekte leegte en knikte zijn dank voor de waarschuwing net toen een zwerm demonen op hen afkwam. De wisselaars waren de leegten en de eenzame ondergang.

Shinbe was bijna gestorven toen hij de laatste keer dat hij per ongeluk één van Hyakuhei's wisselkinderen had opgezogen. Hun kracht weerspiegelde zich in de leegte, waardoor het uit de hand liep en Shinbe's eigen leven in gevaar kwam te worden verteerd door het vervloekte vacuüm.

Suki's bajonet zoemde op het laatste moment door de lucht en doodde enkele van de oprukkende laag geboren demonen. Shinbe gooide woorden en sprak spreuken uit naar de rest die hen aanviel.

Toen begon alles tegelijk te gebeuren, Kyoko keek toe terwijl de groep een grote zwerm grond-demonen afweerde. Luchtlandingsdemonen vielen Toya aan met bewegingen die te snel waren om te volgen, waardoor de mammoetdemon een opening kreeg om aan te vallen. Toya werd over het veld gegooid om vervolgens weer op te staan en er weer tegenaan te gaan.

Kyoko hief haar kruisboog op, met de bedoeling om zoveel mogelijk te helpen als iets haar aandacht trok ... haar bewegingen tot stilstand brengend. Een verlichting daalde om haar heen neer en stootte Kamui af alsof hij van haar was weggegooid. Het was zo helder dat Kyoko haar ogen stijf dichtdeed en haar arm voor zich uitsloeg om niet verblind te worden.

Toya zag de lichtbol op Kyoko neerdalen. Zijn hart bonsde in zijn borst ... zijn aandacht op haar in plaats van op het gevecht met de demon toen hij zichzelf weer van de grond opraapte.

Toen ze eindelijk haar ogen opendeed, hapte Kyoko naar adem toen ze een man vlak voor haar zag. Hij was mooi ... met vleugels van licht ... net als in haar literatuurboeken op school. Ze zouden hebben gezegd dat hij een engel was. Deze man was op geen enkele manier een engel ... ze kon het voelen. Ze trok het touwtje van haar kruisboog terug en er vormde zich een pijl van geest toen ze zich het verhaal herinnerde over de mooiste engel die uit de hemel werd geschopt omdat hij slecht was.

Kyoko stelde haar doel vast terwijl ze in de kristallen keek die zijn ogen waren, maar niet in staat was te schieten. Hoe kon ze zoiets kostbaars kwetsen? Met zijn lange, witte haar om hem heen, had ze nog nooit zoiets moois in haar leven gezien. Hij naderde haar langzaam en fluisterde woorden die ze niet verstond.

Tussen Suki en Shinbe hadden ze bijna alle vrij vliegende geesten uitgeroeid en zich omgedraaid om Toya te helpen met de woedende demon die hem tegen de grond sloeg omdat hij niet op het gevecht lette. Hij had het te druk met proberen te zien wat er met Kyoko gebeurde.

Suki gooide haar wapen en het sneed over de wang van de demon, waardoor zijn aandacht op haar werd gevestigd. Shinbe greep haar uit de weg net toen de demon aanviel, waardoor puin opvloog terwijl zijn klauwen de grond raakten en haar misten. Hij schreeuwde naar Toya. “Ga jij Kyoko helpen. We lossen dit wel op!”

Toya rende naar het stralende licht en zag het beeld van een man met vleugels die naar Kyoko binnen de barrière zweefde. Hij rende ernaartoe, maar de barrière stootte hem af, net als Kamui. Kleine bliksemschichten in de kleur van zwart licht sisten over zijn huid. Hij vloog achteruit en raakte de grond met een bot brekende plof. Hij lag daar een minuut, verdoofd en probeerde op adem te komen.

Kamui stond aan de andere kant van de bol en sprak verwoed elke magische spreuk uit die hij kon bedenken om de barrière te destabiliseren, maar het werkte niet. Hij gromde gefrustreerd toen hij opnieuw probeerde door het schild te breken en bij Kyoko te komen. Hij plaatste zijn handen voor hem samen, sprak zijn krachtigste spreuk uit en liet die los, maar die weerkaatste op de muur van de barrière en sloeg tegen hem aan, waardoor hij geïrriteerd over het gras slipte.

Kyoko probeerde de aantrekkingskracht van de verschijningsvorm voor haar te weerstaan. Ze hoorde hem betoveringen fluisteren en ze voelde een vreemd gevoel in haar borst beginnen. Het was niet pijnlijk ... maar toch ... het voelde alsof het zou barsten. Niet met pijn … het was een liefdevol gevoel. Ze was nog steeds helder genoeg om tegelijkertijd angst te voelen.

Ze probeerde een stap achteruit te doen toen hij nog dichterbij kwam en toen drong het tot haar door wat hij precies aan het doen was. Deze ondeugende demon betoverde haar ... en nu was het te laat. Kyoko knipperde langzaam met haar ogen. Ze voelde het overweldigende gevoel van verliefd zijn. Ze zou alles voor die persoon doen, maar ze wist niet wie die persoon was. Van wie hield ze zoveel dat het pijn deed?

Ze voelde de grond onder haar voeten verschuiven en ze begon weg te zinken in een leegte net toen de verleidelijke demon eindelijk binnen een haarlengte van haar kwam. Zijn zijdezachte lippen streken over de hare en haar wereld werd zwart.

*****

Hyakuhei staarde door de spiegel en was getuige van de spreuk die op Kyoko werd uitgeoefend. Hij wist dat als ze wakker werd, de persoon voor haar degene zou zijn van wie ze hield. Zijn ogen gloeiden als een zwak, karmozijnrood licht toen hij een portaal opende onder de barrièrebol waarin ze gevangen zat en haar naar zich toe begon te trekken.

“Ja, kom naar me toe. Ik ben degene van wie je echt houdt.” Zijn gedachten werden vervormd en hij had het gevoel dat ze eindelijk bij hem thuiskwam. ‘Zoals het hoort,’ fluisterde hij.

Yuuhi keek naar Hyakuhei zonder een zweem van emotie over zijn bleke, jonge gezicht. “Ze zal niet komen, want Toya zal haar tegenhouden.”

Hyakuhei's ogen vernauwden zich naar de jongen voordat hij zich weer naar de spiegel wendde.

*****

Toya stond over de barrièrebol die Kyoko van hem afhield. Terwijl zijn hele lichaam beefde van angst en woede, verzamelde hij zijn beschermengelen en liet het in de twee dolken pulseren.

“Je zult haar niet van me afpakken!” Zijn ogen veranderden onmiddellijk in gesmolten zilver toen zijn krachten naar boven kwamen, een schokgolf om hem heen sturend, waardoor zijn haar en kleren wild wapperden van de ontploffing. Terwijl hij de twee dolken bij elkaar hielden, werden de gekruiste bladen helderblauw terwijl de Tenshi Kyoko's lippen kusten.

De demon keek op toen Toya neerdaalde. In een flits verdween het barrièreschild en de bladen maakten contact met de Tenshi, waardoor deze in een oogwenk werd gedood.

Toya reikte naar beneden, greep Kyoko om haar middel en trok haar omhoog uit de leegte die zich onder haar had gevormd. Hij sprong uit de leegte net toen de enorme demon die Suki en Shinbe aan het bevechten waren, hem opnieuw probeerden aan te vallen.

Toen hij zag dat Kyoko bewusteloos was en niet wist wat de gevleugelde demon haar had aangedaan, werd Toya rood. Hij hief zijn vuurdolk op met een woedende grom, voelde de hitte opbouwen in zijn beschermend bloed en liet het terugvloeien op de naderende demonen, waardoor ze aan gruzelementen werden geschoten.

*****

Yuuhi liet de spiegel van de zielen van Hyakuhei zakken, die teleurgesteld had weggekeken.

Hyakuhei's stem bleef kalm. “Het maakt niet uit, de betovering zal maar een paar uur duren sinds de Tenshi werd vernietigd.” Er was geen spijt, want hij zou veel meer kansen hebben en hij zou de priesteres gevangennemen. Hij opende de palm van zijn hand en onthulde de kleine fragmenten van kristal dat haar uiteindelijk binnen zijn bereik zou brengen.

“Ze komt nog wel naar me toe,” zei hij met een verleidelijke stem terwijl Yuuhi weer in de spiegel keek.

*****

Toya was zo overstuur dat hij niet eens merkte dat de donkere wolken verdwenen waren en dat de zon weer laat op de dag scheen. Hij stak zijn hand uit en trok Kyoko dichter naar zich toe zodat haar hoofd op zijn dij rustte terwijl hij knielde. Hij kon geen wonden zien, maar het feit dat ze was flauwgevallen joeg hem de stuipen op het lijf. Hij schonk geen aandacht aan de anderen terwijl ze om hem heen stonden.

Kamui knielde naast Toya. “Is alles goed met haar?” Hij staarde naar Kyoko met een hapering in zijn stem. “Ik had haar moeten beschermen,” fluisterde hij terwijl hij zijn hand uitstak en haar wang aanraakte met de toppen van zijn vingers. “Kyoko, word alsjeblieft wakker ... voor mij ... kom op … waarom wil je niet wakker worden?” De trilling in Kamuis stem verraadde het schuldgevoel dat hij voelde omdat hij haar niet had gered.

Shinbe was degene die antwoordde. “Ik herkende de mooie demon die bij haar was. Ik heb een tijdje terug zijn geheimen bestudeerd. Het heet Tenshi. Het is erg zwak in fysieke aanvallen en kan gemakkelijk worden vernietigd. Zijn echte kracht is een bedrieglijke liefdesspreuk.” Hij richtte zijn volgende vraag op Toya. “Heeft hij haar gekust?”

Toya knikte en herinnerde zich de flits van jaloezie die door hem heen was geschoten toen het mooie mannelijke schepsel Kyoko durfde te kussen.

Shinbe zuchtte en sloeg met zijn hand over zijn ogen voordat hij door zijn vingers gluurde: “Dan hebben we misschien een probleem als ze wakker wordt.”

Toya voelde zijn maag trillen bij de gedachte dat Kyoko op de één of andere manier gewond zou raken. “Shinbe, wat is er met haar aan de hand? Wat voor spreuk heeft die klootzak op haar uitgeoefend? Kunnen we haar op een of andere manier helpen? Een tegengif of zo?” Vroeg hij kalm, zonder zijn ogen van haar af te wenden uit angst dat ze zou stoppen met ademen. Hij had zich nog nooit zo verdoofd gevoeld in zijn tijdloze leven.

