Trotseer Het Hart Niet

De Bewaker Van Het Kristallen Hart Serie Boek 2

Amy Blankenship

Vertaald door Angelique Hofland

Auteursrecht © 2006 Amy Blankenship

Engelse editie uitgegeven door Amy Blankenship

Second Edition Gepubliceerd door TekTime

Alle rechten voorbehouden.

De Legende Van Het Hart Van De Tijd

De werelden kunnen veranderen ... maar echte legendes vervagen nooit.

Duisternis en licht hebben sinds het begin der tijden voortdurend gestreden. Werelden worden gevormd en verpletterd onder de voeten van hun scheppers, maar de voortdurende behoefte aan goed en kwaad is nooit in het geding geweest. Soms wordt er echter een nieuw element in de mix gegooid … het enige dat beide partijen willen, maar dat er maar één kan hebben.

Paradoxaal van aard is het Guardian Heart Crystal de enige constante die beide partijen altijd hebben nagestreefd. De kristalachtige steen heeft de kracht om het bekende universum te creëren en te vernietigen, maar kan alle lijden en strijd in één adem beëindigen. Sommigen zeggen dat het kristal een eigen geest heeft … anderen zeggen dat de goden erachter zitten.

Elke keer dat het kristal is verschenen, stonden zijn bewakers altijd klaar om het te verdedigen tegen iedereen die het egoïstisch zou gebruiken. De identiteit van deze bewakers blijft ongewijzigd en ze houden met dezelfde wreedheid lief, ongeacht de wereld of de tijd.

Eén meisje staat in het midden van deze oude beschermers en is het voorwerp van hun genegenheid. Ze houdt de kracht van het kristal binnen in zich. Dit is de drager van het kristal en de bron van zijn kracht. De lijnen vervagen vaak en het bewaken van het kristal verandert langzaam in het bewaken van de priesteres van de andere bewakers.

Dit is de wijn waaruit het hart van de duisternis drinkt. Het is de gelegenheid om de bewakers van het kristal zwak en vatbaar voor aanvallen te maken. De duisternis hunkert naar de kracht van het kristal en ook het meisje zoals een man zou hunkeren naar een vrouw.

Binnen elk van deze dimensies en realiteiten vind je een geheime tuin die bekend staat als het Hart van de Tijd. Daar knielt een standbeeld van een jonge menselijke priesteres. Ze wordt omringd door een eeuwenoude magie die haar geheime schat verborgen en goed bewaard houdt. De handen van het meisje zijn uitgestrekt alsof ze wachten tot er iets kostbaars in hen wordt geplaatst.

De legende zegt dat ze wacht op de krachtige steen die bekend staat als The Guardian Heart Crystal om naar haar terug te keren.

Alleen de Guardians kennen de ware geheimen achter het beeld en hoe het tot stand is gekomen. Voordat de vijf broers voor het eerste adem haalden, beschermden hun voorouders, Tadamichi, en zijn tweelingbroer, Hyakuhei, het hart van de tijd tijdens zijn donkerste geschiedenis. Gedurende verschillende tijdperken beschermde de tweeling het zegel dat de menselijke wereld ervan weerhield te overlappen binnen het demonenrijk. Deze taak was heilig en de levens van zowel de mensen als de demonen moesten veilig en geheim worden gehouden voor de ander.

Onverwacht, tijdens hun bewind, stak een kleine groep mensen per ongeluk over naar de demonenwereld vanwege het heilige kristal. In een tijd van onrust veroorzaakten zijn krachten een scheur in het zegel dat de dimensies had gescheiden. Toen ze de gevaren zagen, waren de leider van de menselijke groep en Tadamichi snel bondgenoten geworden en sloten ze een pact om de scheur in het zegel te sluiten en de twee werelden voor altijd van elkaar gescheiden te houden.

Maar in die tijd waren Hyakuhei en Tadamichi allebei verliefd geworden op de dochter van de menselijke leider.

Tegen de wensen van Hyakuhei in was de scheur gerepareerd door Tadamichi en de vader van het meisje. De sterkte van het zegel was vertienvoudigd, waardoor de gevaarlijke liefdesdriehoek voor altijd werd gescheiden. Hyakuhei's hart was verbrijzeld ... Zelfs zijn eigen bloedbroeder, Tadamichi, had hem verraden door ervoor te zorgen dat hij en de priesteres voor eeuwig gescheiden waren.

Liefde kan in de meest goddeloze dingen veranderen als ze eenmaal verloren is. Hyakuhei's gebroken hart veranderde in kwaadaardige woede en jaloezie waardoor er een strijd ontstond tussen de tweelingbroers, waardoor het leven van Tadamichi werd beëindigd en hun onsterfelijke zielen werden gespleten. Die stukjes onsterfelijkheid creëerden vijf nieuwe bewakers om de voogdij over het zegel te nemen en het te beschermen tegen Hyakuhei, die zich bij de demonen in het kwade rijk had gevoegd.

Gevangen in de duisternis die hij was geworden, wierp Hyakuhei elke gedachte op om het hart van de tijd te beschermen ... in plaats daarvan richtte hij zijn energie op het volledig verbannen van het zegel. Zijn lange nachtelijke lokken, die tot voorbij zijn knieën reikten en een gezicht dat alleen toebehoorde aan de meest verleidelijke, het ware kwaad dat verborgen zit in zijn engelachtige verschijning.

Terwijl de oorlog tussen de krachten van licht en donker begint, wordt een verblindend blauw licht uitgezonden door het geheiligde standbeeld dat aangeeft dat de jonge priesteres herboren is en dat het kristal aan de andere kant weer boven water is gekomen.

Terwijl de bewakers zich tot haar aangetrokken voelen en haar beschermers worden, begint de strijd tussen goed en kwaad echt. Vandaar de toegang tot een andere wereld waar duisternis overheerst in de wereld van licht.

Dit is een van hun vele epische avonturen ...

Hoofdstuk 1 "Geheime liefde"

Hyakuhei stond naar het hart van de tijd te staren, wetende dat de priesteres nog steeds aan de andere kant was, in haar wereld. Zijn middernachthaar gleed langs zijn lichaam als een donkere lijkwade toen zijn vleugels wijd opengingen en een briesje over het zachte gras veroorzaakte. Zijn perfecte lippen kromden lichtjes in een veelbetekenende glimlach. Een bedorven gloed vormde zich over de grond rondom het heiligdom, waardoor het een griezelig uiterlijk kreeg.

Alsof hij door een onbekende kracht werd getrokken, gleed hij dichter naar het beeld van het meisje dat met uitgestrekte handen stond, alsof zij hem iets vroeg. Zijn ogen werden slechts een ogenblik zacht, ter nagedachtenis aan de jonge priesteres die het beeld nabootste. Dus de bewakers dachten dat ze hun krachten konden bundelen en haar bij hem vandaan konden houden?

Met een boze handbeweging leek het gloeiende gras te sissen terwijl het glinsterde met een onheilspellende uitstraling, en verborg het bedrog van de betovering diep in zijn messen.

*****

“Verdomme! Waar is Kyoko in godsnaam? Ze had al uren geleden terug moeten zijn,” gromde Toya voor de tiende keer in het laatste half uur. Hij streek met een opgewonden hand door de zilveren highlights die zich vermengden met zijn nachtkleurige haar terwijl hij uit het open raam in de richting van het heiligdom keek. Met zijn gezicht naar waar niemand kon zien, liet hij de zorgen in zijn gouden blik glippen.

Suki keek op van het poetsen van haar bajonet, met een trillende wenkbrauw. “Toya, Kyoko komt duidelijk niet terug vanavond. Er moet iets tussen zijn gekomen, dus geef het gewoon op en hou erover op.” Ze wendde zich weer tot Kamui die naast haar zat: “Jeetje, houdt hij dan nooit zijn mond?”

Kamui glimlachte beter wetende dan iets hardop te zeggen. Zijn sterrenogen verborg de waarheid achter Toya's geklaag. De jongste bewaker zijn maakte hem niet naïef. In mensenjaren was hij tijdloos, net als zijn broers. Hij wist dat Toya alleen maar gek deed om het feit te verdoezelen dat hij zich zorgen maakte. Zelfs hij begon zich zorgen te maken. Het was niets voor Kyoko om ze te laten wachten. De paarse highlights in Kamui's haar glinsterden toen hij zijn gezicht naar het raam ophief en de donkere lucht zag.

“Kyoko kan maar beter morgenochtend terug zijn, of ik zweer dat ik haar wereld in ga en haar zelf terugsleep.” Toya bleef ijsberen. Hij kon het niet uitstaan dat Kyoko zo lang weg was. Het was nu dagen geleden en hij werd met de minuut bozer ... en bezorgd. “Stom meisje,” hij klemde zijn mond weer dicht toen Suki een waarschuwende wenkbrauw naar hem trok.

Shinbe's lange, stille gestalte stond tegen de muur waar hij het afgelopen uur had gestaan. Zijn blauwgrijze trenchcoat gaf een lichte krimp met een opgewonden beweging die hij probeerde te verbergen. Hij had genoeg van Toya's tirade dat Kyoko te laat was. Zijn amethistogen sloten zich in een poging om te voorkomen dat hij tegen Toya zei dat hij zijn mond moest houden. Wetende dat Toya waarschijnlijk niemand vrede zou laten hebben totdat Kyoko terugkeerde, beet Shinbe op zijn tong om te voorkomen dat het humeur van zijn broer erger werd.

De amethist-bewaker probeerde zoals altijd kalm te blijven door te mediteren en zijn monnikachtige leringen te volgen. De waarheid was dat zijn zenuwen zo rauw waren dat op dit moment zelfs mediteren niet werkte. Op dit moment had Shinbe het gevoel dat hij Toya kon wurgen en er nog steeds om kon lachen. De vlakte van zijn kalme gezicht verstrakte en hij boog zijn hoofd zodat zijn nachtblauwe haar het bewijs zou verbergen.

Toen Toya en de anderen zich klaarmaakten om te gaan slapen, pakte Shinbe een dikke deken van de stapel in de hoek van hun kleine schuilplaats en ging op weg naar eenzaamheid. Hij moest echt bij iedereen weg, vooral bij Toya. Shinbe verborg zijn jaloezie voor Toya en de liefde die Kyoko koesterde voor zijn broer. Dag na dag bleef hij bij de groep, alleen om bij haar in de buurt te zijn, om haar te beschermen … ook al waren haar ogen altijd op Toya gericht.

Shinbe knarste pijnlijk met zijn tanden. Hij zou net als zijn andere twee broers, Kyou en Kotaro, moeten zijn en gescheiden van de groep om in zijn eentje tegen Hyakuhei te vechten. Maar hij wist dat hij bij de groep moest blijven om haar te beschermen. Hij was één van haar bewakers en ze had hem nodig. Zelfs Kyou en Kotaro beschermden haar van verre.

Ja, Shinbe wist dat hij het spel goed speelde door zijn aantrekkingskracht op Kyoko te verbergen. Hij had het al een hele tijd geoefend, zelfs andere meisjes betast ... vooral als Kyoko binnen gehoorsafstand was of toekijkt, zodat ze nooit zijn geheim zou ontdekken. Ze dachten dat hij van alle vrouwen hield, maar ze wisten niet dat zijn hart slechts aan één vrouw toebehoorde, zijn priesteres.

Gewoonlijk koos hij Suki om te betasten, wetende dat ze hem zou slaan, en de pijn zou zijn gedachten helpen kalmeren. Hij was zo'n lafaard als het erom ging Kyoko zijn ware gevoelens te vertellen.

De laatste tijd werd het erger voor hem, moeilijker voor hem om zich te verbergen. Kyoko vertrouwde hem, glimlachte naar hem. Ze praatte met hem en vertrouwde hem vaak haar gevoelens toe als hij haar betrapte op Toya's onvolwassen manieren. Het verbrijzelde hem allemaal, beetje bij beetje.

Zonder te beseffen waar hij naartoe was gelopen, keek Shinbe op en zuchtte. Hij was in de tuinen van het heiligdom. Zonder het zelfs maar te beseffen, wilde hij dichter bij haar zijn. Kyoko zou zo laat in de nacht niet terugkomen via het tijdportaal … dus waarom was hij hier gekomen?

Starend naar het heiligdom, glansden zijn amethistogen in de weerkaatsing van de maan. Shinbe besloot dat dit een even veilige plek was als alle andere ... in een wereld vol demonen.

Hij spreidde de deken uit in het zachte gras, lette niet op de griezelige gloed van het gebied en beschuldigde onbewust de verlichting van het maanlicht. Terwijl hij ging liggen sloot hij zijn ogen, wachtend op de dromen waarvan hij wist dat ze spoedig zouden komen, net als altijd. Ze achtervolgden hem, waardoor hij wilde dat ze hem zag, niet als een bewaker of bondgenoot ... maar als een man.

*****

Kyoko kreunde en weerstond de neiging om met haar voorhoofd ‘Into A Brick Wall’ te slaan. Haar geweten begon in haar hoofd door te slaan en ze was net high genoeg om ertegenin te gaan. Ze was niet van plan geweest dronken te worden met Tasuki en zijn studievrienden. Het was allemaal een grote fout geweest, en allemaal haar schuld. Ze was naar het Halloweenfeestje gegaan zoals ze had beloofd, wetende dat ze nooit iets zou drinken. NOOIT! Ze had het nog nooit gedaan.

Ze gromde tegen zichzelf en rolde met haar ogen. Hoe wist ze dat de enorme schaal met fruitcocktail die naast de punchbowl stond, al dagen vol alcohol zat? Ze had gedacht dat het naar grapefruit moest smaken en had er veel van gegeten voordat ze voelde dat de effecten van de alcohol haar troffen.

Kyoko struikelde over haar eigen voeten en richtte zichzelf snel op voordat ze de kans kreeg om te vallen. “Dit is klote!” Riep ze, wetende dat niemand haar kon horen. Nu was ze te laat en ze wist dat ze veel problemen zou krijgen met Toya. Alleen al de gedachte dat hij tegen haar schreeuwde, bezorgde haar al hoofdpijn.

‘Welkom in de hel … populatie één,’ mompelde Kyoko in zichzelf terwijl ze tegen een kiezelsteen schopte.

Wanhopig hoopte ze dat Toya tot de ochtend zou wachten voordat hij haar zou komen halen. Of nog beter, kijk of ze zou komen opdagen met het daglicht. Hoe dronken ze ook was, ze kon nauwelijks recht kijken en ze wilde niet met hem vechten. Ze wilde ook niet naar huis. Ze kreunde in zichzelf. Haar moeder zou haar een week lang de les lezen als ze erachter kwam dat ze dronken was, zelfs als het een ongeluk was geweest.

Kyoko deed haar best om in een rechte lijn te blijven terwijl ze liep. Eindelijk zag ze het maagdelijke beeld op de open plek achter haar huis. Ze sloot een oog zodat het beeld van het meisje beter in beeld kwam, giechelde en dacht toen bij zichzelf: ‘O god, nu weet ik dat ik dronken ben.’ Schouderophalend deed ze het enige wat ze wist te doen.

Ze liep het heiligdom huis binnen, recht op het beeld van het meisje af, en leunde ertegen, in de hoop op tijd veilig de andere dimensie te bereiken om flauw te vallen.

*****

Shinbe had opnieuw een zeer erotische droom waarin Kyoko onder hem kronkelde, zijn naam keer op keer schreeuwde, ze schreeuwde terwijl hij tegen haar aan bonsde, haar in het gezicht staarde en alle gedachten aan Toya bij haar verdreef.

Hij schrok wakker … zijn lichaam brak uit in het zweet. Hij ademde hard en kon haar nog steeds onder zich voelen, hij mocht haar liefhebben en zij had hem ook liefgehad. Haar kreten klonken nog steeds in zijn oren. Zijn hart klopte nog steeds zo snel, sloeg tegen zijn ribben op dezelfde manier als hij tegen haar had geslagen.

Shinbe ging rechtop zitten. Hij kneep zijn handen vast en hief ze op om zijn gezicht te bedekken. Niet in staat om te voorkomen dat het aan hem ontsnapte, schreeuwde hij het uit in de stilte, vol pijn en verborgen woede over de oneerlijkheid van dit alles. Het enige wat hij ooit wilde, was van haar houden, en het at hem langzaam levend op.

Toen hij een twijgje hoorde knappen, trok Shinbe snel zijn handen naar beneden. Zijn amethistkleurige ogen speurden het gebied af en kwamen tot rust op de geschokte trekken van Kyoko. Zijn geest leek onmiddellijk in slow motion te gaan.

‘Nee, het kan niet ... niet nu, niet hier.’ Haar ogen waren groot bij het horen van zijn kreet, en ze sloeg haar hand voor haar mond. ‘Nee ... ga weg, alsjeblieft,’ smeekte hij in gedachten. ‘Je kunt hier niet zijn, niet nu, het is te gevaarlijk ... ik ben gevaarlijk.’

Shinbe keek toe terwijl ze haar hand van haar lippen liet zakken, en zag een bezorgde blik over haar gezicht. Toen zag hij haar zwaaien terwijl ze naar hem toe liep. Hij vroeg zich af of ze wel echt was, of dat hij nog steeds droomde.

Kyoko probeerde er nog steeds voor te zorgen dat ze in de goede richting ging om bij de hut te komen, toen ze ergens dicht bij haar een bijna onmenselijke kreet voorbij hoorde komen. Haar ogen concentreerden zich terwijl ze de bron van het geluid probeerde te vinden. Haar hart klopte nog steeds van de schrik die het haar had bezorgd. Toen zag ze Shinbe daar op een deken in het gras liggen, helemaal alleen. De gekwelde kreet moest van hem komen.

Ze wilde weten wat er aan de hand was. Is er iemand vermoord? Dat moest het zijn om zo'n geluid te horen van de altijd kalme, koele en vriendelijke bewaker. Ze probeerde haar benen te stabiliseren terwijl ze naar hem toe liep.

Shinbe kreunde terwijl hij toekeek hoe Kyoko het stomste deed wat hij haar ooit had zien doen. Ze liep regelrecht naar hem toe, knielde neer en strekte haar hand uit om de zijne aan te raken.

“Shinbe, wat is er? Is er iemand gewond?”

Hij hoorde de angst in haar stem. Ze dacht dat er iets mis was. Hij lachte bijna om de waarheid in die vraag, maar dacht er anders over. Ze kende zijn geheim niet. Hij was nog steeds veilig, kon nog steeds zijn hart voor haar verbergen.

Een nieuwe golf van duizeligheid verraste Kyoko niet, en ze kon haar evenwicht niet bewaren terwijl ze naast hem knielde. Ze leunde per ongeluk te ver naar voren en viel recht in zijn schoot. Ze onderdrukte een giechel, herinnerde zich dat er iets mis was met hem en deed haar ogen weer open om zich te concentreren. Dit alles voelde zo aan als een droom.

Kyoko merkte plotseling dat Shinbe's borst bloot was. Aangespannen spieren, golfden en strekten zich uit onder haar handpalmen. Ze had hem nog nooit zonder zijn shirt gezien en was stomverbaasd. Ze bloosde, wetende dat ze niet op deze manier aan hem moest denken. Hij was haar bewaker en vriend.

Kyoko probeerde nuchter te worden en schudde haar hoofd, wat niet echt hielp. Ze sloeg langzaam haar blik op de zijne. Hij had geen centimeter bewogen en had haar nog steeds niet verteld wat er aan de hand was. Nu wenste ze dat hij het zou doen, want de uitdrukking op zijn gezicht begon haar te verontrusten.

Shinbe's lichaam beefde toen hij zich ervan weerhield haar aan te raken. Iets met meer kracht dan hij had leek hem te pushen en eiste dat hij zijn hand uitstak en nam wat hij meer wilde dan ademhalen. Hij zou prima zijn geweest, maar nu lag ze hier op zijn schoot en staarde hem in de ogen. Ogen waarvan hij wist dat ze vol pijn moesten zijn, en ze wilde weten wat er aan de hand was.

Er was absoluut iets mis met hem en hij kon niet stoppen met wat snel uit zijn macht leek te ontsnappen.

“Ik kan er niet meer tegen,” klonk zijn stem gescheurd door de kracht van zijn emotie die zo hoog was. Met die woorden probeerde hij haar te waarschuwen, probeerde haar te vertellen weg te komen, terug te gaan naar de andere kant van het tijdportaal waar ze veilig zou zijn. Om niet terug te komen voordat hij zijn geheim onder controle had kunnen houden en het opnieuw kon verbergen. Al zijn zintuigen schreeuwden dat er iets mis was, maar zijn geest kon deze intense honger niet bestrijden.

Kyoko hapte naar adem toen zij zijn woorden hoorde die zo veel pijn deden, en het maakte haar verdrietig. Iedereen rekende erop dat hij nuchter zou zijn, de lijm die de groep bij elkaar hield. Zelfs zij keek naar hem op en vond het geweldig als hij dichtbij was en ze voelde zijn kalmte, zijn humor en bezorgdheid. Maar nu was het andersom. Hij was degene die troost nodig had.