“Nou, de Tenshi sprak een liefdesbetovering over haar uit toen hij haar kuste. Dat weet ik. Hij zou haar waarschijnlijk naar Hyakuhei brengen toen ze naar die leegte gingen die zich had geopend. Maar sinds je de demon hebt gedood, zal de betovering niet lang meer duren.” Shinbe wierp een bezorgde blik op Toya, in de hoop dat zijn studies nauwkeurig waren geweest ... in hun belang.

Toya fronste zijn wenkbrauwen toen hij een paar centimeter bij haar vandaan ging en stond op. Zijn hart versnelde zijn tempo toen hij vroeg: “Wat voor soort spreuk is een liefdesspreuk en waarom zou Hyakuhei Kyoko eronder willen hebben?” Toen drong het tot hem door wat de bedoelingen van Hyakuhei waren geweest. Zijn handen balden zich tot vuisten terwijl zijn ogen groter werden en onmiddellijk vernauwden: ”Verdomme die klootzak! Ik ga hem vermoorden!”

Hij ging hard naast Kyoko op de grond zitten. “Nou, wat gaat er gebeuren als ze wakker wordt nu Hyakuhei er niet is?” Toya probeerde de woede te verbergen die hij voelde bij de gedachte dat Hyakuhei Kyoko wilde hebben.

Shinbe boog zich over haar heen. “Laten we het uitzoeken.” Hij tikte Kyoko zachtjes op de wang. “Kyoko, lieverd. Word wakker.” Hij glimlachte toen haar ogen begonnen te knipperen. Suki ging naast hem zitten wachten tot Kyoko zich zou concentreren, wachtend om te zien of alles in orde was met haar.

Kyoko's zicht was wazig toen ze haar ogen opendeed. Haar borst deed pijn. Ze hief haar hand op, legde die op haar hart en kneep even haar ogen dicht. Toen hoorde ze Shinbe.

‘Kyoko, alles goed met je?’ Shinbe boog zich over haar heen en werd nu scherp terwijl ze naar hem opkeek.

Kyoko staarde hem even aan en voelde elke zenuw in haar lichaam tot leven komen. God, Shinbe was mooi met zijn lange, nachtblauwe haar dat om zijn perfecte gezicht hing. Zijn ogen leken op amethistkristallen terwijl hij naar haar keek. “Het gaat goed met mij.” Kyoko duwde zichzelf omhoog in een zittende positie en sloeg haar armen om zijn nek omdat ze dichter bij hem wilde komen. “O, Shinbe. Ik hou zoveel van je.”

Shinbes ogen straalden pure vreugde uit toen Kyoko zich tegen hem aan drukte. Hij vergat dat iedereen keek, glimlachte terug naar haar en vroeg: “Kyoko, schat. Wil je mijn kind baren?”

Kyoko glimlachte, “dat zou ik heel graag willen.” Ze wachtte terwijl Shinbe naar voren liep met zijn amethist-blik op haar lippen. Rond die tijd landde Suki's wapen op Shinbe's hoofd waardoor hij duizelig werd. Hij hapte naar adem van de pijn toen hij flauwviel.

Kyoko fronste zijn wenkbrauwen toen Shinbe op een hoop naast haar landde. In lichte verwarring draaide ze zich om en keek naar Suki die haar wapen met een zelfvoldane blik op de grond legde. “Aaah, Suki,” Kyoko kroop naar haar toe, de hele tijd sensueel glimlachend. Ze stak haar hand uit en pakte Suki's wang met de palm van haar hand. “Je bent zo prachtig.”

Suki's ogen werden groot toen ze achteruitkroop om weg te komen, maar Kyoko kroop naar voren en volgde haar, nog steeds glimlachend.

Toya zat daar, te verbijsterd om iets te doen. Hij keek net toe hoe Kyoko Suki met verliefdheid stalkte.

“Toya, wil je haar alsjeblieft roepen!” Suki klonk alsof ze banger was voor Kyoko dan welke demon haar ooit had laten schrikken, zelfs in de strijd.

Toya grijnsde toen hij naar voren reikte en Kyoko van achteren vastpakte, zijn handen om haar middel sloeg en haar van Suki af trok en haar recht op zijn schoot zette. Hij grijnsde naar Suki totdat Kyoko zich op zijn schoot omdraaide en schrijlings op hem ging zitten.

Zijn wereld kwam tot stilstand toen Kyoko zijn blik vasthield. De liefde die in haar smaragdgroene ogen voor hem scheen deed zijn longen pijn doen en zijn hart voelde aan alsof iemand ertegen had geschopt. Toya kon niet ademen. Het was de blik waar hij naar verlangde en waar hij vaak van had gedroomd. Nu was ze hier en staarde hem in het gezicht. Kyoko ... was verliefd op hem.

“Toya ...” fluisterde ze zacht, “kus me alsjeblieft.” Voordat hij zelfs maar aan haar vriendelijk gesproken verzoek kon voldoen, had Kyoko zich tegen hem aan gebogen en haar armen om zijn nek geslagen. Ze mompelde de woorden: “Ik hou van je,” net toen haar lippen op de zijne neerdaalden.

Toya voelde een schok van genot door zijn lichaam gaan alsof hij net was gestorven en weer tot leven was gekomen. Toen ze haar lippen voor hem opendeed, kon hij niet anders dan zijn tong diep in haar duwen, toegevend aan de kus van zijn leven, op zoek naar alle verborgen plekken die hij had willen vinden. Hij zoog haar hete adem in toen haar kus de zijne probeerde te domineren.

Zijn armen die om haar heen kwamen, bracht ze nog dichter bij elkaar terwijl een golf van bezitsdrang door zijn aderen stroomde. Haar kleine hand had zich een weg omhoog gekronkeld in zijn haar, waar ze het vastpakte en hem gevangenhield.

Shinbe kwam weer bij bewustzijn. Hij ging rechtop zitten en volgde de verbijsterde blikken van Kamui en Suki. Toen hij zich omdraaide om te kijken, viel zijn mond open. Ze zagen eruit als twee geliefden die helemaal opgingen in elkaar en niet wisten dat ze in de gaten werden gehouden. Shinbe reikte naar voren en greep Suki's arm, schudde die om haar aandacht te trekken, hoewel zijn ogen nog steeds op het paar waren gericht.

Suki draaide haar gezicht een beetje om hem te laten weten dat ze erkende dat hij met haar arm had geschud, maar haar ogen waren nog steeds gefixeerd op Toya en Kyoko. Geen van beiden kon geloven wat ze zagen.

Shinbe probeerde eruit te komen door zijn hoofd te schudden om de vuile gedachten die de overhand dreigden over te nemen, op te helderen. Met beter inzicht boog hij zich naar Suki. “Denk je niet dat we hem moeten stoppen voordat het te ver gaat?” Hij fluisterde oprecht en voelde zich een voyeur. “Ik bedoel, als de betovering eenmaal is uitgewerkt en Kyoko weer normaal is, zal ze boos zijn als ze niet nog steeds heel is.” Shinbe wist dat Suki de dubbele betekenis zou begrijpen.

Suki bloosde toen ze naar hem keek. “Ja, ik ben gewoon blij dat hij haar tegenhield voordat ze mij dat aandeed.” Grijnsde ze.

Shinbe trok een wenkbrauw op en vroeg zich af wat hij in godsnaam had gemist.

Kamui, die zwijgend van verbazing had staan kijken, hoorde Suki's opmerking. Hij kon er niets aan doen ... de gedachte dat Kyoko Suki zo in een lip-lock zou zien. Het bracht hem in een lachbui die hij probeerde te onderdrukken, maar het lukte niet.

Shinbe en Suki grinnikten toen Kamui zijn dwaze kop eraf lachte, maar toen keek Suki terug naar Toya en zag hoe zijn lichaam al in een verleidelijk ritme begon te bewegen tegen dat van Kyoko. Ze wist dat ze op de één of andere manier moesten ingrijpen.

Toya was in de hemel en nam alles van de kus die hij kon. Hij nam de kus nog dieper aan toen zijn passie begon te ontvlammen. De noodzaak om Kyoko tot de zijne te maken, sist in zijn bewakersbloed. Hij gromde zacht toen zijn hand haar achterhoofd vastpakte. Zijn vingers gingen gespreid door haar haar terwijl hij haar verder in de nu veeleisende kus trok.

De manier waarop ze op hem zat met haar benen aan weerszijden van hem, hij kon haar warmte voelen tegen zijn toenemende behoefte. Toya legde zijn andere arm lager op haar rug terwijl hij zich tegen haar aan drukte. Door het gevoel verloor hij de controle. Hij was zich niet bewust van allesbehalve zijn behoefte om alles van haar te hebben.

De stimulerende geur van verlangen die ze uitstraalde, liet hem weten dat ze klaar was om de zijne te worden ... voor altijd. Het enige wat hij nodig had, was in haar zijn ... diep in haar.

Shinbe en Suki realiseerden zich dat het ver genoeg was gegaan en ze konden zien dat geen van beiden de controle meer had. Shinbe stond op en Suki stond naast hem op, hun glimlach was nu verdwenen. Beiden te bang om te naderen. Het was niet meer grappig.

“Toya, stop hier alsjeblieft onmiddellijk mee. Denk eraan ... Kyoko is betoverd en weet niet wat ze doet. Toya!” Riep Shinbe, in de hoop dat hij niet te laat was. Hij deed een snelle stap achteruit toen Toya's hoofd omhoogschoot.

Toya's ogen werden zilver en werden vervolgens rood terwijl hij gromde, een waarschuwing voor hen om zich terug te trekken.

Shinbe deed beschermend een stap voor Suki uit. “Dat is Toya niet,” siste hij terwijl hij zijn staf zo hard vastpakte dat zijn knokkels wit werden. Hij moest een manier vinden om Toya uit zijn huidige gemoedstoestand te krijgen voordat het te ver ging.

“Ik ben niet bang voor Toya's demonenkant,” fronste Kamui en ging hen voor met de bedoeling Kyoko van zijn broer af te pakken. Hij werd gestopt toen Suki een arm pakte en Shinbe zijn andere.

“Nee, Kamui!” Ze schreeuwden in koor.

Suki's hart klopte snel van angst voor haar beide vrienden. “Verdomme Hyakuhei en zijn vloeken!” Ze probeerde hem nog een keer duidelijk te maken. “Toya, ze zal je haten als je haar neemt terwijl ze niet weet wat ze doet. Probeer jezelf weer onder controle te krijgen.” Ze verhardde haar stem: “Je moet haar laten gaan.”

Toya's blik wendde zich boos naar Suki toen de woorden langzaam door de waas van verlangen kwamen en in zijn onderbewustzijn doordrongen. De gevaarlijke kleur verdween uit zijn ogen en veranderde ze weer in vloeibaar goud. Met een gebroken hart richtte hij met tegenzin zijn aandacht op Kyoko. Hij verloor het bijna weer toen ze zichzelf naar beneden duwde en met haar hitte over zijn keiharde erectie wreef.

Kyoko's ogen waren glazig van ongebreidelde passie en hij kon de geur van haar behoefte ruiken. Toya's blik verzachtte van begrip. Ze wachtte op hem om de liefde met haar te bedrijven. Ze wilde hem net zo graag als hij haar.

Het was alles wat hij kon doen om haar niet op te pakken en met haar weg te gaan. Maar met alle wilskracht die hij nog in zich had, begreep hij de waarheid van Suki's woorden. Kyoko zou hem haten. Hij had haar al tegen haar wil gekust, en nu dit? Toya duwde haar zachtjes van hem af en stond op; zijn ogen sluitend voor de afgewezen blik die ze hem nu toewierp.

Kyoko begreep niet waarom hij haar verliet. Ze stak haar hand uit om zijn shirt vast te pakken en wilde dat hij bleef. Het voelde alsof haar wereld zou versplinteren als hij haar zou verlaten. “Toya, alsjeblieft, ik hou van je.” Haar ogen werden wazig toen ze probeerde hem naar haar te laten kijken. Ze fluisterde met een verwarde stem: “Laat me niet in de steek.”

Toya was vastgevroren en kon niet uit haar hand loskomen. Hij probeerde zichzelf eraan te herinneren dat ze hetzelfde tegen Hyakuhei zou hebben gezegd als hij de barrière niet had doorbroken voordat ze in die leegte was verdwenen. Zijn klauwen groeven zich in zijn handpalmen en trokken bloed en hij probeerde zich op de pijn te concentreren om zijn wilskracht te stabiliseren.

Suki kwam achter Kyoko staan en hield haar vast, ze keek naar Toya. “Misschien moet je een tijdje weggaan totdat de betovering is uitgewerkt en jullie allebei alles weer onder controle hebben.” Ze knikte met haar hoofd in de richting van de bomen, in de hoop dat hij eens zou luisteren.

Toya liet zijn hoofd hangen ... zijn donkere haar verborg nauwelijks de behoefte in zijn ogen voor iedereen die toekeek. God, hij wilde haar opeisen, wilde haar daar en haar markeren ... maar Suki had gelijk, Kyoko was op dit moment niet zichzelf. Ze zou hem er later alleen maar om haten en dat wilde hij niet. Hij knarsetandde met zijn terughoudendheid. Als hij Kyoko ooit voor zichzelf had genomen, zou hij haar nooit teruggeven. Ze zou van hem zijn ... voor het leven.

Suki hapte naar adem bij de blik op Toya's gezicht toen hij eindelijk zijn hoofd ophief om naar Kyoko te kijken. Het was een blik van verlichting en nauwelijks onderdrukte honger ... het zilver in zijn ogen paste bij de zilveren highlights die zijn ebbenhouten haar doorliepen.

Hij stapte naar voren, zijn ogen alleen voor Kyoko terwijl hij zich vooroverboog en haar zachtjes op de lippen kuste voordat hij de woorden ‘het spijt me’ tegen hen fluisterde. Toen draaide hij zich om met alle zelfbeheersing die hij in zijn lichaam had en verdween in het bos.

Suki zuchtte toen Kyoko begon te huilen. Haar kleine lichaam trilde terwijl ze jammerde. Ze legde haar hand op Kyoko's schouder en keek naar Shinbe, niet wetend wat ze moest doen. Haar eigen onderlip trilde toen ze merkte dat Shinbes rug nu naar hen toe was gekeerd en zijn schouders gespannen waren.

Kamui was ook erg stil geworden; vond het niet meer grappig. Er zat te veel waarheid achter deze situatie en het brak zijn hart.

*****

Kyou ademde de lucht in die zojuist de stank van het gebroed van zijn vijand had vastgehouden. De geur was snel veranderd toen de zon terugkeerde en hij de priesteres kon ruiken. Haar geur dreef naar hem toe, gedragen door de bries, maar hij kon ook de onmiskenbare geur van haar tranen bespeuren. Na de bitterzoete geur ging hij naar haar op zoek.

Hij wilde niet dat iemand haar van streek zou maken en om de één of andere reden deed de gedachte aan haar huilen zijn woede naar boven komen. Wat was er gebeurd dat haar tranen in haar smaragdgroene ogen had gebracht? Zijn kalme gezicht toonde geen emotie, maar zijn beschermende instinct kwam naar boven toen hij in de richting vloog waar Kyoko's geur vandaan kwam.

Toya was nog niet ver gegaan toen hij iemand voelde naderen. Hij siste boos ... zijn onbehagen gevoel nam toe. Kyou's geur kwam steeds dichterbij. Het was ongehaast en kalm toen het over hem heen ging en zich in Kyoko's richting bewoog. Met een grauw draaide Toya zich om en rende terug naar waar hij Kyoko en de anderen had achtergelaten.

Binnen slechts een paar vluchtige seconden staarde Kyou koud naar de groep vanaf een hoogte waar hij niet opgemerkt zou worden. Het vrouw-kind zat op haar knieën te huilen terwijl de demonendoder een hand op haar schouder legde en haar probeerde te troosten. Shinbe en Kamui leken kalm en stonden alleen van een afstand naar hen te kijken.

Hij kon Toya's aanhoudende verzonden geur ruiken, maar kon hem nergens zien. Hij rook ook Toya's verlangen nog steeds dik in de lucht.

Zijn stomme broer had zeker niet geprobeerd het meisje iets aan te doen. Kyou dwong Kyoko stilletjes naar hem op te kijken, en stuurde de gedachte in haar geest terwijl hij rustig op haar neerkeek, zonder enige emotie aan de buitenkant. Zijn hart klopte sneller toen ze een betraand gezicht ophief om zijn blik te ontmoeten.

Kyou keek koeltjes neer op degenen die om haar heen stonden. Alle ogen waren op hem gericht toen zijn stem uit de lucht neerdaalde. “Wie heeft het aangedurfd om dit meisje pijn te doen?” Zijn kalme stem verloochende het gevaar waarin ze verkeerden ... want wie haar pijn had gedaan, zou boeten.

Hoofdstuk 4 “Gevaarlijke gevoelens”

Kyoko keek op en hoorde de stem in haar hoofd die haar zachtjes zei dat te doen. Haar tranen weerspiegelden het licht als glinsterende diamanten terwijl ze Kyou boven haar zag zweven en ze zond hem een bewonderende glimlach toe.

Suki verstrakte bij Kyou's dodelijke vraag en keek hem woedend aan. Ze schudde haar hoofd, “Het was niet één van de bewakers die haar pijn deden. Het was je oom Hyakuhei. Hij had een spreuk over haar uitgesproken.” Suki rechtte haar schouders, boos op hem omdat hij hen beschuldigde van het kwetsen van Kyoko. “We hebben de demon gedood die de spreuk uitsprak, dus Kyoko zal binnen een paar uur weer in orde zijn.”

Ze stapte voor Kyoko uit en probeerde haar vriendin uit het zicht van Kyou te weren. Nadat Kyoko haar eerder had verteld dat Kyou haar kuste ... Nu wilde ze niet dat Kyoko ideeën zou krijgen. Als het zover zou komen, zou ze Shinbe eerst door haar laten kussen, dus blokkeerde ze zijn zicht en vouwde haar armen voor haar borst alsof ze op wacht stond.

Kyou glimlachte koud naar Suki, maar zijn ogen vernauwden zich, wat een waarschuwing in Shinbe's hart stuurde. Hij stapte op om naast Suki te gaan staan, waardoor Kyoko's zicht op zijn machtige broer werd geblokkeerd, maar ook om zijn aandacht van Suki af te leiden en op hem te richten.

Kamui stond stil achter hen allemaal en begon naar voren te lopen om zich bij hen te voegen, maar Kaen stapte waarschuwend voor hem uit het niets. Hij staarde naar de vuurspuwen voordat hij die blik op zijn oudste broer verlegde.

Kyou was heimelijk onder de indruk van de moed die ze voor hem toonden ... hoewel het hun geen goed zou doen. Opnieuw riep hij de priesteres om naar hem te kijken.

Kyoko stond op en liep om haar twee zogenaamde lijfwachten heen om Kyou te kunnen zien. Suki greep haar arm om te proberen haar tegen te houden, maar liet haar hand vallen toen Kyou waarschuwend gromde.

Kyoko keek met genegenheid naar Kyou. Voor haar was hij als het meest engelachtige wezen dat ze ooit had gezien, daar zwevend met zijn witte zijdeachtige hemd om hem heen fladderend. Zijn platinahaar zwaaide en gaf een vleugje sensualiteit aan zijn ongeëvenaarde schoonheid. En zijn gouden ogen ... God, ze hield van hem.

En dat was wat Kyou zag en hoorde in haar gedachten ... liefde ... en ze schonk het hem rechtstreeks. Zijn adem siste terwijl hij inademde, haar aandachtig aanstarend, zijn blik donkerder van verlangen.

“Ze wil naar me toe komen, dus laat haar.” Kyou keek emotieloos op Suki en Shinbe neer. De toon van zijn stem was genoeg om hen te laten weten dat ze zich op dun ijs begaven terwijl hij zijn blik afwendde en toekeek hoe de priesteres hem vol bewondering aanstaarde. Ze reikte naar hem toe met gestrekte armen en wenkte hem om haar te komen halen. In haar hoofd, waar alleen Kyou het kon horen, fluisterde ze verlangend zijn naam.

Suki en Shinbe kwamen in actie voordat de heerser het kon doen. Ze pakten allebei een arm en lieten die weer langs haar zij zakken. Kyoko draaide zich om en keek naar hen allebei ... nog steeds met liefde in haar uitdrukking, zoals de spreuk vereiste.

Kyou fronste zijn wenkbrauwen en kneep zijn ogen tot spleetjes. “Onder wat voor betovering is ze?” Vroeg hij met strenge stem.