Het moet al het vechten tegen demonen zijn ... Hyakuhei ... zijn vloek. Oh God, zijn vloek … de dimensionale leegte die een vroege dood voor hem zou betekenen. De ultieme kracht die Hyakuhei hem had gegeven, wetende dat die hem op een dag zou vernietigen. Ze was het niet vergeten. Ze deed gewoon haar best om er niet aan te denken, maar ze wist wat er zou gebeuren als ze Hyakuhei niet zouden tegenhouden.

Kyoko stak zijn hand uit naar hem en probeerde het beter te maken en zijn geest te kalmeren. “Het is in orde, Shinbe. Ik ben hier.” Zodra haar hand zijn gezicht raakte, kwam hij tot leven.

Alle logica was opgehouden en Shinbe's ijzersterke controle brak. Hij pakte haar schouders vast en rolde tot ze onder hem vastzat. Hij leunde over haar lichaam en had alles wat hij ooit had gewild ... Kyoko. Zonder nog een samenhangende gedachte, sloegen zijn lippen snel naar beneden, de hare bezitterig opeisend en al het andere uit zijn hoofd blokkerend. Hij had dit gevoel veel te lang in bedwang gehouden.

Shinbe erkende dat hij een paar keer eerder de controle over de situatie had kunnen verliezen. Ergens in zijn achterhoofd sloop de gedachte binnen dat ze naar een soort alcohol smaakte, en ze rook er ook naar. Hij controleerde zichzelf genoeg om een centimeter omhoog te gaan en staarde naar haar in een poging te zeggen of het waar was. Terwijl hij haar gezicht, haar ogen en haar rode wangen onderzocht, vroeg hij zich angstvallig af wie haar dronken had gemaakt.

Kyoko wist dat dit niet echt gebeurde. Ze staarde absoluut niet in de amethistogen van de zeer knappe Shinbe. Hij staarde absoluut niet op haar neer alsof hij haar wilde hebben. Kyoko redeneerde met zichzelf dat ze waarschijnlijk in het gras lag met haar hoofd nog steeds rechtop op het beeld van het meisje. Ergens in deze droom kon ze Hyakuhei zelfs horen lachen.

Ze had kunnen zweren dat ze zich herinnerde dat ze van het beeld van het meisje naar beneden gleed en in slaap viel. Ze was waarschijnlijk flauwgevallen terwijl ze een droom had, en haar dronken geest had Shinbe uitgekozen om zich bij haar te voegen, in plaats van Toya.

Kyoko schudde nauwelijks haar hoofd, voelde zich duizelig en zuchtte de woorden: “Gekke dromen,” terwijl ze in de passie geglazuurde ogen van Shinbe staarde. Haar lippen tintelden nog steeds van de kracht van de droomkus.

Shinbe liet zijn lippen weer naar de hare zakken. Hij had genoeg gehoord. Kyoko dacht dat ze droomde. Shinbe hoopte alleen dat ze gelijk had. Maar hoe dan ook, hij kon niet stoppen. Hij kon niet stoppen, zelfs niet als hij het probeerde en hij likte aan haar lippen. Ze scheidde ze met een piepklein gejammer … een geluid dat hem alleen maar harder maakte, als dat al mogelijk was.

Hij brak in zweet uit in een poging zichzelf in te houden toen zijn beschermers bloed boven water kwam. Hij wilde langzaam gaan terwijl hij de kus dieper maakte, haar binnenviel, nam en gaf in de hitte van de kus. Hij had haar altijd zo willen kussen, voor altijd leek het.

De spieren in zijn armen spanden zich terwijl hij zich boven haar hield en de liefde bedreef met haar lippen en verder. Zijn handen waren ongeduldig terwijl ze bezig waren haar van haar kleren te ontdoen. Binnen een paar minuten lag ze onder hem, helemaal naakt. Ze had er niet tegen gevochten toen hij haar kleren van haar afnam. Waarom zou ze? Het was een droom ... toch?

Shinbe’s adem stokte toen hij naar haar keek, net zoals ze nog maar een paar minuten geleden in zijn droom was verschenen. Ze was zijn priesteres ... zijn geheim ... zijn liefde. Hij liet zijn lichaam tegen het hare glijden, genoot van het gevoel van haar zijdezachte huid, verscherpte zijn pijn en zijn behoefte om haar te hebben, om met haar te vrijen.

‘Het moet een droom zijn,’ probeerde hij zichzelf te overtuigen.

Hij boog zijn hoofd om in haar nek te snuffelen, likte en kuste haar huid en proefde haar zacht en krachtig. Hij liet haar zien hoeveel hij van haar hield terwijl zijn hand langs haar lichaam liep. Dit zou de enige keer zijn dat hij haar helemaal zou zien en proeven. Scherpe hitte schoot door hem heen terwijl ze zich tegen hem aan drukte, kreunend toen hij haar borst in zijn mond nam, eraan likte met zijn tong, haar lichaam tot leven wekkend.

Meer van zijn wensen werden vervuld toen Shinbe kusjes langs haar strakke buik liet lopen en ze onder hem kronkelde. Zijn spieren sprongen op toen ze hem tegen zich aan klemde, in een poging nog dichterbij te komen. Shinbe was zo dicht bij de hemel als hij ooit zou komen, met haar essentie om hem heen. Stap voor stap kroop hij weer over haar heen.

Hij nestelde zich tussen haar benen en huiverde van nood toen de hitte van haar opening het kloppende hoofd van zijn gezwollen mannelijkheid verwarmde. Hij wilde dat ze hem zag terwijl hij in haar gleed, ook al was dit een droom. Zijn lichaam werd hard, wikkelde zich strakker om het hare.

“Doe je ogen open,” fluisterde hij. Zijn stem was betoverend, een opzettelijke verleiding, en zodra ze die verbazingwekkende smaragdgroene ogen opendeed, stootte hij naar voren, zich snel tot het uiterste in haar hitte begraven, en wilde haar de pijn van haar eerste keer besparen. Een gekwelde kreet scheurde uit zijn keel toen hij voelde dat haar bloedband voor hem week.

Haar beklemming greep hem hard in haar zijdezachte warmte en trok hem nog dieper naar binnen. Als zijn koppige zelfbeheersing er niet was geweest, zou hij op dat moment uit zijn vel zijn gekomen. Hij klemde zijn tanden op elkaar in een poging om stil te blijven staan en ademde hard terwijl hij zag hoe ze haar hoofd heen en weer gooide en haar lippen geluidloos uit elkaar gingen. Snel eiste hij haar lippen op voordat de kreet haar kon ontsnappen.

Toen hij eenmaal voelde dat ze kalmeerde, liet hij de kus los. Hij gaf toe aan de eerste langzame, maar harde, diepe stuwkracht en werd beloond met haar heupen die omhoogkwamen om de zijne te ontmoeten terwijl haar eigen passie begon te laaien. Hij ademde haar gekreun van extase in en genoot ervan als de dierbare herinneringen waarvan hij wist dat ze dat zouden worden. Terwijl hij voelde dat ze om hem heen was gewikkeld, liet hij zijn terughoudendheid los. Hij wilde met haar de liefde bedrijven, zonder iets terug te houden.

Hij streek zijn vingers door de hare, trok haar handen boven haar hoofd en drukte ze tegen de zachte deken. Shinbe ging boven haar hangen zodat hij naar haar gepassioneerde uitdrukkingen kon kijken terwijl hij een ritme begon dat hen allebei snel over de rand dreef. Diepe en snelle slagen veranderden in harde langzame stoten voordat ze pauzeerden om zich vervolgens snel terug te trekken en weer tegen haar aan te slaan.

Shinbe kon de vele keren voelen dat ze haar hoogtepunt bereikte terwijl krampen haar lichaam pijnigden. Hij kon ze voelen terwijl ze hem nog steviger kneep. Zijn hele lichaam glinsterde in het maanlicht om zijn eigen bevrijding tegen te houden. Het doodde hem, totdat hij het uiteindelijk niet meer kon verdragen, en wetende dat ze haar hoogtepunt weer bereikte, zette hij een tempo in dat hen allebei op zijn kop zette.

Hij nam ze allebei over de rand, gaf een laatste stoot, zo diep als hij kon, hield die vast en wierp zijn hoofd achterover. Het geluid dat van hem werd gerukt, was noch menselijk, noch onsterfelijk. Het was pijn en plezier, het pentagram van beide, toen zijn zaad in haar lichaam schoot ... diep, heet en stabiel met zijn hartslag.

Toen de wereld weer stilstond, keek Shinbe naar Kyoko, net toen een hartstochtelijke glimlach verscheen over haar gezwollen lippen en haar ogen langzaam sloten.

Shinbe voelde al het hartzeer van wat hij zojuist had gedaan, bracht zijn lippen naar de hare en fluisterde de waarheid tegen hen: “Ik hou van je.”

*****

Enige tijd later, diep in de nacht, werd Shinbe wakker en zag dat Kyoko gekleed was, maar naast hem sliep op de deken in het glinsterende gras.

Omdat hij haar nog niet wilde wekken en zijn zonden onder ogen wilde zien, droeg hij de slapende priesteres, samen met de rugzak die ze droeg, geluidloos binnen de muren van de hut waar de rest van de groep nog sliep.

Toen hij haar eenmaal had weggestopt op haar gebruikelijke plek tussen de muur en Suki, gleed hij langzaam van de tegenoverliggende muur naar beneden en trok zijn knieën naar zijn borst, gelukkiger en banger dan hij ooit in zijn leven was geweest. Maar als hij binnen een paar uur zou sterven, dan zou hij gelukkig sterven.

Shinbe sloot zijn ogen en vroeg zich af wat erger zou zijn, Kyoko herinnerde het zich, of zij herinnerde het zich niet. Hij wist dat hij nooit van een ander zou houden, want je moest een hart hebben om lief te hebben, en hij had geen hart. Hij had het al weggegeven. Kyoko droeg zijn hart vanaf de eerste dag dat hij haar had gezien.

Als hij 's ochtends niet stierf aan Toya's dolken, wist hij dat hij zou blijven waar hij was, heimelijk van haar hield en hoopte dat ze het zou merken.

Hoofdstuk 2 “Ochtendangsten”

Shinbe schrok wakker toen hij Toya's kreet hoorde. Hij voelde alle spieren in zijn lichaam ineenkrimpen bij de gedachte shish-kebab te worden op Toya's dubbele dolken. Morbide fascinatie deed hem langzaam zijn amethistogen openen om te zien wat er aan de hand was.

“Hou je mond!” Schreeuwde Kyoko, terwijl ze haar hand in de lucht gooide en de temmen spreuk uitsprak, en toen meteen in paniek haar hoofd vastgreep terwijl de pijn door haar hersenen schoot.

“Waar was dat voor?” Toya gromde toen hij vanaf de vloer naar haar opkeek.

‘Oww,’ maakte haar mond een beetje ’o’ toen ze weer ineenkromp, ‘sst,’ voegde ze eraan toe in de hoop dat hij de boodschap zou begrijpen.

Shinbe zuchtte, wetende dat Kyoko hoogstwaarschijnlijk een kater had, en Toya hielp de zaak niet door zo luid te zijn. Hij was blij dat ze hem kon verlammen, ook al vond hij het raar dat de betovering alleen bij Toya werkte. Soms merkte hij dat hij jaloers was dat ze Toya überhaupt kon betoveren. Het hielp ook niet dat Toya de enige was die heen en weer kon springen door de tijd en haar volgde naar haar thuiswereld. In Shinbe's gedachten bracht het die twee alleen maar dichter bij elkaar.

Hij vroeg zich stilletjes af of ze zich gisteravond herinnerde, gezien hoe dronken ze was. Shinbe sloot zijn ogen en voelde zijn ingewanden samenklemmen toen Toya naar Kyoko snauwde omdat hij de spreuk gebruikte. Tot nu toe leek alles normaal. Hij dacht weer terug en probeerde zich alles duidelijk te herinneren. Hij vond het vreemd dat zelfs voor hem gisteravond bijna een droom leek.

Hij herinnerde zich dat hij, net voordat hij haar naar de hut bracht, een schildspreuk op hen had gebruikt om de geur van hun vrijen te verdoezelen, als die opgemerkt zou worden. Hij deed zijn ogen weer open, wetende dat verstoppen niet zou helpen als ze zich zou herinneren wat er was gebeurd. Toen vergat Shinbe te ademen terwijl hij toekeek hoe Toya naar Kyoko leunde en haar besnuffelde.

Toya trok zijn neus naar haar op, “Kyoko, ruik ik alcohol bij jou?” Hij ging voor haar zitten toen hij haar een pijnlijke maar schuldige zucht hoorde. Haar handen bedekten nog steeds haar gezicht. “Wat is er verdomme, Kyoko? Was je dronken?” Toya kon niet voorkomen dat zijn stem iets te hoog ging, en hij klemde zijn mond dicht toen ze haar handen naar beneden trok en hem een dodelijke blik toewierp.

“Toya, het spijt me. Maar als je nu niet uit mijn gezicht verdwijnt, ga ik iets doen waar we allebei spijt van krijgen,” Kyoko's ogen vernauwden zich. Ze hief haar hand op alsof ze hem opnieuw wilde bezweren, waardoor Toya snel achteruitdeinsde en geïrriteerd gromde.

Shinbe kon het niet helpen, maar grijnsde toen Kyoko Toya op zijn plaats zette. Hij verborg het achter een snelle hoest. Soms kunnen die twee zo ... vermakelijk zijn. Een nieuwe hoest trok zijn aandacht. Hij boog zich voorover om naar Toya te kijken en zag dat Kamui hetzelfde probleem had om zijn lach te verbergen.

‘Verdomme, ze kan soms heel, heel eng zijn,’ dacht Toya terwijl hij zijn handen in zijn losse mouwen stak en zijn gezicht opzij draaide. “Goed, je kunt het me later vertellen!” Hij gluurde naar haar vanuit de hoek van zijn gouden ogen, wetende dat hij dat een beetje te hard had gepraat. Hij sprong op en liep de deur uit, omdat hij niet wilde blijven hangen als ze hem weer probeerde te 'temmen'. Het was maar goed dat die stomme spreuk niet lang duurde, anders zou hij pijn doen.

Suki had geen woord gezegd en keek met verwondering naar Kyoko. Toen Toya eindelijk wegging, liep ze zachtjes naar Kyoko toe. Ze bukte zich en fluisterde: “Kyoko, ik ga wat vers water voor je halen, oké? Ga gewoon weer liggen en ik ben zo terug.” Ze legde haar hand lichtjes op Kyoko's schouder en schudde haar hoofd, terwijl ze zich afvroeg hoe hun onschuldige Kyoko dronken kon worden. Ze besloot te wachten om het te vragen, draaide zich om en verliet de hut om water voor haar vriendin te halen.

Kamui kon de kans niet voorbij laten gaan en grijnsde van oor tot oor. “Kyoko, ik kan niet geloven dat je uit bent gegaan en me niet hebt uitgenodigd.” Zijn glimlach werd nog breder toen Kyoko hem scheel aankeek. Hij voelde dat Kaen buiten op hem wachtte en verliet de hut om zich bij zijn vurige vriend te voegen.

Kyoko kreunde terwijl haar hoofd bonkte. Ze had Suki om hulp moeten vragen bij het doorzoeken van haar rugzak. Ze wist dat ze daar iets tegen pijn zou hebben, en als ze het nu maar kon vinden, zou ze het waarschijnlijk allemaal nemen. Ze zag een schaduw over haar heen vallen en draaide zich om om te zien hoe Shinbe's amethist blik naar haar keek.

Plots schoten beelden van hem boven haar, die de liefde bedreef met haar lippen en lichaam door haar hoofd. Het was een droom ... toch? Een dronken droom, ja ... ze herinnerde het zich nu. Kater of niet, ze kon het niet helpen wat ze dacht en voelde de hete blos opkomen die vlekken op haar wangen tevoorschijn liet komen. Ze was meteen dankbaar dat één van zijn bewakers niet in staat was om gedachten te lezen, zoals Kyou dat wel kon.

“Kyoko, gaat het? Kan ik iets voor je doen?” Shinbe voelde zich schuldig wetende dat ze dacht dat het een droom was, zoals ze gisteravond had gezegd. Maar hij moest weten of ze zich iets herinnerde. Door de blos die zich over haar gezicht verspreidde, dacht hij dat ze dat misschien wel deed. Toen ze eindelijk sprak, zuchtte hij van opluchting en ellende. Ergens diep van binnen had hij gehoopt dat ze het zich zou herinneren en er een eind aan zou maken.

Kyoko schonk hem een zwakke glimlach. Verdomde dromen ... Waarom moest ze van hem dromen, van alle mensen? Het was al erg genoeg dat ze op die manier eerder van hem had gedroomd, maar ze had nooit van hem gedroomd en werd alleen wakker om zo dicht bij hem te zijn dat ze zijn lichaamswarmte kon voelen.

Ze leunde plotseling achterover, weg van die nabijheid, haar smaragdgroene ogen wijd open. Er was iets in de manier waarop hij naar haar keek, alsof hij in haar ziel zocht. Of maakte hij zich klaar om haar te betasten ... met Shinbe weet je het nooit zeker. Ze schudde mentaal haar hoofd, “Nee. Ik wil daar niet heen, Kyoko, meisje, niet nu! Denk na, wat was de vraag?” “Uhmm…”

“Shinbe, zou je mijn tas willen doorzoeken en de doos pakken waar ik kruiden in bewaar?” Ze legde haar handen weer op haar hoofd en probeerde het gebonk te onderdrukken. “Opmerking voor mezelf ... ga nooit meer naar een feestje met Tasuki en zijn maatjes.”

Shinbe groef in haar tas op zoek naar de kruidendoos. Hij trok het eruit en gaf het aan haar. Kyoko streek per ongeluk haar hand over de zijne en Shinbe kreeg plotseling een hittegolf door zijn lichaam waardoor een bepaald deel van hem verhardde.

“O, wat was ze kwetsbaar op dit moment, hij kon gewoon … NEE! Wat dacht hij? Goden ... ze hadden gelijk toen ze hem een viezerik noemden.”

In een poging snel achteruit te gaan naar een veiligere afstand, streek hij per ongeluk zijn arm tegen haar dij.

Kyoko kromp ineen bij het contact. Waarom moest hij degene zijn die haar nu hielp? Waarom kon Toya hier niet zijn en naar haar staren en tegen haar schreeuwen? ‘Die lippen, die ogen, ik … moet stoppen met zo naar hem te staren!’ Ze wendde haar blik weer naar de kruidendoos terwijl ze er doorheen rommelde, op zoek naar de aspirine die ze normaal gesproken in de doos had. Ze vond ze en hield de kleine pillen omhoog.

Shinbe staarde haar gebiologeerd aan. Ze had nog niet geprobeerd hem te castreren, dus ze moest het zich niet herinneren. ‘Waarom kon ze het zich niet herinneren,’ zuchtte hij zwijgend.

Ze keek weer naar hem op en maakte oogcontact waardoor haar hersens even dood waren. “Water? Alsjeblieft? Je hebt geen idee hoe vies deze zijn zonder water.”

Shinbe raakte helemaal in de war toen hij haar woorden zag uitspreken. Haar lippen waren zo uitnodigend ... hij kon gewoon ... hij boog zich voorover ... hij keek naar de aspirine die ze in haar hand hield. Focus.

“Ja, het lijken wel kleine nare dingen,” zei hij terwijl hij ernaar keek, ook al had hij geen idee waarvoor ze waren. Plotseling ging de deur open en hij draaide zich schuldig om en zag Suki en Kamui binnenkomen met de waterkruik.

Suki keek Shinbe vermoeid aan, “wat ben je van plan, bewaker?”

Shinbe deinsde achteruit en vroeg zich af of Suki stiekem zijn gedachten kon lezen of zoiets. Ze had een griezelig talent om precies te weten wanneer hij zich misdroeg ... of er in ieder geval over nadacht.

“Oh Suki, schenk me alsjeblieft snel wat water in. Hoe eerder ik dit medicijn inneem, hoe eerder ik me beter zal voelen,” smeekte Kyoko, wetende dat Shinbe niets verkeerd had gedaan.

‘Kyoko helpen!’ Shinbe hield het gejuich voor zichzelf.

Suki schonk wat water in haar kopje en begon te kletsen over hoe Toya een driftbui kreeg omdat ze gistermiddag niet terugkwam.

Shinbe leunde tegen de muur, keek naar Kyoko en luisterde half naar het gesprek. “... als hij nog één keer tegen me schreeuwde, dacht ik dat ik hem ging...” Je in mijn armen nemen en je gevoelloos kussen.”... hij is zo'n arrogante pestkop ...” Ik wil je zo graag, Kyoko.” ... ‘en de manier waarop hij omgaat ...’ Shinbe friemelde en vroeg zich af hoe lang hij zijn geheim kon bewaren, nu hij haar had opgeëist. “... is dat niet zo, Shinbe?”