Shinbe keek hem woedend aan. “Een Tenshi kuste haar vlak voordat we het vernietigden.” Hij wist dat dit alles was wat hij te zeggen had, want Kyou had meer kennis dan zij allemaal bij elkaar als het op demonen en spreuken aankwam.

Kyou's lippen hielden een fluistering van een glimlach op hen, nu begrijpend. “Laat haar gaan,” instrueerde hij op dodelijke toon terwijl hij dichter naar haar toe daalde. Kyoko keek naar zijn nadering en gaf Kyou een liefdevolle glimlach die het hart van de meest kwaadaardige demonen zou hebben doen smelten.

Suki en Shinbe lieten Kyoko's handen los en deden een stap achteruit in de wetenschap dat ze hem niet konden weerstaan. Hij was te machtig. Ze keken vol afschuw toe hoe hij zijn hand achter Kyoko schoof en haar lichaam vlak tegen de zijne trok, haar optillend in de lucht om daar te blijven zweven.

Even voelde ze de harde kracht van de dij die haar benen scheidde en voelde de warmte van zijn huid door zijn zijden kleding heen. Kyoko sloeg haar armen om hem heen en drukte haar lichaam nog dichter tegen zich aan, genietend van het gevoel van zijn krachtige been tussen het hare.

Kyou zag hoe haar lippen van elkaar gingen terwijl ze zich tegen hem aan drukte. Er was een andere manier om de demonenspreuk te beschrijven, zoals hij zeker wist dat Shinbe het kende. De betovering had haar krols gemaakt. Hij drukte zich terug en hoorde haar zuchten als reactie en voelde een schok van gloeiendhete bliksem in zijn midden flitsen terwijl hij haar verwonderd aankeek. Niemand had hem ooit op deze manier beïnvloed ... niemand anders kon dat ooit. Hij zou het nooit toestaan.

Hij raakte haar rood aangelopen gezicht aan terwijl ze zich tegen hem inspande op zoek naar meer. Hij wist dat ze niet wist wat ze deed, want hij was zich bewust van de betovering waarin ze verkeerde en van haar onschuld. Onschuldig of niet, haar passie zou een geheel eigen kracht worden als ze eenmaal vrij was van de betovering.

Kyou wist dat ze zich alles zou herinneren wat er gebeurde als de betovering eenmaal was uitgewerkt, dus drukte hij zijn dij tegen haar aan en gaf haar de druk die ze zocht. Hij sneed zijn lippen over de hare in een veeleisende en hongerige kus. Hij zou haar in brand zetten met een behoefte ... een behoefte die de betovering zou overstijgen.

Hij voelde haar kleine hand in zijn haar glijden en haar vingers grepen hem vast. Door de sensaties die het veroorzaakte, verloor hij bijna de controle toen hij haar mond verslond en tegen haar aan wiegde ... haar het ritme laten voelen dat hij haar op een dag zou laten zien. Strevend naar controle, herinnerde hij zichzelf eraan dat hij haar niet zo zou nemen. Niet nu de spreuk tussenbeide kwam.

De anderen sprongen bijna uit hun vel toen Toya uit het bos neerstortte en vlakbij Kyou en Kyoko landde. Zijn ogen waren nu bloedrood van woede toen hij toekeek hoe Kyou het meisje hartstochtelijk kuste van wie hij meer hield dan het leven zelf. En hij wilde maar wat graag iemand daarvoor doden.

“Kyou! Laat Kyoko gaan.” Gromde Toya en voelde zijn demonische bloed gevaarlijk dicht bij de oppervlakte pulseren. “Nu!”

Kyou verbrak de kus en zijn gouden blik nam Toya met weinig sympathie in zich op. “Jullie zijn degenen die haar dit hebben laten overkomen ... nietwaar?” Hij draaide zich om naar het meisje, haar ogen keken hem verlangend aan en haar lippen wachten op zijn kus. Dit was niet de tijd of de plaats. Hij voelde dat de betovering al begon af te nemen en wist dat het nu veilig was om haar bij de anderen achter te laten.

Kyoko fronste zijn wenkbrauwen bij de onleesbare emoties die in zijn gouden ogen weerspiegeld werden. Ze hief een hand op om zachtjes zijn lippen aan te raken, terwijl ze zich de kus herinnerde. Hij streek met zijn lippen over haar vingertoppen en fluisterde toen zijn hete adem in haar oor waardoor ze trilde. “Binnenkort Kyoko. Zullen we afmaken waar we aan begonnen zijn. Ik zal in je zijn.”

Hij liet haar staan terwijl zij naar hem keek terwijl hij achteruit glinsterde en verdween. Kyoko voelde dat iemand achter haar kwam en haar hard tegen zich aan trok. Ze draaide haar hoofd om op te kijken en zag dat het Toya was. Hij hield haar bezitterig vast en ze leunde tegen hem aan terwijl ze naar de lucht keek waarin Kyou was vervaagd.

“Kyou,” ademde ze wensend uit. Ze voelde Toya's lichaam tegen het hare aanspannen en sloot verward haar ogen. Haar borst deed pijn. Ze legde haar hand op haar hart, voelde zichzelf vallen en verwelkomde de verlichting van de pijn toen haar wereld zwart werd.

Toya voelde dat Kyoko zich tegen hem ontspande, maar hij verstevigde nog steeds zijn greep op haar, niet leuk vindend wat hij zojuist had gezien. Toen smolt ze in zijn armen. Hij ving haar op, tilde haar in bruidsstijl op en droeg haar terug naar de anderen.

“Hier, neem haar.” Zijn hese stem beefde van emotie toen hij haar overhandigde aan Shinbe, die haar op zijn beurt neerlegde op een deken die Kamui voor haar had uitgespreid.

Shinbe draaide zich om en zag dat Toya nu zijn rug naar hen toe had gekeerd. Het was enigszins nederig om zijn broer voor het eerst zijn ware hart te zien tonen.

Toya zuchtte met een zinkend gevoel in zijn maag. “Shinbe, zal ze zich iets herinneren?” Hij draaide zich half om en keek over zijn schouder naar Shinbe en kromp ineen toen hij zijn broer aarzelend zag knikken.

Shinbe was zich er terdege van bewust dat Toya dit niet wilde horen, maar hij moest voorbereid zijn op de waarheid. “Alles, ze zal alles onthouden.” Hij had medelijden met Toya toen hij de schouders van zijn broer zag zakken van de nederlaag.

“Wat ga je doen?” Vroeg Shinbe, wetende dat Kyoko hier niet blij mee zou zijn. Hij zou echt niet in Toya's schoenen willen staan als Kyoko besefte wat er bijna was gebeurd. Shinbe raakte haar zachte wang aan en vroeg zich stiekem af hoe het zou zijn om haar zo te kussen. Zijn amethist ogen werden zachter. Zelfs hij was heimelijk verliefd op haar ... maar helaas het was het niet voorbestemd.

Toya had geen idee wat hij ging doen, maar verstoppen was niet één van hen. Hij ging naast Kyoko zitten en wierp Shinbe een waarschuwende blik toe waardoor hij snel zijn verboden hand van haar wang verwijderde. Het was al erg genoeg dat hij al zin had om uit zijn vel te springen, daar te zitten ... wachtend tot ze wakker werd. Zijn vingers trilden. “Shinbe, hoelang duurt het nog voordat ze wakker wordt?”

Shinbe trok een wenkbrauw op toen hij naar hem toe liep om tussen Suki en Kamui te gaan zitten. “Waarom maak je haar nu niet wakker. Dat is alles wat er nodig is.”

Voordat Toya erover nadacht, boog hij zich voorover en schudde zachtjes haar schouder. “Kyoko,” fluisterde hij, en trok toen snel zijn hand terug toen haar donkere wimpers knipperden. “Gaat het nu goed met je?” Vroeg hij haar rustig. Haar ogen flitsten groot en Toya hield zijn adem in.

‘Het gaat goed,’ fluisterde Kyoko en kromp ineen toen ze wist dat ze dit ook de laatste keer dat ze wakker was geworden had gezegd. Beide keren had ze gelogen. Ze weigerde naar Toya te kijken, haar blik ging naar Suki en Shinbe en ze voelde haar gezicht snel van kleur veranderen. Ze had het gevoel dat ze zou sterven van schaamte.

Kyoko sloot snel haar ogen, trok haar knieën op, sloeg haar armen er omheen en verborg haar gezicht. “Het spijt me. Het spijt me zo,” mompelde ze vanuit haar schuilplaats.

Toya stak zijn hand uit en legde zijn hand op haar schouder om haar te troosten. Toen ze ineenkromp, verwijderde hij het snel, balde zijn hand tot een vuist en liet hem weer langs zijn zij zakken. De pijn van de afwijzing spatte uiteen in zijn gouden ogen terwijl hij naar de anderen keek.

“Het is goed, Kyoko. Niets van dit alles was jouw schuld. Het was Hyakuhei. Die klootzak.” De woorden werden kalm gefluisterd, maar het was de stilte voor de storm en ze hoorden het allemaal luid en duidelijk. Toya stond op en staarde naar het haargordijn dat haar voor hem verborg. Zonder nog een woord draaide hij zich weer om en liep weg het diepe gebladerte in van het bos.

Kyoko wenste dat er een gat zou ontstaan en dat ze er gewoon in kon zinken en daar blijven waar niemand haar ooit zou vinden. Hoe moest ze ze nu onder ogen zien? Toen riep ze hardop: “O god, ik wil naar huis.”

Suki stond op en wilde de pijn van haar vriendin verzachten. “Kaen en ik kunnen je terugbrengen naar het meisjesbeeld, als je dat wilt.” Suki liep naar haar toe toen Kaen al in zijn drakenvorm uit de schaduw stapte. Ze klom erop en reikte haar hand naar Kyoko. “Laten we gaan.”

Kyoko stond langzaam op, kon niemand aankijken en fluisterde schuldbewust: “Ik ben over een paar dagen terug.” Ze rende naar Kaen en ze vertrokken naar het hart van de tijd en haar weg naar huis.

Toya stapte terug de open plek in en keek toe hoe Kaen uit zijn gezichtsvermogen verdween. Hij wilde niet dat ze naar huis ging. Hij voelde zijn hart een paar centimeter zakken. Wat als ze niet terugkwam? Toya draaide zich op de hielen en zette het op een lopen, in de hoop haar te verslaan naar het tijdportaal dat haar uit zijn wereld zou halen.

*****

Op de terugweg naar het meisjesbeeld zei Kyoko niets, dus probeerde Suki haar eruit te lokken. “Kyoko, ik zou me echt nergens zorgen over maken. We weten allemaal dat het de spreuk was en niet jij. Dus het is echt niet zo erg als je denkt.” Suki keek achterom en glimlachte naar Kyoko.

Kyoko deed een zwakke poging om terug te glimlachen, maar mengde zich niet in het gesprek. Ze had het te druk met het sterven van duizend doden elke keer als ze dacht aan wat ze had gedaan, vooral de manier waarop ze Toya en Kyou had gekust. Kyoko legde haar handen voor haar gezicht en wenste opnieuw dat ze zich kon verstoppen. Ze wilde gewoon naar huis en zo ver onder haar dekens kruipen als ze kon en daar een tijdje blijven.

Ze herinnerde zich hoe het voelde om Kyou te kussen en zuchtte. ‘Wat moet hij wel niet denken?’ Ze kon het geen van beiden kwalijk nemen, want ze had zich bijna op hen geworpen. Ze vroeg zich ook af welke reactie ze van Toya had gekregen. Hij had haar terug gekust ... nee ... hij had meer gedaan dan dat. Ze beefde bij de herinnering aan het gevoel van zijn hardheid onder haar.

Kyoko schudde haar hoofd. Als ze nu iemand zou moeten kiezen, zou ze Kotaro kiezen. Ze had zich tenminste niet op hem geworpen!

Ze drukte haar voorhoofd tegen Suki's rug en wist dat ze genoten had van de kus van Toya, en ja, ook van Kyou. Maar wat moeten ze nu van haar denken. Kyoko keek naar beneden terwijl de grond onder hen vervaagde. Ze vlogen al een tijdje en kwamen steeds dichter bij het Hart van de Tijd. “Suki, wil je me hier laten gaan? Ik zou de rest van de weg alleen willen lopen.”

Suki klopte op Kaen z’n schouder en hij dook lager en landde. Kyoko gleed eraf en Suki ook. “Weet je zeker dat je niet wilt dat we met je meelopen?” Vroeg Suki bezorgd.

Kyoko schudde haar hoofd, stapte naar voren en gaf Suki een knuffel. “Ik heb mijn kruisboog als er iets gebeurt en het is niet te ver. Ik ben over een paar dagen terug. Vertel het de anderen voor mij. Ik zal voor iedereen iets lekkers meebrengen.” Kyoko probeerde te glimlachen, maar haar mondhoeken wilden niet meewerken, dus gaf ze het op. Ze draaide zich om en begon in de richting te open waarin het meisjesbeeld stond ... en haar weg uit deze wereld.

Ze ontspande zich een beetje toen ze Kaen weer de lucht in hoorde gaan en haar de eenzaamheid gaf die ze nodig had. Hoe meer Kyoko liep, hoe meer ze zichzelf weer voelde en in plaats van zich te schamen ... begon ze boos te worden. Niet zozeer boos op zichzelf, maar boos op Toya en Kyou omdat ze misbruik van haar maakten terwijl ze allebei wisten dat ze in de ban was.

“Dat is het, de volgende persoon die me probeert te kussen, wordt aangepakt en het kan me niet schelen wie het is! Ik heb geen vriendje, en op dit moment wil ik er absoluut geen!” Daar, dat hardop gezegd, voelde ze zich een stuk beter over zichzelf. Ze zou naar huis gaan en een paar dagen ontspannen en zo goed als nieuw terugkomen.

Kyoko besloot dat ze Hyakuhei graag van de ene kant van dit land naar de andere zou schoppen als ze terugkwam. Dat had hij wel verdiend.

*****

Toya landde op de open plek in de hoop Kyoko op te vangen voordat ze naar huis ging. Zijn zilveren vleugels glinsterden en verdwenen daarna spoorloos. Zijn hart begon zenuwachtig te bonzen toen hij haar geur dichterbij voelde komen. Terwijl hij zijn mannetje stond, keek hij toe terwijl ze de open plek op liep. Ze had nog niet opgekeken, dus hij stond daar maar ... tussen haar en haar enige weg naar huis.

Kyoko was bijna helemaal naar hem toe gelopen voordat ze opkeek en stil bleef staan. “Toya,” ze slaagde erin om eruit te komen voordat ze haar blik weer neersloeg. Ze was nog niet in de stemming om met hem te praten. Niet met die vreemde gevoelens zo vers in haar geheugen. Die betovering had haar krols gemaakt, bij gebrek aan een betere term, en hoewel de betovering weg was, voelde ze nog steeds de hitte.

Verdomme, ze neemt dit te hard op. Hij wist dat hij iets moest doen om de spanning te verlichten voordat het allemaal in zijn gezicht ontplofte. “Kyoko kijk, je hoeft nu niet naar huis te gaan, niet met ons zo dicht bij het vinden van Hyakuhei. Laat een klein ding als een kus ons niet in de weg staan.”

Daar, hij had het gezegd. Het was niet erg en ze moest gewoon met hem teruggaan ... waar ze thuishoorde. Ja, dat zou beter zijn. Hij begon te friemelen toen hij merkte dat ze vlak voor hem was gestopt.

Kyoko hoorde zijn woorden. Laat een klein ding als een kus ons niet in de weg staan? Ze gromde inwendig. Dus hij dacht dat het niet erg was, toch? Hij dacht dat hij dat op elk moment kon doen en dat ze er geen aandacht aan moest schenken. Ha! Haar woede was naar boven gekomen en nu had ze er een uitlaatklep voor.

“Toya,” zei ze met de liefste stem die ze kon opbrengen.

“Ja, Kyoko?” Toya moest zichzelf dwingen geen stap terug te doen als zijn instinct hem vertelde dat hij daar weg moest.

Kyoko leunde naar voren alsof zij zachtjes iets tegen hem wilde zeggen en hij leunde een beetje naar voren zodat hij haar kon horen. Kyoko glimlachte. “NEE!”

Toya kon de aantrekkingskracht van de Taming-spreuk niet stoppen toen zijn lichaam zwaar werd en hij op de grond sloeg. Hij worstelde meteen om op te staan, maar ze stond daar en verlengde de betovering totdat hij het gevoel had dat hij zijn rug zou breken om ertegen te vechten.

“Voor de liefde van God, stop alsjeblieft!” Schreeuwde Toya.

Kyoko stampte met haar voet, maar sprak de betovering niet opnieuw uit. Ze beet op haar tong om het niet te doen. Toen liet ze het allemaal vliegen, maar het was niet de bindende spreuk. Het waren alle gevoelens die ze op dat moment voelde.

“Hoe kon je, Toya? Ik kan het begrijpen dat Kyou me zo kuste, maar jij? Je had me moeten beschermen! Dat betekent ook mijn gevoel! Dat had je me niet moeten aandoen! Niet als je wist dat ik er niets aan kon doen! Het laatste wat je had moeten doen, was me zoenen … zo!”

Toya voelde dat de betovering lichter begon te worden en hij vocht om zich van de harde grond te verheffen. “Kyoko, laat het me uitleggen.”

“Nee!” Kyoko schreeuwde. “Ik kan dit probleem oplossen. Ik heb geen vriendje in deze wereld en ik wil geen vriendje in deze wereld! Als ik een vriendje krijg, komt hij uit mijn eigen wereld. En volg mij niet! Ik ben over een paar dagen terug en als ik terugkom, wil ik niet dat iemand dit ooit nog oprakelt! Begrepen? Het! Is Nooit! Gebeurd!” Ze schreeuwde het laatste deel net toen ze de handen van het meisje aanraakte en verdween.

Tegen de tijd dat Toya zichzelf van de grond trok, stond hij te roken. “Verdorie!” Ze liet hem geen woord zeggen. Ze wilde niet dat hij haar vertelde dat hij niet wilde dat ze naar huis ging of dat hij wilde dat ze de zijne was of zo. ‘Dus ze wil geen vriendje in deze wereld.’

Toya's wenkbrauw trilde. “Wat bedoelde ze daarmee? Ze wilde geen vriendje in deze wereld ... dat ze er één zou krijgen in haar eigen wereld?” Hij draaide zich om en keek naar het beeld van de maagd, schreeuwend op de top van zijn longen. “Wat bedoelde je ermee, Kyoko? Kom nu meteen terug, verdomme!”

Toya zuchtte, wetende dat ze hem al lang niet meer hoorde. Het was nooit bij hem opgekomen dat iemand uit haar wereld haar misschien als partner zou opeisen. Hij kreeg een koude rilling door er alleen maar aan te denken. Nee, ze was aan het bluffen. Ze moest bluffen, en als ze dat niet was, wist hij hoe hij dat probleem moest oplossen. Hij zou gewoon van die man afkomen. Nee, dan zou Kyoko hem levenslang haten. Ze zou het hem nooit vergeven als hij een mens pijn zou doen.

‘Een mens kan je nooit beschermen,’ gromde Toya gefrustreerd, voelde toen een aanwezigheid en keek naar het meisjesbeeld. Kyou's kalme vorm materialiseerde zich op de open plek voor hem. ‘Verdomd! Hij had dit ongeveer net zo hard nodig als een gat in het hoofd.’

“De priesteres is van je weggelopen en is teruggekeerd naar haar wereld.” Zijn emotieloze tonen waren meer een statement dan een vraag.

“Het zijn jouw verdomde zaken niet Kyou, dus waarom ga je niet ... ga een ander meisje kussen en Kyoko met rust laten.” Hoewel ze broers waren, beide bewakers over Kyoko en het hartkristal van de bewaker, vertrouwde Toya hem nog steeds niet ... vooral met Kyoko. “Kyoko is van mij, begrepen? Laat haar gewoon met rust.”

“Ze is van jou, zeg je?” Kyou's toon was bijna verveeld. “Ze is puur en heeft geen partner. Ze is niet van jou.” De wind begon door de open plek te waaien en Kyou verdween ermee, Toya achterlatend met een zinkend gevoel terwijl hij één van Kyou's gouden veren in de standbeelden zag landen op de uitgestrekte handen en vervolgens verdween.

Toya leunde achterover tegen de zijkant van het meisjesbeeld en gleed er langzaam naar beneden tot hij zat ... wachtend. Minuten werden uren en Toya knipperde met zijn ogen naar de lucht. Wanneer was de zon ondergegaan? Hij wist dat de anderen onderweg waren. Hij kon hun geur ruiken die door de wind naar binnen kwam. Hij bleef daar maar wachten tot ze zich zouden laten zien.