“Hè? Heeft iemand hem een vraag gesteld?” Shinbe keek van Suki naar Kyoko terwijl ze hem allebei aanstaarden in afwachting van zijn antwoord.

Omdat hij geen idee had waar ze het over hadden, nam hij de veilige uitweg: “Ja, ik denk dat je helemaal gelijk hebt, Suki. Als je me wilt excuseren, ik moet met Toya gaan praten.” Daarna vluchtte hij snel de deur uit.

Suki en Kyoko keken hoe de deur achter hem dichtging en beide meisjes giechelden.

Shinbe bereikte de buitenkant van het kleine gebouw en leunde snel naar voren tegen de muur. Hij legde zijn handen tegen het koele hout aan weerszijden van zijn hoofd en sloeg toen met zijn voorhoofd tegen de houten planken. De pijn leek hem altijd te helpen zijn hoofd leeg te maken. Het was gewoon traag vanmorgen. Na gisteravond kon hij de gevoelens niet meer onder controle krijgen. Het was nu erger dan het ooit was geweest.

Hij wilde Suki echt niet betasten zodat ze hem zou slaan, het voelde gewoon niet goed om dat te doen nadat hij Kyoko's lichaam had aangeraakt. Hij was bang dat hij nooit meer iemand anders dan haar zou kunnen aanraken, zonder zijn eigen hand eraf te willen rukken. Hij had zijn gezellin gekozen en zij wist het niet eens.

Toya stond ongeveer anderhalve meter bij hem vandaan, keek naar zijn broer en voelde golven van schuldgevoel van hem wegspoelen. Eén van de voordelen van een bewaker zijn, was dat je dingen over de mensen om je heen kon voelen als een leugendetector uit Kyoko's wereld.

Hij trok een donkere wenkbrauw op, “wat heb je gedaan, Suki weer betast?” Toya fronste zijn wenkbrauwen naar zijn broer en zag hem ineenkrimpen door zijn stem.

Shinbe wierp een geschrokken blik met donkerpaarse ogen naar Toya en duwde zich terug van de muur en richtte zich op. “NEE! Ik ... nou, zie je ...” Shinbe fronste zijn wenkbrauwen om zijn eigen stotteren. Hij dwong zichzelf snel om kalm te worden en werd weer kalm. “Ik bleef hier gewoon, zodat ik geen lawaai zou maken en Kyoko haar roes laten uitslapen,” zei hij met een wijs scherpte in zijn stem, in de hoop dat Toya hetzelfde advies zou opvolgen.

Toya gromde achter in zijn keel, “ik wil nog steeds weten hoe ze in godsnaam dronken is geworden. Ik ga dat nu uitzoeken.” Hij begon hem boos te passeren, maar stopte toen Shinbe zijn hand uitstak en zijn arm stevig vastgreep. Toya keek boos naar de andere hand en vroeg zich af wat zijn broer dacht dat hij aan het doen was.

Shinbe zag zilveren highlights in Toya's gouden ogen springen en liet snel zijn arm los. Met vaste stem zei hij: “Als ik jou was, zou ik dat nog niet doen, tenzij je van de smaak van vloer houdt.” Hij verborg zijn grijns toen hij Toya's herinnering aan de temmende spreuk voelde.

Toya wierp zijn broer een sombere blik toe voordat hij de deur de rug toekeerde en mompelde: ‘Ze zou beter moeten weten dan in die vorm te komen om mee te beginnen.’ Plotseling kromp hij ineen terwijl hij zijn hoofd vasthield op de plek waar Suki hem net de hersens had ingeslagen met haar moordenaarswapen toen ze achter hem de deur uitstapte.

“Auw, waar was dat in godsnaam voor?” Toya keek haar boos aan.

Suki stond op en wierp hem een blik van ‘weet je waar dat voor was’. “Wees niet zo overbezorgd,” ze keek hem boos aan, wetende dat hij haar nooit pijn zou doen. “Kyoko vertelde me wat er gisteravond is gebeurd.”

Shinbe voelde zijn leven voor zijn ogen voorbijgaan. Hij stopte met ademen, wachtend op Toya om hem te doden.

Suki vervolgde: “Haar vrienden, aan de andere kant van het hart van de tijd, namen haar mee naar een bijeenkomst waar alcohol was,” ze pauzeerde voor effect, “ze dronk niets. In plaats daarvan at ze veel fruit, alleen om er vervolgens achter te komen dat het gedrenkt was in zeer sterke alcohol,” trilden haar lippen. “Maar toen was ze al dronken.”

Toya gromde en draaide zich om, begon naar binnen te gaan en tegen haar te schreeuwen om haar domheid, maar kreeg opnieuw een verdovende klap van Suki.

“Laat haar met rust, ze is gewoon weer gaan slapen. En ik denk niet dat ze vandaag ergens heen zal kunnen. Dus ik stel voor dat we haar hier laten om te rusten. We kunnen de kristallen talisman wel een dag zonder haar zoeken.”

Ze draaide zich om en keek naar Shinbe, zich afvragend waarom hij zich zo vreemd gedroeg. Meestal had hij haar voor de middag minstens tien keer proberen te betasten. “Shinbe, hoe gaat het vanmorgen met je?” Ze stapte dichterbij en staarde omhoog in zijn bleke gezicht en zag dat zijn ogen overdreven helder waren.

Shinbe kwam weer tot leven toen hij merkte dat Suki dicht bij zijn gezicht was. Hij deed snel een stap achteruit en toen drong het tot hem door wat ze had gezegd. Hij slaakte een zachte zucht en schudde zijn hoofd, “eigenlijk Suki, nee, ik voel me zelf niet zo goed.” Hij hoefde ook niet te doen alsof, want hoe gestoord hij ook was sinds gisteravond, hij had echt het gevoel dat hij gek werd.

Toya trok zijn neus op tegen zijn broer: “Ja, je ziet er echt niet uit. Misschien moeten we je hier achterlaten om op Kyoko te passen.” Toen kneep hij zijn ogen tot spleetjes naar de amethist bewaker. “Maar als je haar aanraakt, zal ze het me vertellen.” In de wetenschap dat zijn waarschuwing luid en duidelijk was gehoord, wendde Toya zich weer tot Suki. “Wil jij Kamui gaan halen, of moet ik dat doen?” Vroeg hij, niet echt willend om haar wapen weer op zijn hoofd te voelen.

Suki haalde zijn schouders op, “ik zal hem halen. Jij,” ze duwde haar vinger in zijn borst, “blijf hier buiten.”

Shinbe stikte in zijn lach terwijl hij probeerde te bedenken dat hij ziek was. Hoe heeft hij dit ooit voor elkaar gekregen? Als bewaker zelf, zou Toya moeten weten dat bewakers niet ziek worden ... hij had er tenminste nooit één gekend. Toch ... het idee om bij Kyoko te blijven, de hele dag alleen met haar te zijn ... nou, die verleiding was gewoon te groot.

Shinbe zag Toya naar Suki's rug staren terwijl ze Kamui ging halen, maar hij bleef buiten. Binnen een paar minuten voegde Kaen zich bij hen en gluurde door de deur naar Kyoko. Shinbe wist dat Kaen op Kamui zou letten als ze in de problemen zouden komen. Als bewakers onder elkaar had hij zijn jongere broer vaak geplaagd.

Shinbe keek naar de groep tot ze uit het zicht waren. Hij voelde zijn lichaam en geest voor het eerst de hele ochtend ontspannen. Met een zucht draaide hij zich om en ging terug naar de hut waar Kyoko sliep.

Kyoko bewoog zich half slaperig, haar gedachten dwaalden af naar de avond ervoor. Terug naar het feest, in een poging om de weinige tijd die ze in haar wereld had door te brengen met Tasuki. Ze miste hem echt omdat deze wereld zoveel van haar tijd in beslag nam. Ze was zo op hem gefocust dat ze niet eens besefte dat het fruit vol alcohol zat totdat het te laat was. Ze pruilde en vroeg zich af of Tasuki het al die tijd geweten had.

Ze herinnerde zich niet veel van het terugkeren naar de maagdenschrijn, of hier naar de hut trouwens. Ze herinnerde zich een deel van de droom die ze had gehad, hoewel ... Shinbe. Kyoko gleed in en uit de slaap, haar gedachten gingen door alsof het ze niet kon schelen of ze wakker was of niet.

Ze had Shinbe altijd leuk gevonden omdat hij van hun kleine groepje de leukste van de bewakers was om in de buurt te zijn. En hij kon haar altijd aan het lachen maken zelfs zonder het te proberen. Hij was echter niet het type man dat genoegen zou nemen met slechts één vrouw. Hij had duidelijk problemen. Maar de laatste tijd begon ze hem in een ander licht te zien.

Kyoko wiebelde in haar slaap. Het was gewoon niet eerlijk. Ze hield heel veel van Toya, maar hij gaf haar zelden een sprankje gevoelens terug. Nu was Shinbe daarentegen een ander verhaal. Als Toya tegen haar schreeuwde om kleine dingen, leek Shinbe altijd te proberen haar zich beter te laten voelen.

Het was bijna alsof hoe slechter Toya handelde, hoe liever Shinbe zou worden, maar hij deed alsof het niets anders was dan vriendschap. Soms vroeg ze zich af hoe het met hem ging, en dat was waarschijnlijk de oorzaak van de dromen die ze van hem begon te krijgen. Tot gisteravond waren haar dromen binnen de grenzen van gezond verstand gebleven. De droom van afgelopen nacht was helemaal uit de hand gelopen.

Ze wist dat Toya op zijn eigen manier van haar hield en waarschijnlijk zelfs voor haar zou sterven, maar hij weigerde haar zijn ware gevoelens te tonen. Ze wist dat hij zo gemakkelijk boos werd, en de baas spelen over haar was gewoon zijn manier om te verbergen dat hij om haar gaf. Soms verborg hij zijn gevoelens zo goed, dat ze hem bijna geloofde. Toch merkte ze dat ze de twee mannen vergeleek. Ze was altijd in de buurt van Shinbe en Toya, en beide bewakers hadden hun goede en slechte punten.

Als ze droomde dat Toya haar kuste, was het altijd zacht en lief, maar soms werd het verhit. Bij Shinbe was het altijd anders. Heel anders. Ze dacht aan zichzelf als een vrouw toen ze over Shinbe droomde. In die dromen kuste hij haar op onvoorstelbare plaatsen en deed hij dingen met haar lichaam waarvan ze nooit had gedacht dat ze zo goed zouden voelen.

Ze zuchtte in haar slaap. Maar het waren maar dromen ... Kyoko rolde zich op tot een bal en huiverde bij de herinnering aan de droom van afgelopen nacht. Haar lichaam trilde onder het zijne terwijl hij waanzinnig hartstochtelijke liefde met haar bedreef ... ze jammerde bij de herinnering. Als ze zo over Shinbe droomde, kreeg ze bijna het gevoel dat ze Toya bedroog.

‘Nee!’ Zei ze tegen haar geest, ‘Toya is nooit mijn vriendje geweest. Daarom heb ik er geen, en zolang het in mijn gedachten is, kan ik alles denken wat ik wil ... ook in mijn dromen.’

De droom was zo stimulerend geweest dat ze het gevoel had dat ze zou smelten als ze wakker werd. Toen ze hem daar tegen de muur zag zitten, alsof er niets was gebeurd, bevestigde dat het maar een droom was. Wat ging er in haar hoofd om? Ze moest grip krijgen. Shinbe zou nooit van een onervaren, klein meisje zoals zijzelf kunnen houden. Hij was duidelijk een man van de wereld, die in één nacht waarschijnlijk meer vrouwen had veroverd dan ze op beide handen kon tellen. Ze kneep haar ogen dicht en weigerde aan iets anders te denken.

Shinbe was ontspannen en kalm teruggekomen in de hut ... totdat zijn ogen op haar slapende lichaam vielen. Zijn hele lichaam werd stil en hij stond daar een paar minuten naar haar te kijken. Hij zag haar rillend op de dunne mat liggen. Waarom had ze de deken die hij gisteravond over haar heen had gelegd niet over haan heen? Hij wierp een blik op waar ze de deken had weggeschoven terwijl ze met Toya bezig was.

Hij kroop stilletjes naar haar toe en bedekte haar met de dikke deken en bleef naast haar terwijl ze haar rusteloze slaap voortzette. ‘Waarom moest hij zich zo voelen?’ Zuchtte hij terwijl hij ging zitten, leunend tegen de muur en naar haar kijkend. Daar wist hij het antwoord op. ‘Shinbe, de man die iedereen als een grap beschouwde als het om vrouwen ging, was verliefd geworden op een meisje uit een andere tijd.’

Hij staarde haar verlangend aan en perste toen zijn lippen op elkaar. Ze zou hem vermoorden als ze besefte dat het geen droom was. Toya zou hem ook vermoorden. Zou hij twee keer kunnen sterven voor zo'n misdaad?

Met hangende schouders zuchtte Shinbe opnieuw, ’ja ... over Toya.’ Kyoko was verliefd op zijn opvliegende broer. Hij voelde het schuldgevoel langs zijn ruggengraat omhoog kruipen. ‘Waarom moest ze vallen voor degene die haar nooit goed zou behandelen?’ Hij zou van haar houden met alles wat hij had. Dus wat als hij een kleine vloek op zichzelf had. Dat zou niet te gek moeten zijn. Kyoko had hen tenslotte verteld over haar grootvader en zijn geloof in vloeken en demonen. ‘Verdomme, Toya.’

Kyoko mompelde in haar slaap. Hij keek op en zag dat ze zich had omgedraaid met haar rug naar hem toe. De deken die hij om haar heen had gelegd was eraf gegleden. De krappe rok die ze droeg was omhoog gekropen, waardoor haar kostbaarste bezit zichtbaar was. Een rilling trok door zijn lichaam. ‘Dus ... verdomd verleidelijk.’

Zijn hand strekte zich uit om het zijdeachtige witte materiaal te strelen dat zijn zicht verder belemmerde. Hij beet op zijn tanden en trok zijn hand terug voordat zijn vingers contact maakten. ‘Ah, zo dichtbij. Maar de dood is dat ook, en ik zou graag nog wat langer leven.’ Hij lachte terwijl hij zijn handen in zijn jas stopte. Hij moest vanaf nu toezien op wat hij deed, anders zou zijn leven iets eerder kunnen eindigen dan hij had verwacht.

Hij zou haar zo graag de waarheid willen vertellen, als ze niet verliefd was op zijn broer. Hij wist dat hij niet de enige was in zijn gevoelens voor haar. Ze was hun priesteres en ze beschermden haar met hun leven.

Al zijn broers hielden zielsveel van haar, elk op hun eigen manier. Maar Toya was anders. Toya heeft nooit van iemand gehouden. Shinbe had het gezien. Toya was diep verliefd op Kyoko, ook al wilde hij dat niet toegeven.

Shinbe sloot zijn ogen en voelde dat ze begonnen te branden. Hij had niet het recht om van Kyoko te houden, of van wie dan ook. Hij had de mogelijkheid om ze allemaal te redden in de strijd. Het enige wat hij hoefde te doen, was de betovering van de tijd uitspreken, en hij kon een leegte creëren die alles op zijn pad opslokte. Het was zijn grootste kracht en zijn ergste vijand. Elke keer dat hij de gevaarlijke spreuk gebruikte, voelde hij hem sterker worden.

Iedereen had hem gewaarschuwd het niet te gebruiken tenzij hij geen andere keus had, omdat het op een dag te sterk voor hem zou worden om te hanteren en zich tegen hem zou keren. De spreuk was een geschenk van zijn oom geweest ... dezelfde oom die de vijand was. Eerst had hij gedacht dat het een groots geschenk was, maar nu besefte hij dat het helemaal geen geschenk was. Het was een vloek. Eén die hij zou gebruiken om degene die hem het had gegeven te vernietigen ... zelfs als hij daarbij zijn eigen leven verloor.

Shinbe gaapte. Hij had de afgelopen nacht bijna niet geslapen, voor en ook niet nadat Kyoko was teruggekomen. Hij had het grootste deel van de avond naar Toya tirade geluisterd omdat ze niet voor het donker was teruggekomen, zoals ze had beloofd.

Aanvankelijk was Shinbe bang dat ze nog steeds boos op Toya was als ze niet terug was. Ze had tegen Toya geschreeuwd voordat ze wegging omdat hij had geprobeerd haar ervan te weerhouden terug te gaan naar haar tijd. Toya had zelfs voor haar gestaan en haar weggehouden van het maagdenheiligdom. Uiteindelijk heeft ze hem talloze keren betoverd, vaker dan Shinbe kon tellen. Maar ze had beloofd de volgende dag voor het donker terug te komen.

Shinbe grijnsde toen hij zich herinnerde hoe Toya tegen de betovering had gevochten, terwijl hij de hele tijd vloekte over wat hij met Kyoko zou doen als hij weer in staat was om te bewegen.

Zijn blik dwaalde over Kyoko's gestalte. Daarom vond hij haar zo onweerstaanbaar. Ze kan het ene moment boos zijn op Toya en het volgende moment van hem houden. Ze koesterde geen wrok, hoeveel pijn hij haar ook deed.

Toen Toya haar voor het eerst had ontmoet, had hij geprobeerd haar te vermoorden. Nu de dingen waren veranderd, wist iedereen dat Toya tot de dood van haar hield, zelfs voor haar zou sterven. Maar toch deed hij alsof hij haar niet kon uitstaan en dat kwetste haar vaak. Het was gewoon Toya's manier om zijn hart te verbergen.

Shinbe legde zijn vingers op de brug van zijn neus en probeerde zijn geest te kalmeren. Eerlijk gezegd had hij medelijden met Toya en was hij niet echt van plan om slechte dingen over hem te denken. Het is gewoon dat Toya een kans had met Kyoko en die negeerde.

Voor zo'n kans zou hij zijn gestorven. Hij zou haar als een koningin behandelen, als ze hem dat maar toestond. Dat is de reden waarom hij het gisteravond verloor. De waarheid was dat hij gisteravond gewoon was geknapt. Nu, na gisteravond ... kneep Shinbe zijn ogen dicht. Misschien was ze beter af bij Toya, na de manier waarop hij haar onschuld had verraden.

Shinbe schokte toen Kyoko in haar slaap nog een keer verschoof en meer van haar dij blootlegde. Hij staarde naar haar romige huid, zijn handen trilden onder zijn jas. ‘Waarom moest ze zo'n mooie huid hebben?’ Hij voelde dat hij slaperiger werd toen hij naar Kyoko's rusteloze slaap keek en langzaam over de vloer kroop, zonder zijn ogen van haar achterhoofd af te houden. Hij wist dat als hij dichterbij kwam, ze wakker zou worden, zich zou omdraaien en hem zou slaan.

Tot nu toe was het zo goed. Hij boog zich over haar nog steeds slapende lichaam om naar haar gezicht te staren. Shinbe grijnsde. Ze rook nog naar alcohol.

‘Heeft me gisteravond niet gestoord,’ grijnsde hij.

Een verdwaalde kastanjebruine lok klampte zich vast aan haar schouder. Hij reikte zachtjes naar beneden en schoof het opzij met een zachte zucht voordat hij achter haar ging liggen, snuffelend in haar zijdeachtige lokken. Hij durfde niet dichterbij te komen uit angst voor de dood, maar terwijl ze sliep, kon hij haar in ieder geval troost bieden. Hij redeneerde met zichzelf.

Als ze wakker zou worden en hem daar zou vinden, zou hij gewoon uitleggen hoe moe hij was, en dat dit de enige plek was om te liggen ... terwijl hij haar in de gaten hield. Hij zou graag de klap incasseren die hij hiervoor zou krijgen. Het zou de moeite waard zijn om een paar uur naast haar te liggen en te rusten. Hij was te uitgeput om zich zorgen te maken over de gevolgen toen zijn ogen dicht vielen. Hij was precies waar hij wilde zijn en verdomde de gevolgen.

Kyoko jammerde slaperig en rolde zich om terwijl hij een wolk met warmte voelde. Ze trok haar handen onder haar kin en snuffelde erin. Toen ze haar hoofd schuin hield en het stopte tegen iets stevigs, zuchtte ze en besloot dat ze waarschijnlijk gewoon weer aan het dromen was. Ze testte de theorie en plaatste één van haar handen tegen de warmte.

Ja, heel solide. Ze kroop er dichter tegen aan in haar droom, en in haar droom wikkelde de warmte zich om haar middel. Ze rook de geur van jasmijnthee en een houtachtige, aardse geur.

‘Waarom krijg ik hem niet uit mijn gedachten? Hij rook zo lekker.’