Suki duwde Shinbe naar voren de open plek op en fluisterde: “Ga met hem praten Shinbe. Misschien helpt het. We gaan een eindje verder en slaan ons kamp op, oké?” Ze gaf hem nog een duwtje naar voren.

Shinbe wist dat Toya waarschijnlijk niet in een goed humeur was. Dat was hij nooit als Kyoko terugging naar haar eigen tijd, maar hij zou alles doen voor Kyoko en Suki. Op dit moment wilde één van hen dat hij erachter zou komen wat er gebeurde en zou kijken of hij iets kon zeggen dat zou helpen. Hij haalde diep adem en kwam stilletjes dichterbij, in de hoop dat Toya sliep.

“Wat wil je Shinbe?” Zei Toya, de amethist bewaker schrok.

Shinbe liep naar Toya en ging naast hem zitten. “Dus ze is nog steeds boos?”

Toya keek langzaam naar Shinbe. “Hoe kwam je op dat idee?”

Shinbe wees met zijn staf naar het Toya-vormige gat in de grond. “Nou, dat is iets nieuws, nietwaar?” Hij kon het niet helpen, maar hij glimlachte om zijn eigen grap. Toya keek hem woedend aan en zijn broer stopte met grijnzen. Shinbe zuchtte. “Heb je überhaupt met haar kunnen praten?”

Toya haalde zijn schouders op. “Ze wilde me niets laten zeggen. Ze was te boos om te luisteren. Nu is ze terug en ik heb een slecht gevoel. We hebben haar hier nodig.” In gedachten voegde hij er stilletjes aan toe: ‘Ik heb haar hier nodig.’

Shinbe knikte. “Misschien helpt het als je even bij haar gaat kijken. Jij bent tenslotte de enige van ons die het kan. En probeer de volgende keer niet dingen uit te leggen. Zeg gewoon dat het je spijt, oké?” Hij stond op en liep een paar stappen weg voordat hij stopte en toevoegde. “Als ze je de kans geeft om het uit te leggen, zorg er dan voor dat je haar vertelt dat je van haar houdt. Ze is tenslotte geen gedachtelezer.”

Toya wachtte tot Shinbe ver uit het zicht was voordat hij opstond en een zucht slaakte om zijn zenuwen te bedaren. Terwijl hij in het gezicht van het meisjesbeeld keek, vroeg hij zich stiekem af of Kyoko's look-alike uit het verleden net zo moeilijk te hanteren was als haar nakomeling. Om dat geheim te achterhalen zou hij Hyakuhei moeten vragen en dat was uitgesloten.

Hij reikte naar de handen van het meisje en verdween in het verzwelgende blauwe licht. Door de tijdbarrière springen gaf hem altijd de wilskracht. Het deed hem denken aan verdrinking ... maar dan zonder water.

De andere bewakers klaagden er vaak over dat hij de enige was die het kon, maar Toya was tot zijn eigen conclusie gekomen over dat ... de Taming-spreuk. Eerlijk was eerlijk. Hij was de enige op wie Kyoko de spreuk kon gebruiken, dus hij was de enige die haar in haar wereld kon achtervolgen en haar terug kon slepen.

‘Wat ben ik aan het doen? Ze gaat gewoon die verdomde spreuk gebruiken als ze me betrapt dat ik haar volg,’ Toya klom de kleine trap op en het heiligdom huis uit dat in Kyoko’s achtertuin stond. Hij was nooit zo goed geweest in het luisteren naar dat stemmetje in zijn hoofd, dus waarom nu beginnen. De nacht was kalm en koel, wat hem hielp om de confrontatie aan te gaan.

Toen hij naar Kyoko's huis keek en geen van de normale lichten aan zag, besloot hij om haar huis heen te lopen totdat hij haar slaapkamerraam zag. Dit was niet de eerste keer dat hij voor deze ingang koos. Trouwens, het zou gewoon zijn geluk zijn om die freak van een grootvader die ze had tegen te komen.

Toya klom snel in de boom buiten Kyoko's slaapkamer en glimlachte toen hij zag dat het raam open was en haar licht uit. Hij legde zijn handen op het raam en opende het de rest van de weg stilletjes, ineenkrimpend toen het een licht krakend geluid gaf.

Toya klom haar kamer binnen en kroop naar haar bed. Ze was half bedekt, met haar kleine hand onder haar kin gekruld, liggend op haar zij met haar kastanjebruine haar uitwaaierend om haar heen op het witte kussen. Hij ging langzaam op de rand van het bed zitten, boog zich over haar heen en keek hoe ze ademde.

Hij hield ervan om haar te zien slapen. Als bewaker sliep hij niet zoveel als een mens, dus hij had veel kansen om gewoon te zitten en naar haar te kijken zonder dat ze het wist. Toya's gedachten dwaalden af naar de kus ... beide kussen.

Zoals hij het zag, was hij nog steeds zichzelf, zelfs toen zijn demonische kant het overnam ... beide kanten maakten deel uit van hem. En hoewel ze in die liefdesbetovering verkeerde ... was zij het nog steeds. Trouwens ... het was maar een kus. Zijn gouden ogen fonkelden van zilver bij de herinnering aan de hartstochtelijke kus, waardoor hij ineenkromp toen de honger weer op hem afkwam.

Begreep ze niet dat hij haar nooit zou kunnen afwijzen, niet als het erop aankwam dat ze een kus van hem wilde? Wat hem eigenlijk verdrietig maakte, was dat geen van beide kussen echt was geweest. Hij gromde inwendig en probeerde dat feit weg te jagen. Voor hem was het echt geweest.

Toen het eerste ochtendgloren kwam, klom Toya weer uit het raam en ging op een tak van de boom zitten ... wachtend.

Kyoko werd wakker terwijl ze zich uitrekte en opende haar ogen. Ze voelde meteen dat er iets niet klopte. Ze ging rechtop zitten en keek rond in haar kamer. Ze fronste en voelde de hete plek onder haar hand. Ze zag meteen de afdruk waar iemand was geweest ... naast haar. Ze kon de kleine glimlach die haar lippen sierde niet helpen. Toya was bij haar geweest.

Hoofdstuk 5 “Onuitgenodigd”

Kyoko kleedde zich haastig aan om naar school te gaan. Sinds ze terug was, zou ze vandaag zeker gaan. Ze had al zoveel gemist en daarnaast miste ze haar vrienden van deze wereld. Kyoko borstelde haar kastanjebruine haar totdat het glom en beloofde zichzelf dat ze niet zou nadenken over wat er in de andere wereld zou gebeuren en gewoon zou genieten van wat het was ... normaal. Ze liet de borstel weer op de wastafel vallen, ging naar beneden en kwam in de eetkamer.

Opa keek verbaasd op, “Kyoko, jij thuis? Ga je vandaag naar school? Ik heb al een goed excuus bedacht als je het nodig hebt.” Hij grijnsde naar haar.

De familie was eraan gewend geraakt dat Kyoko de priesteres was waar hun voorouders zo lang geleden over hadden geschreven. Het maagdenschrijn achter het huis was van hun familie geweest zo ver ze het konden traceren en ze hielden het geheim veilig.

Kyoko kreunde. “Bedankt opa, maar ik wil gaan dus bewaar het maar voor de volgende keer oké?” Ze wist dat haar opa alleen maar probeerde te helpen, maar sommige ziektes die hij bedacht om haar school en vrienden voor de gek te houden, gingen echt te ver.

Tama grijnsde omdat hij wist dat hun grootvader het Kyoko vaak moeilijk maakte om zelfs maar haar gezicht te laten zien op school, vooral nadat ze had gezegd dat ze een onbekende ziekte had die besmettelijk was. Tama kuchte in zijn hand om zijn lach te verbergen, pakte toen een stuk toast van het bord en liep de deur uit.

“Ik denk dat je het idee dat ze zwanger is, voor de volgende keer moet bewaren, opa.” Zijn knieën knikten bijna bij de blik op zowel Kyoko's gezicht als dat van zijn grootvader. Tama veranderde snel van onderwerp en begon achteruit de kamer uit te lopen. “Zus, wil je misschien opschieten als je niet weer te laat wilt zijn.” Hij zwaaide naar haar toen hij naar buiten rende.

Na een paar minuten bijgepraat te hebben, kuste Kyoko haar moeders wang en liep toen de deur uit. De dag was al perfect, niet te koud of te warm terwijl ze langzaam de weg opliep naar school. De wind voelde goed aan op haar gezicht en het was een leuke onderbreking om niet alert te hoeven blijven voor het geval er om de hoek demonen op de loer lagen.

Dit was één van de redenen waarom ze altijd terugging naar het tijdportaal. Om deze wereld veilig en vrij van demonen te houden, moest ze de rest van het kristal vinden en terugbrengen naar deze kant van het tijdportaal voordat de hel losbrak ... letterlijk.

Ze was nog niet zo ver de straat uit toen haar vrienden in zicht kwamen. Ze stopten met lopen, wachtend tot ze zich bij hen voegde. Kyoko versnelde haar pas om hen glimlachend in te halen. Normaal zijn had nog nooit zo goed gevoeld.

Toya zag Kyoko haar huis verlaten en uit nieuwsgierigheid was hij haar gevolgd, met de bedoeling om te vertrekken zodra hij wist dat ze veilig op school was. Hij zag hoe verschillende meisjes naar haar zwaaiden en ze haalde hen in, alsof ze allemaal tegelijk aan het praten waren. Toya weefde onopgemerkt door de bomen, zodat hij kon horen wat ze zeiden.

Eén van de meisjes vertelde Kyoko dat iemand naar haar had gevraagd. Toya's hoofd schoot in het rond toen hij een man Kyoko's naam hoorde roepen en rennen om hen in te halen. Toya verstijfde toen de man zijn handen naar Kyoko uitstak. Ze glimlachte naar hem, knikte en legde haar boeken in zijn uitgestrekte armen.

“Bedankt Tasuki.” Kyoko bloosde. Hij wilde haar boeken altijd dragen alsof ze te zwaar voor haar waren en nadat ze hem in het verleden zo vaak had afgewezen, had ze eindelijk toegegeven, zich realiserend dat hij alleen maar zou blijven vragen totdat hij zijn zin kreeg. Hij was erg volhardend maar niet opdringerig en dat vond ze leuk aan hem.

Toya keek naar Tasuki met koude, doordringende ogen. Hij hield niet van het feit dat de jongen zo dicht bij Kyoko liep of de manier waarop hij naar haar keek. Hij kon zien dat Tasuki haar wilde en het maakte hem nog meer kwaad toen Kyoko naar hem glimlachte alsof ze meer waren dan alleen vrienden. De andere meisjes waren vooruitgelopen en lieten Tasuki en Kyoko alleen lopen. Toya volgde hen dichterbij en probeerde te horen wat er werd gezegd. Met behulp van zijn bewakersgehoor ving hij elk woord op.

Tasuki staarde naar Kyoko terwijl ze liepen. Ze was het mooiste meisje dat hij ooit had ontmoet en hij was vanaf de eerste dag dat ze elkaar ontmoetten verliefd op haar. Dat was de eerste klas geweest, maar hij had toen al een besluit genomen. Hij hoopte maar dat ze op een dag hetzelfde voor hem zou voelen. Hij wist dat ze niet ziek was, zoals haar familie de school altijd deed denken, maar hij liet dat niet merken.

“Kyoko, wil je vanavond uit? Ik bedoel …” Tasuki draaide de boeken met een nerveus gebaar van de ene naar de andere arm. “Ik zie je bijna nooit meer.” Zijn zachte ogen ontmoetten de hare met een hoopvolle blik.

Kyoko wist niet zeker of het wel een goed idee was om gewoon op een date te gaan met alles wat er de laatste tijd in de andere wereld was gebeurd. Maar ... hij was tenminste normaal en uit haar wereld. Hij zag er zo schattig uit en staarde haar met hoopvolle ogen aan. Hoe kon ze nee tegen hem zeggen? “Oké, kun je me vanavond rond zeven uur bij mij thuis ontmoeten?” Ze schonk hem een winnende glimlach.

Tasuki straalde toen hij eindelijk zijn zin kreeg. “Het zou mij een genoegen zijn.” Hij pakte onschuldig haar hand terwijl ze wat sneller liepen om de anderen in te halen.

Toya kookte van woede toen hij hoorde dat die man Kyoko mee uit vroeg en haar ja hoorde zeggen. Zijn ogen brandden een gat in de rug van de jongen toen ze op de weg verdwenen. “Ze gaat niet met hem uit, nu niet en nooit niet.” Gromde hij. “Niet als ik er iets mee te maken heb.”

*****

Kyoko was de schooldag doorgekomen zonder al te veel te verknoeien. Ze haalde zelfs een goed cijfer voor haar wiskundetoets, wat geweldig was, aangezien ze nauwelijks tijd had om te studeren. Terwijl ze heen en weer wisselde tussen werelden zoals zij deed, was het een wonder dat ze haar niet al van school hadden getrapt. Het was een fijn gevoel voor haar dat haar grootste probleem hier was wat ze zou dragen en waar Tasuki haar naartoe zou brengen. Het was zoveel beter dan je zorgen moeten maken over het bestrijden van demonen.

Ze ging haar huis binnen, nog steeds in gedachten verzonken, zwaaiend naar haar moeder en opa terwijl ze langs de keuken liep op weg naar haar kamer. Ze keek in de spiegel, schudde haar hoofd naar het schooluniform dat ze droeg en opende haar kastdeur om te kijken naar de kleren die ze had opgehangen. Kyoko trok haar shirt uit, klaar om een paar outfits te passen om te zien welke er het beste uit zou zien.

Net toen ze haar hand uitstak om een mooi roze shirt te pakken, hoorde ze een geluid. Kyoko deed de kastdeur een beetje dicht zodat ze naar het raam kon kijken waar het geluid vandaan kwam, Kyoko hijgde en hield het shirt tegen haar borst.

Toya stond daar, recht voor het raam. Hij stond daar gewoon met zijn armen over elkaar gevouwen in zijn normale geagiteerde houding, maar zijn ogen waren standvastig ... te standvastig.

Toya verbrak eindelijk de stilte. “Kyoko, we moeten gaan.” Hij deed een stap naar voren en stak zijn hand naar haar uit, maar zij deed hoofdschuddend een stap terug.

“Nee, ik ben nog niet klaar om terug te gaan. En jij moet mijn kamer uit, Toya.” Ze drukte het shirt tegen haar borst en voelde de warmte naar haar wangen stromen. Na alles wat er de laatste tijd was gebeurd, was zich blootgesteld voelen wel het laatste wat ze op dit moment nodig had.

Toya liet zijn hand weer op zijn zij vallen. “Waarom kun je nu niet gewoon teruggaan? Iedereen wacht op je.” Hij stelde de vraag met een kalme stem, maar Kyoko kreeg het gevoel dat er een onderliggende betekenis in zat.

“Ik wil hier nog een dag blijven,” zei ze terwijl ze wegkeek, niet in staat om hem in zijn ogen aan te kijken. Ze hapte naar adem toen Toya plotseling centimeters van haar verwijderd was.

“Welke plannen heb je die belangrijker zijn dan de talismannen te vinden, ze weer in elkaar te zetten en te voorkomen dat Hyakuhei demonen hierheen brengt?” Vroeg hij terwijl hij nog dichterbij kwam, waardoor ze weer achteruit stapte.

Zijn ogen hadden een gevaarlijke uitdrukking, maar Kyoko kon ook iets anders ontdekken dat daar verborgen was. Hij was te dichtbij ... groter dan het leven. Haar blik dwaalde naar zijn lippen om weer terug te keren naar de zilveren vonken die nu in zijn gouden irissen uiteenspatten. Was het haar verbeelding of kwam hij dichterbij? Oh nee! Ze was niet van plan om weer voor gek te staan.

“Toya, ga weg!” Kyoko's stem begon te stijgen en Toya's ogen begonnen samen te knijpen. “Ga nu meteen weg en kom niet terug tenzij je wordt uitgenodigd!” Schreeuwde ze terwijl ze naar het raam wees.

Toya kwam op haar af terwijl Kyoko achteruitliep, dit keer tegen de muur. “Waarom kun je me niet vertellen waarom je niet meteen terug wilt komen, Kyoko? Wat is er zo belangrijk dat je bereid bent iedereen in de steek te laten?”

Kyoko staarde in zijn gouden ogen, hun gezichten nu nog maar een ademtocht van elkaar verwijderd. Hij plantte een handpalm tegen de muur om haar in de val te lokken terwijl hij naar voren leunde. Kyoko beet op haar onderlip. Wat was hier aan de hand? Toya had nog nooit zo gehandeld. Op dat moment betrapte ze hem erop dat hij met een vastberaden blik naar haar lippen keek en plotseling vergat ze hoe ze moest ademen.

Hij wilde niet dat ze aan deze kant van het hart van de tijd zou blijven. Hij wilde dat ze hem verkoos boven die stomme Tasuki-man, maar tot nu toe was ze niet bereid om het te doen. Hij duwde haar achteruit tegen de muur, zodat ze hem niet kon ontwijken. Het was duidelijk en simpel ... Hij wilde niet dat ze met Tasuki uitging. Zijn blik viel op haar lippen en herinnerde zich de kus die ze hem had gegeven terwijl ze in de ban was. Hij vroeg zich af of ze hem zo zou kussen zonder een betovering.

Zonder na te denken over de gevolgen boog Toya zijn hoofd en drukte haar lippen in een hongerige kus, in een poging haar te laten zien dat hij niet wilde dat ze hier bleef, maar met hem terugkwam. Omdat hij het haar niet met woorden leek te vertellen, drukte hij zijn lichaam tegen het hare waardoor ze naar adem snakte.

Toya greep de kans en verdiepte de toch al veeleisende kus, proevend van de zoetheid waarvan hij wist dat die er was. Zijn lichaam voelde aan alsof het in brand stond toen hij elke verborgen plek opzocht die hij kon vinden. De plotselinge behoefte om zichzelf in haar te drijven kwam naar boven in zijn beschermend bloed en probeerde zijn geest over te nemen. Zijn dijbeen tussen haar benen drukkend, wiegde zijn lichaam met de kus, waardoor een ritme ontstond dat hem de adem benam.

Sensaties schoten door Kyoko's lichaam en ze wist dat ze dit moest stoppen ... nu meteen, anders zou het te ver gaan. Ze duwde uit alle macht tegen zijn borst in de hoop dat hij deze keer niet tegen haar zou vechten.

Toya liet haar grommend los, stapte achteruit, zwaar ademend en worstelde met zijn controleverlies. “Kyoko, ik wil gewoon dat je met me mee terugkomt.” Zijn zacht gesproken woorden waren vervuld van de pijn van de afwijzing. Zijn pony was jongensachtig voor zijn ogen gevallen, alle emotie voor haar verborgen.

Ze glipte achter de deur van haar kast, pakte een shirt en trok het snel aan. Toen ze weer naar buiten stapte, was Toya verdwenen. Kyoko zuchtte en sprong op toen ze haar moeder op haar slaapkamerdeur hoorde kloppen.

“Kyoko, Tasuki is hier. Ik zei hem te wachten, dat je zo beneden zou zijn, oké?” De zachte stem van haar moeder bereikte haar. Kyoko keek nog een laatste keer naar het raam en toen weer naar de spiegel. Ze reikte omhoog en raakte met haar vingers haar lippen aan, nog steeds de tinteling voelend van zo'n verhitte kus. Met een verslagen zucht sloot ze de kastdeur en ging naar beneden. Omdat ze Tasuki niet in huis vond, liep ze naar de deur en trof hem buiten aan.

Toya keek toe hoe Tasuki en Kyoko elkaar begroetten. Nog steeds in de boom reikte hij naar voren ... pakte een flinke tak en gooide die naar Tasuki, waarbij hij hem tegen zijn achterhoofd sloeg.

“Au,” riep Tasuki en raakte toen zijn achterhoofd aan en keek verward om zich heen. Omdat hij geen vliegende voorwerpen meer vond, wierp hij een blik achterom naar Kyoko. “Ben je er klaar voor? Ik dacht dat we een film zouden pakken en dan iets zouden gaan eten.”

Kyoko knikte en pakte zijn hand en leidde hem weg van het huis voordat Toya besloot iets te gooien dat haar vriend pijn zou kunnen doen.

*****

Later die avond liep Tasuki met Kyoko mee naar huis. Ze lachten en hadden een geweldige tijd toen ze bij haar voordeur kwamen. “Tasuki, ik kan je niet genoeg bedanken. Ik heb een geweldige dag gehad vandaag.” Ze glimlachte naar hem toen ze zag hoe blij hij was. Ze had het erg naar haar zin.