Ze herinnerde zich de eerste keer dat hij haar in zijn armen hield. Hij dacht dat hij haar aan het redden was. Ze glimlachte in haar slaap, hij was zo sterk, en zijn bezorgdheid om haar welzijn was echt lief, ook al waren zijn redenen niet helemaal legitiem. Dat was de eerste keer dat ze merkte hoe lekker hij rook.

Ze huiverde bij de herinnering en het warme voorwerp om haar middel werd strakker. Ze sloeg langzaam haar arm om de warmte en verstijfde toen ze het duidelijke geritsel van materiaal hoorde.

‘Wat? Geritsel van materiaal? Ritselde kleding in dromen?’

Kyoko was plotseling klaarwakker. Langzaam opende ze amper één oog om verward te staren naar de blauwgrijze trenchcoat waarmee haar handen waren verstrengeld. En zij ... schoot omhoog als een raket en sloeg met een plof zijn arm weg. En hij, hij ... kreunde en rolde op zijn rug.

Kyoko was in paniek en keek van links naar rechts om zich heen. Niemand anders was hier en dit was zeker geen droom. Shinbe lag op haar mat te slapen. Ze moest nadenken. Wat, wat was er aan de hand? Ze staarde hem verstijfd aan.

‘Het was maar een droom, toch? Hou jezelf in bedwang Kyoko.’ Ze dacht na. ‘Waar was Toya? Suki? Kamui? Kaen? Waar was iedereen gebleven?’

Ze sprong bijna uit haar vel toen Shinbe kreunde in zijn slaap en zijn handen in zijn trenchcoat stopte. Toen ze was opgesprongen, had ze de deken meegenomen. Kyoko knipperde met zijn ogen en bloosde toen schuldbewust. ‘Hij had het koud.’ Zij had het ook koud nu ze stond. Ze herinnerde zich het gevoel alsof ze af en toe bevroor terwijl ze probeerde te slapen.

Was hij daarom naast haar gaan liggen? Om haar warm te houden? Haar blos werd dieper. ‘Aww, dat was zo lief,’ ze schudde haar hoofd heen en weer. ‘Nee nee nee! Waar denk ik aan? Niet lief, niet lief,’ zuchtte ze en glimlachte zachtjes naar hem. ‘Ik geef het op.’

Ze bukte zich langzaam, voorzichtig greep ze de deken vast en bevroor toen hij zich plotseling in zijn slaap bewoog. Ze deed een stap achteruit, wachtend om te zien of hij wakker zou worden. Dat deed hij niet. Dus gooide ze snel de deken over zijn slaapvorm, pakte haar tas en rende toen als een gek naar de deur.

Shinbe opende één oog terwijl hij haar zag terugtrekken. Toen ze eenmaal uit het zicht was, lachte hij inwendig: ‘Nog een gelukkige redding.’ Toen fronste hij zijn wenkbrauwen en vroeg hij zich af waarom hij geen handafdruk op zijn wang had ... of een barst in zijn schedel. Hij stond langzaam op, telde tot tien en volgde toen om te zien waar Kyoko was gebleven.

Eenmaal buiten leunde Kyoko tegen een nabijgelegen boom en realiseerde zich dat ze waarschijnlijk in bed had moeten blijven. Haar hart bonsde en haar hele lichaam deed pijn. Ze bukte zich om haar benen te masseren. Ze herinnerde zich dat ze gisteravond met Tasuki had gedanst nadat ze van het met drank gedrenkte fruit had gegeten, maar het voelde meer alsof ze door een vrachtwagen was aangereden. Een lekker warm bad in de warmwaterbronnen zou de spierkrampen verlichten.

Ze maakte opnieuw een mentale notitie om nooit meer fruit te eten op een feestje. Toen schoot haar een gedachte te binnen. Toya zal de geur van Shinbe op haar kleding opmerken. Aha! Het laatste wat ze wilde was Shinbe in de problemen brengen terwijl hij niets deed. Ze strompelde weg van de hut, kreunend van de aanhoudende kater, maar vastbesloten om niet alleen haar pijn weg te wassen, maar ook haar kleding.

*****

Toya gromde diep achter in zijn keel terwijl hij het dorp overzag waar ze waren gekomen. Hij beet op zijn tanden, wetende dat ze te laat waren. Het dorp lag in puin. Het leek erop dat wat ze de laatste tijd ook deden, ze altijd een stap achter Hyakuhei en zijn demonen stonden. Hij fronste en doorzocht het dorp naar overlevenden.

‘Er moet hier een stuk van de talisman verborgen zijn geweest, anders had hij niet de moeite genomen om het hele dorp te vernietigen.’ Toya's gouden ogen werden donker van bezorgdheid.

“We moeten ze helpen,” zei Suki zacht terwijl ze het dorp binnenliep met Kamui aan haar zijde. Ze bukte zich om naar een huilend kind te kijken dat daar verloren en alleen leek te zitten.

Even sloot Toya zijn ogen voor het bekende tafereel terwijl zijn bloed kookte. Hij wist dat Hyakuhei bijna elk stuk van de talisman in zijn bezit had en het kon hem niet schelen wie hij pijn deed om de rest ervan te krijgen. Hyakuhei had tenslotte zelfs zijn eigen broer vermoord. Nu probeerden de bewakers Kyoko te beschermen tegen dezelfde moordenaar.

Als Hyakuhei erin zou slagen alle stukjes van het kristal te verzamelen, zou hij in staat zijn in Kyoko's wereld in te breken en vele demonen met zich mee te nemen. Dat konden ze niet laten gebeuren. Hij voelde een koude rilling langs zijn ruggengraat lopen en wist dat er iets mis was.

‘Kyoko,’ echode het woord als een waarschuwing in zijn hoofd.

“Jullie twee, blijf hier en help. Ik moet nu bij Kyoko gaan kijken!” Schreeuwde Toya terwijl hij zich haastte in de richting waar ze vandaan kwamen. Hij wist dat er iets niet klopte ... hij voelde het tot in zijn ziel. Hij had haar nooit zonder zijn bescherming moeten achterlaten, niet met Hyakuhei's demon zo dichtbij. Hij kon de angst om de andere helft van zijn hart te verliezen niet van zich afschudden.

“Ik laat hem je niet aanraken,” zwoer Toya in zijn halsstarrige race om Kyoko te bereiken, voordat het gevaar dat deed.

Hoofdstuk 3 “Kus van jaloezie”

Kyoko vertrok in de richting van de hete bron. Ze was moe, pijnlijk en kon niet wachten om gewoon te kunnen ontspannen in stomend water. Ze struikelde over een steen en vroeg zich af of het weken zou duren om haar evenwicht terug te krijgen na slechts één keer dronken te zijn geweest.

‘Verdomme... Jeetje, nu klink ik net als Toya,’ zei ze giechelend tegen zichzelf.

Shinbe volgde stilletjes en gluurde zoals zo vaak vanachter de bomen. Hij moest de lach onderdrukken die hem dreigde te ontsnappen toen hij de opmerking hoorde dat ze als Toya klonk. Het was geweldig om te ontdekken dat hij niet de enige in de groep was die complete gesprekken met zichzelf voerde. Als hij gek was, dan vormden ze een geweldig stel. Hij bleef ver genoeg achter om haar enige afstand tussen hen te laten winnen.

Toen ze eindelijk bij de afgelegen hete bron kwam, rommelde Kyoko in haar tas. Toen ze vond wat ze nodig had, schikte ze haar bad spullen aan de kant van het water. Ze kleedde zich snel uit en liet haar pijnlijke lichaam in het stomende water glijden. “Oohh, dit voelt zo goed.” Ze sloot haar ogen en wreef over haar benen, in een poging de beklemming te verminderen die maar langzaam weggingen. Eindelijk tevreden lag ze weer in het water en helemaal ontspannen.

Shinbe leunde tegen een boom terwijl hij gefascineerd toekeek op haar dagelijkse ritueel. Ze was gracieus en puur ... hij voelde zich ineens weer schuldig voor zijn daden. Hij draaide zijn rug naar het toneel en legde een hand op zijn hart waar de pijn leek te versterken.

Hij zou hier niet moeten zijn ... hij was geen goede man. Ze zou hem gaan haten als ze besefte wat hij haar had aangedaan. Hij fronste zijn wenkbrauwen toen het gewicht op zijn borst zoveel zwaarder werd. Maar toch kon hij de verleiding niet weerstaan om zich om te draaien en verlangend te staren. Hij zuchtte verlangend terwijl hij haar in het water zag zinken.

‘Dit is zoveel beter dan het kleine bad thuis in de moderne wereld,’ verbrak Kyoko de stilte terwijl ze om zich heen keek. Het was eigenlijk meer een verborgen zwembad. Deze plek was zo vredig en afgelegen. Bomen en kleine struiken omringden de hete bron en gaven haar absolute privacy. ‘De stenen richel aan de ene kant zou leuk zijn om te zonnebaden,’ dacht ze willekeurig met een glimlach. Ze neuriede tevreden terwijl ze op het water dreef.

Nadat ze een moment in het water had gedobberd, besloot ze dat ze maar beter door kon gaan met het reinigingsgedeelte. Ze schuimde haar haar in en dook toen onder water om te spoelen, met een golf van water kwam ze weer omhoog, alleen om meer spul op haar haar te doen en het opnieuw te doen. Voordat ze er uitstapte, nam ze de tijd om haar kleren schoon te schrobben, in de hoop dat de zon ze snel zou drogen.

Shinbe sloop dichterbij en keek aandachtig toe vanuit een veilige struik op ongeveer drie meter afstand. Hij nam de rondingen van haar lichaam in zich op. God, ze was mooi ... als een godin die uit de lente komt. Ze bond een doek om haar bovenlichaam voordat ze er één om haar haar wikkelde en langzaam droogde ze haar lichaam.

Hij had haar al vaak in het geheim zien baden, maar hij kon nooit lang genoeg blijven om van dit deel te genieten. Meestal kwam iemand hem zoeken voordat ze klaar was. Hij zuchtte terwijl ze de doek langzaam langs haar lange benen liet glijden. De pijn vond hem en zorgde ervoor dat hij met zijn tanden op elkaar knarste terwijl ze die kleine kledingstukken aantrok die haar kostbaarste plekjes bedekten. Het was alles wat hij kon doen om niet de paar stappen te zetten die haar binnen handbereik zouden brengen.

Een krakend geluid kwam plotseling van de andere kant van de warmwaterbronnen. Shinbe hoorde het, en Kyoko ook, want ze stond als bevroren op haar plaats. Ze luisterden allebei aandachtig naar meer geluiden. Een ander takje knapte, maar deze keer kwam het van een struik dichter bij Kyoko. Met afgrijzen keek hij toe hoe Kyoko recht naar een grote struik liep, haar handdoek als een schild voor zich hield, en riep.

‘Oké, Shinbe! Ik weet dat jij het bent! Kom tevoorschijn ... zodat ik je kan slaan!’ Kyoko wachtte en keek vermoeid naar de struik. Shinbe was een bekende gluurder. Ze trok geërgerd een wenkbrauw op, en hij was de enige in de buurt dus …. De struik schudde zachtjes. “Ik weet dat je er bent, en als Toya erachter komt dat je me bespioneert, gaat hij je waarschijnlijk vermoorden. Ik weet zeker dat Suki het ook niet erg zal vinden om jou te slaan.”

De struik schudde weer en een lange zwarte puntige poot kwam uit de verwarde struiken.

“Wat de…!” Kyoko draaide zich om en rende op het moment dat een zeer grote demonische schorpioen achter de vegetatie vandaan klom. Ze rende naar haar kleren waar ze haar kruisboog in de rugzak had laten liggen.

“Kyoko! Bukken!” Shinbe kwam uit de tegenoverliggende struiken aanrennen met een grote stok in zijn hand als een speer. Hij gooide het naar de demon. De schorpioen met rode ogen zag hem aankomen en zwaaide een been rond, blokkeerde het puntige wapen en liet het door de lucht zeilen. Het landde voor Kyoko's voeten, net toen ze bukte om haar kruisboog op te rapen. Haar voorhoofd trilde toen ze besefte dat het haar bijna had geraakt.

Shinbe rende naar haar toe en bukte zich om de stok op te rapen. Met een grijns en een opgetrokken wenkbrauw keek hij naar Kyoko. “Waarom Kyoko, ik geloof echt dat je gewoon een beetje te schaars gekleed bent voor het doden van een demon.” Zijn grijns werd breder bij de blik op haar gezicht. Toen veranderde haar blik in pure afschuw.

Shinbe voelde een onheilspellende kou op zijn rug komen, draaide zich om en zwaaide wild met zijn geïmproviseerde staf terwijl de schorpioendemon naar hen uitviel. Hij was in staat om een behaard been te raken, maar het andere trof hem in de zij en gooide hem weg van Kyoko. Shinbe’s bloed bevroor toen de dodelijke schorpioen dichter bij de priesteres kwam.

Hij wist dat het door demonen bezeten wezen de kracht in haar kon voelen. Wetende dat hij iets snel moest doen, gebruikte hij zijn telekinetische krachten om een flinke rots op te tillen en gooide die zo hard als hij kon, grijnzend toen hij de schorpioen op het hoofd trof.

De demon krijste en zwaaide zijn hoofd in het rond om de gewonde bewaker aan te kijken. Shinbe lag op de grond en worstelde om weer overeind te komen toen de demon weer achter hem aan kwam. Hij rolde net op tijd om het scherpe uiteinde van de stok omhoog te wijzen toen de demon op hem neerkwam. Shinbe's amethistogen gloeiden toen hij een spreuk fluisterde om het harde vlees van het monster te verzachten.

Kyoko schreeuwde Shinbe's naam in paniek terwijl ze zag hoe de demon op hem neerdaalde. Alles gebeurde zo snel dat ze geen tijd had om zelfs maar met haar ogen te knipperen. Het ene moment sprong de demon op hem en het volgende moment stak het uiteinde van diezelfde stok uit zijn rug terwijl zwart bloed op de grond sijpelde. Ze zag hoe de bezeten schorpioen trilde voordat hij slap werd en zwaar op Shinbe viel.

“Shinbe!” Schreeuwde Kyoko in paniek. Ze rende naar hem toe en zag het bloed in een alarmerend snel tempo op de grond om hen heen stromen. Ze kromp ineen in de hoop dat geen van dat bloed van haar bewaker kwam, maar het was moeilijk te zeggen met de extra drap die alles bedekte behalve één kant van Shinbe's gezicht. Zijn ogen waren gesloten en even stopte haar hart toen angst over haar heen spoelde.

Shinbe voelde het, Kyoko was nog steeds doodsbang en wat het haar ook zo liet voelen, hij moest vernietigen. Met een huivering om de pijn te bestrijden, opende hij zijn ogen en merkte dat ze op hem neerkeek, bleek als een geest. Zijn hart bonsde hard toen hij besefte dat ze bang voor hem was. Hij voelde warmte in zijn aderen toen haar angst wegnam toen ze zag dat hij nog leefde.

Shinbe sprak met een schorre stem: “Kyoko, alsjeblieft. Help me ... haal het eraf.” Hij deed zijn best om het dode beest van zich af te duwen, maar zijn armen zaten klem tussen het dier en zijn lichaam. Zelfs als hij bezeten is, zou de hersenloze demon niet zoveel moeten wegen als hij deed, en zo'n gevecht niet hebben moeten leveren. Zijn ogen vernauwden zich en voelden een verbrijzeld stuk van het kristal zo dicht bij hem: “Kyoko, het leeft op de kracht van een talisman ... vindt het.”

Kyoko stopte even met duwen tegen het gigantische wezen, in een poging haar kracht te concentreren om zijn lichaam te scannen. Toen het hartkristal van de bewaker was verbrijzeld en neerregende over het demonenrijk, had het demonen van alle soorten en maten in een razernij gestuurd om de krachtige scherven te vinden. Dit moet ooit een kleine schorpioen zijn geweest ... totdat hij het geluk had bezeten te zijn door een demon en dan één van de ontbrekende stukken tegenkwam en een geweldige krachtboost kreeg.

“Daar!” Ze hapte naar adem toen ze een kleine elektrisch blauwe gloed uit zijn nek zag komen. Kyoko onderdrukte de drang om te kokhalzen en keek in zijn nog steeds open mond. Ze trok een gezicht, reikte naar binnen en greep het kristal, terwijl ze toekeek hoe de grootte van de schorpioenen automatisch begon te krimpen. Ze duwde snel en hij gleed zo ver opzij dat Shinbe hem voor de rest kon wegduwen voordat hij kleiner werd dan de grootte van haar hand.

Kyoko keek op hem neer, zijn lange nachtblauwe haar bedekte zijn gezicht, maar aan de beweging kon ze zien dat hij probeerde op adem te komen. Haar blik reisde over zijn lichaam op zoek naar wonden. Zijn zijde bloedde hevig waar de demon hem hard had geraakt met zijn puntige poot. Ze keek blind om zich heen naar iets om het bloeden te stoppen. Toen rende ze naar haar handdoek, wetende dat het goed zou zijn om tegen de wond te drukken.

Shinbe ging rechtop zitten en wierp een walgende blik op het dode kleine insect. Met zijn hand over de wond in zijn zij, richtte hij zijn aandacht weer op Kyoko en zag haar zwijgend rennen om de handdoek te pakken die ze in haar haast had weggegooid. Zijn blik dwaalde over haar lichaam, de pijn was hij volledig vergeten.

‘Ze is vergeten dat ze nog steeds niet gekleed is,’ dacht hij, ‘Nou, ik ga haar er niet aan herinneren.’ Hij probeerde zijn uitdrukking kalm te houden toen ze terugkwam met de handdoek.

Kyoko ging naast Shinbe zitten, trok aan zijn regenjas en probeerde de wond te zien. “Shinbe, denk je dat je dit kunt verwijderen,” ze trok aan de jas. “Ik moet zien waar al dat bloed vandaan komt.”

Haar stem was nog steeds ademloos en zacht in zijn oren, bijna verleidelijk klinkend. Hij was zo verbijsterd over hoeveel ze echt om hem gaf dat hij vergat te fantaseren dat ze hem zou vragen zijn kleren uit te doen.

Shinbe trok zijn gewaadachtige jas uit en maakte het ijsblauwe hemd eronder los. Het viel van zijn schouders en gleed langs zijn armen naar beneden om in een plas om hem heen te liggen, zijn borst ontbloot en buikspieren naar haar toe te spotten, samen met de snee in zijn heup. Hij reikte naar beneden en duwde die kant van de losse broek een paar centimeter naar beneden, zodat ze het beter kon zien, maar liet zijn arm over zijn schoot liggen om het bewijs van zijn erectie te verbergen.

Kyoko slikte terwijl ze probeerde gefocust te blijven op de wond, in plaats van op wat eromheen zat. Ze legde een hand op zijn onbedekte huid om zichzelf te stabiliseren, drukte stevig tegen de witte doek en zag dat deze karmozijnrood werd. Ze voelde zijn spieren schokken onder haar handpalm en de hitte schoot haar arm omhoog. Haar geschrokken smaragdgroene ogen gingen snel naar de zijne en sloten zich af met zijn amethist-blik.

Hij zag hoe de blos zich over haar wangen verspreidde toen hun ogen elkaar ontmoetten en verwonderde zich erover, terwijl hij zijn eigen vlees voelde warmen waar haar zachte hand hem aanraakte. “Kyoko, alles goed met je?” Hij zag haar zwak knikken terwijl ze weer naar de handdoek keek en die voorzichtig verwijderde om te zien of het bloeden was gestopt. Toen ze zag dat het was gebeurd, ging ze de lap natmaken zodat ze de rest van het bloed van hem kon afvegen.

Shinbe keek naar beneden en dacht bij zichzelf: ‘Geen wonder dat het bloeden is gestopt, al het bloed is naar een andere bestemming gestroomd.’ Hij zuchtte, onderdrukte zijn gedachten toen ze terugkwam en over hem heen bukte, en hem een blik gaf over haar blote borsten. Zijn donker wordende amethist blik schoot terug naar haar gezicht. Hij wist dat ze kleren aan moest trekken als hij zijn waardigheid wilde behouden.

Kyoko veegde langzaam het bloed van zijn huid en zorgde ervoor dat hij heel, heel zachtaardig deed toen ze hem haar naam met een hese, gespannen stem hoorde zeggen. Ze stopte haar bewegingen en hief haar gezicht op naar het zijne. Maar door de manier waarop ze leunde, bevond ze zich slechts enkele centimeters van zijn gezicht. Zijn ogen gloeiden bijna en hij leek op dat moment zoveel groter dan het leven. Haar focus zakte langzaam naar zijn lippen toen geen van beiden een woord zei.

Shinbe zag hoe haar lippen van elkaar gingen en zijn lichaam bewoog met een eigen wil terwijl hij de afstand tussen hen overbrugde. Hij streek met zijn lippen over de hare in een vederlichte kus die slechts de stilte voor de storm was ... zijn adem verwarmde haar wang. Toen sloeg een brullende waas van rood en zwart tegen hem aan terwijl de pijn door zijn wond schoot die net was begonnen te genezen.

Shinbe werd naar achteren getrokken en tegen de grond geslagen door een zeer woedende Toya, die nu boven hem stond en met één van zijn twee dolken recht op zijn keel wees.

“Wat denk je dat je aan het doen bent om Kyoko te zoenen, klootzak?” Schreeuwde Toya, trillend van woede. De aanblik van Shinbe die Kyoko kuste, stond voor altijd op zijn netvlies gebrand. “Ik heb haar onder uw hoede gelaten en u besluit haar te betasten?” Riep hij woedend.

Shinbe's amethistogen werden donkerpaars.

Kyoko schoof tussen hen in, haar rug naar Shinbe alsof ze hem beschermde. Ze keek Toya boos aan en zei: “Waag het niet!” Ze stak haar handen uit in een beschermend gebaar. “Het is niet wat je denkt, Toya.”

Toya liet zijn dolk grommend zakken, “Oh ja, waarom ben je dan in godsnaam naakt?” Zijn zilveren ogen vielen op haar blote huid om zijn punt duidelijk te maken.

Kyoko's wereld stortte in en ze wist gewoon dat de goden erom lachten toen ze op haar plaats bevroor. Plots voelde ze de bries over haar blote huid en voelde ze Toya's ogen haar huid net zo snel verwarmen. Ze liet haar armen langs haar lichaam vallen en zocht haar kleding op, ze zag dat ze nu droog waren en niet ver weg op de rots lagen.

Ze keek weer naar Toya en siste: “Ik werd aangevallen en Shinbe heeft mijn leven gered. Ik hielp hem omdat hij gewond was doordat hij mij beschermde, en wat dan nog? Ik kuste hem, niks bijzonders. Het was een bedankje!” Ze probeerde zich een weg te banen tussen hen uit en naar haar kleren toe, maar veranderde van gedachten toen Toya de dolk opnieuw op Shinbe's keel wees.

“Je vroeg haar om een kus als beloning voor het redden van haar? Jij verdomde viezerik!” Toya gromde naar buiten, nu nog woedender op de bewaker. Toen greep hij met een snelle ruk Kyoko's arm, trok haar achter zich en uit het zicht van zijn broer.

Shinbe's ogen flitsten van woede over Toya's behandeling van Kyoko. “Doe het mes weg, Toya,” Shinbe's woorden begonnen ijskoud te worden toen hij opstond en zijn broek afveegde, zijn borst nog steeds bloot … niemand had hem ooit een lafaard genoemd.

Kyoko haastte zich terug en glipte weer tussen de broers. Haar borst raakte per ongeluk Toya's borstkas op hetzelfde moment dat haar rug de hete huid van Shinbe schampte omdat ze midden in een dreigende stap dichter naar elkaar toe waren. Haar wenkbrauw begon te trillen.

“Ik heb hem gekust. Hij heeft er niet om gevraagd. Nu gaan jullie allebei weg zodat ik me kan aankleden.” Ze keek op, zocht Toya's zilveren blik en verzachtte haar stem bijna smekend: “Dit is al erg genoeg zonder het erger te maken.”

Ze voelde Shinbe terugdeinzen en zonder zich om te draaien om te kijken, wist ze dat hij zich aan het aankleden was. Ze kon het geritsel van het materiaal horen terwijl hij het met schokkende bewegingen aantrok. Omdat ze beter wist dan zich om te draaien en te kijken, hield ze haar ogen op Toya gericht, wachtend om te zien of hij nog meer neigingen had om Shinbe te verwonden. Ze zuchtte bijna van opluchting toen ze Shinbe's terugtrekkende voetstappen hoorde toen hij die kant van de bron verliet.

Toya schonk geen aandacht aan het vertrek van Shinbe. Op dat moment staarde hij nog steeds verward in Kyoko's ogen. ‘Ze kuste Shinbe? Waarom?’ Ze stak haar hand uit om zijn arm aan te raken, maar hij draaide zich snel om en deed een stap bij haar vandaan, met zijn rug naar haar toe.

“Kleed je aan, maar ik laat je niet meer alleen. Ik blijf tot je klaar bent om te vertrekken,” de toon in zijn stem hield nog steeds woede vast.

Kyoko snoof en liep snel naar haar kleren en haastte zich erin. Toen ze zich eindelijk had aangekleed, draaide ze zich om en zag zijn stijve rug en liep langs hem heen, klaar om terug te keren naar de hut toen hij zijn hand uitstak, haar bij de arm greep en haar naar hem toe trok.

Toya wilde gewoon weten waarom. Waarom zou ze Shinbe zo kussen? Zijn donkere pony viel naar voren en schermde zijn gouden ogen voor haar af. “Waarom kuste je hem?” Fluisterde hij. Zijn haar zwaaide in de gestage bries, waardoor de zilveren highlights aantrekkelijk glinsterden.

Kyoko fronste haar wenkbrauwen, niet wetend hoe zij moest reageren. In werkelijkheid had ze het misschien gewoon gewild, maar dat kon ze niet tegen hem zeggen.

Ze zuchtte: “Ik dacht niet na, dus ... ik weet echt niet waarom.” Ze sloeg haar ogen neer. Dat was in ieder geval de waarheid.

Toya voelde met haar antwoord angst in zijn hart kruipen. Hij hief zijn hoofd weer op en keek haar recht aan, terwijl hij haar blik naar de zijne trok. “Kyoko, je hebt nog nooit geprobeerd me te kussen ... op die manier,” gromde hij zonder na te denken.

Kyoko's ogen schoten omhoog naar hem omdat hij haar op de plek had gezet, en ze schreeuwde terug naar hem: “Je doet nooit alsof je wilt dat ik dat doe! Trouwens, ik heb geen vriendje, dus ik ben vrij om iedereen te kussen die ik wil, toch?” Ze rukte haar arm uit zijn greep, negeerde zijn gegrom om haar antwoord en ze liep langs hem heen en vroeg zich af waarom het hem ineens kon schelen.

Kyoko staarde naar de grond terwijl ze naar de hut liep. Toya maakte haar woedend. Hoe durft hij boos op haar of Shinbe te worden voor het kussen? Wat ging het hem eigenlijk aan? Hij gaf niet om haar. Hij hield van niemand, dus wat maakte het uit wie ze kuste? Ze gooide de deur van de hut open en plofte in gedachten verzonken op haar slaapzak.

Toya stampte haar achterna. “Ik kan je maar beter Shinbe nooit meer zien kussen!” Gromde hij terwijl hij tegenover haar aan de andere kant van de kamer ging zitten en met zijn rug tegen de muur leunde.

Kyoko staarde hem woedend aan terwijl haar geest precies in zich opnam wat hij zojuist had gezegd, of meer zoals bevolen. ‘Hoe durft hij,’ haar smaragdgroene ogen begonnen vonken te schieten.

“Ik zal kussen, wie ik wil, wanneer ik wil!” Daarmee stond Kyoko boos op, rolde haar slaapzak op, pakte haar rugzak en liep naar de deur.

Toya sprong op om haar met een verslagen blik te volgen. “Waar denk je heen te gaan, verdomme?” Het was niet zijn bedoeling geweest haar boos genoeg te maken om te vertrekken. Hij vond het gewoon niet leuk dat Shinbe haar zelfs maar had aangeraakt.

Kyoko bleef staan met haar hand op de deurpost, haar rug naar hem toe. “Toya,” ze draaide zich een beetje om, hield haar hand naar hem op, en toen gebruikte ze met een boze grijns de Taming-spreuk op hem, wetende hoeveel hij er een hekel aan had. “Hou je mond!”

Toya raakte de grond met een reeks vloeken. Kyoko stampte de deur uit, voorbij Shinbe en liep weg naar het maagdenheiligdom met de bedoeling om terug naar huis te gaan.

Shinbe stond met zijn rug naar de hut, een lichte grijns op zijn gezicht. Hij hoorde wat Kyoko had gezegd en zijn grijns werd breder toen hij Toya op de grond hoorde vallen. Kyoko had hem daar niet zien staan toen ze naar buiten kwam, dus volgde hij haar toen ze het bos in liep.

Hoofdstuk 4 “Ga niet”

Kyoko kwam in het hart van de tijdtuinen en ging langzaam in het gras zitten voor het beeld van het meisje en keek omhoog in het gezicht van het meisje. Ze concentreerde zich op het gezicht waarvan ze wist dat het haar eigen uiterlijk weerspiegelde. Dat beeld was van haar voorouder waar het beeld ter nagedachtenis aan is gemaakt. Als ze tegelijkertijd hadden geleefd dan hadden ze een tweeling kunnen zijn.

Kyoko schudde de gedachte van zich af en herinnerde zich waarom ze nu in de eerste plaats in het gras zat. Haar gedachten begonnen onderling te strijden en ze wilde er niet eens naar luisteren.

‘Toya is zo’n eikel!’ Ze was net teruggekomen en ‘hij kon alleen maar schreeuwen’ tegen haar. Soms was ze gewoon … ‘Haatte hem … Oké, misschien was dat een leugen.’ Kyoko zuchtte, ‘ik kan niet tegen mezelf liegen. Ik hou echt van Toya en als er niemand is om het te zien ... bewijst hij vaak dat hij ook van me houdt. Kyoko kneep in gedachten haar ogen tot spleetjes. “Maar dan moet hij weer gaan en het verpesten.”

Ze ging naar huis en misschien zou ze nooit meer terugkomen. Ze sprong op met de bedoeling haar handen in de handen van het meisje te leggen, wetende dat het haar naar huis zou brengen.

‘Maar dan zou je Shinbe nooit meer zien.’ Haar ogen werden groot en haar geest schreeuwde: ‘Je hebt gevoelens voor hem!’… ‘Dit is belachelijk,’ wierp ze tegen zichzelf in, ‘ik heb alleen maar slepende gevoelens omdat ik droomde over hem, dat betekent niets.’ Ze deinsde achteruit bij het beeld, liet aarzelend haar hand zakken en ging weer zitten, leunend tegen een koele steen.

‘Maar wat als hij ook gevoelens voor jou heeft? Als de kus verder was gegaan, zou hij je dan terug gekust hebben? ‘Wie was het die opnieuw kuste?’ Maar hij is een player ... hij zou elke vrouw kussen. ‘En hij nam het op voor jou tegen Toya. Alleen omdat hij zich bedreigd voelde en trouwens, zo is Shinbe nu eenmaal.’ Een diepe stem haalde haar uit haar verwarde gedachten.

‘Kyoko,’ riep Shinbe’s hese stem naar haar. Kyoko's hoofd schoot omhoog en ze bloosde, alsof hij haar gedachten had gehoord.

‘Eh, hallo,’ ze keek weg van hem, in de hoop dat hij de blos niet zag waarvan ze wist dat die er was.

“Ga je naar huis?” Hij deed een paar langzame stappen terwijl hij sprak: “Ik kan het je niet kwalijk nemen, na de manier waarop Toya handelde.” Shinbe knielde voor haar neer met zijn hand uitgestrekt om haar overeind te helpen. Ze pakte de aangeboden hand en stond op, terwijl ze het stof van haar rok klopte.

“Ik kan er gewoon niet tegen om soms bij hem in de buurt te zijn, Shinbe ... het spijt me echt van alle problemen die ik je heb bezorgd,” ze deed een stap in de richting van het heiligdom.

Shinbe wilde niet dat Kyoko wegging, maar hij wist dat er geen houden meer aan zou zijn als ze eenmaal tot een besluit was gekomen. Hij wist heel goed hoe erg ze het haatte toen Toya eiste dat ze niet weg zou gaan, en hij wilde niet dat ze het hem om dezelfde redenen kwalijk nam. Maar in werkelijkheid voelde hij hetzelfde als Toya ... hij wilde niet dat ze ging.

Terwijl hij zijn ware gevoelens achterhield, probeerde hij haar op te vrolijken. “Het is oké, Kyoko. Je mag me altijd problemen bezorgen,” grijnsde hij naar haar en deed alsof hij langzaam naar haar reikte.

Kyoko miste zijn hand niet toen hij zich een weg naar haar toe baande. Ze giechelde en wierp hem een glimlach toe. Toen was ze weg.

Shinbe stond daar naar het standbeeld te staren terwijl zijn glimlach haperde. Hij wilde haar zeggen dat ze niet moest gaan. Hij had geen enkele dwang om haar te betasten ... nou ja, misschien een beetje. Hij deed de actie zodat ze zich op haar gemak zou voelen als ze weg zou gaan en zou weten dat er niets tussen hen was veranderd. Hij kon zien dat ze van streek was en het enige wat hij wilde was haar zien glimlachen, of andere emoties tonen dan verdriet en woede. Zijn plan werkte beter dan hij dacht toen ze hem had uitgelachen.

Shinbe's spookachtige amethist blik rukte weg van het maagdenschrijn. Hij haatte het vermogen van het tijdportaal om haar van hem af te nemen en wenste dat hij haar in haar wereld kon volgen ... slechts één keer. Zijn ogen werden aantrekkelijk donker en vernauwden zich toen met de jaloerse gedachte dat Toya haar door het hart van de tijd zou kunnen volgen. Waarom had het tijdportaal de zilveren bewaker uitgekozen en alleen hem? Het was gewoon niet eerlijk. Toya was niet haar enige bewaker.

*****

Toen Kyoko zich aan de andere kant van het maagdenheiligdom bevond, ging ze in de beslotenheid van het huis van het heiligdom liggen, leunde met haar hoofd tegen haar rugzak en sloot haar ogen. Ze wilde nu met niemand geconfronteerd worden.

Gedachten aan Shinbe die de liefde met haar bedreef, kwamen steeds weer in haar hoofd terug. Waarom moest ze zo over hem dromen? Het deed haar alleen maar wensen ... ‘Wat denk ik?’ Vroeg ze zich af. Ze moest er niet meer aan denken.

Shinbe en Suki hielden duidelijk van elkaar, ook al wilden ze dat niet toegeven. Bovendien valt hij op alle vrouwen. Het is gewoon zoals Shinbe was.

Kyoko stond langzaam op en liep het heiligdom huis uit dat het meisjesbeeld beschermde. ‘Ik ga gewoon naar mijn kamer om te studeren. Ja, dan ga ik morgen naar school en dan komt alles goed. Misschien bel ik zelfs mijn vrienden en ga ik een tijdje met ze om.’ Kyoko bleef staan en sloeg haar ogen neer terwijl ze hardop dacht: ‘Nieuwe regel, geen fruit eten in de buurt van haar vrienden.’

*****

Toya vocht nog steeds tegen zijn jaloerse bui terwijl hij langzaam naar het heiligdom liep. Hij was vast van plan Kyoko te volgen en dit recht te zetten. Hij kon er niet tegen om te denken dat ze boos op hem was.

Zijn zintuigen prikten en vertelden hem dat hij niet de enige was. Hij keek op en zag dat Shinbe achteroverleunde tegen één van de omringende rotsblokken die waren overgebleven van een vergeten kasteel dat hier vroeger had gestaan. Zijn handen waren netjes in zijn trenchcoat gestopt en zijn staf lag op zijn schoot. Hij leunde zijn hoofd achterover met zijn ogen dicht, alsof hij sliep.

“Word wakker, stomme klootzak!” Schreeuwde Toya tegen hem, nu meer geïrriteerd dan ooit.

Shinbe deed een slaperig oog open en sloot het weer. “Wat wil je, Toya?”

Toya schreeuwde woedend: “Wat wil ik? Ik wil weten wat je hier in godsnaam doet.”

Shinbe opende zijn ogen en trok een wenkbrauw op naar zijn broer: “Mag ik niet rusten?”

Toya kneep zijn ogen tot spleetjes en zei: “Sinds wanneer kom jij in het hart van de tijd om te rusten?”

Shinbe stond langzaam op en maakte zich klaar voor het geval dat. Hij wist dat Toya een stuk sterker was. Maar hij wist ook dat hij niet zo zwak was als Toya dacht dat hij was. Hun krachten waren gewoon anders.

“Ik kwam om afscheid te nemen van Kyoko. Na de manier waarop je haar hebt behandeld, zullen we geluk hebben als ze ooit terugkomt. Wat gebeurt er eigenlijk in dat erwtenbrein van je?” In Shinbe’s kalme stem klonk een zweem van de opwinding die hij had verborgen.

Toya gromde zacht, wetende dat wat Shinbe zei waar was. Misschien, heel misschien reageerde hij overdreven, maar toch zag hij ze kussen. Kyoko kuste die wellustige bewaker. De scène speelde weer in Toya's geest en zijn ziel schreeuwde: ‘Nee, het was Shinbe die Kyoko kuste, niet andersom.’

Hij draaide zijn rug naar Shinbe, “ik weet niet wat je van plan bent, bewaker, maar als je ooit nog een hand op Kyoko legt ... zal ik je vermoorden.” Daarmee ging Toya de lucht in en liet slechts een enkele zilveren veer wapperen in de wind.

Shinbe zuchtte en ging weer zitten, leunend tegen de steen toen hij Kamui's speelse gelach in de verte hoorde. Een paar tellen later kwamen Sennin, Kamui en Suki de open plek op, met manden vol kruiden en groenten waar de oude man naar had gezocht.

‘Ze moeten hem op de terugweg naar de hut zijn tegengekomen,’ redeneerde Shinbe.

Sennin was de oude man die eigenaar was van de hut waarin ze verbleven als ze in de buurt van het heiligdom waren. Sennin had Suki en haar broer helemaal alleen opgevoed toen zijn vrouw, hun moeder, door demonen was gedood tijdens een aanval op het dorp. Suki was te klein om zich de moeder te herinneren van wie ze de favoriet was, maar ze was de beste menselijke demonendoder in het rijk geweest.

Voor het dorp was Sennin een medicijnman, maar de bewakers kenden de waarheid. Hij was een meester in het uitspreken van spreuken en wist veel meer dan de meeste mensen in hun rijk. Shinbe glimlachte droevig toen hij de oude man dichterbij zag komen.

“Waarom kijk je zo somber, Shinbe?” Vroeg Sennin toen hij dichterbij kwam. Hij loenste naar hem met zijn ouder wordende blik. De amethist bewaker deed de laatste tijd een beetje vreemd ... en dat zei veel, want naar zijn mening waren alle bewakers natuurlijk een beetje vreemd.

Shinbe stond op net toen ze dichterbij kwamen, alsof hij op hen had gewacht, in plaats van bijna ruzie te krijgen met Toya.

Suki keek achter zich naar het maagdenschrijn, “is Kyoko al terug naar huis?”

Shinbe staarde haar wezenloos aan voordat hij antwoordde: “Ja, ja dat is ze.”

Kamui stopte met zoeken in de mand naar iets te eten en keek strak naar Shinbe, zijn glimlach verdween en veranderde in zorgen. “Waarom is ze weggegaan?” Toen, alsof de gedachte net bij hem opkwam, vernauwden zijn ogen zich: ”Wat heeft Toya deze keer gedaan?”

Shinbe stak zijn hand uit en legde die op Kamui's schouder om hem te kalmeren. Hij wist dat Kamui er net zo'n hekel aan had als Kyoko terugging naar haar tijd als hij. “Het is oké Kamui. Ze komt snel terug,” althans dat hoopte hij. Inwendig kreunde hij.

Suki keek bezorgd. Kyoko was ergens in de nacht teruggekomen. Ze had vanmorgen niet eens de kans gehad om met haar te praten, behalve een paar ogenblikken. “Dus, moest ze hem temmen?”

Shinbe wierp een blik op het meisje en grijnsde: “Ik ben bang van wel. Toya is niet in een erg goede bui.”

“Ik kan me voorstellen dat hij dat niet is. Weet u waarover zij het deze keer oneens waren?” Sennin tuurde naar hem terwijl hij zijn mand verschoof en naar de hut begon te lopen. Suki volgde hem met Kamui, die opnieuw in de mand dook om te snacken. Shinbe volgde hem en probeerde te bedenken hoe hij op de vraag moest reageren.

“Denkt Toya dat hij een reden nodig heeft om tegen haar te schreeuwen?” Shinbe haalde zijn schouders op, alsof hij geen idee had, terwijl hij hoopte dat niemand zijn schuld kon voelen.

Toya zat in een boom naast Sennin ’s hut en luisterde naar hun geklets toen ze dichterbij kwamen. Hij hoorde Shinbe's opmerking en wilde hem tot moes slaan. Maar nadat hij erover had nagedacht, kon hij ze maar beter niet vertellen wat hij had gezien. Zijn ogen gloeiden met zilveren vonken terwijl hij aan de kus dacht. Toya besloot het voorlopig voor zich te houden, leunde achterover in de boom en sloot zijn ogen, alsof hij sliep.

“Ben je wakker, Toya?” Riep Sennin naar hem.

Toya bleef de oude man negeren. Het was niet alsof hij hem iets verschuldigd was.