Tasuki stapte dichter naar haar toe en verkleinde de afstand tot ze elkaar bij elke ademhaling bijna raakten. “Kyoko, mag ik je welterusten kussen?” Vroeg hij met een zachte stem, op de één of andere manier wetende dat ze weer zou verdwijnen.

Kyoko keek behoedzaam om zich heen, in de hoop dat niemand keek. Ze knikte naar Tasuki en dacht bij zichzelf, ‘waarom niet ... iedereen heeft me gekust, waarom laat je Tasuki niet toe sinds hij de liefste van allemaal was.’

Ze hief haar gezicht naar hem op en sloot haar ogen terwijl ze wachtte. Ze voelde zijn lippen in een onschuldige kus over haar wang glijden en opende snel haar ogen om hem te zien blozen toen hij haar bedankte en zich omdraaide om te vertrekken. Kyoko stond daar te denken hoe grappige dingen werken. De enige persoon die ze toestemming gaf om haar te kussen, gaf haar niet eens een echte kus. Ze giechelde in zichzelf terwijl ze zich omdraaide om terug naar het huis te gaan.

Ze voelde zich beter over alles wat er de afgelopen twee dagen was gebeurd. Ze had zelfs het gevoel dat ze de groep weer aankon, dus begon ze een tas in te pakken om mee terug te nemen. Ze had Suki beloofd dat ze wat lekkers mee zou brengen.

Trouwens, Toya had gelijk. Ze moet niet zo egoïstisch zijn om ze allemaal op haar te laten wachten. Ze stopte er zoveel in als de tas kon dragen en schreef een briefje waarin ze haar familie vertelde dat ze terug was gegaan naar de andere wereld en zo snel mogelijk zou terugkeren. Ze zouden het begrijpen ... dat deden ze altijd.

*****

Nadat hij Kyoko had gekust, was Toya teruggegaan naar het kamp waar de anderen zaten te wachten en besloten dat hij zich geen zorgen meer zou maken. Hij zou het hem niet lastig maken dat ze uit was met die Tasuki-persoon. Het kon hem niks schelen. Hij liep boos heen en weer naast het vuur dat ze voor de nacht hadden gemaakt.

Kamui keek Toya behoedzaam aan en wreef nog steeds over zijn hoofd waar Toya hem zojuist had geraakt. Het enige wat hij had gedaan was vragen of Kyoko in orde was ... Toya hoefde hem niet te slaan. Suki keek naar Shinbe en haalde zijn schouders op toen Shinbe op de één of andere manier het lef kreeg om het te vragen. “Toya, heeft ze toevallig gezegd wanneer ze terug zou komen?”

Toya draaide zich om en kneep zijn ogen tot spleetjes naar Shinbe. “Hoe moet ik dat in godsnaam weten? Ze praat nu niet echt tegen me en wat mij betreft kan het me niet schelen wat ze doet.” Hij bleef heen en weer lopen.

Shinbe grijnsde. “Ja, we kunnen je vertellen dat het je niet kan schelen dat je met al je ijsberen een pad door het kamp maakt.”

“Hou je mond,” was Toya's antwoord, wetende dat hij niemand voor de gek hield ... zelfs zichzelf niet. Als hij wist dat ze hem niet zou afwijzen, zou hij haar gewoon vertellen wat hij voor haar voelde. Wat hem nu echt dwarszat, was het feit dat hij haar misschien helemaal kwijt zou raken. Dat was enger dan iets anders ooit zou kunnen zijn.

Hij stopte met ijsberen toen hij aanwijzingen zag van het pad dat Shinbe net had aangewezen en zuchtte. Hij had het nog nooit echt hardop gezegd of zelfs maar in gedachten, maar Kyoko zat nu onder zijn huid en hij werd er gek van. Toya vertrok in een snel tempo om het heiligdom te controleren en te zien of ze al terug was.

*****

Kyoko kwam zo snel uit het tijdportaal dat de zwaarte van haar rugzak haar uit haar evenwicht bracht. Vlak voordat ze viel, stak een hand naar haar uit en hield haar vast. Kyoko knipperde met haar ogen naar Kyou die daar stond te gloeien in het maanlicht, koninklijk als elke prins. Waarom bleef hij zo verschijnen?

Ze deed een stap achteruit en slikte nerveus. “Kyou, wat doe jij hier?” Dat gedoe met mensen die haar beslopen, begon uit de hand te lopen.

Kyou keek naar de emoties die over haar gezicht flitsten en zag verwondering en een spoor van angst in haar ogen. Hij wist dat ze bang voor hem was en dat vond hij niet erg, zolang het maar een lichte angst was, want hij zou haar geen pijn doen. Dat zou hij haar langzaam laten zien.

Zonder zijn hoofd van haar af te wenden, keek hij van haar naar het maagdenbeeld en toen weer terug. “Waarom ging je naar huis, wetende dat het hartkristal van de beschermer er nog is?” Zijn toon was zacht.

Kyoko beet op haar lip. Ze wilde echt niet dat iemand het wist. “Ik ... ik schaamde ... me.” Om de één of andere reden kon ze gewoon niet tegen hem liegen terwijl ze in die gouden ogen staarde.

“Het is goed dat u niet tegen me liegt, priesteres.” Kyou's stem klonk bijna verleidelijk en Kyoko had het gevoel dat hij haar naar zich toe probeerde te trekken. Hoe wist hij dat ze erover dacht tegen hem te liegen? Ze wist dat hij haar geen pijn zou doen. “Je moet nooit de behoefte voelen om tegen me te liegen. Ben ik tenslotte niet een van je bewakers?”

‘Daar gaat hij weer,’ dacht ze. ‘Het is alsof hij mijn gedachten leest.’ Haar ogen werden een beetje groter toen ze naar hem keek. Ze probeerde er niet aan te denken, maar de herinnering kwam gewoon binnen. De kus die ze hadden gedeeld terwijl ze onder betovering was. Kyoko kon niet wegkijken van zijn blik toen ze zich herinnerde hoe hij smaakte en hoe hij haar vasthield met zijn dij tussen haar benen.

Ze voelde een warmtestoot door haar heen gaan bij de herinnering eraan en bloosde toen haar blik naar zijn perfecte lippen daalde. Ze snakte naar adem toen hij zijn hand uitstak en haar in zijn armen trok, die magische lippen over de hare sloeg in een kus die haar de adem benam. Zodra ze op de kus begon te reageren, liet hij haar los en ze keek op en zag zijn ogen donker worden tot diep goud.

“Waarom doe je dit, Kyou?” Vroeg ze met trillende stem. “Je kent me niet eens echt, laat staan zoals ik ben. Je hebt zelfs geprobeerd me te vermoorden toen ik hier voor het eerst kwam met het beschermend hartkristal. Je zei dat ik niets anders was dan een mens en onwaardig. Dus waarom doe je dit nu?”

In een oogwenk had Kyou haar en tilde haar op tot ooghoogte. “Als ik je dood wilde hebben ... dan zou je dood zijn.”

Kyoko voelde haar hart tegen haar borstkas bonzen. Ze keek in zijn normaal emotieloze ogen en dacht dat ze een flikkering van emotie zag, maar hij verborg het snel.

Terwijl hij haar verder in zijn armen trok, berispte Kyou: “Veronderstel niet te weten hoe ik me voel.” Hij streek met zijn lippen over haar wang terwijl hij haar dieper in zijn boeien trok. Hij zou de vlammen aanwakkeren die met haar begraven waren tot ze het niet meer aankon. “Binnenkort zul je zien hoeveel een bewaker kan liefhebben.”

Daarmee nam hij haar lippen in een nieuwe kus die haar ziel in vuur en vlam zette van graag willen ... of was het pure behoefte? Hij liet haar lippen los en streelde met één hand haar wang met vederlichte aanrakingen.

Kyoko was stomverbaasd dat zo'n machtige beschermheer, die in staat was om zoveel mensen te doden, zo zachtaardig kon zijn. Wanneer was ze Kyou in een ander licht gaan bekijken? Ze keek hem vragend aan en vroeg zich af wat hem veranderd had.

“Wat wil je van me, Kyou?” Vroeg ze fluisterend.

Kyou haalde zijn vingers door haar haar, pakte een handvol en legde zijn wang naast de hare, fluisterend in de schelp van haar oor. “Alles wat jij bent, zal ik hebben.”

Zijn adem was zo heet tegen haar huid en het voelde zo goed. Kyoko sloot haar ogen en zuchtte.

Er verscheen een zweem van een glimlach op Kyou's lippen toen hij haar haar ogen zag sluiten, maar zijn glimlach vervaagde toen hij de geur opving die dichterbij kwam. Hij zette haar op de rand van één van de omringende stenen. Zonder nog een woord te zeggen liet Kyou haar daar in verbijstering zitten, wetende dat Toya haar een boete zou geven terwijl ze naar hem hunkerde.

Kyoko was nog steeds in een roes toen Toya de open plek binnenstapte. Hij gromde zacht terwijl hij een show van gouden veren om haar heen zag regenen. Hij richtte zijn blik alleen op haar en kwam langzaam dichterbij. Ze zag eruit alsof ze half sliep. Toya kneep waarschuwend zijn ogen tot spleetjes naar de lucht boven hem. Kyou speelde hier een gevaarlijk spel en hij vond het niet leuk.

Hij wist dat Kyou hem alleen maar treiterde door te komen en gaan waar hij wilde. Hij begreep waarom Kyou zich niet bedreigd voelde in de buurt van Kyoko. Tadamichi had zo lang geleden geprobeerd Hyakuhei zover te krijgen om de priesteres te delen en Toya wist dat dat ook de redenering van Kyou was, maar hij wilde Kyoko niet met hem of iemand anders delen. En hij dacht ook niet dat Kyoko ervoor zou gaan.

‘Ik hield eerst van haar,’ bekende Toya zacht, wetende dat ze hem op dit moment niet meer kon horen. ‘Kyou en zijn verdomde betoveringen.’ Hij stak zijn hand uit om haar wang aan te raken, maar voordat hij het doel bereikte, maakte hij een vuist en liet hij zich zakken.

In plaats daarvan pakte hij Kyoko's rugzak en hielp haar van de rots af. Hij nam haar bij de hand en leidde haar naar het kamp zonder dat er tussen hen een woord werd gesproken. Binnenkort, dacht Toya, heel snel zouden ze moeten praten ... en deze keer zou ze naar elk verdomd woord luisteren.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.