Sennin pauzeerde even om zijn punt toch duidelijk te maken: “Je hebt het deze keer zeker gedaan. Kon je niet wachten tot ze weer een tijdje terug was?”

Toya leunde naar voren en keek Sennin boos aan: “Hou je mond, oude man. Je weet niet eens waar je het over hebt.” Hij sprong naar beneden en liep richting het bos.

Shinbe zuchtte van opluchting. Hij was bang dat Toya hen zou vertellen over de onschuldige kus, en hij het zou moeten uitleggen. ‘Dacht ik onschuldig?’ Dacht hij bij zichzelf terwijl hij voelde dat er iets zwaars in zijn maag zakte. Als het zo onschuldig was, waarom bleef hij dan denken aan hoe zacht haar lippen waren toen zij ze tegen de zijne drukte? Bij die gedachte kreunde hij en ging de hut binnen.

Kaen, een bondgenoot van de bewakers, beter omschreven als een vuurgeest, verscheen grijnzend voor Kamui. Hij hielp vaak bij het trainen van Kamui en was erg beschermend tegen hem tijdens gevechten. Het hielp dat Kaen van menselijke vorm in een draak kon veranderen... het maakte de training veel intenser. Ze oefenden buiten de hut met sparren terwijl Sennin en Suki elkaar aankeken.

Suki haalde haar schouders op en ze gingen de hut binnen. Shinbe lag op een mat, leunend op zijn elleboog met zijn rug naar hen toe. Ze keken naar hem, maar zeiden niets over zijn neerslachtige stemming. Suki zette het kookvuur aan, terwijl Sennin het eten klaarmaakte voor het avondeten, terwijl ze allebei naar hem keken terwijl hij zuchtte.

*****

Toya bleef de hele dag weg van de hut, totdat de zon laag aan de hemel begon te zakken. Hij naderde stil toen hij Sennin en Suki zachtjes hoorde praten. Zijn verbeterde gehoor van de bewaker pikte elk woord op dat van hun lippen werd gefluisterd.

“Denk je dat hij ziek is, Sennin?” Vroeg Suki bezorgd terwijl ze naar Shinbe staarde, die nog steeds op zijn deken lag te slapen.

“Ai, hij heeft geen hap gegeten,” antwoordde de oude man terwijl hij de borden schoonmaakte.

“Ik hoop echt dat hij niet iets onder de leden heeft. Zonder Kyoko's hulp hebben we hem morgen echt nodig als we op zoek gaan naar de vermiste talisman,” Suki haalde haar schouders op terwijl ze haar slaapmat uitrolde.

“Ai, ik zal wat kruidenthee voor hem maken als hij wakker wordt.” Sennin dacht niet dat de bewaker ziek was omdat ze zo'n hoge immuniteit hadden tegen menselijke ziekten. De waarheid was ... hij had nog nooit iemand ziek zien worden. Het moest iets veel diepers zijn dan dat.

Zijn oude bruine ogen werden scherper toen hij aan de ontbrekende talisman dacht. Sinds het beschermend hartkristal was verbrijzeld, waren de splinters van de kleine talisman overal opgedoken, en meestal in de verkeerde handen. Elke zwakke demon die een talisman vasthield, werd sterk en erg gevaarlijk. Het kwaadaardige leger van Hyakuhei leek elke dag te groeien. De laatste tijd had hij het kwaad steeds dichterbij voelen komen.

Toya stond buiten de hut te bedenken of hij naar binnen zou gaan, toen hij zijn naam hoorde noemen.

“Ik vraag me af waar Toya zo van streek over was dat Kyoko naar huis wilde,” Suki onderdrukte een geeuw.

Sennin knikte: “Je zou denken dat hij zijn lessen inmiddels wel geleerd zou hebben. We hebben haar net zo hard nodig als de bewakers.”

Suki ging op haar mat zitten en veegde wat denkbeeldige aarde weg: “Nou, het duurde niet lang voordat hij haar boos maakte. Ik wed dat hij iets zei over dat ze naar alcohol rook.” Ze draaide zich om en keek Kamui woedend aan toen ze gedempt gelach van hem hoorde komen. Ze pakte een kam die Kyoko haar had gegeven, gooide hem naar hem en raakte hem op zijn hoofd: “Ik dacht dat je sliep!”

Sennin lachte om de twee terwijl hij naar de deur liep, “Goodnight Suki ... Kamui.”

Toya stond buiten de hut. Hij was vergeten dat Kyoko naar alcohol rook. Hij hoefde hun dus niet te vertellen wat er werkelijk is gebeurd, hoewel het leuk zou zijn om Shinbe in de problemen te brengen met Suki. Hij grijnsde. Ze zou zo boos op hem zijn dat ze hem de volgende eeuw zou verslaan.

Toya sprong in de boom en lachte bij de gedachte dat Suki Shinbe een klap gaf, wetende dat zijn broer nooit een vinger zou uitsteken om haar tegen te houden.

Hoofdstuk 5 “Gevaarlijke jaloezie”

Kyoko voelde zich ellendig. Het enige waar ze aan kon denken waren Shinbe en Toya en die stomme kus. Ze lag klaarwakker onder de zachte dekens en bedacht hoe ze ooit door één van hen gekust zou willen worden. Eén daarvan was Shinbe, de wellustige bewaker die flirtte met elke vrouw waarmee hij in contact kwam. Hij had waarschijnlijk meer vrouwen gehad dan ze op haar handen kon tellen, maar alleen al de gedachte aan zijn kus deed haar flauwvallen.

De andere was Toya, die tegen haar schreeuwde om kleine dingen en probeerde altijd de baas te zijn bij elke beweging die ze maakte. Toch kon hij soms zo lief zijn. Ze konden het allebei. Ze sloeg haar hoofd tegen het kussen en zuchtte. Het was vreemd hoe ze altijd alleen aan Toya dacht voordat ze ging slapen, maar al een tijdje waren de gedachten langzaam aan het veranderen in Shinbe. Shinbe ... Ze viel in slaap terwijl ze weer over hem droomde.

*****

Shinbe werd midden in de nacht onder het zweet wakker, alweer een droom. Hij huiverde toen hij opstond. Waarom moest hij aan haar blijven denken? Ze dreef hem over de rand. Hij keek om zich heen en zorgde ervoor dat Suki en Kamui nog sliepen. Hij glipte als een geest door de kamer, verliet de hut en haalde diep adem terwijl hij naar de lucht keek. Op dat moment merkte hij dat Toya op hem neerkeek vanaf de onderste takken van de boom recht voor de hut.

“Wat?” Shinbe wilde op dit moment geen nieuwe confrontatie, maar de manier waarop Toya hem aankeek was gewoon irritant.

Toya snoof de lucht op en gromde, toen hij Shinbe's opwinding voelde, “wat ben je aan het doen, bewaker?”

Shinbe boog zijn hoofd en legde zijn vingers tegen zijn slaap alsof hij hoofdpijn kreeg, hoewel dat onmogelijk was voor een onsterfelijke. “Ik ga een nachtelijke wandeling maken, niet dat het je iets aangaat.”

Toya gromde weer en sprong van zijn zitplaats boven Sennin ‘s hut. Hij liep om Shinbe heen alsof hij zijn prooi achtervolgde. “Ik weet zeker dat je dat gaat doen,” Toya bleef hem omcirkelen.

Shinbe keek vanuit zijn ooghoeken naar hem, een verveelde uitdrukking op zijn gezicht, maar mentaal klaar voor Toya om toe te slaan. “Ik weet niet wat je bedoelt, Toya. Maar als je het niet erg vindt, is het echt niet nodig dat je mijn hand vasthoudt.”

Toya stopte met zijn intimiderende rondjes en verscheen zo snel recht voor Shinbe dat het een briesje veroorzaakte. “Blijf uit de buurt van Kyoko, hoor je me? Als ik er een minuut over nadenk, je hebt haar aangeraakt ...” Hij trok zijn arm langs zijn zij en liet één van de twee dolken in zijn handpalm vormen terwijl hij zijn blik vernauwde naar de andere bewaker, “ik zal geen twee keer nadenken over moord jij, broer of niet.”

Shinbe kon Toya's hardhandigheid niet uitstaan: “Ja, ik begrijp het. Nu, als je het niet erg vindt.”

Toya ging opzij en liet Shinbe passeren. ‘Ik vertrouw die bewaker niet,’ dacht Toya bij zichzelf.

Shinbe liep het bos in. Het maakte hem niet uit waar hij heen ging. Hij wilde gewoon zo ver mogelijk weg van Toya's wetende ogen. Ja, hij wist dat Toya hem zou vermoorden als hij erachter zou komen wat hij deed, maar hij zou in ieder geval als een gelukkige man sterven. Hij zuchtte en keek omhoog in de met sterren gevulde nacht, ‘Aw, Kyoko. Waarom moest je weg? Verdomme Toya.’ Hij zwaaide zijn staf voor zich uit en gromde. “Verdomme.”

Shinbe liep door zonder van plan in de buurt van het heiligdom te komen, maar daar kwam hij toch terecht. Hij stond aan de rand van de open plek, wetende dat hij daar niet zou moeten zijn. Toya volgde waarschijnlijk. Hij keek zelfbewust om zich heen, op zoek naar tekenen van zijn opvliegende broer. Toen hij hem nergens bespeurde, begaf hij zich langzaam naar het meisjesbeeld.

Hij stond voor het standbeeld, kijkend naar het beeld van Kyoko uit het verleden, dagdromen, en hoorde nooit de voetstappen die achter hem kwamen.

“Wat denk je dat je hier doet, bewaker?” Riep Toya op een lage toon van achteren. Shinbe schrok zo erg dat hij zijn evenwicht verloor en bijna in de armen van het meisje viel, als Toya hem niet bij de arm had gegrepen.

“Toya, je moet echt ophouden met mensen te besluipen,” zei Shinbe grommend terwijl hij Toya's hand afschudde.

“Ik zei je uit de buurt van Kyoko te blijven. Ik weet niet wat er in dat hoofd van je omgaat, maar als ik je een beetje verstand moet geven, zal ik dat doen,” Toya's ogen fonkelden waanzinnig van woede bij de gedachte aan zijn broer, die gevoelens koesterde voor Kyoko. Niet in dit leven, niet als hij er iets mee te maken had.

Shinbe had genoeg van Toya's dreigementen. Hij knapte gewoon. “Wel verdomme!” Hij zwaaide zijn staf naar Toya, die opzij sprong. “Je hebt een miljoen kansen gehad met Kyoko, maar je hebt er altijd voor gekozen om je ogen ervoor te sluiten. Wil je haar nu vertellen met wie ze kan zijn? Wie kan ze kussen?” Hij lachte, maar het klonk boos. “Dat gaat niet gebeuren, Toya. Jij verliest.” Shinbe schudde zijn hoofd en hield zijn staf in evenwicht, klaar voor de naderende razernij. Hij wist precies waartoe Toya in staat was, maar hij was het beu om achteruit te gaan.

Toya staarde Shinbe geschokt aan. Hij kon niet bewegen. Hij wist dat hij de tweelingdolken niet kon gebruiken ... als hij dat deed, zou hij zijn broer vermoorden. Zijn ogen begonnen gesmolten zilver te bloeden toen ze zich samenknepen naar zijn broer: “Wat zei je net? Zeg je nu dat ‘je’ Kyoko wilt?” Toya gromde terwijl hij eraan toevoegde: “Je bent niets anders dan een wellustige bewaker. Kyoko zou je nooit willen hebben!” Hij deed een uitval naar Shinbe.

Shinbe ontweek Toya's zwaai en hield voet bij stuk: “Denk je dat ze je nog steeds zou willen, terwijl je alleen maar probeert haar te beheersen en te doen alsof je niets om haar gevoelens geeft?” Hij ontweek nog één van Toya's slagen en lachte. “Je wordt langzaam ...” zijn stem werd donkerder, “of heb ik een zenuw geraakt?”

Toya stond naar Shinbe te staren. Waarom hij de tweelingdolken niet tevoorschijn riep, wist hij niet. Maar hij wilde Shinbe's bloed vergieten, wanhopig graag. Daar had hij geen mes voor nodig. ”Je hebt niet het recht om te praten over wat ik doe,” Toya's toon was dodelijk toen hij zijn hoofd liet zakken, zijn pony overschaduwde de rode tint die naar binnen kroop met het zilver dat zijn irissen had overgenomen.

Shinbe trok een wenkbrauw op naar Toya. “Ha, dus ik raakte een gevoelige snaar. Hoe interessant. De zilveren bewaker heeft wel gevoelens ... hij voelt voor zijn priesteres. Maar je hebt niet het recht Kyoko te vertellen met wie ze mag kussen. Zoals ze al zei, ze heeft tenslotte geen vriendje. Dus, zoals ik het zie, is ze eerlijke uitdaging.” Shinbe haalde zijn schouders op, draaide zich om en wierp een blik op het heiligdom.

Toya nam dat moment om naar Shinbe uit te vallen: “Verdomme, keer me niet de rug toe!” Hij sloeg Shinbe hard, waardoor hij tuimelde en zijn staf over de open plek zeilde.

Shinbe was snel overeind en rolde, terwijl hij opstond om Toya aan te kijken. Zijn lange, nachtblauwe haar wapperde in de wind terwijl zijn amethistogen gevaarlijk gloeiden. Beide bewakers zwegen even terwijl ze boos tegenover elkaar stonden. Het gras om hen heen en het beeld van de maagd glinsterden met een onopgemerkte uitstraling die de vijand had achtergelaten.

Zonder wapens en in het nadeel plaatste Shinbe zijn hand voor hem, de handpalm omhoog terwijl hij een beroep deed op zijn bewakerskrachten. De rotsblokken om hen heen begonnen los te breken van de grond waarin ze zo lang vastzaten. Hij wist dat hij geen tijd had om de betovering te voltooien toen Toya hem opnieuw aanviel. Hij probeerde opzij te gaan, maar voelde zijn benen knikken toen hij de zijkant van het meisjesbeeld raakte.

De zware rotsen vielen terug op de grond toen Toya tegen hem aan botste en hem bij de keel greep. Shinbe greep de voorkant van Toya's shirt toen ze allebei in een zee van warme blauwe mist tuimelden.

In plaats van met een plof te landen, zoals Shinbe verwachtte, voelde hij zich in een zachtblauw licht gewikkeld. Zijn eerste gedachte was dat hij op sterven lag, aangezien Toya hem bij z’n nek vasthad vlak voordat ze vielen. Toen ze uit de slow motion kwamen, verdween de mysterieuze mist en ze landden ... hard. Toya's handen waren nog steeds om zijn nek.

Toen zijn zintuigen snel bij hem terugkwamen, stak Shinbe zijn handen tussen Toya's armen en was in staat om de handen van de bewaker van hem los te wrikken.

Toya landde op zijn rug toen Shinbe hem wegduwde. Toen realiseerde hij zich waar ze waren. “Wat de ...?” Toya staarde omhoog in de duisternis en zag het dak boven zijn hoofd. Waren ze in Kyoko's tijd geglipt? Was Shinbe in Kyoko's verdomde tijd? “Nee!” Gromde Toya terwijl hij zichzelf van de houten vloer duwde en naar Shinbe keek. Geen van de bewakers was ooit door het hart van de tijd gekomen, behalve hij. Hij was de enige bewaker die hier mocht komen. Jaloezie sist in Toya's bloed.

“Nu ga ik je echt vermoorden!” Toya viel Shinbe opnieuw aan en kreeg een klap tegen de zijkant van zijn hoofd.

Shinbe was echter niet zo zwak als hij eruitzag. Hij schudde zijn hoofd terwijl hij een been uitstak, viel snel en schopte Toya in zijn zij, waardoor hij tuimelde.

Toya gromde toen hij zijwaarts tegen de muur van het heiligdom landde.

Shinbe leunde hijgend tegen de houten muur en probeerde op adem te komen. Zijn jas was op sommige plaatsen gescheurd en zijn hoofd bonsde van Toya's klap. Hij wierp een blik op Toya, die er niet slechter uitzag door de slijtageslag ... zijn enige uitdrukking was waanzinnig.

Toya hurkte neer en schreeuwde: "Je mag hier niet komen!" Hij schoot opnieuw in de richting van Shinbe, maar raakte de muur met een dreun toen Shinbe op het laatste moment uit de weg ging.

Toya was misschien sterker, maar Shinbe was sneller. Terwijl hij ontweek, draaide Shinbe zich om en vuurde een levenskrachtexplosie af die een god pijn zou hebben gedaan.

Toya sloeg achteruit, maar zijn woede weerhield hem ervan iets te voelen. Hij veegde het bloed van zijn lip terwijl hij Shinbe met kwikkleurige ogen aankeek. Hij moest kalmeren, maar zelfs toen de gedachte in hem opkwam, duwde woede hem weer naar buiten. Wat hij wilde was Shinbe pijn doen, heel erg. Hij keek toe hoe Shinbe leunde, met zijn handpalmen op zijn benen hijgend en maakte van de gelegenheid gebruik om hem bij zijn jas te grijpen en Shinbe door de deur van het heiligdom naar buiten te gooien.

Bewakers konden niet worden gedood ... althans dat was de theorie ... het was een leugen. Hyakuhei had hun vader vermoord en niemand was onsterfelijk. Shinbe gleed over het grind voordat hij tot stilstand kwam, stond op en veegde bloed en vuil uit zijn ogen.

*****

Kyoko lag in haar bed en vroeg zich af wat haar wakker had doen schrikken. Ze kon bonzen en gedempt gegrom horen, dus nam ze aan dat opa laat op was om tv te kijken. Ze sprong bijna uit haar vel toen Tama haar kamer binnenstormde.

“Kyoko!” Tama wees naar het raam. “Iem ... er is iemand aan het vechten in ... de ... de binnenplaats,” stotterde hij terwijl Kyoko naar het raam rende om naar buiten te kijken. Ze kon niet echt iets zien omdat ze duidelijk de lichtpaal hadden verwijderd die aan de rand van het erf stond.

Tama stond naast haar en staarde naar de binnenplaats, net toen een flits van rood en zwart dichterbij het huis verscheen waar het licht van de veranda kwam.

Hij wees: “Het is, het is ...”

“Toya!” Schreeuwde Kyoko toen ze voelde dat paniek haar in de greep hield. Waar vocht hij tegen ... een demon ... in haar wereld? Ze zag hoe hij plotseling in de lucht werd opgetild en achterover werd gegooid tegen de enorme boom waarin ze als kind altijd klom. Het probleem was ... ze zag niets wie hem gooide, tenzij hij tegen een geest vocht.

“Tama, ga grootvader wakker maken. Ik moet Toya helpen.” Ze pakte snel haar spirituele boog en ging de deur uit terwijl Tama daar in shock stond.

Ze rende blootsvoets de binnenplaats op, een geestpijltje al in de boeg gekerfd. Toen ze haar doelwit probeerde te zien voordat ze de geestpijl losliet, was ze geschokt toen ze niet één bewaker vond, maar twee. Dat stopte haar meteen.

‘Shinbe,’ fluisterde Kyoko terwijl ze hem zag afbrokkelen tegen de buitenmuur van het huis van het heiligdom. Het voelde alsof ze de impact hetzelfde kon voelen als hij, behalve dat het een enorme deuk in haar hart achterliet. Ze zag beweging van opzij komen en flitste haar smaragdgroene ogen ernaartoe. Het was Toya en hij stond op het punt Shinbe weer aan te vallen.

Ze wierp haar boog neer en stak haar hand op om de Taming-spreuk uit te spreken die alleen op de zilveren bewaker werkte.

“Toy! Nee!” Schreeuwde Kyoko.

Toya zat midden in de vlucht toen hij plotseling als een ton met bakstenen op de grond viel en zijn gezicht in de harde aarde begroef.

Kyoko rende naar Shinbe, slippend over het gras in haar haast. Ze viel op haar knieën naast hem en haar lippen scheidden zich in de wetenschap dat hij er slecht aan toe was. “Shinbe, alles goed met je?”

Shinbe deed een oog open en tuurde naar Toya. ‘Dat moet pijn doen,’ probeerde hij te grijnzen, maar viel flauw voordat hij het kon zeggen.

Toya keek op naar Kyoko vanuit zijn buikligging en gromde toen haar lip trilde. Hoe durfde ze de kant van die viezerik te kiezen, na wat Shinbe had gezegd?

Kyoko keerde zich tegen hem en de tranen sprongen in haar ogen. “Wat heb je gedaan?”

Hij had geen kans om te antwoorden toen haar broer en grootvader de binnenplaats op kwamen rennen. Grootvader met zijn demonenrollen in zijn hand, klaar om alles plat te maken wat zijn kleindochter durfde te kwetsen.

Kyoko begon te snikken, niet wetend wat zij moest doen: “Help me om Shinbe het huis binnen te krijgen.”

Tama en grootvader stelden geen vragen toen ze Shinbe oppakten om hem het huis in te dragen. Opa kneep gewoon zijn ogen tot spleetjes in de richting van Toya, terwijl Tama helemaal niet naar hem wilde kijken. Ze liepen weg en lieten Toya op de grond liggen.

Toya nam niet de moeite om te bewegen. Hij wist dat Kyoko zo boos op hem was dat ze de verdomde spreuk waarschijnlijk keer op keer op hem zou gebruiken als hij het huis binnen durfde te gaan. Het was niet eerlijk. Begreep ze niet dat hij haar alleen maar beschermde?

Het licht van de maan weerkaatste op de zilveren highlights in zijn donkere haar terwijl hij zich met een bezwaard hart omdraaide. Van de grond afduwend ging hij terug door het hart van de tijd.

*****

Toen de zon boven het maagdenschrijn opkwam, ijsbeerde Toya nog steeds heen en weer op de open plek, in een poging erachter te komen wat er in godsnaam was gebeurd. Hoe kon Shinbe door het hart van de tijd gaan? Het mocht gewoon niet. De vraag bleef maar door zijn hoofd spoken en maakte hem gek.

Suki kwam de open plek binnen met Kamui en Kaen, op zoek naar Toya en Shinbe. Ze zag Toya en zwaaide naar hem.

‘Verdomme, dit is alles wat ik nodig heb,’ vloekte Toya inwendig terwijl hij Suki zag naderen. Ze stopte en staarde hem een tijdje aan voordat ze sprak en de bezorgde blik in haar ogen overrompelde hem.

“Toya, gaat het? Wat is er gebeurd?” Ze stak een hand uit om zijn gezicht aan te raken, en hij kromp ineen. Ze staarde naar de genezende wonden die zijn gezicht sierden, en het droge bloed op zijn kleding en handen. Ze keek weer naar zijn handen. Toya liet nooit zo bloed aan zijn vingers opdrogen. Wat was er aan de hand?

“Toya, wiens bloed is dat?” Toen hij geen antwoord gaf, maar zijn gezicht van haar afwendde, keek ze om zich heen op zoek naar Shinbe, wetende dat hij haar zou vertellen wat er aan de hand was. Toen ze hem niet zag, sijpelde paniek door in haar stem toen haar ogen groter werden: “Waar is Shinbe?”

Kamui had met Kaen aan de rand van de open plek gestaan toen hij Toya's opwinding voelde en de afstand tussen hen verkleinde. Hij had de vraag gehoord en bad dat hij het bij het verkeerde eind had. In de hoop hen beiden te kalmeren, probeerde hij een grap te maken door te vragen: “Toya, vertel me niet dat je Shinbe hebt vermoord?”

Toya beet op zijn tanden, “ik heb niemand vermoord, jij kleine sukkel, dus hou je mond!” Hij wendde zich van hen af en keek naar zijn bebloede vingernagels ... hij had ze niet eens opgemerkt.

‘Heb ik dat gedaan?’ Dacht Toya bij zichzelf. Die laatste treffer van Shinbe moest wel forse schade hebben aangericht. Hij herinnerde zich dat zijn klauwen zich in het vlees van Shinbe's zijde groeven toen hij hem in de boom gooide. Toya wist dat zijn klauwen dodelijk konden zijn als ze langer werden tijdens de strijd ... niet alleen voor demonen, maar voor alle onsterfelijken, inclusief bewakers.

Hij had niet tegen zijn broer moeten vechten, maar hij was zo woedend dat hij zichzelf niet kon inhouden. Waarom had hij zo zijn geduld verloren, wetende dat zijn demonenbloed gevaar zou lopen als het boven water kwam? Hij had meestal meer controle dan dat. Verdorie. Als Kyoko niet naar buiten was gekomen, wist hij niet wat hij hem had aangedaan. Hij had nog nooit met Shinbe gevochten ... wat was hier in godsnaam aan de hand?

Dat paniekerige gevoel kwam weer over hem heen toen hij de blikken van Suki en Kamui op zijn rug voelde. Shinbe was zijn broer ... een bewaker. Wat had hij gedaan? Toya keek ze niet aan, balde zijn handen tot vuist en schreeuwde plotseling: “Ik heb niets gedaan!” Omdat hij moest ontsnappen, schoot hij over de open plek naar het bos.

Kaen en Kamui keken elkaar aan met hetzelfde onheilspellende gevoel.

*****

Kyoko zat aan haar bureau, naald en draad in de hand. Ze besloot Shinbe's trenchcoat te naaien omdat deze op sommige plekken gescheurd was. Ze moest zichzelf bezighouden, want nu Toya weg was en Shinbe buiten bewustzijn was ... kon ze niet eens iemand vragen wat er in godsnaam was gebeurd. Ze had het gevoel dat het haar schuld was dat ze ruzie hadden.

‘Het was maar een stomme kus,’ mompelde ze schuldbewust.

Nadat haar grootvader Shinbe van zijn kleding had ontdaan, had ze ze meegenomen en het bloed eruit gewassen terwijl Tama grootvader hielp de wonden te behandelen die al aan het genezen waren. Als Shinbe niet een bewaker was geweest en het extra voordeel had van een snelle genezing, zou hij binnen enkele minuten zijn doodgebloed. Terwijl ze naar één van de scheuren in de stof keek, zag ze Toya's klauwen daar en huiverde.

Hij was behoorlijk in elkaar geslagen, maar de bult op zijn hoofd was het ergste. Haar grootvader zei dat hij daar waarschijnlijk een tijdje van uit zou zijn. Hij had haar ook laten weten dat wanneer twee bewakers met elkaar vechten, het een beetje gevaarlijker is dan wanneer twee mensen met elkaar vechten. Opa en zijn legendes ... ze had geen legende nodig om haar te vertellen dat dit slecht was. Ze hoopte alleen dat Shinbe geen hersenbeschadiging had. Dat hij zo lang bewusteloos was, was geen goed teken. Ze bad dat hij snel wakker zou worden en haar zou vertellen dat alles in orde was.

Kyoko had naast hem gezeten sinds haar grootvader hem had verbonden en hem netjes in haar bed had gestopt. Ze had niet geslapen sinds het gebeurde uit angst dat hij wakker zou worden zonder dat ze het wist.

Shinbe opende langzaam zijn ogen in het schemerige licht van de kamer. Waar was hij? Verward staarde hij naar het witte plafond. Zijn hoofd, jongen, dat deed pijn. Hij probeerde de kamer rond te kijken, maar dat deed ook pijn. Overal was roze. Waar was hij?

“Au!” Kyoko prikte zichzelf met de naald en stak haar vinger in haar mond, en zoog erop. Ze had zich een beetje omgedraaid in de stoel en Shinbe zag haar, het licht van de bureaulamp scheen op haar gezicht.

“Ik moet in de hemel zijn,” fluisterde Shinbe door zijn droge lippen. Hij keek toe hoe Kyoko's ogen groot werden en ze zich langzaam omdraaide om hem aan te kijken. Hij probeerde te glimlachen, maar zijn hoofd deed te veel pijn, dus sloot hij zijn ogen weer.

Kyoko stond razendsnel op en liet de stoel bijna omvervallen. “Shinbe nee, ga alsjeblieft nog niet slapen,” smeekte ze met trillende stem. Ze was bijna in tranen. Shinbe opende zijn ogen en rook het zout in de lucht. Was ze aan het huilen? Hij probeerde rechtop te zitten, maar kreeg een stekende pijn door zijn slaap.

Kyoko legde haar hand op zijn schouder, “probeer niet rechtop te zitten. Je was heel erg gewond.” Ze veegde met de rug van haar hand over haar natte wang en glimlachte toen hij zijn ogen weer opendeed.

“Denk je?” Hij probeerde te glimlachen, maar zijn hoofd voelde gewoon niet goed. Hij hief zijn hand naar de achterkant van zijn hoofd en wiegde het in zijn handpalm. “Hmm, een grote bult,” hij keek Kyoko vragend aan.

Kyoko kon zichzelf niet tegenhouden: “Jij grote eikel, je had jezelf kunnen laten vermoorden.” Ze barstte in tranen uit, bracht haar handen voor haar gezicht en snikte.

Shinbe stak zijn hand uit en streek met de achterkant van zijn vinger over haar wang: “Het spijt me Kyoko, ik hoop dat Toya er net zo slecht uitziet als ik me voel.”

Kyoko ontblootte haar gezicht en staarde hem aan, “ik zou het niet weten.” Ze draaide zich van hem af en liep naar het bureau, pakte een kan water en schonk wat in een glas. Opeens werd ze boos op hen allebei. Ze moesten samen op de talisman jagen, niet met elkaar vechten.

“Weet je het niet?” Shinbe probeerde zijn voorhoofd op te trekken, maar realiseerde zich dat er niets op zijn lichaam was dat geen pijn deed. Hij besloot op dat moment dat hij de volgende keer dat hij tegen Toya vocht, meer zou doen dan alleen zichzelf verdedigen ... de volgende keer zou hij terugvechten.

Kyoko liep de kamer door en hielp hem van het water te nippen. Ze glimlachte naar hem, een glinstering in haar ogen, “ik heb Toya niet meer gezien sinds ik de spreuk op hem bij het heiligdom huis uitsprak.” Op de één of andere manier wist ze dat dat Shinbe zou opvrolijken.

Hij probeerde te lachen, maar eindigde hoestend. “De spreuk?” Hij legde zijn hand op zijn verbonden borst en kreunde: “Laat me alsjeblieft niet lachen. Het doet zeer.”

Kyoko kreeg een gepijnigde blik op haar gezicht: “Het spijt me zo, Shinbe. We zouden je naar een menselijke dokter kunnen brengen zonder ... nou ja, weet je. Grootvader probeerde je zo goed mogelijk op te lappen en de meeste zichtbare wonden zijn genezen.”

Shinbe knipperde naar haar, in plaats van te proberen met zijn hoofd te knikken: “Ik begrijp het. Bedankt dat je voor me zorgt.” Nieuwsgierigheid kreeg de overhand: “Maar je bent niet naar Toya gegaan?”

Kyoko stond op en draaide haar rug naar hem toe. “Nee, ik ben hier bij je geweest, wachtend tot je wakker werd,” ze liep naar het bureau, pakte de fles aspirine op, maar zette hem weer neer, wetende dat het een bewaker niet zou helpen. “Waar hadden jullie twee ruzie over?” Fluisterde ze, het antwoord niet willend horen. Ze pakte de fles weer op en dacht dat het geen kwaad kon.

“Hoe lang heb ik eigenlijk geslapen?” Fluisterde Shinbe, in een poging de pijn tot een minimum te beperken. Hij had haar vraag gehoord, maar ... dat kon het beste tussen hem en Toya blijven.

Ze draaide zich om en liep naar hem terug: “Enkele uren.” Kyoko zette de aspirine aan zijn lippen en pakte het glas water weer op, “Hier, neem deze.”

Hij deed wat ze zei, denkend: ‘Ze is de hele nacht aan mijn zijde geweest?’ Hij sloot zijn ogen en overwoog dit. Toen voelde hij haar koele hand op zijn voorhoofd en opende zijn ogen weer voor haar.

Kyoko glimlachte, “ik kan niet geloven dat je hier bent ... aan mijn kant van het hart van de tijd.” Ze haalde haar schouders op alsof het er niet toe deed, maar het deed het wel. “Nou, nu ik weet dat het goed met je gaat, denk ik dat ik terug moet gaan en de anderen moet vertellen dat we een tijdje niet terug zullen zijn. Jij neemt je rust en ik zal hier zijn als je wakker wordt.”

Shinbe staarde haar stomverbaasd aan. Zijn blik vloog door de kamer en realiseerde zich precies wat hij had gemist. Hij was in haar wereld! Hij moet echt heel hard zijn hoofd hebben gestoten om hem net voorbij te zijn geglipt.

Wacht. Hij richtte zijn amethistogen weer op haar. Waar had ze het over, ‘hij gaat niet met haar terug?’ Wat als Toya haar niet terug liet komen? Wat als haar iets overkwam? Hij zou samen met hen op zoek gaan naar de talisman. Hij zou daar zijn om haar te beschermen tegen Hyakuhei.

Shinbe probeerde rechtop te gaan zitten om het haar te vertellen, maar de pijn schoot door zijn hersenen en hij viel kreunend achterover tegen het bed.

Kyoko stopte halverwege en draaide zich om en keek hem smekend aan. “Alsjeblieft, Shinbe. Probeer niet op te staan. Het is niet te zeggen of je van binnen al genezen bent en ik zou niet willen dat je doodbloedt terwijl ik weg ben,” ze zei het bijna gekscherend, maar hij had nog steeds pijn en dat betekende dat hij wat schade kon aanrichten als hij bleef niet stil.

“Kyoko, ik kan hier niet blijven. Ik weet niet eens waar hier is,” hij begon in paniek te raken bij de gedachte dat ze hem zou verlaten. Ze moet zijn angst hebben gevoeld, want ze sprak zacht toen ze de deur opendeed om te vertrekken.

“Maak je geen zorgen, Shinbe. Ik zal opa sturen om je gezelschap te houden,” ze deed de deur dicht voordat hij de kans kreeg om te protesteren.

Hoofdstuk 6 “Misverstanden”

Nadat ze grootvader had gevonden en hem had verteld dat Shinbe wakker was, pakte Kyoko haar rugzak en laadde die in met alle dingen waarvan ze wist dat haar vrienden ze leuk zouden vinden. Ze pakte beef jerky voor Toya, chocoladerepen voor Kamui en natuurlijk ieders favoriete kauwgom.

Als bijzaak stopte ze een paar flessen frisdrank en met chocolade omhulde amandelen voor Suki en Sennin erbij. Kyoko grijnsde en voelde zich beter nu ze wist dat Shinbe snel weer beter zou worden. Toch ... ze zou met Toya een hart tot hart gesprek moeten hebben over vechten en het feit dat hij zijn eigen broer had kunnen vermoorden. Ze vroeg zich stilletjes af hoe Shinbe door het hart van de tijd kon zijn gekomen. Het heiligdom zou hem niet zonder reden hebben laten passeren.

‘Waarschijnlijk zodat ik het gevecht kon beëindigen,’ mompelde Kyoko binnensmonds.

Ze voegde ook de typische benodigdheden toe die ze mee zou brengen, zoals verband en aspirine. Ze keek de keuken rond en vroeg zich af of ze nog een laatste keer bij Shinbe moest kijken, maar besloot dat niet te doen. Het was al moeilijk genoeg om hem te verlaten. Ze kon nog steeds de smekende blik in zijn amethistogen zien, alsof hij haar smeekte om niet weg te gaan, maar ze zou maar een paar uur weg zijn. Hij zou het prima vinden met opa en Tama. Ze ritste haar rugzak dicht en liep naar het huis van het heiligdom.

*****

De kleine groep had de afgelopen uren geprobeerd Shinbe te vinden. Ze konden zijn spoor niet eens oppikken, dus ze hadden geen idee waar ze naar hem moesten zoeken. Ze konden alleen maar van het ergste uitgaan, ook al konden ze geen bewijs vinden dat ze iets verkeerds hadden gedaan. Het maakte hen letterlijk gek van zorgen. Om het nog erger te maken, Toya was die avond nooit naar de hut teruggekeerd en ze dachten dat hij misschien achter de verdwijning zat.

Toen hij na enkele uren nog niet was teruggekeerd, was Suki er zeker van dat dit het laatste was. Nu Kyoko nog steeds weg was, leek het allemaal veel erger. ‘Ik zweer dat als Toya ooit terugkomt, ik hem zelf zal vermoorden,’ snikte Suki in haar handen terwijl Sennin haar troostte.

Kamui zat stil naast haar terwijl gedachten aan Shinbe die doodlag door zijn hoofd gingen. Maar hij zou het weten als Shinbe was gestorven ... nietwaar? Hij en Kaen wisten dat er iets onbekends was zodra ze een voet op de open plek hadden gezet ... iets in de sfeer in de omgeving rook naar woede en iets anders waar hij geen naam aan kon geven.

Een ander bewijs was het feit dat enkele van de rotsblokken rond het meisjesbeeld waren opgegraven. ‘En waar was Kyoko?’ Deze gedachte deed Kamui zich afvragen wat er precies was gebeurd … was Kyoko ook gewond? Ze was nog niet teruggekomen en hij begon zich zorgen te maken. Hij zuchtte, wetende dat Kaen nog steeds op zoek was.

“Hallo, iemand thuis?” Zei Kyoko met een opgewekte stem toen ze de deur van de hut opendeed. Ze zag meteen hoe bedroefd Suki was. Ze liet haar rugzak bij de deur vallen en rende naar Suki. “Wat is er aan de hand? Wat is er gebeurd?” Ze liet zich naast haar vriendin op de grond vallen omdat Suki nooit huilde ... ze was te stoer voor dat meisjesachtige gedoe.

Suki snoof en veegde met de rug van haar hand langs haar ogen. Haar lippen gingen van elkaar en ze probeerde te zeggen: “Oh, Kyoko.” Ze wendde zich van haar af en snikte opnieuw, niet in staat om haar vriendin haar angsten te vertellen.

Sennin legde zijn hand op Kyoko's schouder, keek naar zijn dochter en zei toen met zachte stem: “Kyoko, kan ik je buiten spreken.”

Kyoko keek van Sennin terug naar Suki en stond toen langzaam op. ‘Er moet iets ernstigs aan de hand zijn,’ mijmerde Kyoko bezorgd. ‘Is er iets ergs met Toya gebeurd, of hebben ze nieuws gehoord over de verdwijning van Suki’s broer Hikaru?’ Ze kreeg een heel, heel slecht gevoel over haar ruggengraat.

Ze volgde Sennin naar buiten. “Wat is er Sennin? Wat is er gebeurd?” Kyoko dacht geen moment dat ze zich zorgen maakten over Shinbe. Ze dacht dat Toya hen zou hebben verteld waar ze hem konden vinden.

Sennin keerde Kyoko de rug toe, wetende dat hij met weer een hartverscheurende scène te maken zou krijgen. Het werd hem te veel. Het zou Kyoko's hart breken om erachter te komen dat Toya Shinbe misschien heeft vermoord. Hij besloot haar gewoon hun angst te vertellen.

“Kyoko, we geloven dat Toya Shinbe pijn heeft gedaan ... en we kunnen geen van beiden vinden,” zijn stem klonk nog ouder dan normaal, en doorspekt van verdriet en een vleugje verslagenheid. Hij wachtte op de kreten van pijn die spoedig van zijn jonge vriendin zouden komen. Toen ze niet kwamen, draaide hij zich om, net op tijd om Kyoko weer de hut in te zien gaan.

Kyoko ging naast Suki op de grond zitten en sloeg haar armen om haar vriendin heen: “Het is goed, Suki. Shinbe is prima.” Ze wiegde haar vriend, “op de één of andere manier ... hij kwam door het hart van de tijd met Toya. Hij is gewond, maar het komt wel goed.”

Suki stopte even met ademen, maar met een zucht duwde ze zich weg en keek Kyoko woedend aan terwijl ze een hand over haar ogen veegde. “Shinbe ... is niet dood?” Ze bleef naar Kyoko staren.

Kyoko fronste: “Nee, hij heeft veel verwondingen, maar hij is niet dood. Ik kwam terug om je te laten weten dat hij herstellende is.” Ze vroeg zich stilletjes af waarom Toya hun niet had verteld wat er was gebeurd.

Kamui luisterde naar Kyoko's woorden en verwonderde zich erover. Nu wist hij waarom hij Shinbe niet kon voelen ... hij was niet eens op deze wereld. Hij verliet de hut om Kaen te zoeken, zodat ze de jacht konden afblazen. Hij wenste dat zijn andere broers, Kotaro en Kyou, zouden komen opdagen en hem op de één of andere manier zouden helpen om alles op te lossen wat er aan de hand was. Zijn gedachten gingen terug naar Kyoko.

‘Als ze maar elkaar pijn doen en niet haar,’ fluisterde Kamui, maar de beklemming in zijn borst werd nog steeds niet minder. Als het moest ... zou hij haar helemaal alleen beschermen.

Suki stond op. “Hij, hij is de hele nacht bij je geweest, Kyoko? We, we zagen Toya met bloed aan zijn handen,” stotterde ze en pauzeerde, terwijl de woede van binnen groeide en gericht was op Kyoko omdat zij het geheim hield.

Kyoko stond op, “waar is Toya eigenlijk? Als ik hem in handen heb, ga ik ...” Suki onderbrak haar halverwege de zin.

“Hij is al die tijd bij je geweest? Is Shinbe in uw tijd bij u geweest?” Suki's stem klonk beschuldigend en Kyoko was met stomheid geslagen. “Je hebt zo lang gewacht om het ons te komen vertellen. Dacht je niet dat we ons zorgen om hem zouden maken?”

Kyoko schudde haar hoofd, “het spijt me, Suki. Ik wilde niet bij hem weg voordat ik wist dat hij …” Ze zag Suki’s gezicht rood worden en stapte achteruit.

“De hele nacht? Het grootste deel van de ochtend zochten we naar hem, bang dat hij dood was of ergens gewond lag! Nu kom je helemaal blij terug en zeg je dat hij bij je is!” Ze wees met een beschuldigende vinger naar haar vriendin. “Je had eerder moeten komen. Je had moeten ...” Ze brak af, een snik verliet haar lichaam, opgelucht dat Shinbe in orde was.

Kyoko sloeg haar arm om het meisje om haar te troosten. “Het spijt me, Suki. Ik dacht niet. Zijn verwondingen waren behoorlijk. Ik was bang om hem te verlaten totdat hij wakker werd. Ik was zo bang dat ik hem kwijt zou raken.”

Suki duwde zich van Kyoko weg en haar woede piekte opnieuw op Kyoko's woorden. “Je ... dacht dat je hem kwijt zou raken?” Ze staarde naar Kyoko terwijl ze haar tranen wegknipperde. “Waar maakten ze ruzie over, Kyoko? Waren ze aan het vechten om jou?”

Kyoko schrok van de vraag. Ze wist niet hoe ze moest antwoorden. Ze kon Suki niet vertellen dat ze Shinbe had gekust en dat Toya hen zag. Dit was Suki, haar vriendin die stiekem verliefd was op Shinbe. Schuld overspoelde haar. Heeft ze haar vriendin verraden? Ze keek naar de houten vloer en vond die opeens heel interessant.

Ze was niet verliefd op Shinbe, maar ze ... ‘Jeetje, wat denk ik?’ Ze balde haar handen tot vuisten en ergerde zich aan zichzelf omdat ze zo aan Shinbe dacht, terwijl degene die echt van hem hield vlak voor haar stond. Ze moest weten hoe Suki zich echt voelde.

“Suki, ben je verliefd op Shinbe?” Vroeg ze snel, niet van plan om het onderwerp te ontwijken waarom de twee bewakers hadden gevochten.

Suki draaide haar de rug toe en haar wangen werden rood bij de vraag. Was ze verliefd op hem? Ze vroeg zich af. Ja, ze had gevoelens voor hem. Maar verliefd, zoals Kyoko had voorgesteld? Zij schudde haar hoofd. Ze zou nooit van een man houden. Vooral niet Shinbe. Dat was gewoon niet aan de orde. Misschien zou ze van hem kunnen houden als ze erin zouden slagen Hyakuhei te doden en de vloek van Shinbe uit te wissen. Maar ... nee, ze kon gewoon niet verliefd op hem worden. Ze kon geen hartzeer meer aan.

Verward door haar eigen gevoelens wendde ze zich weer tot Kyoko: “Je ontwijkt de vraag, Kyoko! Ik vroeg of ze om je vochten?” Nu was zij degene die een vraag vermeed, maar het was er één die ze eerlijk gezegd niet wilde beantwoorden of aan wilde denken.

Kyoko zuchtte en haalde haar schouders op: “Ik weet het niet. Heeft Toya je niet verteld wat er is gebeurd?” Ze keek naar de deur en vroeg zich af waarom hij er niet was. “Waar is Toya eigenlijk? Gaat het goed met hem?” Kyoko kreeg een plotselinge rilling en realiseerde zich dat Toya's afwezigheid hen ervan had weerhouden niet te weten wat er was gebeurd.

Suki ontplofte, “wat?!! Toya vertrok nadat we hem hadden gevonden. Zijn klauwen zaten onder het bloed, Kyoko! Hij was ...” Suki werd afgesneden toen Sennin de hut binnenkwam.

“Wil je ophouden met schreeuwen, Suki?” Hij ging op de mat zitten, pakte een stok en porde in het vuur voor hem. “Kyoko, kom zitten. En vertel ons wat u weet.”

Kyoko keek naar Suki. Ze vond het niet leuk dat haar vriendin boos op haar was. Waarom waren ze ineens allemaal met elkaar aan het vechten? Ze waren altijd bij elkaar gebleven en verdedigden elkaar ... er klopte gewoon iets niet. Ze ging zitten en begon hun te vertellen wat er was gebeurd, van de tijd bij de lente tot het verschijnen van Shinbe in haar tijd.

Natuurlijk vertelde ze hen niet over de kus, alleen dat Toya boos was omdat ze in haar ondergoed zat.

“Nou, dat is het echt. Hij werd eindelijk wakker vlak voordat ik hier kwam. Hij is echter in erg slechte staat.” Ze schudde haar hoofd en keek naar haar handen. “Opa zegt dat het minstens een paar dagen zal duren voordat hij kan opstaan en weer kan rondlopen.”

Suki's hoofd schoot omhoog: “Wat? Hij kan niet in jouw tijd blijven!” Ze sloeg meteen haar ogen neer en voelde zich weer vreemd. Waar kwam die jaloezie ineens vandaan?

Sennin legde zijn hand op Suki's arm, “rustig maar, je zou niet willen dat hij terugreist als hij nog steeds gewond is.”

Suki zuchtte, “maar dat is te lang. We kunnen hier net zo goed voor hem zorgen.” Ze vond het niet leuk dat de groep werd opgesplitst.

Sennin grinnikte: “Ai, maar om hem hier te krijgen, zou hij door het hart van de tijd moeten reizen. De stress om iets te doen dat niet mag, is misschien te veel voor zijn verwondingen.”

Kyoko stond op, “ik haat het echt om te vertrekken, maar ik kwam alleen terug om je te laten weten dat hij in orde is. Ik kan maar beter teruggaan voordat opa en Tama hem gek maken.” Ze pakte haar rugzak en glimlachte nerveus toen Kamui terugkwam in de hut, ze keken elkaar aan.

Kamui kon het niet helpen toen hij Kyoko in zijn armen trok en haar stevig omhelsde. Hij was in een veel beter humeur nu hij wist dat Toya Shinbe niet ernstig had gekwetst. Toen Kyoko niet terug was gekomen, had hij het ergste gedacht.

“Van deze kant houd ik ze in de gaten. Ga jij onze Shinbe terugbrengen,” glimlachte hij, liefde dansend in zijn veelkleurige ogen. Hij had haar willen laten weten dat hij niet zo boos op haar was als Suki.

Kyoko glimlachte naar hem terwijl ze hem een doos chocolaatjes overhandigde: “Eet het nu niet te snel op. Ik wil niet dat je buikpijn krijgt.” Ze streek met haar hand door de zijdeachtige paarse highlights in zijn haar en omhelsde hem terug. Ze was dankbaar dat tenminste één van hen niet tegen haar was. Kamui had altijd het zachtste hart gehad.

Ze fluisterde dicht bij zijn oor zodat Suki het niet zou horen: “Als Toya terugkomt, zeg hem dan dat ik hem moet zien.”

Kamui knikte met zijn hoofd.

Suki ging met haar rug naar Kyoko zitten. “Zeg tegen Shinbe dat hij maar beter snel beter wordt.” Ze snoof en Kyoko voelde zich ineens heel schuldig. Ze liet Kamui los en zette de spullen die ze voor de anderen had meegebracht bij de deur neer, omdat ze Suki nu niet meer lastig wilde vallen. Ze wist dat ze de voorraden en lekkernijen later zou vinden. Ze nam afscheid en ging toen alleen terug naar het heiligdom, zich afvragend waar Toya was.

*****

Aan de andere kant van het tijdportaal lag Shinbe met gesloten ogen in bed en probeerde grootvaders zinloze gebabbel met zijn eigen gedachten te overstemmen. ‘Wanneer zou Kyoko terugkeren om hem te redden?’ Hij lachte als een gek in zijn hoofd. Ja, zij was de enige die hem nu kon redden.

Zelfs met zijn verwondingen kon hij niet stoppen met aan haar te denken. Dit moet Gods manier zijn om hem terug te betalen voor zijn zonden. Hij was zich er terdege van bewust dat als Toya de hele waarheid had geweten, hij nu niet zou ademen.

De anderen, waaronder Toya, waren er altijd van uitgegaan dat hij Suki alleen maar wilde omdat dat precies was wat hij wilde dat ze dachten. Suki wilde niets met romantiek te maken hebben en dat had haar veilig gemaakt ... onbewust een grote rol gespeeld in zijn leugen. Hij begon weer in slaap te vallen toen visioenen van Kyoko in zijn armen door zijn hoofd flitsten.

*****

Kyoko liep langzaam met gemengde gevoelens terug naar het maagdenheiligdom. Waarom was Toya er vandoor gegaan? En nu voelde ze zich egoïstisch omdat ze de anderen zo lang bezorgd had gemaakt. Ze had alleen gedacht dat Toya hun zou hebben verteld wat er was gebeurd. Dit hele gebeuren begon uit de hand te lopen. Ze moesten nog steeds de verspreide talisman vinden en Hyakuhei was daar ergens en beraamde waarschijnlijk al hun dood. Op dit moment leek de hele bende uit elkaar te vallen.

Toya keek naar Kyoko terwijl ze terugliep naar het heiligdom. Hij had haar aankomst geroken en had haar opgezocht toen hij had gemerkt dat Shinbe niet bij haar was. Dus de amethist bewaker was nog steeds in Kyoko’s tijd ... en nu leek het alsof ze naar hem terug zou gaan.

Sinds zijn terugkeer had Toya zich schuilgehouden in een grot niet al te ver weg. Hij had geen spijt van het gevecht met Shinbe, maar het was niet zijn bedoeling geweest hem zo erg pijn te doen als hij had gedaan. Maar zou Kyoko hem geloven?

Zijn gouden bollen keken naar haar vanaf de donkere toppen van de bomen. Hij wist dat hij met haar moest praten voordat ze terugging naar Shinbe.

Kyoko keek op en realiseerde zich dat ze al in het hart van de tijd was. Ze was zo in gedachten verzonken dat ze niet eens had opgelet. Ze zuchtte, hief toen haar kin op om moed te verzamelen en besloot dat ze met Shinbe zou moeten praten als ze terugkwam.

Kyoko bleef staan toen ze vanuit haar ooghoek een flits van beweging zag. Voordat ze met haar ogen kon knipperen, stond Toya tussen haar en het heiligdom. Hij keek haar angstaanjagend aan door de verdwaalde pony die naar beneden was gevallen om zijn ogen te beschermen, zijn haar en kleren die nog wapperden van de snelle landing.

Hoe kwam het dat hij de vreemdste dingen kon doen en haar hele lichaam deed oplichten alsof er een elektrische schokgolf doorheen ging. Het handjevol vlinders dat in haar buik fladderde, leek in paringswaanzin te gaan. Ze wist niet wat ze moest zeggen of doen, dus bleef ze staan en probeerde zijn uitdrukking te lezen. Ze kon allerlei emoties zien, alles van schuldgevoelens tot woede ... zelfs een vleugje depressie.

Toen ze eindelijk haar stem vond, hoewel die zelfs in haar eigen oren bang klonk, zei ze: ”I ... Toy-ya?” Haar ogen werden groot toen zijn gezicht in zicht kwam en zijn ogen op het hare gericht waren. Kyoko was niet van plan een stap terug te doen, maar ze had het zonder nadenken gedaan. Toen ze merkte dat zijn ogen zich vernauwden toen ze zag dat ze zich van hem terugtrok, hield ze op hem aan te kijken. Schuchter deed ze een stap naar voren om hem te laten weten dat ze niet bang voor hem was.

Toya keek haar zwijgend aan en voelde angst in haar. Toen ze achteruitdeinsde, werd hij zo boos dat hij zijn bloed voelde op warmen. Hij wachtte af wat ze zou doen en kalmeerde toen ze weer dichterbij kwam en de afstand terugnam die ze had gecreëerd. Hij wilde niet dat ze bang voor hem zou zijn.

“Kyoko,” zijn stem was vast en streng, “je weet dat ik je nooit pijn zou doen.” Zijn handen balden langs zijn zijden. “Ik weet dat je het weet,” zijn stem klonk veeleisend.

Kyoko beet op haar onderlip toen ze de spanning in zijn stem hoorde. Ja, ze wist dat hij haar niet met opzet pijn zou doen ... maar ze herinnerde zich ook het feit dat Hyakuhei iets met zijn bloed had gedaan dat hem extreem gevaarlijk maakte als hij boos was. Ze haalde rustig adem en begon langzaam naar hem toe te lopen. “Waar ben je geweest?”

Toya hoorde bezorgdheid in haar stem en zijn ogen werden groot en verwonderden zich erover. Had ze zich zorgen om hem gemaakt? Hij had gedacht dat ze hem pas zou haten na wat hij had gedaan. Hij had zichzelf ziek gemaakt door er alleen maar aan te denken.

“Hoe gaat het met ... Shinbe?” Hij knarsetandde toen hij die naam noemde.

Kyoko fronste haar wenkbrauwen, “hij zal leven. Maar het zal een tijdje duren voordat hij weer gezond genoeg is om terug te komen. Ik heb niet eens de kans gehad om hem te vragen wat er is gebeurd, dus waarom vertel je het me niet. Waarom … heb je het gedaan?” Haar stem stierf even weg en toen fluisterde ze: “Suki en de anderen dachten dat hij dood was.”

Ze keek achter hem naar het meisjesbeeld en ontweek zijn blik. De rauwheid van zijn ogen was te veel voor haar om nu te bevatten.

Toya voelde koud en warm tegelijk. Het gevoel zelf was verontrustend. Het enige waar hij aan kon denken was dat ze hem zou haten, en dat was het enige dat hij niet aankon. En de gedachte dat ze in haar tijd alleen zou zijn met Shinbe, was ook te veel voor hem om te slikken. Vooral na de dingen die zijn broer had gezegd. Het was hetzelfde als haar bedreigen.

Kyoko zag de emoties veranderen in zijn gouden ogen, die nu donkerder werden van alle gedachten. Hij was doodstil, wat haar begon te beangstigen. Ze deed een paar stappen, alsof ze om hem heen naar het heiligdom wilde gaan, maar hij bewoog om haar te blokkeren en dat maakte haar nog meer van streek.

“Kijk, als je niets gaat zeggen, ga ik terug om te kijken naar de schade die je bij je broer Shinbe hebt aangericht,” schreeuwde ze tegen hem.

Toya kon het niet aan. In een oogwenk had hij haar, hield haar gevangen in zijn armen, zijn instinct vertelde hem dat hij haar niet in het hart van de tijd moest laten gaan ... terug naar de onbetrouwbare bewaker.

“Kyoko, wacht,” zijn stem was nog steeds een beetje hard en hij probeerde het te verzachten toen hij haar tegen zich aan voelde verstijven. “Kyoko, je weet niet waarom we gevochten hebben. Je weet niet wat hij zei. Je kunt hem niet vertrouwen. Ik vertrouw hem niet. Hij is veranderd en ik vind het niet leuk.”

Kyoko voelde zijn armen om haar heen spannen en ze wist dat hij serieus was. Toya had nooit tegen haar gelogen ... maar het klopte gewoon niet. Ze probeerde achterover te leunen in zijn armen om zijn ogen te zien. “Wat bedoel je? Hij is dezelfde als altijd.”

Toya gromde laag in zijn keel, “nee, Kyoko, hij heeft het voor je verborgen gehouden. Er is iets met hem aan de hand en ik weet niet wat het is, maar ik kan het voelen. Hij verbergt iets.” Toya hoopte dat ze zijn woorden zou horen en niet alleen maar zou denken dat hij een excuus verzon om hem in elkaar te slaan.

Kyoko fronste haar wenkbrauwen. Ze had kleine dingen bij Shinbe opgemerkt. Maar voor haar waren de veranderingen niet slecht geweest, maar ze wist dat Toya heel goede instincten had, dus ze zou het niet zomaar afwijzen. Om er zeker van te zijn zuchtte ze: “Dat zeg je toch niet alleen vanwege de kus?” Ze voelde Toya's borst tegen haar aan trillen.

“Die kus,” gromde Toya en reikte omhoog om haar kin in zijn hand te pakken en haar gezicht naar de zijne te brengen. Er was één vraag die aan hem bleef vreten. “Kyoko, waarom zou je hem kussen omdat hij jou heeft gered, en niet mij? Ik begrijp het niet.” Zijn ogen gingen naar haar pruilende lippen en voordat ze hem kon afwijzen, sneed hij zijn lippen over de hare en voelde voor het eerst haar zijdezachte lippen tegen de zijne.

Toen ze naar adem snakte door de plotselinge aanval op haar zintuigen, verdiepte Toya de kus en zocht naar haar reactie. Hij kon haar hartslag horen versnellen en hij voelde ook haar lichaam opwarmen.

Kyoko kreeg de kus die ze altijd al had gewild, maar ergens in haar achterhoofd kon ze niet anders dan denken dat het om de verkeerde redenen was. Kuste hij haar omdat Shinbe dat had gedaan? ‘Nee, dit was verkeerd.’ Ze drukte om meer reden dan alleen luchtgebrek tegen zijn borst.

“Wacht Toya,” hijgde ze. “Stop, ik kan niet denken.”

Toya grijnsde, ontspande zijn armen maar liet haar niet los. “Dat is maar goed ook, Kyoko.” Hij had iets gevoeld bij de kus, en het gaf hem een beter gevoel te weten dat zij dat ook voelde. Misschien zou hij haar toch niet aan Shinbe verliezen. Hij herinnerde zich de dreiging waarmee Shinbe hem had uitgelachen.

“Shinbe zou niet volledig vertrouwd moeten worden. Ik heb liever dat je hier bij mij blijft en je familie voorlopig voor hem laat zorgen,” zijn ogen trokken de hare in een stil pleidooi.

Kyoko fronste zijn wenkbrauwen, “nee, ik moet terug. Hij werd pas een paar minuten voordat ik hier kwam wakker om jullie te laten weten dat het goed zou komen.” Schuldgevoel bekroop haar: “Bovendien heb ik het gevoel dat het mijn schuld is dat jullie gevochten hebben, dus ik zal voor hem zorgen totdat hij beter wordt, dan zal ik hem terugbrengen.” Haar ogen vernauwden zich: “En we moeten opschieten als we de rest van de talisman willen vinden.”

Ze stak een vinger in zijn borst en deed uiteindelijk een stap achteruit, uit de cirkel van zijn armen. “Dat betekent niet meer vechten. Begrijp je dat? Je hebt hem bijna vermoord.” Haar ogen zochten in de zijne naar de waarheid.

“Dan ga ik met je mee terug,” zei Toya strak, terwijl hij zijn armen in zijn mouwen vouwde en op zijn volle lengte ging staan. “Shinbe ruikt naar schuldgevoelens, en ik weet niet waarom.” Stiekem was hij blij dat ze nog geen tijd alleen met hem had doorgebracht, aangezien hij net wakker was geworden. “Ik vertrouw hem niet alleen met jou.”

Kyoko knipperde met haar ogen: “Het is onmogelijk dat je nu in de buurt van Shinbe komt. Hij heeft nog steeds veel pijn en jij bent degene die hem dat heeft aangedaan.” Ze probeerde niet gemeen te zijn ... ze wilde ze gewoon voor nu gescheiden houden. “Ik zal een deal met je maken. Ik kom morgen terug en geef iedereen een update, als je me belooft dat je teruggaat naar de groep.”

Toen ze de koppigheid in zijn ogen zag, keek ze even naar de grond en fluisterde toen zwaar in de lucht: “We zijn nog steeds een groep ... nietwaar? We moeten nog steeds de talisman vinden voordat Hyakuhei dat doet.”

Toya's ogen glinsterden gevaarlijk. “Als hij iets doet, en ik ben er niet ... Ik kan je niet beschermen en,” zijn stem schoot een paar keer omhoog, “ik ben je beschermer, niet hij!”

Kyoko's hoofd schoot omhoog bij zijn woorden. Het was niet vaak dat Toya zijn hart liet zien, maar ze kon het zo duidelijk zien op de zeldzame momenten dat zijn verdediging wegviel.

Ze glimlachte en probeerde hem te kalmeren. “Luister, Shinbe is veel te zwak om iets te proberen, dus maak je geen zorgen. Ik kom morgen terug.” Ze deed een paar stappen in de richting van het hart van de tijd en zag hem bewegen om haar tegen te houden.

“Toya!” Schreeuwde ze, haar hand opstekend en sprak de Taming-spreuk uit.

Kyoko verzachtte haar stem. “Luister, ik weet dat je Shinbe niet vertrouwt, maar vertrouw mij tenminste. Ik kom morgenavond terug. Alles komt goed ... je zult het wel zien.” Daarmee raakte ze de hand van het meisje aan en verdween. Ze kon zijn reeks vloeken nog steeds horen toen het hart van de tijd haar naar de andere kant bracht.

Kyoko fronste peinzend haar wenkbrauwen toen ze zich in het heiligdom huis bevond. Ze kon nog steeds de schade zien die tijdens hun gevecht was aangericht. Terwijl ze zich omdraaide, plaatste ze een zegel over de handen van het meisje en besloot dat het beter was dan genezen.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.